II SA/Kr 42/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Renata Czeluśniak Sędziowie : WSA Agnieszka Nawara-Dubiel WSA Paweł Darmoń (spr.) Protokolant : Małgorzata Piwowar po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 marca 2014 r. sprawy ze skargi Stowarzyszenia "[...]" w K. na decyzję Dyrektora Zarządu Infrastruktury Komunalnej i Transportu w K. z dnia 18 listopada 2013 r. nr [...] w przedmiocie odmowy dostępu do informacji publicznej skargę oddala Sygn.. akt II SA/Kr 42/14 UZASADNIENIE Wnioskiem z dnia 10 marca 2011 r. Stowarzyszenie [....] zwróciło się do Dyrektora Zarządu Infrastruktury Komunalnej i Transportu w K. o udzielenie, w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej następujących informacji: Ile abonamentów postojowych rocznych służbowych SO na rok 2011 wydano Policji? Jakie numery noszą ww. abonamenty wydane Policji? Ile abonamentów postojowych rocznych służbowych SO na rok 2011 wydano Inspekcji Transportu Drogowego? Jakie numery noszą ww. abonamenty wydane Inspekcji Transportu Drogowego? Ile abonamentów postojowych rocznych służbowych SO na rok 2011 wydano Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego? Jakie numery noszą ww. abonamenty wydane Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego? Ile abonamentów postojowych rocznych służbowych SO na rok 2011 wydano Agencji Wywiadu? Jakie numery noszą ww. abonamenty wydane Agencji Wywiadu? Ile abonamentów postojowych rocznych służbowych SO na rok 2011 wydano Siłom Zbrojnym? Jakie numery noszą ww. abonamenty wydane Siłom Zbrojnym? Ile abonamentów postojowych rocznych służbowych SO na rok 2011 wydano Straży Pożarnej? Jakie numery noszą ww. abonamenty wydane Agencji Straży Pożarnej? Ile abonamentów postojowych rocznych służbowych SO na rok 2011 wydano jednostkom ochrony przeciwpożarowej? Jakie numery noszą ww. abonamenty wydane jednostkom ochrony przeciwpożarowej? Ile abonamentów postojowych rocznych służbowych SO na rok 2011 wydano Straży Granicznej? Jakie numery noszą ww. abonamenty wydane Straży Granicznej? Ile abonamentów postojowych rocznych służbowych SO na rok 2011 wydano Straży Miejskiej Miasta K. ? Jakie numery noszą ww. abonamenty wydane Straży Miejskiej Miasta K.? Ile abonamentów postojowych rocznych służbowych SO na rok 2011 wydano Pogotowiu Ratunkowemu? Jakie numery noszą ww. abonamenty wydane Pogotowiu Ratunkowemu? Ile abonamentów postojowych rocznych służbowych SO na rok 2011 wydano łużbie Więziennej? Jakie numery noszą ww. abonamenty wydane Służbie Więziennej? Ile abonamentów postojowych rocznych służbowych SO na rok 2011 wydano Centralnemu Biuru Anty korupcyjnemu? Jakie numery noszą ww. abonamenty wydane Centralnemu Biura Antykorupcyjnemu? Ile abonamentów postojowych rocznych służbowych SO na rok 2011 wydano autobusom szkolnym przewożącym dzieci do szkoły? Jakie numery noszą ww. abonamenty wydane autobusom szkolnym przewożącym dzieci do szkoły? Ile abonamentów postojowych rocznych służbowych SO na rok 2011 wydano dla pojazdów zarządu drogi właściwego dla miejsca poboru opłat, a więc dla pojazdów kierowanej przez dyrektora instytucji? Jakie numery noszą ww. abonamenty wydane dla pojazdów zarządu drogi właściwego dla miejsca poboru opłat, a więc dla pojazdów kierowanej przez dyrektora instytucji? Pojazdom o jakich numerach rejestracyjnych, będących własnością Za rządu Infrastruktury Komunalnej i Transportu przydzielono abonamenty postojowe roczne służbowe SO? Czy przydzielono abonamenty SO jakimkolwiek innym, nie wymienionym wyżej podmiotom, a jeżeli tak, to jakim podmiotom, ile abonamentów i o jakich numerach? Decyzją z dnia 4 sierpnia 2011 r., na skutek rozpoznania wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, Dyrektor Zarządu Infrastruktury Komunalnej i Transportu w K. odmówił dostępu do informacji publicznej w zakresie: pkt. 2 wniosku w sprawie podania numerów abonamentów postojowych rocznych służbowych SO na rok 2011 wydanych Policji w części dotyczącej Komendy Miejskiej Policji w K. , pkt. 2 wniosku w sprawie podania numerów abonamentów postojowych rocznych służbowych SO na rok 2011 wydanych Policji w części dotyczącej Komendy Wojewódzkiej Policją w K. , pkt. 5 wniosku w sprawie podania ilości abonamentów postojowych rocznych służbowych SO na rok 2011 wydanych dla Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego w K. , pkt. 6 wniosku w sprawie podania numerów abonamentów postojowych rocznych służbowych SO na rok 2011 wydanych dla Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego w K. , pkt. 9 wniosku w sprawie podania ilości abonamentów postojowych rocznych służbowych SO na rok 2011 wydanych Siłom Zbrojnym w części dotyczącej Jednostki Wojskowej [....] , pkt. 9 wniosku w sprawie podania ilości abonamentów postojowych rocznych służbowych SO na rok 2011 wydanych Siłom Zbrojnym w części dotyczącej Jednostki Wojskowej [....] . pkt. 9 wniosku w sprawie podania ilości abonamentów postojowych rocznych służbowych SO na rok 2011 wydanych Siłom Zbrojnym w części dotyczącej Wojskowej Komendy Uzupełnień w O. , pkt. 9 wniosku w sprawie podania ilości abonamentów postojowych rocznych służbowych SO na rok 2011 wydanych Siłom Zbrojnym w części dotyczącej Wojskowego Ośrodka Medycyny Prewencyjnej, pkt. 9 wniosku w sprawie podania ilości abonamentów postojowych rocznych służbowych SO na rok 2011 wydanych Siłom Zbrojnym w części dotyczącej Jednostki Wojskowej [....] , pkt. 10 wniosku w sprawie podania numerów abonamentów postojowych rocznych służbowych SO na rok 2011 wydanych Siłom Zbrojnym w części dotyczącej [....] Rejonowego Przedstawicielstwa Wojskowego, pkt. 10 wniosku w sprawie podania numerów abonamentów postojowych rocznych służbowych SO na rok 2011 wydanych Siłom Zbrojnym w części dotyczącej Jednostki Wojskowej [....] , pkt. 10 wniosku w sprawie podania numerów abonamentów postojowych rocznych służbowych SO na rok 2011 wydanych Siłom Zbrojnym w części dotyczącej Jednostki Wojskowej [....] , pkt. 10 wniosku w sprawie podania numerów abonamentów postojowych rocznych służbowych SO na rok 2011 wydanych Siłom Zbrojnym w części dotyczącej Służby Kontrwywiadu Wojskowego, pkt. 10 wniosku w sprawie podania numerów abonamentów postojowych rocznych służbowych SO na rok 2011 wydanych Siłom Zbrojnym w części dotyczącej Wojskowej Komendy Uzupełnień w O., pkt. 10 wniosku w sprawie podania numerów abonamentów postojowych rocznych służbowych SO na rok 2011 wydanych Siłom Zbrojnym w części dotyczącej Wojskowego Ośrodka Medycyny Prewencyjnej pkt. 10 wniosku w sprawie podania numerów abonamentów postojowych rocznych służbowych SO na rok 2011 wydanych Siłom Zbrojnym w części dotyczącej Jednostki Wojskowej [....] , pkt 16 wniosku w sprawie podania numerów abonamentów postojowych rocznych służbowych SO na rok 2011 wydanych Straży Granicznej, pkt 21 wniosku w sprawie podania ilości abonamentów postojowych rocznych służbowych SO na rok 2011 wydanych Służbie Więziennej w części dotyczącej Aresztu Śledczego K. , pkt 22 wniosku w sprawie podania numerów abonamentów postojowych rocznych służbowych SO na rok 2011 wydanych Służbie Więziennej w części dotyczącej Aresztu Śledczego K. , pkt. 24 wniosku w sprawie podania numerów abonamentów postojowych rocznych służbowych SO na rok 2011 wydanych dla Centralnego Biura Antykorupcyjnego w K. Wyrokiem z dnia 19 czerwca 2012 r., sygn. akt II SA/Kr 1517/11 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie uchylił ww. decyzję i poprzedzającą ją decyzję tego samego organu. W uzasadnieniu sąd wskazał, że jakkolwiek w rozpoznawanej sprawie podstawą odmowy dostępu do części informacji wskazanych we wniosku Stowarzyszenia było stwierdzenie organu, iż informacje te stanowią informacje niejawne, których nieuprawnione ujawnienie naruszy przepisy wskazanej ustawy o ochronie informacji niejawnych, to jednak organ nie uzasadnił w żaden sposób powyższego stanowiska. Nie wiadomo, więc dlaczego organ uznał, że podanie do publicznej wiadomości informacji dotyczącej ilości oraz numerów wydanych abonamentów postojowych dla określonych podmiotów będzie stanowiło naruszenie przepisów ustawy o ochronie informacji niejawnych. Jest to tym bardziej niezrozumiałe, że w stosunku do niektórych podmiotów wskazanych we wniosku Stowarzyszenia informacje takie zostały jednak przez organ udzielone. Przykładowo organ podał ilość abonamentów postojowych wydanych Służbie Kontrwywiadu Wojskowego, odmówił natomiast podania ilości abonamentów wydanych Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego. Organ winien zebrać wyczerpujący materiał dowodowy, ocenić i rozważyć wszystkie okoliczności. Nieprawidłowe jest powoływanie się przy tym na opinie uzyskane od poszczególnych jednostek, (którym wydano uprzednio abonamenty), z których jedne wyraziły zgodę na udostępnienie takiej informacji, inne zaś takiej zgody nie udzieliły. To rolą organu jest przeprowadzenie stosownej analizy odnośnie tego czy, żądane informacje stanowią informacje niejawne podlegające ochronie i czy ich ujawnienie może spowodować zagrożenie dla wartości prawnie chronionych. Sąd odwołał się do poglądu wyrażonego przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 1 października 2010 r. o sygn. akt I OSK 1149/10 gdzie stwierdzono, że sama liczba porządkowa, przez fakt zamieszczenia jej w rejestrze, nie zyskuje waloru informacji niejawnej. Skarga kasacyjna została oddalona przez Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 19 marca 2013 r., sygn. akt IOSK 2857/12. W uzasadnieniu wyroku Naczelny Sąd Administracyjny wyjaśnił, że nadanie informacji odpowiedniej klauzuli tajności, wyłącza powszechny dostęp do niej a analiza tego czy żądane informacje stanowią informacje niejawne podlegające ochronie musi zostać dokonana przez organ rozpatrujący wniosek o udostępnienie informacji publicznej, w sposób nie budzący wątpliwości, na podstawie uprzednich ustaleń poczynionych z podmiotami uprawnionymi do nadania klauzuli tajności. Ponownie rozpatrując sprawę Dyrektor Zarządu Infrastruktury Komunalnej i Transportu w K. decyzją z dnia 1 października 2013 r., na podstawie art. 5 ust. 1 i 4, art. 16 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. 2001 r., Nr 112, poz. 1198 ze zm.), art. 1 ust. 1 pkt 3 oraz art. 4 ust. 1 ustawy z dnia 5 sierpnia 2010 r. o ochronie informacji niejawnych (Dz. U. z 2010 r., Nr 182, poz. 1228) odmówił udzielenia żądanej informacji publicznej w zakresie: pkt. 2 wniosku w zakresie podania numerów abonamentów postojowych rocznych służbowych SO na rok 2011 wydanych Policji w części nie obejmowanej pismem z dnia 2 czerwca 2011 r, pkt. 6 wniosku Stowarzyszenia [....] w zakresie podania numerów abonamentów postojowych rocznych służbowych SO na rok 2011 wydanych Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, pkt. 10 wniosku w zakresie sprawie podania numerów abonamentów postojowych rocznych służbowych SO na rok 2011 wydanych Siłom Zbrojnym w części nie obejmowanej pismem z dnia 2 czerwca 2011 r, pkt 16 wniosku w zakresie podania numerów abonamentów postojowych rocznych służbowych SO na rok 2011 wydanych Straży Granicznej, pkt. 24 wniosku w zakresie podania numerów abonamentów postojowych rocznych służbowych SO na rok 2011 wydanych dla Centralnego Biura Antykorupcyjnego w K. W uzasadnieniu organ podał, że zakres podmiotów, na rzecz, których wydawane są powyższe abonamenty zamieszczony został w pkt 3.6 Załącznika Nr 2 do uchwały Nr XXXII/268/03 Rady Miasta K. z dnia 26 listopada 2003 r. w sprawie opłat za parkowanie pojazdów samochodowych na drogach publicznych na terenie K. , w strefie płatnego parkowania, stanowiąc odwzorowanie zakresu pojazdów podmiotów zwolnionych z obowiązku ponoszenia opłat za parkowanie pojazdów samochodowych na drogach publicznych, w strefie płatnego parkowania, określonego w art. 13 ust. 3 ustawy o drogach publicznych. Katalog obejmuje, między innymi, jednostki Policji, Sił Zbrojnych, Straży Granicznej, Centralne Biuro Antykorupcyjne, Agencję Bezpieczeństwa Wewnętrznego. Organ podał, że pojęcie informacji publicznej zdefiniowane zostało w art. 1 ust. 1 i art. 6 ustawy o dostępie do informacji publicznej. Z kolei krąg podmiotów, które zobowiązane są do udostępnienia informacji publicznej został wymieniony w art. 4 ust 1 ustawy. Dostęp do informacji publicznej może zostać ograniczony na podstawie art. 5 ust. 1 i 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej. Zasady ochrony informacji, które wymagają zabezpieczenia przed nieuprawnionym ujawnieniem, uregulowane zostały w ustawie o ochronie informacji niejawnych. Organ wyjaśnił, że ochrona informacji niejawnych, zgodnie z unormowaniami powołanej wyżej ustawy przybiera dwie postacie, stosownie do treści art. 4 ust. 1 ustawy o ochronie informacji niejawnych. Informacje takie mogą być udostępniane wyłącznie osobie dającej rękojmię zachowania tajemnicy i tylko w zakresie niezbędnym do wykonania przez nią pracy lub pełnienia służby na zajmowanym stanowisku albo wykonywania czynności zleconych. Wymóg ten odnosi się do informacji niejawnych w ogóle, a nie tylko tych, którym nadano klauzulę tajności. Za taką interpretacją przemawia dodatkowo treść art. 6 ustawy o ochronie informacji niejawnych. Dla takiej ochrony wystarczy, zatem element materialny, tzn. iż stanowią one informacje, których nieuprawnione ujawnienie spowodowałoby lub mogłoby spowodować szkody dla Rzeczpospolitej Polskiej albo byłoby z punktu widzenia jej interesów niekorzystne (art. 1 ust. 1 ustawy o ochronie informacji niejawnych). Informacja niejawna chroniona jest, zatem bez względu na to, czy została oznaczona jakąkolwiek klauzulą (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 września 2012 r., sygn. akt IOSK 1393/12). Organ podkreślił, że w orzecznictwie powszechnie przyjmuje się, że stosowanie przepisów o ochronie informacji niejawnych wymaga wykładni celowościowej i ustalenia w jej drodze, czy ujawnienie żądanych we wniosku informacji może zagrozić działaniom operacyjnym prowadzonym przez służbę specjalną (por. Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia l października 2010 r., sygn. akt I OSK 1149/10) . Niezależnie od ochrony wynikającej z ustawy o ochronie informacji niejawnych, wskazany rodzaj informacji podlega ochronie przewidzianej dla innych tajemnic ustawowo chronionych, o których mowa w art. 5 ust. 1 ustawie o dostępie do informacji publicznych. Tajemnice te, to tajemnice zawarte w ustawach, które ze względu na wagę, przedmiot regulacji, mają unormowania ograniczające dostęp do pewnych danych. W zakresie przekazania informacji odnośnie numerów abonamentów wydanych Centralnemu Biuru Antykorupcyjnemu organ zauważył, że bez znaczenia jest, czy nadano im klauzulę tajności. Konieczność ochrony tych informacji wynika bowiem z poruszonego w uzasadnieniu prawnym elementu materialnego, określonego w art. 1 ust. 1 ustawy o ochronie informacji niejawnych, wskazującego na możliwość powstania określonej szkody, czy zagrożenia dóbr. W niniejszym przypadku szkoda ta może zostać wyrządzona czynnościom operacyjno-rozpoznawczym prowadzonym przez funkcjonariuszy CBA w celu zapobiegnięcia popełnieniu przestępstw pozostających we właściwości Biura. Nie ulega, bowiem wątpliwości fakt, że czynności operacyjno-rozpoznawcze, jako poza procesowe, techniczne i taktyczne czynności organów ścigania, służące profilaktycznej walce z przestępczością wtedy są skuteczne, gdy są wykonywane niejawnie. Zatem ujawnienie numerów abonamentów postojowych przekazanych funkcjonariuszom CBA, nie tylko utrudni wykonywanie czynności operacyjno-rozpoznawczych, lecz może je całkowicie uniemożliwić. Posiadanie, bowiem informacji o wszystkich numerach abonamentów, jakimi dysponują funkcjonariusze CBA, umożliwia bez wątpienia łatwą identyfikację używanych przez nich samochodów służbowych, a przez to wyprowadzenie wniosków dotyczących kierunków i częstotliwości działań operacyjnych służby specjalnej, a przede wszystkim podmiotów pozostających w jaj zainteresowaniu. W konsekwencji może prowadzić to do zagrożenia bezpieczeństwa funkcjonariuszy CBA, jak również bezpieczeństwa prowadzonych nich operacji. Organ podkreślił, że informacja o numerze konkretnego abonamentu, wykorzystywanego przez konkretną służbę specjalną, nie jest informacją o charakterze statystycznym, ale zawiera już element merytoryczny, dotyczący działań operacyjno-rozpoznawczych służb specjalnych. Nie ulega, bowiem wątpliwości fakt, iż pojazdy służbowe CBA są środkiem wykorzystywanym do realizacji ustawowych zadań Biura. Mogą być one również używane np. w sytuacji wskazanej w art. 14 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 9 czerwca 2006 r. o Centralnym Biurze Antykorupcyjnym (Dz. U. z 2012 r. poz. 621 z późn. zm.). Niezależnie od ochrony wynikającej z ustawy o ochronie informacji niejawnych, informacje o numerach abonamentów postojowych przekazanych na użytek pojazdów służbowych CBA, będą polegały ochronie przewidzianej dla innych tajemnic ustawowo chronionych, o których mowa w art. 5 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznych. Tajemnice te, to tajemnice zawarte w ustawach, które ze względu na wagę, przedmiot regulacji, mają unormowania ograniczające dostęp do pewnych danych. Ograniczenia takie wynikają z art. 24 ust. 1 ustawy o Centralnym Biurze Antykorupcyjnym. Organ wskazał, że spostrzeżenia poczynione w zakresie Centralnego Biura Antykorupcyjnego w zakresie uwarunkowań prawnych znajdują również odpowiednie zastosowanie do przypadków opisanych w dalszej części uzasadnienia. W zakresie podania numerów abonamentów przyznanych jednostkom Straży Granicznej organ wyjaśnił, że są one przydzielane na pojazdy nieoznakowane, wykorzystywane przez Straż Graniczą do prowadzenia czynności operacyjno-rozpoznawczych w zakresie realizacji ustawowych zadań. Działania te mają charakter niejawny. Organ odwołał się do treści art. 9c ust. 1 ustawy z dnia 12 października 1990 r. o Straży Granicznej (tj. Dz. U. z 2011 r. Nr 116 poz. 675 z późn. zm.). Zatem upublicznienie informacji o numerach abonamentów służbowych może prowadzić do dekonspiracji działań jak i dekonspiracji samych funkcjonariuszy Straży Granicznej wykonujących działania operacyjne. W konsekwencji może przyczynić się do niepowodzenia działa, jak również, czego nie można wykluczyć, narażenia funkcjonariuszy Straży Granicznej na utratę życia i zdrowia. Można, zatem jednoznacznie stwierdzić, iż ujawnienie informacji dotyczących numerów abonamentów przyznanych placówkom Straży Granicznej może nieść ryzyko utrudnienia czynności prowadzonych w celu rozpoznawania, zapobiegania i wykrywania sprawców przestępstw i wykroczeń, co stanowi o sklasyfikowaniu tych informacji, jako niejawne, na podstawie art. 5 ust. 4 ustawy o ochronie informacji niejawnych, a także podlegających ochronie przewidzianej dla innych tajemnic ustawowo chronionych, o których mowa w art. 5 ust. 1 ustawie o dostępie do informacji publicznych. Podobnie odnośnie numerów abonamentów wydanych Siłom Zbrojnym Rzeczypospolitej Polskiej przekazanie tego rodzaju informacji mogłoby doprowadzić, zważywszy w szczególności na całość żądania zawartego we wniosku z dnia 10 marca 2011 r., do identyfikacji pojazdów wykorzystywanych na cele obronności kraju, w tym, między innymi, do nadzorowania jakości dostaw uzbrojenia, sprzętu wojskowego, środków obronnych przeznaczonych na potrzeby Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej, realizacji zadań w zakresie obrony narodowej oraz przewozu dokumentów opatrzonych klauzulą tajności. Istotnym jest, że identyfikacja pojazdów wykorzystujących abonamenty wydane przez Dyrektora ZIKiT na podstawie przekazanych numerów może prowadzić do zagrożenia życia i zdrowia osób posługujących tymi pojazdami, co z kolei w sposób wymierny rzutuje na stopień możliwości skutecznej realizacji wymienionych zadań. Tym samym również ta informacja podlega ochronie przed ujawnieniem na podstawie art. 5 ust 4 ustawy o ochronie informacji niejawnych, a także podlegających ochronie przewidzianej dla innych tajemnic ustawowo chronionych, o których mowa w art. 5 ust. 1 ustawie o dostępie do informacji publicznych. Nadto w przedmiocie ujawnienia numerów abonamentów wydanych jednostkom Policji organ wskazał, że zgodnie z art. 1 ust. 2 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (tekst jednolity: Dz. U. z 2011 r. Nr 287 poz. 1687 ze zm.) jednym z jej głównych zadań jest wykrywanie i ściganie sprawców przestępstw i wykroczeń. Celem umożliwienia właściwej realizacji niniejszych działań, w art. 14 powołanej ustawy wskazano formy czynności, jakie mogą być podejmowane, w zależności od potrzeb postępowania. Policyjne pojazdy nieoznakowane stanowią jedno z narzędzi wykorzystywanych do podejmowania czynności operacyjnych, w tym realizacji działań niejawnych, takich jak wywiad, obserwacja i kontrola operacyjna. Nie ulega wątpliwości, że wskazanie numerów abonamentów nieoznakowanych radiowozów może doprowadzić do zidentyfikowania tych pojazdów, jako policyjnych, a tym samym zdekonspirowania funkcjonariuszy podejmujących działania przy ich użyciu, Konsekwencją takiej sytuacji może być nie tylko narażenie zdrowia i życia funkcjonariuszy, ale także udaremnienie niejednokrotnie czaso - i pracochłonnej działalności zmierzającej do realizacji jednego z fundamentalnych zadań Policji, jakim jest wykrywanie sprawców przestępstw i wykroczeń. Zgodnie z dyspozycją art. 7 ust. 1 ustawy o ochronie informacji niejawnych, chronione są, między innymi, dane mogące doprowadzić do identyfikacji funkcjonariuszy uprawnionych do wykonywania na podstawie ustawy czynności operacyjno-rozpoznawczych, jako funkcjonariuszy prowadzących tego typu działania. Także funkcjonariusze ABW, realizujący zadania opisane w art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 24 maja 2002 r. o Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego oraz Agencji Wywiadu (Dz. U. z 2010 r. Nr 29 poz. 154 ze zm.) niejednokrotnie wykonują czynności niejawne w realizacji, których może zaistnieć konieczność posługiwania się identyfikatorami postojowymi. Nie ulega wątpliwości, iż znajomość numerów abonamentów, którymi posługuje się ABW może doprowadzić do identyfikacji funkcjonariuszy oraz samochodów za pomocą, których prowadzone są działania operacyjne. W związku z wykonywaniem wspomnianych zadań, na podstawie art. 35 ustawy ustrojowej ABW, ochronie podlegają zarówno środki, formy i metody realizacji zadań, obiekty (w tym samochody) jak również dane identyfikujące funkcjonariuszy. Udostępnienie informacji w zakresie przyznanych abonamentów postojowych może stanowić poważne zagrożenie dla realizowanych czynności służbowych, a przez to narazić na szkodę interes państwa, interes publiczny lub prawnie chroniony interes obywateli albo jednostki organizacyjnej, jak również powodować zagrożenie dla życia i zdrowia uczestniczących w tych czynnościach funkcjonariuszy. Organ podkreślił, iż rozpatrując wniosek dążył do jak najszerszego ujmowania prawa dostępu do informacji publicznej. Stowarzyszenie [....] wniosło o ponowne rozpatrzenie sprawy, zarzucając, że decyzja nie zawiera wszystkich elementów wymaganych przepisami prawa. Dyrektor Zarządu Infrastruktury Komunalnej i Transportu w K. decyzją z dnia 18 listopada 2013 r., nr: [....] , na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa, art. 140 kpa utrzymał ww. decyzję w mocy. Organ przytoczył swoje wcześniejsze rozważania zawarte w zaskarżonej decyzji. Odnosząc się do zarzutu w zakresie braku właściwego uzasadnienia decyzji - organ przeanalizował decyzję pod kątem spełniania wymagań określonych w art. 107 kpa i stwierdził, że warunki te zostały spełnione. Nadto wskazał, że szczegółowego przeanalizowania wymaga wymóg sformułowany w art. 16 ust. 2 pkt 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej, tj. obowiązek podania imion, nazwisk i funkcji osób, które zajęły stanowisko w toku postępowania o udostępnienie informacji, oraz oznaczenia podmiotów, ze względu, na których dobra, o których mowa w art. 5 ust. 2 ustawy, wydano decyzję o odmowie udostępnienia informacji. Odwołując się do stanowiska prezentowanego w doktrynie organ wskazał, że obowiązek oznaczenia podmiotów sformułowany w art. 16 ust. 2 pkt 2 in fine ustawy o dostępie do informacji publicznej odnosi się do sytuacji wydania decyzji odmownej ze względu na konieczność ochrony dóbr określonych jedynie w art. 5 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej (tj. ochrony prywatności osoby fizycznej lub tajemnicy przedsiębiorstwa). W pozostałych przypadkach ograniczenia prawa do informacji publicznej (np. ze względu na wystąpienie przesłanek określonych w ustawie o ochronie informacji niejawnych czy też w innych aktach prawnych przewidujących ochronę innych tajemnic ustawowo chronionych) przepis art. 16 ust. 2 pkt 2 infine ustawy o dostępie do informacji publicznej nie znajduje zastosowania. Zatem art. 16 ust. 2 pkt 2 przy rozpatrywaniu wniosku z dnia 10 marca 2011 r. nie znajdował zastosowania. Stowarzyszenie [....] wniosło do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na decyzję Dyrektora Zarządu Infrastruktury Komunalnej i Transportu w K. domagając się uchylenia obydwu wydanych w sprawie decyzji oraz zasądzenia kosztów postępowania. W ocenie strony skarżącej, organ naruszył art. 17 ust. 1 w związku z art. 16 ust. 2 punkt 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej poprzez nie zawarcie w uzasadnieniu decyzji imion, nazwisk i funkcji osób, które zajęły stanowisko w toku postępowania o udostępnienie informacji publicznej. Zarówno w decyzji z dnia 18 listopada 2013 roku jak w decyzji z dnia 1 października 2013 roku Dyrektor ZIKiT przyznał że pismami z dnia 29 lipca 2013 roku zwrócił się do podmiotów, które zgodnie z posiadanymi przez organ informacjami, dysponowały abonamentami, o uzasadnienie obejmowania żądanych informacji zakresem informacji niejawnych, a więc zwrócił się do tych podmiotów o zajęcie stanowiska w toku postępowania. Tymczasem wbrew wymogom art. 16 ust. 2 pkt 2 w decyzjach nie podał imion, nazwisk i funkcji osób, które zajęły stanowisko w toku postępowania. Skarżący podkreślił, że przepis art. 16 ust. 2 pkt 2 jest przepisem szczególnym w stosunku do przepisu art. 107 § 3 k.p.a. Uzasadnienie decyzji o odmowie udostępnienia informacji powinno spełniać nie tylko wymogi określone w art. 107 § 3 k.p.a, ale również te, o których mowa w art. 16 ust. 2 punkt 2 u.d.i.p. Powinno w związku z tym zawierać także imiona i nazwiska osób, które zajęły stanowisko w toku postępowania o udostępnienie informacji, a nie są to osoby wymienione w decyzji, które z formalno-prawnego punktu widzenia ją podjęły. W odpowiedzi na skargę, organ wniósł o oddalenie skargi i podtrzymał swoje stanowisko w sprawie. Wyjaśnił dodatkowo, że opisując przebieg dotychczasowego postępowania w sprawie wskazał, że w dniu 29 lipca 2013 r. wystąpiono do określonych podmiotów na rzecz, których wydano abonamenty, nie oznacza to jednak zajęcia stanowiska w sprawie w rozumieniu ustawy. Ponadto w wyroku WSA w Krakowie z dnia 19 czerwca 2012 r., sygn. akt II SA/Kr 1517/11 jednoznacznie wskazano, że organ winien dokonać samodzielnie analizy, czy dane informacje stanowią informacje niejawne. Dodatkowo bezpośrednio na rozprawie poprzedzającej wydanie wyroku w dniu 4 marca 2014 r skarżący złożył załącznik do protokołu rozprawy, w którym wskazał, że w uzasadnieniu decyzji Dyrektor ZIKiT nie przedstawił stanowisk zajętych przez podmioty, do których zwrócił się pismami, nie przedstawił, więc ustalonego stanu faktycznego sprawy. Jednocześnie organ zaprzecza by fakt zajęcia stanowiska miał jakąkolwiek doniosłość w sprawie i nie wyjaśnia podstawy prawnej decyzji z przytoczeniem przepisów prawa. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje. Zgodnie z dyspozycją art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. z 2012 r. poz. 270), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Stosownie do przepisu art. 145 p.p.s.a. kontrola ta sprawowana jest w zakresie oceny zgodności zaskarżonych do sądu decyzji z obowiązującymi przepisami prawa materialnego jak i przepisów proceduralnych – o ile ich naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy tj. treść wydanej decyzji lub postanowienia. Przepis art. 134 § 1 p.p.s.a. stanowi, iż sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Pismami z dnia 29 lipca 2013 r Dyrektor ZiKIT wykonując wskazania zawarte w wyrokach WSA w Krakowie i NSA w Warszawie - zwrócił się do podmiotów, które dysponowały abonamentami o uzasadnienie obejmowania żądanych informacji zakresem informacji niejawnych. ( Były to podmioty uprawnione do nadania klauzuli tajności) Na podstawie uzyskanych informacji sformułował własne samodzielne stanowisko, do czego był zobowiązany przy ponownym rozpoznaniu sprawy. Decyzją z dnia 18 listopada 2013 r i poprzedzającą z dnia 1 października 2013r Dyrektor ZIKiT w K. odmówił dostępu do informacji publicznej w dużo węższym zakresie niż w poprzednich uchylonych wyrokiem WSA w Krakowie decyzjach. Odmowa dotyczyła ujawnienia wyłącznie konkretnych numerów kart abonamentowych wydanych Policji , ABW, Siłom Zbrojnym, Straży Granicznej , CBA. Tą odmowę udzielenia informacji publicznej organ szczegółowo uzasadnił, powołując się na konkretne przepisy prawa i orzecznictwo sądów administracyjnych. Organ wyczerpująco wskazał, że przekazanie numerów abonamentowych: - w zakresie dotyczącym CBA , Straży Granicznej , Policji i ABW może spowodować szkodę dla czynności operacyjno rozpoznawczych prowadzonych przez funkcjonariuszy, a czynności te jako poza procesowe - techniczne i taktyczne, zapobiegające przestępczości, są skuteczne , gdy są wykonywane niejawnie w rozumieniu art. 5 ust 4 ustawy o ochronie informacji niejawnych. Ujawnienie numerów mogłoby całkowicie uniemożliwić wykonywanie czynności, dekonspirację działań i dekonspirację funkcjonariuszy, narażenie ich zdrowia i życia. Informacje te dotyczą form i metod pracy operacyjnej CBA, bądź osób udzielających im pomocy, podlegają, więc ochronie przewidzianej dla innych tajemnic ustawowo chronionych, o których mowa w art. 5 ust 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej, - w zakresie dotyczącym Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej może doprowadzić do identyfikacji pojazdów wykorzystywanych na cele obronności kraju, nadzorowania dostaw: sprzętu, uzbrojenia, środków obronnych, przewozu dokumentów opatrzonych klauzulą tajności, to jest wykonywania zadań o zasadniczym znaczeniu dla ochrony niepodległego państwa i niepodległości jego terytorium. Te informacje również podlegają ochronie przed ujawnieniem na podstawie art. 5 ust 4 ustawy o ochronie informacji niejawnych oraz ochronie przewidzianej dla innych tajemnic ustawowo chronionych, o których mowa w art. 5 ust 1 ustawy o dostępie do informacji publicznych. Stosownie do art. 61 Konstytucji RP z dnia 2 kwietnia 1997 r (Dz. U. z 16 lipca 1997 r ) ograniczenie dostępu do informacji publicznej może nastąpić wyłącznie ze względu na określoną w ustawach ochronę wolności i praw innych osób i podmiotów gospodarczych oraz ochronę porządku publicznego, bezpieczeństwa lub ważnego interesu gospodarczego państwa. Takie ustawowe ograniczenia statuują art. 5 ust 1 i 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r o dostępie do informacji publicznej ( Dz. U. Nr 112, poz. 1198 ze zm. ) i art.4 ust 1 i art 5 ustawy z dnia 5 sierpnia 2010 r o ochronie informacji niejawnych ( Dz. U. z 2010 r nr 182 , poz. 1228). Decyzja o odmowie dostępu do informacji publicznej, była spowodowana obejmowaniem żądanych informacji zakresem informacji niejawnych, co wyjaśnił organ zwracając się do podmiotów, które dysponowały abonamentami uprawnionymi do nadania informacjom klauzuli tajności, Jak wynika z uzasadnienia decyzji organu to na podstawie uzyskanych wyjaśnień organ dokonał samodzielnie zaklasyfikowania żądanych informacji do kategorii niejawnych i podał szczegółowo powody takiego stanowiska. Sposób załatwienia sprawy przyjęty przez organ nie naruszał wskazań zawartych w wyrokach WSA w Krakowie z dnia 19 czerwca 2012 r i NSA w Warszawie z 19 marca 2013 r. Organ ocenił zebrany materiał dowodowy i zajął samodzielne stanowisko a następnie wydał decyzję, uzasadniając ją przekonująco. Powołane wyroki WSA i NSA podjęte były w okolicznościach dużo szerszej odmowy udzielenia przez organ informacji a także błędnego powołania treści art 7 ust 1 ustawy o ochronie informacji niejawnych, z którego organ wywodził brak potrzeby nadawania określonym informacjom klauzuli tajności. Na aprobatę zasługują zawarte w uzasadnieniu decyzji wyjaśnienia organu oparte o przytoczone orzeczenia Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 21 września 2012 r I OSK 1393/12 i 1 października 2010 r I OSK 1149/10. W orzeczeniach tych Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że w świetle art. 5 ust. 1 i 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej podmiot zobowiązany może odmówić udzielenia informacji publicznej z uwagi na ochronę informacji niejawnych lub innych tajemnic ustawowo chronionych. Ochrona informacji niejawnych zgodnie z ustawą z dnia 5 sierpnia 2010 r. o ochronie informacji niejawnych (Dz. U. z 2010 r., Nr 182, poz. 1228) przybiera dwie postaci. Po pierwsze, zgodnie z art. 4 ust. 1 ustawy o ochronie informacji niejawnych, informacje takie mogą być udostępnione wyłącznie osobie dającej rękojmię zachowania tajemnicy i tylko w zakresie niezbędnym do wykonywania przez nią pracy lub pełnienia służby na zajmowanym stanowisku albo wykonywania czynności zleconych. Wymóg ten odnosi się do informacji niejawnych w ogóle, a nie tylko tych, którym nadano klauzulę tajności. Dla takiej ochrony wystarczy, zatem element materialny, tzn. że stanowią one informacje, których nieuprawnione ujawnienie spowodowałoby lub mogłoby spowodować szkody dla Rzeczpospolitej Polskiej albo byłoby z punktu widzenia jej interesów niekorzystne, Informacja niejawna chroniona jest zatem bez względu na to, czy osoba uprawniona uznała za stosowne oznaczyć ją odpowiednia klauzulą. Jest ona, bowiem niejawna z uwagi na zagrożenia wynikające z jej treści, lub sposobu jej uzyskania, a nie w następstwie klasyfikacji. Jednocześnie art. 8 ustawy o ochronie informacji niejawnych przewiduje drugą postać ochrony, o szerszym zakresie, w stosunku do informacji niejawnych, którym nadano klauzulę tajności. Mogą być one, bowiem udostępnione wyłącznie osobie uprawnionej, zgodnie z przepisami ustawy dotyczącymi dostępu do określonej klauzuli tajności; Dla tej szerszej ochrony, wynikającej z art. 8 ustawy o ochronie informacji niejawnych niezbędne są jednak dwa elementy: materialny i formalny. Element materialny określa art. 1 ust. 1 ustawy o ochronie informacji niejawnych, wskazujący na możliwość powstania określonej szkody, czy zagrożenia dóbr. Element formalny wyraża się w nadanej klauzuli tajności. Jednocześnie, zgodnie z art. 5 ustawy o ochronie informacji niejawnych, klauzulę taką można nadać tylko informacjom niejawnym w znaczeniu materialnym. Następnie, że nie mogą podlegać ujawnieniu informacje, których ujawnienie groziłoby porządkowi i bezpieczeństwu publicznemu lub narażało na szwank działania organów chroniących te wartości. Jednocześnie przy stosowaniu przepisów ustawy o ochronie informacji niejawnych konieczne jest stosowanie wykładni celowościowej i ustalenie, jaka była intencja ustawodawcy przy tworzeniu określonych przepisów oraz czy ujawnienie żądanych we wniosku informacji zagraża interesom państwa, porządkowi prawnemu, bezpieczeństwu funkcjonariuszy czy też bezpieczeństwu prowadzonych przez nich operacji. Skarżący podniósł, że uzasadnienie zaskarżonej decyzji o odmowie powinno zawierać wszystkie elementy wskazane w art. 107 § 3 kpa oraz dodatkowe elementy, o których mowa w w art. 16 ust 2 pkt 2 u.d.i.p. Stosownie do brzmienia art. 16 ust 2 pkt 2 u.d.i p.zd 1 uzasadnienie decyzji o odmowie udostepnienia informacji zawiera także imiona, nazwiska i funkcje osób, które zajęły stanowisko w toku postępowania o udostępnienie informacji. Przepis ten nie ma zastosowania w okolicznościach niniejszej sprawy. Pisma nadesłane w odpowiedzi na zapytania Dyrektora ZIKiT z dnia 29 lipca 2013 r, były jedynie wyjaśnieniami - opiniami jednostek zewnętrznych posiadających abonamenty (zbierane celem dokonania pełnych ustaleń faktycznych) a nie stanowiskami kompetentnych osób zajęte w toku postepowania administracyjnego w rozumieniu art. 16 ust 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej. Wyjaśnienia te nie miały decydującego znaczenia dla treści wydanej decyzji, bowiem organ, choć wziął je pod uwagę przy ustaleniach stanu faktycznego, to samodzielnie przeprowadził analizę wszystkich okoliczności faktycznych mających znaczenie dla rozstrzygnięcia i wydał decyzję. W samym przepisie mowa o osobach, które choć nie podjęły decyzji z formalno - prawnego punktu widzenia a zajęły stanowisko istotne dla końcowej treści decyzji. Decyzja i jej uzasadnienie zawierają wszystkie niezbędne elementy, o których mowa w przepisach kpa, wobec czego zarzuty skargi są bezzasadne. Stosownie do wskazań zawartych w wyroku WSA z dnia 7 września 2012 r sygn.. akt II SA Kr 1517/11 organ przeprowadził samodzielną i wnikliwą analizę odnośnie tego czy żądane informacje stanowią informacje niejawne podlegające ochronie i czy ich ujawnienie może stanowić zagrożenie dla wartości chronionych. W trakcie postępowania nie uchybił ( wbrew twierdzeniom skarżącego) wiążącym zaleceniom wynikającym z wcześniejszych wyroków WSA w Krakowie i NSA w Warszawie. Organ miał przeprowadzić stosowną analizę, tego czy żądane informacje stanowią informacje niejawne, podlegające ochronie i czy ich ujawnienie może spowodować zagrożenie dla wartości prawnie chronionych. Jak wskazano w uzasadnieniu wydanego wyroku WSA w Krakowie nieprawidłowe było we wcześniejszej decyzji powoływanie się na opinie uzyskane od poszczególnych jednostek ( którym wydano wcześniej abonamenty), z których jedne wyraziły zgodę na udostepnienie informacji a inne takiej zgody nie udzieliły. Na koniec wskazać należy, że organ prawidłowo zastosował wykładnię celowościowa dla stosowania przepisów o ochronie informacji niejawnych i ustalił, że ujawnienie żądanych we wniosku informacji może całkowicie zagrozić działaniom operacyjno-rozpoznawczym prowadzonym przez funkcjonariuszy, w związku z wykonywaniem przez nich zadań, co mogłoby prowadzić do ich niepowodzenia i zagrożenia życia. Z tych względów orzeczono jak w sentencji wyroku na podstawie art. 151 prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. z 2002 r , nr 153 , poz. 1270 ze zm. ).