II SA/Rz 99/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący WSA Paweł Zaborniak Sędziowie WSA Magdalena Józefczyk WSA Joanna Zdrzałka /spr./ Protokolant Sylwia Pacześniak po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 4 marca 2014 r. sprawy ze skargi A. sp. j. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] kwietnia 2011 r., nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za nieterminowe przekazanie danych o odpadach I. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Marszałka Województwa [...] z dnia [...] stycznia 2011 r., nr [...]; II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku. II SA/Rz 99/14 UZASADNIENIE Przedmiotem skargi w niniejszej sprawie jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] kwietnia 2011 r., nr [...] utrzymująca w mocy decyzję Marszałka Województwa [...] z dnia [...] stycznia 2011 r., nr [...]. Decyzją tą Marszałek wymierzył A. Spółka Jawna z siedzibą w S., zwanej dalej Spółką, karę pieniężną w wysokości 10 000 zł za nieterminowe przedłożenie zbiorczego zestawienia danych o rodzajach odpadów i urządzeniach służących do odzysku oraz unieszkodliwiania odpadów za rok 2009 r. W uzasadnieniu organ podał, że na Spółce, będącej posiadaczem odpadów – ciążył obowiązek przedłożenia zbiorczego zestawienia danych o rodzajach i ilości odpadów za rok 2009 r., zgodnie z art. 37 ust. 1 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. o odpadach (Dz. U. z 2010r., Nr 185, poz. 1243 z późn. zm.) Obowiązek ten powinien być zrealizowany do dnia 31 marca 2010 r., co wynika z kolei z art. 37 ust. 3 cyt. ustawy. Przedłożenie przez Spółkę wskazanego wyżej zestawienia w dniu 30 kwietnia 2010 r., z więc po terminie przewidzianym ustawą oznacza, że zastosowanie w przedmiotowej sprawie będzie miał art. 79 c ust. 3 ww. ustawy, z którego wynika, że organ nakłada karę pieniężną w wysokości 10.000 zł na posiadacza odpadów, który nieterminowo sporządza i przekazuje zbiorcze zestawienie danych. W odwołaniu od tej decyzji Spółka zarzuciła naruszenie następujących przepisów: - art. 79 d ust. 3 w związku z art. 79 c ust. 3, art. 79 d ust. 4, 5, art. 37 ust. 1 i 3, art. 36 ust. 1, art. 3 ust. 3 pkt 13 i 22 ustawy o odpadach poprzez jego zastosowanie wbrew wykładni art. 74 ust. 4 Konstytucji, - art. 53 § 1, 3, 4, art. 55 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 199 7r. - Ordynacja podatkowa poprzez jego zastosowanie wbrew wykładni art.74 ust. 4 Konstytucji, - art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267 – zwanej dalej "k.p.a.") poprzez jego zastosowanie wbrew wykładni art. 74 ust. 4 Konstytucji. W odwołaniu wskazano, iż opóźnienie nie było spowodowane wyłączną winą skarżącego, albowiem mając na względzie krótki czas zwłoki, okoliczności ją uzasadniające, jak również czas obowiązywania przepisów wprowadzających sankcje pieniężne za opóźnienie w złożeniu zbiorczego zestawienia danych za 2009 rok - skarżący nie miał możliwości odpowiednio szybkiego zareagowania na zmiany przepisów, w szczególności, iż osoba odpowiedzialna za sporządzenie raportu została zatrudniona w dniu [...].04.2010 r. W dalszej części odwołania wskazano, że nowelizacja ustawy o odpadach została ogłoszona w dniu 25.02.2010 r., a weszła w życie 12.03.2010 r. W przedmiotowej sprawie ustawodawca nie posłużył się ani techniką przepisów przejściowych, ani też odpowiednio długim vacatio legis, co przeczy idei państwa prawnego, gdzie obywatele nie powinni być zaskakiwani niekorzystnymi dla nich regulacjami. Spółka odwołała się do wykładni celowościowej ustawy wprowadzającej rzeczone sankcje stwierdzając, że wolą ustawodawcy było zapewnienie odpowiedniej gospodarki odpadami i należyte ich zabezpieczenie. Spółka wcześniej dopełniała wszystkich innych obowiązków związanych z gospodarką odpadami, a opóźnienie wynikało z faktu, iż zmiany przepisów nie dały odpowiedniego czasu na dostosowanie procedur wewnętrznych w firmie do zmieniających się uwarunkowań i wymagań ustawodawcy. Chcąc wywiązać się z obowiązków rzetelnie, Spółka nie zdążyła przedłożyć oświadczenia w terminie. Nieterminowość ta jednak pozostała bez wpływu na środowisko. W odwołaniu wskazano, że z ciążącym na władzach publicznych obowiązkiem zapewnienia bezpieczeństwa ekologicznego, poprzez stanowienie ustaw i aktów je rozwijających mających wpływać na rozwój stosunków gospodarczych w kierunku powstrzymania degradacji środowiska naturalnego, łączy się zapewnienie obywatelom czasu reakcji na wprowadzane zmiany w przedsiębiorstwach przez siebie prowadzonych. Następnie odwołująca się Spółka wskazała, że nie można w myśl art. 74 ust. 4 Konstytucji RP tak samo traktować podmiotu, który w ogóle nie wykonuje obowiązków nałożonych na niego ustawą i tego, który je wykonuje, ale nie w pełni - tym bardziej, że przyczyny niewykonania obowiązku nie muszą być zawsze zawinione przez zobowiązanego. Samorządowe Kolegium Odwoławcze nie uwzględniło tego odwołania, wydając wskazaną na wstępie decyzję z dnia [...] kwietnia 2011 r., którą utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. W jej podstawie prawnej Kolegium powołało art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., art. 37 ust. 1 i 3 w zw. z art. 79 c ust. 3 ustawy o odpadach. W uzasadnieniu stwierdzono, że zgodnie z art. 36 ust. 1 i art. 37 cyt. ustawy posiadacz odpadów jest obowiązany do prowadzenia ich ilościowej i jakościowej ewidencji oraz do sporządzania na formularzu zbiorczego zestawienia danych o rodzajach i ilości odpadów, o sposobach gospodarowania nimi oraz o instalacjach i urządzeniach służących do odzysku i unieszkodliwiania odpadów. Przez posiadacza odpadów na gruncie ustawy o odpadach należy rozumieć każdego, kto faktycznie włada odpadami. W stanie prawnym obowiązującym do 1 stycznia 2011 r. (zgodnie z art. 37 ust. 3) zestawienie było przekazywane marszałkowi do końca pierwszego kwartału za poprzedni rok kalendarzowy. Poza sporem pozostaje fakt, że Spółka jest posiadaczem odpadów, ciążą więc na niej obowiązki określone powyżej. Podobnie, nie budzi wątpliwości okoliczność, że przesyłkę adresowaną do Marszałka Województwa [...] zawierającą zbiorcze zestawienie wymaganych danych Spółka nadała w Urzędzie Pocztowym w S. [...] kwietnia 2010 r., a więc z przekroczeniem terminu. Zgodnie z art. 79c ust. 3 ustawy jeżeli posiadacz odpadów lub transportujący odpady, będąc obowiązanym do prowadzenia ewidencji odpadów lub przekazywania wymaganych informacji lub sporządzania i przekazywania zbiorczego zestawienia danych lub sporządzania podstawowej charakterystyki odpadów lub przeprowadzania testów zgodności, nie wykonuje tego obowiązku albo wykonuje go nieterminowo lub niezgodnie ze stanem rzeczywistym podlega karze pieniężnej w wysokości 10 000 zł. Przepis ten został wprowadzony z dniem 12 marca 2010 r. (na mocy ustawy z dnia 22 stycznia 2010 r. o zmianie ustawy o odpadach oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. Nr 28, poz. 145), a więc przed upływem terminu na złożenie zestawienia; nie przewidziano również norm intertemporalnych, co oznacza nakaz jego stosowania w sprawie. Organ wskazał, że brak winy w niedochowaniu terminu przez Spółkę nie ma wpływu na ocenę legalności decyzji pierwszoinstancyjnej, gdyż obowiązek określony art. 37 ust. 1 i 3 ustawy o odpadach istnieje od początku obowiązywania tej ustawy, a zatem Spółka miała jego świadomość i mogła odpowiednio wcześnie przygotować właściwe zestawienie. Dodatkowo ustawodawca nie powiązał możliwości wymierzenia kary pieniężnej określonej w art. 79 c ust. 3 ani z okresem trwania uchybienia ani kwestią winy w wykonaniu tego obowiązku. Również zarzut niekonstytucyjności materialnej podstawy decyzji nie mógł być uwzględniony przez organ, gdyż okoliczności te nie rzutują na legalność decyzji, rozumianą jako jej zgodność z prawem obowiązującym w chwili wydawania. Na organie ciąży bezwzględny obowiązek stosowania ustawy, nawet jeśli jej treść lub sposób wprowadzenia do porządku prawnego wywołuje wątpliwości natury konstytucyjnej, do momentu, kiedy nie zostanie wydane w omawianym zakresie stosowne orzeczenie Trybunału Konstytucyjnego (domniemanie konstytucyjności). Organ podał, że w omawianej materii przed Trybunałem Konstytucyjnym zostało wszczęte postępowanie, w następstwie pytania prawnego skierowanego przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi (postanowienie z dnia 9 marca 2011r., sygn. akt: II SA/Łd 1509/10). Orzeczenie Trybunału, zależnie od jego treści może stanowić ewentualnie podstawą do żądania wznowienia postępowania administracyjnego na postawie art. 145a k.p.a. Aktualnie organ administracji nie ma podstaw do zawieszenia postępowania administracyjnego i wstrzymania się z wydaniem rozstrzygnięcia w sprawie. A. Spółka Jawna z siedzibą w S. zaskarżyła tę decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie. Wniosła o jej uchylenie oraz uchylenie decyzji Marszałka Województwa [...] i umorzenie postępowania w sprawie. Dodatkowo wniosła o zawieszenie postępowania w przedmiocie wyegzekwowania kwoty 10.000,00 zł od skarżącej do czasu rozpatrzenia skargi oraz zawieszenie postępowania przed Sądem w przedmiocie rozpoznania skargi, w oparciu o art. 125 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w związku z toczącym się przed Trybunałem Konstytucyjnym postępowaniem wszczętym w następstwie pytania prawnego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi (postanowieniem z dnia 9 marca 2011 roku, sygn. akt II SA/Łd 1509/10) w przedmiocie zgodności z Konstytucja przepisów, jakich naruszenie zarzuca skarżąca w przedmiotowej skardze, z uwagi na fakt, że wynik postępowania sądowoadministracyjnego zależy od odpowiedzi Trybunału Konstytucyjnego na zadane pytanie prawne. W skardze Spółka powtórzyła w całości zarzuty podane w odwołaniu oraz ich uzasadnienie. Dodatkowo zarzuciła zaskarżonej decyzji naruszenie: - art. 7 k.p.a. poprzez niepodjęcie wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, - art. 12 § 1 k.p.a. poprzez zbadanie sprawy w sposób pobieżny i niewnikliwy; Samorządowe Kolegium Odwoławcze, w odpowiedzi na skargę, wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zaprezentowane w zaskarżonej decyzji. Postanowieniem z dnia 17 listopada 2011 r., sygn. akt II SA/Rz 739/11 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zawiesił postępowanie sądowoadministracyjne, a następnie, wobec wydania przez Trybunał Konstytucyjny wyroku o sygn. P 26/11 dotyczącego konstytucyjności art. 79c ust. 3 ustawy o odpadach, podjął to postępowanie postanowieniem z dnia 27 stycznia 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje: Sąd administracyjny sprawuje w zakresie swej właściwości wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji, obejmującą badanie zaskarżonych aktów pod względem ich zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej, co wynika z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269, ze zm.). Zakres tej kontroli wyznacza art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) – zwanej dalej w skrócie P.p.s.a. Stosownie do tego przepisu Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W ramach kontroli legalności Sąd stosuje przewidziane prawem środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 P.p.s.a.). Uwzględnienie skargi skutkujące wyeliminowaniem zaskarżonej decyzji lub postanowienia z obrotu prawnego w ramach tej kontroli może nastąpić wyłącznie przy spełnieniu warunków określonych w art. 145 § 1 P.p.s.a. Przepis ten obliguje Sąd do uchylenia decyzji bądź postanowienia lub stwierdzenia ich nieważności, ewentualnie niezgodności z prawem, gdy dotknięte są one naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania, innym naruszeniem przepisów postępowania, jeśli miało ono istotny wpływ na wynik sprawy, lub gdy zachodzą przyczyny stwierdzenia nieważności wymienione w art. 156 k.p.a. lub w innych przepisach. Dokonując takiej kontroli w niniejszej sprawie Sąd doszedł do przekonania, że skarga zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaistniały okoliczności dające podstawę do wznowienia postępowania. Przesłanki wznowienia postępowania określone zostały w art. 145 § 1, art. 145a § 1 i art. 145b § 1 K.p.a. Zgodnie z art. 145a § 1 k.p.a. można żądać wznowienia postępowania również w przypadku, gdy Trybunał Konstytucyjny orzekł o niezgodności aktu normatywnego z Konstytucją, umową międzynarodową lub z ustawą, na podstawie którego została wydana decyzja. Materialnoprawną podstawę decyzji objętych kontrolą Sądu w niniejszej sprawie - Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] kwietnia 2011 r. i utrzymanej nią w mocy decyzji Marszałka Województwa [...] z dnia [...] stycznia 2011 r., stanowią przepisy ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. o odpadach (Dz.U. z 2010 r., nr 185, poz.1243 ze zm. – zwanej dalej "ustawą") – m. in. art. 79c ust. 3, art. 79d ust. 3, art. 37 ust. 1 i 3, art. 36 ust. 1. Obowiązujące w dacie orzekania przez ww. organy przepisy stanowiły, że posiadacz odpadów prowadzący ewidencję odpadów jest obowiązany sporządzić na formularzu zbiorcze zestawienie danych o rodzajach i ilości odpadów, o sposobach gospodarowania nimi oraz o instalacjach i urządzeniach służących do odzysku i unieszkodliwiania tych odpadów (art. 37 ust. 1 ustawy), z zastrzeżeniem ust. 2. Zbiorcze zestawienie danych powinno zawierać następujące informacje: imię i nazwisko, adres zamieszkania lub nazwę i adres siedziby posiadacza odpadów. Zgodnie natomiast z ust. 3 cytowanego przepisu zbiorcze zestawienia danych,o których mowa w ust. 1 i 2, posiadacz odpadów lub wytwórca komunalnych osadów ściekowych był obowiązany przekazać marszałkowi województwa właściwemu ze względu na miejsce wytwarzania, zbierania, odzysku lub unieszkodliwiania odpadów w terminie do końca pierwszego kwartału za poprzedni rok kalendarzowy. Stosownie zaś do art. 79c ust. 3 ustawy, jeżeli posiadacz odpadów lub transportujący odpady, będąc obowiązanym do prowadzenia ewidencji odpadów lub przekazywania wymaganych informacji lub sporządzania i przekazywania zbiorczego zestawienia danych lub sporządzania podstawowej charakterystyki odpadów lub przeprowadzania testów zgodności, nie wykonuje tego obowiązku albo wykonuje go nieterminowo lub niezgodnie ze stanem rzeczywistym podlega karze pieniężnej w wysokości 10 000 zł. Karę tę wymierza w drodze decyzji właściwy marszałek województwa (art. 79d ust. 3 ustawy). Wskazać należy, że art. 79c ust. 3 ustawy zamieszczony w rozdziale 9a "Kary pieniężne" dodany został do ustawy o odpadach na mocy art. 1 pkt 49 ustawy z dnia 22 stycznia 2010 r. o zmianie ustawy o odpadach oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. nr 28, poz. 145). W omawianym zakresie ustawa nowelizująca nie zawiera przepisów przejściowych, z związku z czym ww. przepis wszedł w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia, a więc w dniu 12 marca 2010 r. (art. 19 ustawy nowelizującej). Przepis art. 79c ust. 3 ustawy z 2001 r. o odpadach został następnie znowelizowany przez art. 1 pkt 2 lit. a) ustawy z dnia 28 kwietnia 2011 r. (Dz.U.2011.138.809) zmieniającej nin. ustawę z dniem 20 lipca 2011 r., przewidując karę pieniężną w wysokości 500 zł za nieprzekazanie zbiorczego zestawienia danych o odpadach, zamiast poprzednio obowiązującej – 10.000 zł. W tym miejscu odnotować należy, że w dniu 15 października 2013 r. Trybunał Konstytucyjny wydał wyrok o sygn. akt P 26/11 (Dz.U. z 3 grudnia 2013 r., poz. 1426), w którym orzekł w pkt 1 sentencji, że art. 79c ust. 3 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. o odpadach w brzmieniu obowiązującym od dnia 12 marca 2010 r. do dnia 19 lipca 2011 r., przez to, że przewiduje niepodlegającą miarkowaniu karę pieniężną w wysokości 10.000 zł za nieterminowe przekazanie zbiorczego zestawienia danych o odpadach, jest niezgodny z art. 2 Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej. W pkt 2 wyroku Trybunał orzekł, że art. 79c ust. 3 w związku z art. 79d ust. 3 ustawy o odpadach jest zgodny z art. 2 w związku z art. 184 Konstytucji oraz z art. 2 w zw. z art. 42 ust. 2 i 3 Konstytucji. Wskazanym powyżej wyrokiem stwierdzona zatem została niezgodność z art. 2 Konstytucji RP przepisu stanowiącego postawę do wydania kwestionowanych decyzji, tj. art. 79c ust. 3, w brzmieniu nadanym ustawą nowelizującą z dnia 22 stycznia 2010 r. Zgodnie z art. 190 ust. 1 i 4 Konstytucji RP orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego mają moc powszechnie obowiązującą i są ostateczne. Orzeczenie Trybunału Konstytucyjnego o niezgodności z Konstytucją, umową międzynarodową lub z ustawą aktu normatywnego, na podstawie którego zostało wydane prawomocne orzeczenie sądowe, ostateczna decyzja administracyjna lub rozstrzygnięcie w innych sprawach, stanowi podstawę do wznowienia postępowania, uchylenia decyzji lub innego rozstrzygnięcia na zasadach i w trybie określonych w przepisach właściwych dla danego postępowania. Takim przepisem w przypadku kontrolowanego postępowania administracyjnego jest cytowany wcześniej art. 79c ust. 3 ustawy. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego jak i Sądu Najwyższego ugruntowany jest pogląd, że przepis uznany przez Trybunał Konstytucyjny za niekonstytucyjny ma co do zasady taki charakter od samego początku, tj. od dnia jego wejścia w życie (ex tunc), chyba że w swoim orzeczeniu Trybunał wskazał inny termin utraty mocy prawnej zakwestionowanej regulacji (por. wyrok NSA z dnia 6 lutego 2008 r., sygn. akt II OSK 1745/07, wyrok SN z dnia 20 maja 2009 r., sygn. akt I CSK 379/08). Oznacza to, że orzeczenia TK usuwają zakwestionowaną normę prawną w zasadzie od chwili jej wejścia do systemu prawnego. Pogląd ten prowadzi do powstania fikcji prawnej, że danej normy nigdy w systemie prawnym nie było, co umożliwia wzruszanie czynności dokonanych na jej podstawie (por. wyrok Sądu Apelacyjnego w Łodzi z dnia 16 kwietnia 2013r., sygn. akt III AUa 179/13, Lex Nr 1316214). Utrata mocy obowiązującej przepisu z powodu jego niezgodności z Konstytucją oznacza, że przepis ten nie może być stosowany poczynając od daty jego uchwalenia. Wyrok Trybunału ma skutki retroaktywne, a przez to zachodzi konieczność ponownego rozpoznania sprawy z pominięciem już niekonstytucyjnego przepisu (por. wyrok Sądu Apelacyjnego w Lublinie z dnia 20 lutego 2013r., sygn. akt III AUa 1121/12, Lex Nr 1280625). W okolicznościach sprawy kwestionowane decyzje zostały wydane na podstawie art. 79c ust. 3 ustawy o odpadach, przed ogłoszeniem i promulgacją wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 15 października 2013 r. Niemniej jednak w judykaturze ugruntowało się stanowisko, które podziela Sąd orzekający w niniejszej sprawie, że przesłanka wznowienia określona w art. 145a § 1 K.p.a. jest podstawą uchylenia decyzji administracyjnej przez sąd administracyjny także wówczas, gdy wyrok Trybunału Konstytucyjnego zapadł po podjęciu zaskarżonej decyzji (wyrok WSA w Gdańsku z 6.09.2010 r., sygn. akt II SA/Gd 398/10, Wspólnota 2010/39/42-43). Zasada, zgodnie z którą sądy administracyjne dokonują kontroli zaskarżonego aktu na podstawie przepisów obowiązujących w dniu jego wydania, nie ma bowiem zastosowania w przypadku derogacji przepisu dokonanej mocą orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego. Naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, o którym mowa w art. 145 § 1 pkt 1 lit. b) P.p.s.a. może zatem nastąpić również po wydaniu decyzji administracyjnej, gdy podstawą wznowienia postępowania administracyjnego jest stwierdzenie przez Trybunał Konstytucyjny niekonstytucyjności przepisu będącego podstawą prawną decyzji (art. 145a § 1 k.p.a.). Jeżeli więc w trakcie postępowania sądowoadministracyjnego zapadnie orzeczenie Trybunału Konstytucyjnego o niekonstytucyjności normy, na której oparto decyzję administracyjną, istnieje konieczność uchylenia takiej decyzji (por.: R. Hauser, J. Trzciński: Prawotwórcze znaczenie orzeczeń Trybunału Konstytucyjnego w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego, wyd. 2, Warszawa 2010, s. 50–51, wyrok WSA w Warszawie z dnia 25 września 2013 r., sygn. akt III SA/Wa 1002/12, http//www.gov.nsa.pl//). Taka sytuacja zaistniała w niniejszej sprawie, gdzie wystąpienie przesłanki z art. 145a § 1 k.p.a. dającej podstawę do wznowienia postępowania oznacza konieczność wyeliminowania z obrotu prawnego decyzji wydanych przez organy obu instancji. Przy ponownym rozpatrzeniu sprawy organ będzie miał na uwadze, że ustawa o odpadach z dnia 27 kwietnia 2001 r. utraciła moc zgodnie z art. 252 ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach (Dz. U. z 2013 r., poz. 21). Przepis art. 246 aktualnie obowiązującej ustawy w sprawach wszczętych i niezakończonych nakazuje stosowanie dotychczasowych przepisów karnych oraz o karach pieniężnych w dotychczasowym brzmieniu, z zastrzeżeniem art. 237, który m. in. za nieterminowe przekazanie danych o odpadach przewiduje karę z art. 200 (w wysokości 500 zł). Z tych wszystkich względów, działajac na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. b P.p.s.a. w zw. z art. 135 P.p.s.a. Sąd uchylił zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Marszałka Województwa [...] z dnia [...] stycznia 2011 r. W związku z uwzględnieniem skargi Sąd zastosował art. 152 P.p.s.a. i określił, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się wyroku. Sąd odstąpił od orzekania o kosztach, w oparciu o art. 210 § 1 P.p.s.a. wobec braku stosownego wniosku skarżącej Spółki.