II SA/Wa 2165/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA – Joanna Kube Sędzia WSA – Danuta Kania Sędzia WSA – Andrzej Góraj (sprawozdawca) Protokolant – specjalista Marek Kozłowski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 marca 2014 r. sprawy ze skargi B. T. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] września 2013 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń myśliwską – oddala skargę – Decyzją z [...] września 2013 r. Komendant Główny Policji utrzymał w mocy decyzję [...] Komendanta [...] Policji z [...] sierpnia 2013 r. cofającą B. T. pozwolenie na broń palną myśliwską. W uzasadnieniu organ wskazał, iż prawomocnym już wyrokiem Sądu [...] dla [...] z [...] lutego 2012 r. strona została uznana winnym popełnienia czynów opisanych w art. 270 § 1 K.k. Powyższe przestępstwo, wymierzone w wiarygodność dokumentów, można zaś popełnić jedynie w sposób umyślny. W świetle powyższego, w ocenie organu, zaistniały podstawy do cofnięcia stronie posiadanego przez nią pozwolenia na broń palną myśliwską. Wypełnione bowiem zostały przesłanki opisane w przepisie art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a ustawy z 21 maja 1999 r. o broni i amunicji. Zgodnie zaś z treścią wyżej powołanych przepisów, osoba skazana prawomocnym orzeczeniem sądu za umyślne przestępstwo, stanowi zagrożenie dla siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego. Od powyższego rozstrzygnięcia skargę wywiódł B.T., wnosząc o jego uchylenie. Skarżonej decyzji zarzucił naruszenie przepisu art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a ustawy z 21 maja 1999 r. o broni i amunicji. Podniósł, iż organ nieprawidłowo zastosował ww. unormowania prawne, uznając iż po stwierdzeniu prawomocnego skazania, winno nastąpić automatyczne cofnięcie pozwolenia na broń, bez badania związku pomiędzy popełnionym czynem a obawą użycia broni w sposób sprzeczny z prawem. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zaprezentowaną w skarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z treścią przepisu art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem skarżonej decyzji administracyjnej. Jest więc to kontrola legalności rozstrzygnięcia zapadłego w postępowaniu administracyjnym, z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i procesowym. Oceniając przedmiotową decyzję według powyższych kryteriów, uznać należy, iż nie narusza ona prawa. Istota sprawy w niniejszym postępowaniu sprowadzała się do oceny tego, czy realia faktyczne sprawy wypełniały przesłanki przepisów art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2004 r. Nr 52, poz. 525 ze zm.). Zgodnie z wyżej powołanymi regulacjami prawnymi, pozwolenie na broń cofa się osobom skazanym prawomocnym orzeczeniem sądu za umyślne przestępstwo lub umyślne przestępstwo skarbowe. Aby więc koniecznym było cofnięcie pozwolenia na broń, muszą zaistnieć łącznie dwie przesłanki: - osoba posiadająca pozwolenie na broń musi zostać prawomocnie skazana za popełnienie przestępstwa, - przestępstwo to musi należeć do kategorii przestępstw umyślnych. Nadto, podkreślić należy, iż sformułowanie jakim ustawodawca posłużył się w przepisie art. 18 ust. 1 pkt 2 omawianej ustawy – "cofa się" – wskazuje na to, że po stronie organu istnieje oblig cofnięcia pozwolenia na broń osobie spełniającej przedmiotowe przesłanki. Przechodząc do meritum niniejszej sprawy wskazać należy, iż okolicznością niesporną jest, że skarżący, wyrokiem Sądu [...] dla [...] z dnia [...] lutego 2012 r. (prawomocnym w dacie wydawania skarżonego i utrzymanego nim w mocy rozstrzygnięcia), został uznany winnym popełnienia przestępstwa z art. 270 § 1 K.k. Poza sporem pozostaje też fakt, że przestępstwo, za popełnienie którego skazano stronę, można popełnić tylko w sposób umyślny. W świetle powyższego, organy Policji były zobligowane do wydania skarżonej decyzji. Bez wpływu na rozstrzygnięcie pozostawały zaś okoliczności dotyczące związku pomiędzy pozwoleniem na broń a popełnionym czynem przestępczym. Rozpoznając niniejszą skargę tutejszy Sąd nie dopatrzył się także występowania przesłanek, mogących budzić wątpliwości co do zgodności z Konstytucją RP przepisów stanowiących podstawę wydania skarżonej decyzji. Dokonując analizy przepisów prawa, które legły u podstaw wydania skarżonego rozstrzygnięcia należy bowiem mieć na względzie to, iż w polskim prawodawstwie uprawnienie do posiadania broni palnej nie należy do zakresu konstytucyjnych praw i wolności obywatelskich. Wręcz przeciwnie, uprawnienie to stanowi odstępstwo od generalnej zasady, iż prawo do posiadania broni jest ściśle reglamentowane i zawarowane jedynie dla ogólnie ujmowanej grupy funkcjonariuszy służb mundurowych. Skoro więc omawiane uprawnienie stanowi wyjątek od reguły, to takie ustalenie prowadzi do konkluzji, iż przepisy, regulujące przedmiotową kwestię, winny być interpretowane w sposób wysoce restrykcyjny. Wykładnia zaś przepisów ustawy o broni i amunicji powinna zmierzać w kierunku zawężającym, zamiast rozszerzającym. Kolejną kwestią, którą należało brać pod uwagę przy dokonywaniu wykładni funkcjonalnej omawianej regulacji prawnej jest to, iż ustawodawca przy tworzeniu przepisów prawa postępuje w sposób racjonalny. Nowo wprowadzane uregulowania winny więc pozostawać w spójności z generalnymi regulacjami dotyczącymi konkretnej materii. Stąd więc należało założyć, że racjonalny ustawodawca, tworząc przepisy dotyczące materii stanowiącej wyjątek od reguły, iż prawa do posiadania broni palnej nie mają obywatele, a jeśli mają to tylko w szczególnych okolicznościach i tylko spełniając restrykcyjne wymogi, nie dopuściłby do sytuacji, by dostęp do broni palnej pozostawić osobom, które swym postępowaniem wykazały brak odpowiedzialności, czy poszanowania dla przepisów prawa. W tym stanie sprawy, nie podzielając argumentów zawartych w złożonej skardze oraz uznając iż organ w sposób prawidłowy zebrał i ocenił materiał dowodowy, jak również że przy wykonywaniu tych czynności nie naruszył przepisów prawa, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł, jak w sentencji wyroku, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.).