V SA/Wa 1785/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Irena Jakubiec-Kudiura (spr.), Sędzia WSA - Dorota Mydłowska, Sędzia WSA - Jarosław Stopczyński, Protokolant specjalista - Izabela Wrembel, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 marca 2014 r. sprawy ze skargi L. C., Z. C. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] maja 2013 r. nr [...] w przedmiocie określenia kwoty dotacji wykorzystanej niezgodnie z przeznaczeniem oddala skargę. Przedmiotem skargi L. C. i Z. C. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] maja 2013 r. nr [...] utrzymująca w mocy decyzję Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] kwietnia 2013 r. Nr [...] w sprawie zwrotu niewykorzystanej do końca 2010 r. dotacji w wysokości 4.442, 81 zł oraz zwrotu części dotacji w wysokości 125.252,95 zł do budżetu Gminy Miejskiej [...] jako wykorzystanej w 2010 r. niezgodnie z przeznaczeniem. Przedmiotowa decyzja zapadła w następującym stanie faktycznym. W dniach od 20.08.2012 r. do 14.09.2012 r. w Niepublicznym Przedszkolu Językowym "[...]" odbyła się kontrola w zakresie prawidłowości przyznawania środków finansowych z tytułu udzielonych dotacji oraz rozliczania dotacji przyznanych przez Gminę Miejską [...]. Decyzją z dnia [...] listopada 2012 r. nr [...] Prezydent Miasta [...] orzekł w sprawie zwrotu niewykorzystanej do końca 2010 r. dotacji w wysokości 4.442,00 zł oraz zwrotu części dotacji w wysokości 132.061,34 zł do budżetu Gminy Miejskiej [...] jako wykorzystanej w 2010 r. niezgodnie z przeznaczeniem. W wyniku postępowania odwoławczego Samorządowe Kolegium Odwoławczego w [...] decyzją z dnia [...] lutego 2013 r. nr [...] uchyliło zaskarżoną decyzję i przekazało do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Organ II instancji stwierdził, że odwołanie zasługuje na uwzględnienie z uwagi na zaistnienie nowych okoliczności ujawnionych w trakcie postępowania. Wskazał, iż organ pierwszej instancji prowadząc dodatkowe postępowanie wyjaśniające dokonał przesłuchania strony na okoliczność wykorzystania środków pochodzących z dotacji na prace związane z rozbudową, remontem czy też adaptacją istniejących pomieszczeń przedszkola. Zdaniem organu odwoławczego zawarte w protokole informacje wymagają od organu pierwszej instancji odniesienia się do nich czy też dokonania ich dodatkowej analizy. Po ponownym rozpoznaniu sprawy Prezydent Miasta [...] decyzją z dnia [...] kwietnia 2013 r. Nr [...] orzekł o zwrocie do budżetu Gminy Miejskiej [...] przez L. i Z. C. prowadzących Niepubliczne Przedszkole Językowe "[...]" w [...] kwotę niewykorzystanej do końca 2010 r. dotacji w wysokości 4.442,81 zł, oraz określił kwotę wykorzystanej niezgodnie z przeznaczeniem dotacji w wysokości 125.252,95 zł, która podlega zwrotowi do budżetu Gminy Miejskiej [...]. Od powyższej decyzji odwołali się skarżący. Decyzją z dnia [...] maja 2013 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] utrzymało w mocy decyzję z dnia [...] kwietnia 2013 r. Organ odwoławczy zgodził się z organem I instancji co do zakwestionowania przez niego wydania kwoty dotacji na wydatki związane z pokryciem kosztów leasingu operacyjnego i serwisu samochodu osobowego, wydatki związane z pokryciem kosztów wyżywienia dzieci oraz wydatki majątkowe przeznaczone na inwestycję. Ww. organ podzielił stanowisko organu pierwszej instancji, że wydatków związanych z użytkowaniem pięcioosobowego samochodu osobowego Toyota Auris 07-1,6 VVT Premium, z 2009 roku (obsługa rat leasingowych, zakup opon zimowych, serwis opon oraz zakup paliwa) służącego na własne potrzeby organu prowadzącego przedszkole, nie można w żaden sposób powiązać z realizacją zadań w zakresie kształcenia, wychowania i opieki. Stwierdził, iż w aktach sprawy brak jest dowodów na wykorzystywanie leasingowanego samochodu na potrzeby przedszkola zawiązane z art. 90 ust 3d ustawy o systemie oświaty. Wskazał, że podnoszony przez skarżących w odwołaniu od decyzji argument, że w czasie sprawowania pieczy nad dziećmi może dojść do szeregu zdarzeń losowych, które mogą wymagać natychmiastowej interwencji opiekunów z wykorzystaniem samochodu osobowego ma charakter hipotetyczny. Zauważył, iż doświadczenie życiowe nie pozwala na stwierdzenie aby prowadzenie każdej placówki oświatowej czy opiekuńczej związane było z koniecznością posiadania samochodu osobowego. Organ odwoławczy podzielił również stanowisko organu I instancji co do sfinansowania przez organ prowadzący przedszkole z dotacji, wydatków na wyżywienie. Podniósł, że z akt sprawy jak i z uzasadnienia decyzji wynika, iż opłaty za wyżywienie dzieci uczęszczających do przedszkola ponoszą rodzice. Zauważył, iż opłata za przedszkole została skalkulowana w wysokości 300 zł. jako część stała oraz opłata zmienna odliczana w przypadku nieobecności dziecka w przedszkolu (pobyt w godz. 7.00 - 16.00-6,50 zł,7.00-14.00 - 5,70 zł, 9.00-15.00 - 5,30 zł i 9.00-13.00 - 4,50 zł.). Opłaty za przedszkole, zarówno stałe jaki i dot. kosztów żywienia są pokrywane w całości przez rodziców. Firmie cateringowej dostarczającej posiłki do przedszkola organ prowadzący płacił 4,50 zł brutto dzienną rację żywieniową dla jednego dziecka. Stwierdził, iż koszty wyżywienia pokrywane były przez rodziców w 100 procentach. Podkreślił, że zaliczenie tych wydatków do rozliczenia ze środków z dotacji powodowałoby podwójne finansowanie wyżywienia dzieci: raz z opłat wnoszonych przez rodziców, drugi raz z dotacji z budżetu Gminy Miejskiej [...]. Następnie organ odniósł się do stanowiska skarżących zawartego w odwołaniu, że kwestia kosztów wyżywienia powinna być rozpatrywana w kontekście postanowień statutu przedszkola. Zdaniem skarżących jeżeli statut nie zawiera żadnych postanowień w przedmiocie opłat za wyżywienie dzieci i zakresu kosztów nimi finansowanych, to przedszkole może pokryć koszty wyżywienia ze środków dotacyjnych. Organ odwoławczy podkreślił, że statut przedszkola nie zawiera w tej materii żadnych zapisów. Stwierdził, że przyjęcie argumentacji skarżących doprowadziło do podwójnego finansowania kosztów wyżywienia i zdaniem składu orzekającego było niewłaściwe. Organ odwoławczy podniósł, że przywoływane, zarówno przez organ pierwszej instancji jak i stronę skarżącą interpretacje Ministerstwa Finansów będącą odpowiedzią na interpelację nr 2679 poseł K. K. z 13.04.2012 r. nie stanowiły dla niego wykładni i nie były brane pod uwagę. Organ II instancji odnosząc się do wydatków w kwocie 50.994,90 zł. związanych z rozbudową przedszkola stwierdził, iż organ pierwszej instancji przeprowadził wyczerpujące postępowanie wyjaśniające, którego efektem było stwierdzenie, iż powyższa kwota została wydatkowana niezgodnie z przeznaczeniem. Podniósł, że została dokonana analiza faktur, dokonano oględzin przedmiotowego przedszkola oraz realizując zalecenia organu odwoławczego organ I instancji przeprowadził dowód z przesłuchania strony na podstawie art. 86 Kpa. Dokonano również analizy dokumentów związanych z prowadzoną inwestycją (pozwolenie na budowę, pozwolenie na użytkowanie itp.). Zdaniem organu II instancji wydatki te mieszczą się w kategorii wydatków, o których mowa w art. 90 ust. 3d ustawy o systemie oświaty. W świetle zebranego materiału dowodowego trudno jest się zgodzić ze stwierdzeniem skarżących, że powyższa kwota w całości została przeznaczona na remont starej części przedszkola ponieważ z materiału dowodowego wynikało, iż roboty budowlane polegały na rozbudowie i modernizacji budynku przedszkola. Organ odwoławczy stwierdził, iż organ I instancji prawidłowo ustalił termin naliczania odsetek należnych od kwoty nie wykorzystanej 4.442,81 zł. jak i wykorzystanej niezgodnie z przeznaczeniem 125.252,95 zł. Przywołał przy tym przepisy art. 252 ust. 6 pkt 1 i art. 251 ust. 1 ustawy o finansach publicznych (Dz. U. Nr 157, poz. 1240 z późn. zm.). Na koniec ww. organ stwierdził, że organ pierwszej instancji zastosował się do zaleceń wynikających z decyzji [...] z dnia [...] lutego 2013 r. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy podtrzymał swoją argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożyli L. C. i Z. C. wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji ją poprzedzającej oraz o zasądzenie na rzecz skarżących kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa prawnego wg norm przepisanych. W ocenie skarżących kwoty dotacji uznane przez organy administracyjne za wykorzystane niezgodnie z przeznaczeniem mieszczą się w pojęciu wydatków określonych w art. 90 ust 3d ustawy o systemie oświaty. Skarżący nie zgodzili się ze stanowiskiem organu co do wydatków poniesionych przez stronę i ujętych w rozliczeniu dotacji za 2010 r. na czynsz wynikający z umowy leasingu operacyjnego samochodu osobowego Toyota Auris, zakupu opon zimowych, serwisu opon oraz zakupu paliwa. Podnieśli, że w ww. przepisie mowa jest o wydatkach bieżących związanych z realizacją zadań szkoły lub placówki w zakresie kształcenia, wychowania i opieki, w tym profilaktyki społecznej. Ich zdaniem samochód był faktycznie wykorzystywany do tych celów. Wskazali, iż na teren przedszkola regularnie dostarczano nim m.in. książki, bloki rysunkowe, zabawki, kredki, farby i cały szereg temu podobnych materiałów, w które placówka musi być regularnie zaopatrywana w związku z wykonywaniem zadań w zakresie wychowania, kształcenia i opieki. Skarżący powołali się na stanowisko wyrażone w dniu 23 lipca 2010 r. przez Podsekretarza Stanu w Ministerstwie Finansów H. M. stanowiące odpowiedź na zapytanie poselskie nr 7341. Z odpowiedzi tej jednoznacznie wynika, że raty leasingowe są wydatkami bieżącymi w przypadku umowy leasingu operacyjnego. Skarżący wskazali, iż podatnik respektując stanowisko interpretacyjne władzy finansowej nie może ponosić negatywnych konsekwencji stosowania się do tej interpretacji. Natomiast organy stosujące prawo nie mogą takiego stanowiska (interpretacji) pomijać i stosować dowolne ustalenia. Skarżący podnieśli, iż organ I instancji w uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia przywołuje inną odpowiedz podsekretarza stanu w Ministerstwie Finansów na interpelację poseł K. K., w którym zajęto odmienne stanowisko, jednak podkreślenia wymaga fakt, że została ona wydana dopiero (...) kwietnia 2012 r. podczas gdy decyzja w przedmiotowej sprawie dotyczy dotacji otrzymanej na 2010 r. a więc nie istniała możliwość zastosowania się do niej. W dalszej części skargi skarżący podnieśli zarzut dotyczący zakwestionowania przez organy wydatków poniesionych na usługi gastronomiczne Wskazali, że jeśli statut milczy (nie zawiera żadnych postanowień) w przedmiocie opłat za wyżywienie dzieci i zakresu kosztów nimi finansowanych, to przedszkole może pokryć koszty wyżywienia ze środków dotacyjnych. Powołali się przy tym na uzasadnienie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 3 sierpnia 2011 r. sygn. akt: I SA/Gd 315/11. Zdaniem skarżących w przypadku kwestionowanych wydatków remontowych organ błędnie uznał, iż kwota w wysokości 50.994,90 zł została przeznaczona na rozbudowę przedszkola. Podnieśli, iż prace związane z utworzeniem nowej powierzchni finansowano z innego źródła, które w żaden sposób nie było powiązane z udzieloną dotacją. Wspomniana kwota w całości została przeznaczona na remont starej części przedszkola i nie miała nic wspólnego z udzielonym pozwoleniem na budowę. Następnie skarżący podnieśli, że organ pierwszej instancji błędnie wskazał podstawę prawną terminu, od którego mają być naliczane odsetki. Pokreślił, iż termin wynikający z art. 252 ust 1. ustawy o finansach publicznych nie ma zastosowania w przedmiotowej sprawie, co potwierdziło Samorządowe Kolegium Odwoławcze. Z uwagi na art. 90 ust 4 ustawy o systemie oświaty, jako podstawę ich naliczania powinien zostać wskazany odpowiedni przepis uchwały nr [...] Rady Miasta [...]. W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał swoje stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje: Skarga nie jest zasadna. Podstawą prawną wydania zaskarżonej decyzji jest art. 90 ust.3d ustawy z dnia 7 września 1991 r. o systemie oświaty (tekst jednolity: Dz. U. z 2004 r. Nr 256, poz. 2572 z późn. zm.), który stanowi, że dotacje, o których mowa w ust. 1a-3b, są przeznaczone na dofinansowanie realizacji zadań szkoły, przedszkola, innej formy wychowania przedszkolnego lub placówki w zakresie kształcenia, wychowania i opieki, w tym profilaktyki społecznej. Dotacje mogą być wykorzystane wyłącznie na: 1) pokrycie wydatków bieżących szkół, przedszkoli, innych form wychowania przedszkolnego i placówek, obejmujących każdy wydatek poniesiony na cele działalności szkoły, przedszkola, innej formy wychowania przedszkolnego lub placówki, w tym na wynagrodzenie osoby fizycznej prowadzącej szkołę, przedszkole, inną formę wychowania przedszkolnego lub placówkę, jeżeli odpowiednio pełni funkcję dyrektora szkoły, przedszkola lub placówki albo prowadzi zajęcia w innej formie wychowania przedszkolnego, z wyjątkiem wydatków na inwestycje i zakupy inwestycyjne, zakup i objęcie akcji i udziałów lub wniesienie wkładów do spółek prawa handlowego; 2) zakup środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, obejmujących: a) książki i inne zbiory biblioteczne, b) środki dydaktyczne służące procesowi dydaktyczno-wychowawczemu realizowanemu w szkołach, przedszkolach i placówkach, c) sprzęt sportowy i rekreacyjny, d) meble, e) pozostałe środki trwałe oraz wartości niematerialne i prawne o wartości nieprzekraczającej wielkości ustalonej w przepisach o podatku dochodowym od osób prawnych, dla których odpisy amortyzacyjne są uznawane za koszt uzyskania przychodu w 100% ich wartości, w momencie oddania do używania. Wskazać należy, że ustawa o systemie oświaty nie precyzuje pojęcia wydatków bieżących. Zgodnie z art. 124 ust.3 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (Dz. U. Nr 157, poz. 1240 z późn. zm.) wydatki bieżące jednostek budżetowych obejmują wynagrodzenia i uposażenia osób zatrudnionych w państwowych jednostkach budżetowych oraz składki naliczane od tych wynagrodzeń i uposażeń, zakupy towarów i usług, koszty utrzymania oraz inne wydatki związane z funkcjonowaniem jednostek budżetowych i realizacją ich statutowych zadań (art. 124. ust. 3). Natomiast zgodnie z art. 236 ust 2 ustawy o finansach publicznych wydatki bieżące jednostek samorządu terytorialnego to wydatki budżetowe nie będące wydatkami majątkowymi, czyli poniesionymi na inwestycje i zakupy inwestycyjne, zakup i objęcie akcji i udziałów oraz wniesienie wkładów do spółek prawa handlowego. Inwestycje są to w szczególności wydatki związane z budową, przebudową, rozbudową, nadbudową, odbudową, adaptacją lub modernizacją nieruchomości (koszty poniesione na ulepszenie środka trwałego, zwiększające jego wartość początkową). Przedmiotem niniejszego postępowania jest rozstrzygnięcie, czy wydatki na leasing operacyjny i obsługę samochodu osobowego użytkowanego na własne potrzeby oraz wydatki związane z pokryciem kosztów wyżywienia dzieci można uznać za wydatki wymienionych ww. artykule i mogą być pokrywane z dotacji budżetu gminy, oraz czy organ zasadnie nie uznały wydatków na rozbudowę przedszkola za wydatki inwestycyjne. Odnosząc się do nie zakwalifikowania wydatków związanych z użytkowaniem samochodu osobowego Toyota Auris należy zgodzić się z organami, że skarżący nie wykazali, iż przedmiotowy samochód był wykorzystywany na potrzeby przedszkola wynikające z art. art. 90 ust.3d ustawy o systemie oświaty. Słusznie organ zauważył, że prowadzenie każdej placówki oświatowej czy opiekuńczej nie jest związane z koniecznością posiadania samochodu osobowego. Owszem w niektórych przypadkach jest to konieczne, ale może to dotyczyć sytuacji gdy np. placówka samodzielnie przygotowuje dużą ilość posiłków i potrzebuje samochodu dostawczego lub gdy dowozi swoich uczniów (np. niepełnosprawnych) do placówek (bus lub autobus). Jednakże w okolicznościach niniejszej sprawy brak jest powiązania prowadzenia działalności z koniecznością posiadania samochodu osobowego. Należy wskazać, że w trakcie kontroli, jak również na etapie prowadzonego postępowania administracyjnego, skarżący nie dostarczyli żadnych dowodów pozwalających na wykazanie jakiegokolwiek związku użytkowania pojazdu z realizacją zadań wskazanych w art. 90 ust. 3d o systemie oświaty. Wydatki na przedmiotowy samochód można uznać za kwalifikowalne gdyby był używany jako środek dydaktyczny, związany bezpośrednio z procesem nauczania jednakże jak wynika z akt sprawy należy uznać, że służył on na potrzeby organu prowadzącego (skarżących). Wskazać należy, iż skarżący w sprawie zaliczenia rat leasingowych do wydatków bieżących podlegających sfinansowaniu z dotacji powołali się na stanowisko wyrażone w dniu 23 lipca 2010 r. przez Podsekretarza Stanu w Ministerstwie Finansów H. M. będące odpowiedzią na zapytanie poselskie nr 7341, z którego jednoznacznie wynika, że raty leasingowe są wydatkami bieżącymi w przypadku umowy leasingu operacyjnego. Natomiast organ I instancji powołał się na stanowisko podsekretarz stanu w Ministerstwie Finansów H. M. będące odpowiedzią na interpelację nr 2679 poseł K. K. z (...) kwietnia 2012 r., z którego wynikał brak możliwości zaliczania do wydatków, na finansowanie których szkoły, placówki niepubliczne otrzymują dotacje z budżetu jednostki samorządu terytorialnego, m.in. rat leasingowych środka trwałego będącego przedmiotem leasingu. W tym miejscu należy wyjaśnić, iż interpretacje (wykładnia) organów administracyjnych nie są źródłem prawa w rozumieniu art. 87 Konstytucji i nie mogą być podstawą do działania ww. organów, ani też organy nie są nimi związane. Z tego względu organ II instancji prawidłowo nie brał ich pod uwagę przy orzekaniu. Kolejną kwestią podnoszoną przez skarżących jest nie zakwalifikowanie wydatków związanych z wyżywieniem dzieci do wydatków sfinansowanych z dotacji. Sąd podziela stanowisko organów obu instancji, że wydatki związane z wyżywieniem dzieci nie mogą być finansowane z dotacji. Jak wynika z zebranego materiału dowodowego, że opłaty za wyżywienie dzieci uczęszczających do przedszkola ponoszą rodzice. Opłaty za przedszkole, zarówno stałe jaki i dotyczące kosztów żywienia są pokrywane w całości przez rodziców. Organy słuszne stwierdziły, że zaliczenie tych wydatków do rozliczenia ze środków z dotacji powodowałoby podwójne finansowanie wyżywienia dzieci: raz z opłat wnoszonych przez rodziców, drugi raz z dotacji z budżetu Gminy Miejskiej [...]. Niezasadnie jest twierdzenie skarżących, iż kwestia kosztów wyżywienia powinna być rozpatrywana w kontekście postanowień statutu przedszkola. Zdaniem skarżących jeżeli statut nie zawiera żadnych postanowień w przedmiocie opłat za wyżywienie dzieci i zakresu kosztów nimi finansowanych, to przedszkole może pokryć koszty wyżywienia ze środków dotacyjnych. W niniejszej sprawie statut przedszkola nie zawiera w tej materii żadnych zapisów. Zdaniem Sądu przyjęcie stanowiska skarżących doprowadziłoby do podwójnego finasowania kosztów wyżywienia o czym była mowa powyżej. Odnosząc się do powołanego przez skarżących wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 3 sierpnia 2011 r. sygn. akt: I SA/Gd 315/11 należy wskazać, iż został on wydany w innych okolicznościach faktycznych i dotyczył zarządzenia określającego wysokość dotacji dla placówek przedszkolnych, o której mowa w art. 90 ust. 2b ustawy o systemie oświaty. Rozważania Sądu ww. sprawie dotyczyły sposobu obliczenia wysokości dotacji o której mowa ww. artykule, a nie tego czy wydatek poniesiony na wyżywienie dzieci może być sfinansowany z dotacji w przypadku gdy rodzice ponoszą opłaty z tego tytułu. Odnosząc się do kwestii nie zakwalifikowania wydatków w kwocie 50.994,90 zł. związanych z rozbudową przedszkola należy stwierdzić, iż organy prawidłowo uznały, że wydatki te nie mogą być pokryte z dotacji. Jak wynika z analizy zebranego materiału dowodowego w sprawie (faktur, protokołu oględzin, protokołu przesłuchania świadka, pozwolenia na budowę, pozwolenia na użytkowanie itp.) nie można zgodzić się ze stwierdzeniem skarżących, że powyższa kwota w całości została przeznaczona na remont starej części przedszkola. Należy wskazać, iż przedmiotowe dokumenty wskazują, iż cześć wydatków stanowiących równowartość spornej kwoty była związana z rozbudową przedszkola, a nie z remontem jego starej części, a więc nie podlegają one sfinansowaniu z dotacji. Stanowisko organów dotyczące tej kwestii zostało prawidłowo uzasadnione, z uwzględnieniem zgromadzonych dowodów. Ostatnią kwestią podnoszoną przez skarżących jest podstawa prawna terminu, od którego mają być naliczane odsetki. Zdaniem skarżących z uwagi na art. 90 ust 4 ustawy o systemie oświaty, jako podstawę ich naliczania powinien zostać wskazany odpowiedni przepis uchwały nr [...] Rady Miasta [...]. Wskazać należy, iż termin, od którego naliczane są odsetki od kwoty dotacji wykorzystanej niezgodnie z przeznaczeniem wynika z art. 252 ust 6 pkt 1 ustawy o finansach publicznych (Dz. U. Nr 157, poz. 1240 z późn. zm.), zgodnie z którym odsetki od dotacji podlegających zwrotowi do budżetu jednostki samorządu terytorialnego nalicza się - w odniesieniu do dotacji wykorzystanej niezgodnie z przeznaczeniem - począwszy od dnia przekazania dotacji z budżetu jednostki samorządu terytorialnego. Na przepis ten organ I instancji powołał się w swojej decyzji. Sąd zauważył, że w uchwale nr [...] Rady Miasta [...] wydanej na podstawie art. 90 ust 4 ustawy o oświacie, kwestia naliczania odsetek od dotacji wykorzystanej niezgodnie z przeznaczeniem została uregulowana w ten sam sposób jak w ustawie. Z treści § 9 ust. 2 ww. uchwały wynika, iż odsetki od dotacji polegających zwrotowi do budżetu jednostki samorządu terytorialnego nalicza się - w odniesieniu do dotacji wykorzystanej niezgodnie z przeznaczeniem - począwszy od dnia przekazania dotacji z budżetu jednostki samorządu terytorialnego. Z tego względu brak wskazania ww. przepisu uchwały nie może w żadnym razie skutkować uchyleniem zaskarżonej decyzji. W ocenie Sądu żaden z zarzutów skargi nie jest zasadny w związku z czym mając na względzie wszystkie przedstawione powyżej okoliczności Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 p.p.s.a., oddalił skargę.