III SA/Łd 10/14

Dnia 6 marca 2014 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Teresa Rutkowska (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Ewa Alberciak, Sędzia WSA Małgorzata Łuczyńska, , Protokolant specjalista Agnieszka Kowalik, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 marca 2014 roku sprawy ze skargi J. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy zwrotu prawa jazdy 1. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Starosty [...] z dnia [...], nr [...], 2. orzeka, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do dnia uprawomocnienia się wyroku, 3. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. na rzecz skarżącego J. P. kwotę 440 (czterysta czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Decyzją z dnia [...] r., nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. po rozpatrzeniu odwołania J. P. od decyzji Starosty [...] z dnia [...] r., nr [...] wydanej w przedmiocie odmowy zwrotu J. P. zatrzymanego prawa jazdy kat. C,D,C+E,D+E do czasu wygaśnięcia decyzji Starosty [...] z dnia [...] r., nr [...] o cofnięciu J. P. uprawnienia do kierowania pojazdami mechanicznymi kat. A i B, uchyliło zaskarżoną decyzję w całości i orzekło o odmowie zwrotu J. P. zatrzymanego prawa jazdy kat. C,D,C+E,D+E do czasu wygaśnięcia decyzji Starosty [...] z dnia [...] r. oraz orzekło o zwrocie prawa jazdy kat. T. Powyższe rozstrzygnięcie zostało wydane w następującym stanie faktycznym i prawnym: W dniu 13 września 2013 r. J. P. złożył w Starostwie Powiatowym w K. wniosek o zwrot zatrzymanego prawa jazdy. W wyniku przeprowadzonej weryfikacji stwierdzono, że prawomocnym wyrokiem z dnia 22 listopada 2012 r., sygn. akt [...] Sąd Rejonowy w K. II Wydział Karny orzekł wobec J. P. zakaz prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych w ruchu lądowym, przy czym w zakresie pojazdów, dla których prowadzenia wymagana jest kat. A i B prawa jazdy na okres dwóch lat (od 13 września 2012 r. do 13 września 2014 r.), zaś w zakresie pojazdów, dla których prowadzenia wymagana jest kat. C, D, E, T na okres jednego roku (od 13 września 2012 r. do 13 września 2013 r.). W następstwie powyższego cofnięto stronie, decyzją Starosty [...] z dnia [...] r. uprawnienia do kierowania pojazdami kategorii A, B na okres 2 lat ,a C,D,C+E,D+E i T na okres 1 roku i zawiadomiono o wykonaniu środka karnego. Decyzją z dnia [...] r. r. Starosta [...] na podstawie art. 12 ust. 3 w zw. z art. 12 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 5 stycznia 2011r. o kierujących pojazdami (Dz.U nr 30, poz. 151 ze zm.) oraz § 9 ust. 2 pkt 1 rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 31 lipca 2012r. w sprawie wydawania dokumentów stwierdzających uprawnienia do kierowania pojazdami (Dz.U. z 2012r., poz. 1005 ze zm.) po rozpatrzeniu wniosku z dnia 13 września 2013 r. odmówił przywrócenia uprawnień do kierowania pojazdami mechanicznymi kat. C,D,C+E,D+E do czasu wygaśnięcia decyzji Starosty [...] z dnia [...] r. o cofnięciu J. P. uprawnienia do kierowania pojazdami mechanicznymi kat. A i B. W uzasadnieniu decyzji organ odwołując się do treści art. 12 ust. 3 ustawy o kierujących pojazdami podkreślił, że min. prawo jazdy kat. C,D,C+E,D+E nie może być wydane osobie w okresie obowiązywania decyzji o cofnięciu lub zatrzymaniu prawa jazdy obejmującej uprawnienia w zakresie prawa jazdy kat. B. Od powyższej decyzji J. P. złożył odwołanie. Zaskarżonej decyzji pełnomocnik skarżącego zarzucił obrazę art. 12 ust. 3 ustawy o kierujących pojazdami poprzez wyrażenie niesłusznego poglądu, że przepis ten stosuje się do osoby, której prawo jazdy zostaje zwrócone po upływie roku zakazu prowadzenia pojazdów, podczas gdy przepis ten ma zastosowanie do osób ubiegających się o wydanie prawa jazdy. Wniósł o przywrócenie jego mocodawcy uprawnień do kierowania pojazdami mechanicznymi kat. C,D,C+E,D+E. Uzasadniając wskazał, że powołany przepis art. 12 ust. 3 ustawy reguluje kwestię wydawania prawa jazdy osobie, która ubiega się o wydanie prawa jazdy kat. C1,C,D1,C1+E,C+E,D1+E,D+E w okresie obowiązywania decyzji o cofnięciu lub zatrzymaniu prawa jazdy obejmującej uprawnienie w zakresie prawa jazdy kat. B. Zarówno literalne brzmienie tego przepisu, jak i systematyka jego usytuowania w ustawie jednoznacznie wskazują, że zawarte w nim ograniczenia stosuje się do osób ubiegających się o wydanie prawa jazdy, a nie do osób ubiegających się o przywrócenie uprawnień bądź zwrot dokumentu potwierdzającego posiadanie tych uprawnień. Kwestie przywrócenia uprawnień reguluje przepis art. 103 powołanej ustawy. Decyzją z dnia [...] r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. uchyliło w całości decyzję organu I instancji i orzekło o odmowie zwrotu J. P. zatrzymanego prawa jazdy kat. C,D,C+E,D+E do czasu wygaśnięcia decyzji Starosty [...] z dnia [...]r. oraz orzekło o zwrocie prawa jazdy kat. T. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wskazał, że zgodnie z art. 12 ust. 1 pkt 3 ustawy o kierujących pojazdami, prawo jazdy nie może być wydane osobie, w stosunku do której wydano decyzję o cofnięciu uprawnienia do kierowania pojazdami lub zatrzymaniu prawa jazdy - w okresie i zakresie obowiązywania tej decyzji. Przepis ust. 1 pkt 3 stosuje się także wobec osoby ubiegającej się o wydanie prawa jazdy kategorii C1, C, D1, lub D - w okresie obowiązywania decyzji o cofnięciu lub zatrzymaniu prawa jazdy obejmującej uprawnienie w zakresie prawa jazdy kategorii B (ust. 3, pkt l ). Prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego w K. z dnia 22 listopada 2012 r. orzeczono wobec strony środek karny w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych w ruchu lądowym, przy czym w zakresie pojazdów, dla których prowadzenia wymagana jest kat. A i B prawa jazdy na okres dwóch lat, zaś w zakresie pojazdów, dla których prowadzenia wymagana jest kat. C, D, E, T na okres jednego roku. Bieg terminu rozpoczynał się z dniem 13 września 2012 r. W oparciu o powyższy wyrok Starosta [...] decyzją z dnia [...] r. wykonał środek karny orzekając o cofnięciu posiadanych przez stronę uprawnień na wskazane w wyroku karnym okresy. Organ stwierdził, że z powyższego wynika, że po dniu 13 września 2013 r. strona mogła się ubiegać o zwrot prawa jazdy w zakresie kat. C, D, E, T. Bezsporne jest jednak, że w dniu złożenia wniosku o zwrot prawa jazdy, tj. w dniu 13 września 2013 r., strona była pozbawiona prawa jazdy kat. A i B, co uniemożliwiało zrealizowanie żądania J. P.. Organ rozpatrujący wniosek nie może tylko i wyłącznie badać, czy okres zatrzymania prawa jazdy już upłynął. Jest bowiem zobligowany do dokonania weryfikacji i stwierdzenia, czy w świetle obowiązujących przepisów wnioskodawca spełnia inne, przewidziane prawem warunki. W przypadku stwierdzenia wystąpienia jakiejkolwiek negatywnej przesłanki, która uniemożliwia dokonanie wnioskowanej czynności, to będąc zobowiązanym do działania na podstawie i w granicach obowiązującego prawa, odmawia jej dokonania. W niniejszej sprawie, w ocenie organu, zwrotu stronie zatrzymanego prawa jazdy zabraniają przepisy ustawy o kierujących pojazdami, a w szczególności przepis art. 12 ust. 1 pkt 3 i ust. 3 pkt 1 i pkt 2. Organ odwoławczy podkreślił dodatkowo, że prawo jazdy kat. C,C+E,D,D+E jest kategorią, której uzyskanie jest zależne od posiadania prawa jazdy kat. B. Powyższe uzasadnia odmowę zwrotu J. P. prawa jazdy kat. C,C+E,D,D+E. Natomiast odnośnie orzeczonego zwrotu prawa jazdy kat. T organ odwoławczy wskazał, że przepis art. 12 ust. 3 powołanej ustawy nie obejmuje swym zakresem prawa jady kat. T. Tym samym winno być ono zwrócone skarżącemu. J. P. zaskarżył powyższą decyzję w części dotyczącej odmowy zwrotu prawa jazdy kat. C,C+E,D,D+E do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi. Pełnomocnik skarżącego ponowił zarzuty i argumentację przedstawioną w odwołaniu od decyzji organu I instancji. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. wniosło o jej oddalenie argumentując, jak w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Pismem procesowym z dnia 11 lutego 2014 r. pełnomocnik skarżącego podniósł, że z orzecznictwa sądów administracyjnych wynika, że organ administracyjny nie jest uprawniony do rozszerzania zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych na inne kategorie, niż orzeczone w wyroku sądu karnego. W przypadku orzeczenia zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych jedynie określonego rodzaju, organ jest obowiązany zwrócić kierowcy prawo jazdy tej kategorii, której zakaz nie obejmuje. W piśmie z dnia 27 lutego 2014r, które wpłynęło do Sądu 4 marca 2014 r. pełnomocnik skarżącego wskazał na postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 26 lutego 2014 r. wydane w sprawie I KZP 29/13 . Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył ,co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę administracji publicznej. Kontrola, o której mowa w § 1 sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (§ 2 art. 1 tej ustawy). Stosowne do treści art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2102r. poz. 270) – [dalej p.p.s.a.] sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Sąd administracyjny ocenia, czy orzeczenie organu jest zgodne z prawem materialnym, określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym, regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Analiza w tym zakresie dokonywana jest według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania zaskarżonej decyzji (postanowienia). Ponadto, co wymaga podkreślenia, sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.). Oznacza to, iż kontrola sądowa sprawowana jest w granicach sprawy administracyjnej zakończonej zaskarżoną decyzją, a sąd administracyjny ma obowiązek uwzględnić każde dostrzeżone naruszenie prawa, o ile miało lub mogło mieć wpływ na treść wydanej decyzji. Wady skutkujące koniecznością uchylenia decyzji, stwierdzenia jej nieważności bądź wydania decyzji z naruszeniem prawa, określone zostały w przepisie art. 145 § 1 p.p.s.a. Przeprowadzona przez Sąd w niniejszej sprawie kontrola aktu administracyjnego we wskazanym wyżej aspekcie wykazała, że zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja wydane zostały z naruszeniem prawa w stopniu obligującym do ich wyeliminowania z obrotu prawnego. Przedmiotem oceny Sądu jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. uchylająca decyzję Starosty [...] o odmowie przywrócenia J. P. uprawnień do kierowania pojazdami mechanicznymi kat. C, D, C+E i D+E do czasu wygaśnięcia decyzji Starosty [...], w której w/w cofnięto uprawnienia do kierowania pojazdami mechanicznymi kat A i B. i orzekająca o odmowie zwrotu zatrzymanego prawa jazdy kat. C, D, C+E i D+E do czasu wygaśnięcia decyzji Starosty [...], w której J. P. cofnięto uprawnienia do kierowania pojazdami mechanicznymi kat A i B. oraz orzekająca o zwrocie prawa jazdy kat T. Podstawę prawną rozstrzygnięcia stanowiły przepisy ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (Dz.U. z 2011 r. nr 30, poz., 151 ze zm.) – dalej zwanej: ustawą". Powołany został także przez organ I instancji § 9 ust. 2 pkt 1 rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 31 lipca 2012 r. w sprawie wydawania dokumentów stwierdzających uprawnienia do kierowania pojazdami ( Dz. U. z 2012 r., poz.1005 ze zm.). Przechodząc do oceny legalności zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji wskazać należy, że rozstrzygnięcie wydane zostało na skutek wniosku skarżącego o zwrot zatrzymanego prawa jazdy, który został złożony 13 września 2013 r., a podstawą orzekania przez organy administracji obu instancji, mimo różnie brzmiących sentencji były przepisy art. 12 ust. 1 pkt 2 i 3 oraz ust. 2 i 3 ustawy. W związku z tym trzeba zwrócić uwagę, że w art. 12 ust. 1 -3 ustawy wskazane zostały przypadki, w których prawo jazdy nie może być wydane danej osobie. Zgodnie z art. 12 ust. 1 pkt 2 i 3 ustawy, prawo jazdy nie może być wydane osobie, w stosunku do której został orzeczony prawomocnym wyrokiem sądu zakaz prowadzenia pojazdów mechanicznych - w okresie i zakresie obowiązywania tego zakazu (pkt 2) oraz osobie, w stosunku do której wydano decyzję o cofnięciu uprawnienia do kierowania pojazdami lub zatrzymaniu prawa jazdy - w okresie i zakresie obowiązywania tej decyzji ( pkt 3). Jeżeli więc o wydanie prawa jazdy określonej kategorii zwróci się osoba z orzeczonym zakazem prowadzenia pojazdu lub wydaną decyzją o cofnięciu uprawnienia do kierowania pojazdami lub zatrzymaniu prawa jazdy, to organ związany regulacją art. 12 ust. 1 pkt 2 lub pkt 3 będzie zobowiązany wydać decyzję odmowną. W rozpatrywanej sprawie wyrokiem Sądu Rejonowego w K. orzeczono wobec skarżącego zakaz prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych w ruchu lądowym różnicując długość trwania tego zakazu: 2 lata w zakresie pojazdów, dla których prowadzenia wymagana jest kat A i B i 1 rok dla kat C, D, E, i T i na takie okresy w takim zakresie Starosta [...] cofnął skarżącemu uprawnienia do kierowania pojazdami. Art. 12 ust. 2 ustawy stanowi, że przepis ust. 1 pkt 2 (stanowiący, że prawo jazdy nie może być wydane osobie, w stosunku do której został orzeczony prawomocnym wyrokiem sądu zakaz prowadzenia pojazdów mechanicznych - w okresie i zakresie obowiązywania tego zakazu) stosuje się także wobec osoby ubiegającej się o wydanie prawa jazdy kategorii: 1/ B1 lub B - w okresie obowiązywania zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych obejmującego uprawnienie w zakresie prawa jazdy kategorii AM,A1,A2 lub A; 2/ AM, A1, A2, A, C1, C, D1 lub D – w okresie obowiązywania zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych obejmującego uprawnienie w zakresie prawa jazdy kategorii B; 3/ B+E, C1+E, C+E, D1+E lub D+E w okresie obowiązywania zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych obejmującego uprawnienie w zakresie prawa jazdy kategorii B lub odpowiednio kategorii C1, C, D1 lub D. Z kolei art. 12 ust. 3 ustawy odwołuje się w zakresie swojej dyspozycji do art. 12 ust. 1 pkt 3 ( stanowiącego, że prawo jazdy nie może być wydane osobie, w stosunku do której wydano decyzję o cofnięciu uprawnienia do kierowania pojazdami lub zatrzymaniu prawa jazdy - w okresie i zakresie obowiązywania tej decyzji) wskazując, że przepis ten stosuje się także wobec osoby ubiegającej się o wydanie prawa jazdy kategorii : 1/ C1, C, D1 lub D w okresie obowiązywania decyzji o cofnięciu lub zatrzymaniu prawa jazdy obejmującej uprawnienie w zakresie prawa jazdy kategorii B; 2/ B+E, C1+E, C+E, D1+E lub D+E w okresie obowiązywania decyzji o cofnięciu lub zatrzymaniu prawa jazdy obejmującej uprawnienie w zakresie prawa jazdy kategorii B lub odpowiednio kategorii C1, C, D1 lub D. W art. 12 ust. 2 i 3 ustawy zamieszczono więc zakaz wydawania prawa jazdy innych kategorii niż ta kategoria, której dotyczy sądowy zakaz prowadzenia pojazdu mechanicznego, czy też decyzja o cofnięciu uprawnienia do kierowania pojazdami lub zatrzymaniu prawa jazdy, w okresie obowiązywania zakazu lub decyzji. Wskazane powyżej przepisy określają warunki, w których strona ubiega się o wydanie jej prawa jazdy określonej kategorii. Sformułowania jakimi posługuje się ustawodawca w art. 12 ustawy : "prawo jazdy nie może być wydane" (ust. 1) , "przepis /.../ stosuje się wobec osoby ubiegającej się o wydanie prawa jazdy kategorii: /../" ( ust. 2 i 3) wskazuje w ocenie sądu, że przepis dotyczy tych przypadków, gdy strona, która nie posiada uprawnienia do kierowania pojazdami określonej kategorii ubiega się o wydanie takiego uprawnienia. Ustawa o kierujących pojazdami rozróżnia wymogi jakie spełnić musi osoba, która ubiega się o prawo jazdy, którego wcześniej nie posiadała lub które utraciła, od sytuacji osób uprawnienie takie posiadających. Świadczy o tym treść m.in. art. 103 ust. 3 ustawy o kierujących pojazdami, który stanowi, że starosta wydaje decyzję administracyjną o przywróceniu uprawnień do kierowania pojazdami po ustaniu przyczyn, które spowodowały jego cofnięcie, oraz po uiszczeniu opłaty ewidencyjnej, z zastrzeżeniem ust. 4. Odrębny przepis reguluje też kwestię zwrotu zatrzymanego prawa jazdy. Jeżeli ustawodawca różnicuje wymogi stawiane osobom, które ubiegają się o wydanie uprawnienia do kierowania pojazdami określonej kategorii od wymogów stawianych osobom, które ubiegają się o przywrócenie uprawnień, to tym bardziej brak podstaw do przyjęcia, że przepisy dotyczące wydania prawa jazdy będą miały zastosowanie do sytuacji osób, które część uprawnień do kierowania pojazdami określonej kategorii zachowały. W niniejszej sprawie skarżący ubiegał się o zwrot zatrzymanego prawa jazdy nie zaś o wydanie prawa jazdy (wydanie uprawnienia do kierowania pojazdami), co wynika jednoznacznie z treści jego wniosku. Skoro zaś wniosek był wnioskiem o zwrot zatrzymanego prawa jazdy, to stwierdzić należy, że przy jego rozpoznawaniu nie mógł mieć zastosowania art. 12 ust. 1, ust. 2 i ust. 3 ustawy o kierujących pojazdami dotyczący wydania uprawnień, ani § 9 rozporządzenia w sprawie wydawania dokumentów stwierdzających uprawnienia do kierowania pojazdami, który określa jakie czynności weryfikacyjne po zarejestrowaniu w systemie teleinformatycznym wniosku o wydanie prawa jazdy lub pozwolenia należy wykonać (ust 1), a w ust 2 pkt 1 stanowi, że w przypadku negatywnej weryfikacji dokumentów, o których mowa w ust. 1 należy odmówić wydania prawa jazdy. Organ powinien zastosować w takim wypadku art. 102 ustawy o kierujących pojazdami, w którym w ust. 1 określone zostały przesłanki zatrzymania prawa jazdy, a w ust.2 wymogi zwrotu zatrzymanego prawa jazdy. Stosownie do treści art. 102 ust. 2 ustawy o kierujących pojazdami, zwrot zatrzymanego prawa jazdy następuje po ustaniu przyczyny zatrzymania oraz po uiszczeniu opłaty ewidencyjnej. Jeżeli od dnia zatrzymania prawa jazdy upłynął co najmniej rok, warunkiem wydania prawa jazdy jest uzyskanie pozytywnego wyniku kontrolnego sprawdzenia kwalifikacji. W ocenie Sądu rozpoznającego skargę, rozpoznanie wniosku skarżącego o zwrot prawa jazdy. wymaga uprzedniego sprecyzowania przez skarżącego treści wniosku o zwrot prawa jazdy tj. wskazania jakich kategorii uprawnień wniosek dotyczy. Wniosek nie precyzował bowiem, czy dotyczy prawa jazdy obejmującego wszystkie wcześniej posiadane przez skarżącego kategorie uprawnień, czy też tylko niektórych, gdyż w przypadku skarżącego cofnięcie uprawnień różnych kategorii nastąpiło na dwa różne okresy. Następnie zastosowania art. 102 ust. 2 ustawy, co wiązać będzie się z koniecznością przeprowadzenia wykładni tego przepisu. Zgodnie z art. 102 ust. 2 ustawy zwrot zatrzymanego prawa jazdy następuje po ustaniu przyczyny zatrzymania. W rozpatrywanej sprawie zatrzymanie prawa jazdy nastąpiło na podstawie art. 137 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo o ruchu drogowym, a następnie prawomocnym wyrokiem sądu powszechnego orzeczono wobec skarżącego środek karny w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych w ruchu lądowym różnicując okres trwania zakazu dla poszczególnych kategorii uprawnień. Po sprecyzowaniu treści wniosku organ powinien ocenić, czy ustała już przyczyna zatrzymania skarżącemu prawa jazdy tej kategorii, której dotyczy wniosek i czy spełnione zostały pozostałe wymagania zawarte w tym przepisie. Podstawą do orzekania w przedmiocie zwrotu prawa jazdy nie mogą być natomiast przepisy odnoszące się do wydania prawa jazdy. W tym zakresie w ocenie sądu doszło do naruszenia prawa materialnego tj.przepisów art. 12 ust. 1, ust. 2 i ust. 3 ustawy o kierujących pojazdami, przez ich zastosowanie, gdy podstawą rozstrzygnięcia powinien być przepis art. 102 ust. 2 ustawy. Organ rozpoznając ponownie sprawę i rozważając, czy i w jakim zakresie możliwy jest zwrot zatrzymanego prawa jazdy, powinien mieć na uwadze, że organ administracji nie może w postępowaniu o zwrot zatrzymanego prawa jazdy poszerzać ani modyfikować zakresu prawomocnie orzeczonego przez sąd zakazu. Jak wskazał Sąd Najwyższy w przywołanym przez skarżącego postanowieniu z dnia 26 lutego 2014 r. (sygn. I KZP 29/13) ( dostępne na stronie SN) z treści przepisów art. 42 k.k., art. 182 § 1i 2 k.k.w. oraz art. 103 ust. 1 pkt 4 ustawy o kierujących pojazdami wynika jednoznacznie, że sąd orzeka o zakazie prowadzenia pojazdów, określając jednocześnie jakiego rodzaju pojazdów zakaz dotyczy i dopiero to orzeczenie sądu stanowi podstawę do cofnięcia uprawnień do ich prowadzenia w orzeczonym zakresie przez właściwy organ administracji. Organ ten nie może przy tym rozszerzyć ani zawęzić orzeczonego przez sąd zakazu. Zakaz prowadzenia pojazdów określony w art. 42 k.k. może obejmować zakaz prowadzenia pojazdów określonego rodzaju, wszelkich pojazdów, albo wszelkich pojazdów mechanicznych. O zakazie prowadzenia pojazdów orzeka sąd w sprawie karnej, konkretyzując jednocześnie jakiego rodzaju pojazdów zakaz dotyczy. Sąd Najwyższy stwierdził również, że wymogi określone dla osób po raz pierwszy ubiegających się o uprawnienie do kierowania pojazdami nie mają i nie będą mieć zastosowania do osób, którym uprawnienia do kierowania pojazdami zostały cofnięte między innymi w związku z orzeczeniem zakazu ich prowadzenia przez sąd (co wynika z braku powołania obowiązującego już art. 103 ust. 1 pkt 4 w treści art. 104 ustawy). Oczywistym więc jest, że wymogi te nie będą mieć zastosowania do tych osób także w zakresie uprawnień, które nie zostały im cofnięte. Art. 12 ust. 2 ustawy posługuje się wyrażeniem "osoby ubiegającej się o wydanie prawa jazdy" /.../ należy przyjąć, że przepis dotyczy osób, które dopiero ubiegają się o wydanie prawa jazdy , a nie ma zastosowania do osób, które posiadają określone uprawnienia. Odmienna interpretacja prowadziłaby do niedopuszczalnego wniosku, że środek karny może być istotnie modyfikowany przez art. 12 ust. 2 ustawy o kierujących pojazdami. W istocie orzeczenie sądu stawałoby się iluzoryczne, gdyż surowsza dolegliwość byłaby niejako automatycznie wprowadzana przez ustawodawcę. Sąd Najwyższy stwierdził, że nie do przyjęcia jest rozumowanie, że dolegliwość owych skutków będzie przekraczać dolegliwość odpowiadającego im środka karnego zawartego w rozstrzygnięciu sądu. Oznaczałoby to bowiem, że ustawodawca wkroczył nieproporcjonalnie daleko w zakres kognicji sądu , co budziłoby wątpliwości dotyczące zgodności rozważanych regulacji z Konstytucją. Pogląd Sąd Najwyższego ,co do wykładni wskazanych wyżej przepisów ustawy o kierujących pojazdami, sąd administracyjny rozpoznający niniejszą sprawę w pełni podziela. W rozpoznawanej sprawie podkreślić należy, że Starosta [...] wykonując orzeczenie sądu w sprawie karnej, związany treścią wyroku i orzeczoną tam karą, zgodnie z art. 182 w zw. z art. 2 pkt 9 k.k.w. ostateczną decyzją cofnął skarżącemu uprawnienia do kierowania pojazdami zgodnie z treścią wyroku Sądu Rejonowego w K. Treść wyroku gdy chodzi o zakaz prowadzenia pojazdów nie budziła więc wątpliwości organu. Gdy takie występują organ, może na podstawie art. 13 § 1 k.k.w. zwrócić się do sądu, który wydał wyrok o rozstrzygnięcie wątpliwości co do wykonania orzeczenia lub zarzutów co do obliczenia kary. Uwzględniając powyższe okoliczności Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 a i c p.p.s.a. w związku z art. 135 p.p.s.a. uchylił zaskarżoną decyzję oraz decyzję ją poprzedzającą. Na podstawie art. 152 p.p.s.a. Sąd orzekł, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do dnia uprawomocnienia się wyroku. O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 p.p.s.a. e.o.