VII SA/Wa 2722/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jolanta Augustyniak - Pęczkowska, , Sędzia WSA Tadeusz Nowak (spr.), Sędzia WSA Maria Tarnowska, Protokolant st. ref. Katarzyna Zychora, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 marca 2014 r. sprawy ze skargi s. sp. z o.o. z siedzibą w B. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...]października 2013 r. nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki skargę oddala W dniu 07.06.2013r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...]wszczął postępowanie administracyjne w sprawie składowiska węgla, tj. kontenera, wagi samochodowej, wylewki betonowej, wewnętrznych przegrodzeń (zasieków) na nieruchomości przy ul. [...]róg [...]w P.. Podczas kontroli przeprowadzonej przez inspektorów organu powiatowego w dniu 23.04.2013 r. ustalono, że na w/w nieruchomości inwestor zagospodarował działkę wykonując utwardzenie placu płytą betonową, zasieki wygrodzone betonowymi ścianami o wysokości ok. 2 m, wagę samochodową, ustawił kontener pełniący funkcję biurowo-socjalną. Pismem z dnia 20.03.2013r. Urząd Miejski w [...]poinformował organ powiatowy, że nieruchomość, na której zostało zlokalizowane składowisko węgla położona jest na terenie, dla którego obowiązują ustalenia Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego części obszaru [...]w P. uchwalonego Uchwałą Nr [...] Rady Miejskiej w [...]z dnia [...].03.2010r. opublikowaną w Dzienniku Urzędowym Województwa [...]z dnia [...].09.2010r., Nr [...], poz. [...]. Zgodnie ustaleniami w/w planu przedmiotowa nieruchomość położona jest na terenie zabudowy usług nieuciążliwych. Zdaniem Urzędu, lokalizacja składowiska na w/w nieruchomości nie jest zgodna z ustaleniami obowiązującego na tym terenie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Mając powyższe na względzie decyzją Nr [...]z dnia [...].07.2013r., znak: [...] organ powiatowy nakazał rozbiórkę składowiska węgla, tj. kontenera, wagi samochodowej, wylewki betonowej, wewnętrznych przegrodzeń (zasieków) na nieruchomości przy ul. [...]róg [...]w P. na podstawie art. 48 ust. 1 oraz art. 83 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (tekst jednolity Dz. U. z 2010 r. Nr 243, poz. 1623 z późn. zm.) [...]Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...]października 2013r. na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity: Dz.U. z 2013 r. poz. 267) dalej K.p.a. oraz art. 83 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (tekst jednolity: Dz. U. z 2010 r. Nr 243, poz. 1623) dalej Prawo budowlane po rozpatrzeniu odwołania S.sp. z o.o. utrzymał wmocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...]Nr [...]z dnia [...].07.2013r., znak: [...] nakazującej w/w rozbiórkę składowiska węgla. Organ odwoławczy stwierdził, że w omawianej sprawie miało miejsce wykonanie składowiska węgla, tj. kontenera, wagi samochodowej, wylewki betonowej, wewnętrznych przegrodzeń (zasieków) na nieruchomości przy ul. [...]róg [...]w P. a inwestycja ta stanowi całość techniczno-użytkową. Na przedmiotowe roboty budowlane inwestor nie uzyskał wymaganego przepisami pozwolenia na budowę i zrealizował roboty budowlane w warunkach samowoli budowlanej. Z uwagi na przewidzianą przepisami Prawa budowlanego (art. 48 ust. 2 i 3) możliwość legalizacji samowoli budowlanej, organ I instancji dokonał analizy możliwości doprowadzenia obiektu do stanu zgodnego z prawem. Z analizy tej wynikało, że zrealizowana budowa nie spełnia warunków zastosowania procedury legalizacyjnej w związku z faktem, iż narusza ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Nieruchomość, na której zostało zlokalizowane składowisko węgla - przy ul. [...]róg [...]w P. - położona jest na terenie, dla którego obowiązują ustalenia Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego części obszaru [...]w P. uchwalonego Uchwałą Nr [...] Rady Miejskiej w [...]z dnia [...].03.2010r. opublikowaną w Dzienniku Urzędowym Województwa [...]z dnia [...].09.2010r., Nr [...], poz. [...]. Zgodnie ustaleniami w/w planu przedmiotowa nieruchomość położona jest na terenie zabudowy usług nieuciążliwych. Organ odwoławczy stwierdził również, że skład węgla kwalifikowany jako instalacja do naziemnego magazynowania kopalnych surowców energetycznych (zgodnie z § 3 ust. 1 pkt. 37 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko Dz. U. z 2010r. Nr 213, poz. 1397 ze zm.) zaliczony został do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. W myśl § 3 ust. 1 pkt 37 tego rozporządzenia do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko zalicza się instalacje do naziemnego magazynowania kopalnych surowców energetycznych lub do naziemnego magazynowania gazu. Do tego rodzaju instalacji zalicza się między innymi skład węgla. Organ odwoławczy wskazał , iż przepisy Prawa budowlanego pozwalają w określonych przypadkach na legalizację samowoli budowlanej. Możliwość legalizacji samowolnie wybudowanego obiektu budowlanego lub jego części, zgodnie z dyspozycją art. 48 ust. 2 Prawa budowlanego, istnieje jedynie w sytuacji gdy budowa jest zgodna z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym i nie narusza przepisów, w tym techniczno - budowlanych, w zakresie uniemożliwiającym doprowadzenie obiektu budowlanego lub jego części do stanu zgodnego z prawem oraz po przedstawieniu stosownej dokumentacji. Mając na względzie fakt, że lokalizacja składowiska węgla na w/w nieruchomości nie jest zgodna z ustaleniami obowiązującego na tym terenie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, [...]WINB zgadza się ze stanowiskiem PINB w [...], iż nie było podstaw do nakładania na inwestora obowiązków w trybie art. 48 ust. 2 i 3, lecz jedynie do zastosowania art. 48 ust. 1 Prawa budowlanego i orzeczenia nakazu rozbiórki składowiska węgla. Powyższa decyzja [...]Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...]października 2013 r. została zaskarżona przez spółkę s. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. W skardze zaskarżonej decyzji zarzucono: naruszenie przepisu art. 28 K.p.a. poprzez nieprawidłowe ustalenie przez organ administracyjny kręgu stron postępowania, co w konsekwencji doprowadziło do naruszenia art. 10 k.p.a. poprzez pozbawienie stron czynnego udziału w postępowaniu, tj. uniemożliwienie jej wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań, naruszenie przepisów art. 7, 77 i 80 K.p.a. poprzez: nieprzeprowadzenie dodatkowego postępowania wyjaśniającego na zasadzie art. 136 k.p.a. o co wnosiła strona skarżąca w odwołaniu, nieprzeprowadzenie żadnych okoliczności wyjaśniających oraz czynności dowodowych mających na celu ustalenie czy na przedmiotowej nieruchomości znajdują się instalacje do naziemnego magazynowania kopalnych surowców energetycznych oraz ewentualnego oddziaływania na środowisko składu węgla co doprowadziło do błędnego ustalenia, iż skład węgla należy do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko w rozumieniu przepisu §3 ust. 1 pkt 37 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko naruszenie przepisów prawa, tj. art. 3 ust 9 ustawy prawo budowlane poprzez jego niezastosowanie polegające na uznani, iż "wewnętrzne przegrodzenie" nie stanowi urządzenia w rozumieniu art. 3 ust. 9 ustawy prawo budowlane, naruszenie przepisów prawa, tj. art. 48 ust 2 ustawy prawo budowlane poprzez jego niezastosowanie. W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji i wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do dyspozycji art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej jedynie pod względem zgodności z prawem, a więc prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni. Uwzględnienie skargi następuje tylko w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych wad w prowadzonym postępowaniu (art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. z 2002r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Przedmiotem kontroli Sądu w niniejszej sprawie jest decyzja [...]Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...]października 2013r. utrzymująca w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...]Nr [...] z dnia [...].07.2013r., znak: [...]nakazującą rozbiórkę składowiska węgla, tj. kontenera, wagi samochodowej, wylewki betonowej, wewnętrznych przegrodzeń (zasieków) na nieruchomości przy ul. [...]róg [...]w P. na podstawie art. 48 ust. 1 Prawa budowlanego. W wyniku czynności kontrolnych organu nadzoru budowlanego bezspornie ustalono, że inwestor zagospodarowując działkę przy ul. [...]róg ul. [...]w P. wykonał utwardzenie placu płytą betonową, zasieki wygrodzone betonowymi ścianami o wysokości ok. 2,0 m, wagę samochodową, ustawił kontener pełniący funkcję biurowo - socjalną. Nie ulega również wątpliwości, że inwestorem była spółka s. , która teren pod inwestycję wydzierżawiła od właściciela gruntu G. G. i na nim utworzyła obiekt budowlany w postaci placu składowego nie mając pozwolenia ani nie zgłaszając tego obiektu do realizacji. Jak wynika ze stanowiska strony skarżącej zawartej w odwołaniu od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego oraz skargi na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] października 2013r. strona podniosła, że organ błędnie ocenił, iż skład węgla należy do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko w rozumieniu przepisu §3 ust. 1 pkt 37 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko. W skardze strona podniosła dodatkowo , że organ błędnie zakwalifikował wewnętrzne przegrodzenie jako nielegalne i podlegające rozbiórce. Zdaniem strony konstrukcja ta służyć ma wyłącznie oddzieleniu od siebie poszczególnych oferowanych do sprzedaży rodzajów węgla, nie jest zadaszone ani zamknięte. Pełni funkcję wewnętrznego ogrodzenia. Argumentacja zawarta w skardze sprowadza się zatem do zakwestionowania kwalifikacji spornego obiektu w rozumieniu ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane. Poddawszy kontroli zaskarżoną decyzję Sąd doszedł do przekonania, że skarga jest nieuzasadniona. Organy wydając zaskarżoną decyzję nie naruszyły przepisów procesowych i przepisów prawa materialnego. Organ nadzoru budowlanego prawidłowo zakwalifikował składowiska węgla, tj. kontenera, wagi samochodowej, wylewki betonowej, wewnętrznych przegrodzeń (zasieków) na nieruchomości przy ul. [...]róg [...]w P. do budowli w rozumieniu art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego. Zaliczenie danego przedsięwzięcia do "budowli" należy dokonać poprzez porównanie, czy urządzony skład stanowi całość techniczno-użytkową i czy wykazuje podobieństwa do wskazanych w art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego obiektów. Takie rozważania w zakresie porównania cech zrealizowanej inwestycji z definicją budowli zawiera zaskarżona decyzja, a to czyni zadość uzasadnieniu faktycznemu i prawnemu według wymogów z art. 103 § 7 k.p.a. Plac składowy o cechach i funkcjach ustalonych w toku postępowania jest obiektem budowlanym w rozumieniu art. 3 pkt 1 Prawa budowlanego, a roboty budowlane związane z jego wykonaniem stanowią budowę, o jakiej mowa w art. 3 pkt 6 Prawa budowlanego. Budowa lub wybudowanie obiektu budowlanego w postaci placu składowego bez pozwolenia na budowę skutkuje wydaniem przez organ nadzoru budowlanego decyzji o rozbiórce. Możliwość legalizacji takiego obiektu możliwa jest jedynie w trybie art. 48 ust. 2 Prawa budowlanego, a więc po wstrzymaniu robót budowlanych i po dostarczeniu w zakreślonym terminie dokumentów niezbędnych do ustalenia, że budowa jest zgodna z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym i nie narusza przepisów techniczno-budowlanych. W tym miejscu wskazać należy, że skład węgla kwalifikowany jako instalacja do naziemnego magazynowania kopalnych surowców energetycznych (zgodnie z § 3 ust. 1 pkt. 37 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko Dz. U. Nr 257, poz. 2573 ze zm. – zwane dalej rozporządzeniem) zaliczony został do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Organ ustalił również, że nieruchomość, na której zostało zlokalizowane składowisko węgla położona jest na terenie, dla którego obowiązują ustalenia Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego części obszaru [...] w P. uchwalonego Uchwałą Nr [...]Rady Miejskiej w [...]z dnia [...].03.2010r. opublikowaną w Dzienniku Urzędowym Województwa [...]z dnia [...].09.2010r., Nr [...], poz. [...]. Zgodnie ustaleniami w/w planu przedmiotowa nieruchomość położona jest na terenie zabudowy usług nieuciążliwych. Lokalizacja składowiska na w/w nieruchomości nie jest zgodna z ustaleniami obowiązującego na tym terenie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Obowiązkiem organu nadzoru budowlanego, który stwierdził, że kontrolowany przez niego obiekt budowlany powstał bez wymaganego pozwolenia na budowę, było w pierwszej kolejności sprawdzenie czy jest możliwość jego legalizacji, co organ I instancji w przedmiotowej sprawie badał. Wszczęcie postępowania legalizacyjnego jest dopiero możliwe przy łącznym spełnieniu przesłanek określonych w art. 48 ust. 2 Prawa budowlanego. Mając jednak na uwadze, że z obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wynika wykluczenie możliwości lokalizowania obiektów nieuciążliwych na w.w terenie uzasadnionym było zrezygnowanie organu z prowadzenia postępowania legalizacyjnego. Podstawą prawną zaskarżonej decyzji jest art. art. 48 ust. 1 w zw 7 art. 48 ust. 4 Prawa budowlanego Zgodnie z tymi przepisami właściwy organ nakazuje z zastrzeżeniem ust. 2 w drodze decyzji rozbiórkę obiektu budowlanego lub jego części, będącego w budowie. Przepis art. 48 ust. 2 Prawa budowlanego określa warunki dopuszczające możliwość legalizacja obiektu budowlanego. Zgodnie z tym przepisem, jeżeli budowa jest zgodna z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, nie narusza przepisów, w tym techniczno-budowlanych, w zakresie uniemożliwiającym doprowadzenie obiektu budowlanego lub jego części do stanu zgodnego z prawem - właściwy organ wstrzymuje postanowieniem prowadzenie robót budowlanych. Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 7 8 i 77 § 1 oraz art. 80 kpa a więc naruszenia postępowania dowodowego zdaniem Sądu zarzut ten jest nietrafny bowiem ustalenia organów powołują się na wyniki oględzin i zeznań stron. Zauważyć również należy, że w decyzji II instancji, która rozstrzyga sprawę wywołaną odwołaniem konkretnej strony, organ szczegółowo wyjaśnił kwestie które podnoszono w odwołaniu. Reasumując Sąd w niniejszej sprawie podzielił zarzut naruszenia w zaskarżonej decyzji 7 kpa, art. 77 § 1 , 80 i 81 kpa oraz art. 107 § 3 kpa a naruszenia te mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r.. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r., Nr 153, poz. 1270, ze zm.). Sąd skargę oddalił.