II SA/Ke 94/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sylwester Miziołek (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Renata Detka, Sędzia WSA Jacek Kuza, Protokolant Marta Bieniek, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 6 marca 2014r. sprawy ze skargi M. W. na decyzję Wojewody z dnia [...] znak: [...] w przedmiocie statusu osoby bezrobotnej oddala skargę. Decyzją z dnia [...], wydaną z upoważnienia Prezydenta Miasta przez Z-cę Dyrektora Miejskiego Urzędu Pracy, pozbawiono M. W. statusu osoby bezrobotnej za okres od dnia 1.09.2012r. do 6.11.2012r. w związku z przyznaniem mu renty z tytułu częściowej niezdolności do pracy. W podstawie prawnej przywołano art. 9 ust. 1 pkt 14 litera a oraz art. 78 ust. 4 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. z 2008r. Nr 69, poz. 415 ze zm.), oraz art. 104 k.p.a. W uzasadnieniu wskazano, iż M. W. na mocy decyzji organu I instancji od dnia 1 marca 2012r. był osobą bezrobotną bez prawa do zasiłku. Decyzją z dnia 15 listopada 2012r. orzeczono o utracie przez M. W. statusu osoby bezrobotnej od dnia 7 listopada 2012r, ponieważ podjął pracę zawodową. W związku z faktem że, decyzją z dnia 30 listopada 2012r. a następnie decyzją z 13 czerwca 2013r. Zakładu Ubezpieczeń Społecznych orzekł o przyznaniu M. W. renty z tytułu częściowej niezdolności do pracy na okres od 1 września 2012r. do 30 kwietnia 2013r. i od 1 maja 2013r. do 31 maja 2014r. zgodnie z treścią art. 78 ust. 4 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy w przypadku przyznania bezrobotnemu prawa do renty z tytułu niezdolności do pracy za okres, w którym był bezrobotnym, pozbawienia statusu bezrobotnego i prawa do zasiłku następuje za okres, za który przyznano rentę. Mając powyższe na uwadze organ pierwszej instancji orzekł o utracie przez M. W. statusu bezrobotnego za okres od dnia 1 września 2012r. do 6 listopada 2012r. Od powyższej decyzji M. W. złożył odwołanie, w którym podniósł, że zaszły podstawy do stwierdzenia nieważności decyzji, jako dotyczącej sprawy już rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną o utracie statusu osoby bezrobotnej z dniem 7 listopada 2012r. Decyzją z dnia 21 listopada 2013r. Wojewoda, po rozpatrzeniu odwołania M. W., utrzymał w mocy zakwestionowaną decyzję – na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. W motywach rozstrzygnięcia wskazano, iż w rozpoznawanej sprawie zaszły okoliczności określone w przepisie art. 78 ust. 4 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy - w przypadku przyznania bezrobotnemu prawa do renty z tytułu niezdolności do pracy w wysokości przekraczającej połowę minimalnego wynagrodzenia za pracę na okres, w którym był bezrobotnym, pozbawienie statusu bezrobotnego i prawa do zasiłku następuje za okres, za który przyznano rentę z tytułu niezdolności do pracy. Zdaniem organu drugiej instancji w/w przepis ustawy wprowadza możliwość pozbawiania bezrobotnego statusu za dany okres i stanowi podstawę do pozostawienia w obrocie prawnym decyzji z dnia 15 listopada 2012r. wydanej w sprawie pozbawienia zainteresowanego statusu osoby bezrobotnej z dniem 7 listopada 2012r. z powodu podjęcia zatrudnienia. Zgodnie z cyt. przepisem ustawy M. W. został pozbawiony statusu bezrobotnego tylko za okres od 1 września 2012r. do 6 listopada 2012r. (tj. za okres, za który przyznano mu rentę z tytułu częściowej niezdolności do pracy). Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach na decyzję organu odwoławczego wniósł M. W., domagając się uchylenia zaskarżonej decyzji jako naruszającej prawo oraz zasądzenia zwrotu kosztów postępowania. W uzasadnieniu wskazał, że zaskarżona decyzja jest dla niego krzywdząca i narusza podstawowe zasady prawa. Podkreślił, że decyzją z dnia 30 listopada 2012r. Zakład Ubezpieczeń Społecznych przyznał mu rentę z tytułu częściowej niezdolności do pracy od dnia 1 września 2012r. w związku z czym przez okres odbywania stażu i posiadania statusu osoby bezrobotnej tj. od dnia 16 maja 2012r. do 6 listopada 2012r. nie posiadał prawa do renty z tytułu niezdolności do pracy. Wskazał ponadto, że obowiązki stażysty wykonywał sumiennie i z tego tytułu pobierał stypendium, które przeznaczał na bieżące utrzymanie rodziny a kolizja norm prawnych dotyczących przyznawania świadczeń rentowych wstecz oraz przepisów dotyczących odbywania stażu nie powinna powodować dla niego negatywnych konsekwencji. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna, albowiem zaskarżona decyzja odpowiada prawu. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) zadaniem sądu administracyjnego jest sprawowanie kontroli zaskarżonych aktów i czynności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, obowiązującym w dniu ich wydania, nie zaś ocena ich pod względem słuszności i celowości. Oznacza to, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego w sposób mający wpływ na wynik sprawy, bądź też przepisów postępowania tak, iż daje to podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub nie doszło do innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy – art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej ustawą p.p.s.a. Sądowa kontrola legalności orzeczeń administracyjnych sprawowana jest przy tym w granicach sprawy, a sąd nie jest związany zarzutami, wnioskami skargi, czy też powołaną w niej podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.). Sąd, badając legalność zaskarżonej decyzji w oparciu o powołane wyżej kryteria i w granicach sprawy, doszedł do przekonania, iż rozstrzygnięcie to nie zostało podjęte z naruszeniem prawa, skutkującym koniecznością uchylenia bądź stwierdzenia nieważności rozstrzygnięć organu I lub II instancji. Organ II instancji słusznie zauważył, iż przepisy ustawy z dnia 20 kwietnia 2004r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. z 2004r. Nr 69, poz. 415 ze zm.), wprowadzają możliwość pozbawiania bezrobotnego statusu za dany okres i stanowią podstawę do pozostawienia w obrocie prawnym decyzji z dnia 15 listopada 2012r., którą pozbawiono stronę statusu osoby bezrobotnej z dniem 7 listopada 2012r. – z powodu podjęcia zatrudnienia. W tym miejscu podnieść należy, iż w dniu 23 kwietnia 2013r. do Miejskiego Urzędu Pracy wpłynęło pismo Zakładu Ubezpieczeń Społecznych informujące o przyznaniu M. W. prawa do renty z tytułu niezdolności do pracy od dnia 1 września 2012r. Z tego też względu organ I instancji, pozbawił M. W. statusu osoby bezrobotnej za okres od dnia 1 września 2012r. do 6 listopada 2012r. – uwzględniając przy tym stan prawny. Jak wynika bowiem z ustawy z dnia 20 kwietnia 2004r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. z 2008r. nr 69, poz. 415 ze zm.), w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania w/w decyzji, w przypadku przyznania bezrobotnemu prawa do renty z tytułu niezdolności do pracy pozbawienie statusu bezrobotnego następuje za okres, za który przyznano rentę z tytułu niezdolności do pracy (art. 78 ust. 4). Wobec powyższych okoliczności w niniejszej sprawie nie zaistniała przesłanka wznowieniowa, o jakiej mowa w art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. Przepis ten stanowi bowiem, iż w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nie znane organowi, który wydał decyzję. Tymczasem, ze względu na okoliczność, iż zgodnie z cyt. przepisem art. 78 ust. 4 pozbawienie statusu bezrobotnego następuje jedynie za okres, za który przyznano rentę z tytułu niezdolności do pracy, kwestia ta nie miała jakiegokolwiek znaczenia dla postępowania, w którym wydano decyzję organu I instancji z dnia 15 listopada 2012r. o pozbawieniu M. W. statusu osoby bezrobotnej z dniem 7 listopada 2012r z powodu podjęcia pracy. Również nie zachodziły w niniejszej sprawie przesłanki do stwierdzenia nieważności decyzji co podnosił skarżący w skardze. Odnosząc się do twierdzeń M. W. odnośnie pobranego stypendium i wydatkowania go na koszty utrzymania rodziny a przyznanej renty wskazać należy, iż przedmiotowa sprawa dotyczy wyłącznie statusu skarżącego jako bezrobotnego, nie zaś jego uprawnień do stypendium. Z tego też względu Sąd nie może się odnieść merytorycznie do przedmiotowego wniosku. Skoro zatem podniesione w skardze zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku, a jednocześnie brak jest okoliczności, które z urzędu należałoby wziąć pod uwagę, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach orzekł jak w sentencji wyroku na podstawie art. 151 ustawy p.p.s.a.