III SA/Lu 255/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Marek Zalewski (sprawozdawca), Sędziowie Sędzia WSA Jerzy Drwal,, Sędzia SO del. Robert Hałabis, Protokolant Asystent sędziego Małgorzata Olejowska, po rozpoznaniu w Wydziale III na rozprawie w dniu 28 czerwca 2012 r. sprawy ze skargi A. J. na decyzję Wojewody z dnia [...] marca 2012 r. nr [...] w przedmiocie wymeldowania z pobytu stałego oddala skargę. Decyzją z [...] marca 2012 r., nr [...], Wojewoda działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego (t. jedn. – Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071 ze zm.) w związku z art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (t. j, - Dz. U. z 2006 r., Nr 139, poz. 993 ze zm.), po rozpatrzeniu odwołania A. J. od decyzji Zastępcy Kierownika USC, działającego z upoważnienia Burmistrza Miasta z dnia [...] stycznia 2012 r., nr [...], orzekającej o wymeldowaniu A. J. wraz z niepełnoletnią córką K. J. z pobytu stałego z lokalu nr [...] przy ul. O. [...] w T., zaskarżoną decyzję utrzymał w mocy. Decyzję podjęto w następującym stanie faktycznym sprawy: Decyzję z dnia [...] listopada 2011 r. Burmistrz Miasta orzekł o wymeldowaniu A. J. wraz z niepełnoletnią córką K. J. z pobytu stałego z lokalu mieszkalnego w T. przy ul. O. [...] Organ II instancji, decyzją z dnia [...] grudnia 2011 r., w całości uchylił powyższą decyzję, przekazując ją do ponownego rozpatrzenia ze względu na uchybienia formalno-prawne. Decyzją z dnia [...] stycznia 2012 r. organ I instancji ponownie orzekł o wymeldowaniu A. J. wraz z małoletnią K. J. z przedmiotowego lokalu. Odwołanie od powyższej decyzji wniósł pełnomocnik A. J. radca prawny J. K. Wojewoda decyzją z dnia [...] marca 2012 r. utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wskazał, iż zgodnie z art. 15 ust 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych, wymeldowanie osoby z pobytu stałego decyzją administracyjną może nastąpić wtedy, gdy osoba, która ma być wymeldowana opuściła miejsce pobytu stałego i nie dopełniła obowiązku wymeldowania się. Przeprowadzone przez organ I instancji postępowanie wyjaśniające wykazało, że A. J. co najmniej od 6 lat nie zamieszkuje pod adresem zameldowania w rozumieniu art. 6 ust. 1 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych. A. J. wraz z córką mieszka i koncentruje swoje sprawy życiowe w T. przy ul. O. [...]. Organ II instancji podniósł, że strona od czasu opuszczenia lokalu do czasu wydania decyzji nie skorzystała z przysługujących jej środków prawnych umożliwiających powrót i zamieszkanie w przedmiotowym lokalu, co jest tożsame z pogodzeniem się z zaistniałą sytuacją i rezygnacją z zamieszkania z własnej woli. Powołując się na orzecznictwo sądów administracyjnych organ II instancji podkreślił, że niekorzystanie z tych środków skutkuje wymeldowaniem osoby z lokalu, w którym zamieszkuje. W konkluzji organ II instancji stwierdził, że zameldowanie służy wyłącznie celom ewidencyjnym, ma na celu potwierdzenie faktu pobytu osoby w danym lokalu, w związku z czym nie pozbawia uprawnień do lokalu. Z tych względów nie ma podstaw do uchylenia bądź zmiany zaskarżonej decyzji. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie na powyższą decyzje w imieniu A. J. złożył r. pr. J. K. zarzucając: -naruszenie art. 7 i 77 k.p.a w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, a w szczególności poprzez nie zebranie i nie rozpatrzenie w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego oraz nie zajęcie stanowiska wobec różnic w zebranym materiale z przesłuchania stron będącym podstawą decyzji, w szczególności na pominięciu złożonych wyjaśnień stron o zaniechaniu interwencji policji w sprawie wprowadzenia do lokalu A. J. i jej dzieci co stanowiło swoistą legalizacje bezprawia wobec posiadania legalnego meldunku; -naruszenie art. 15 ust. 2 w związku z art. 6 ust 1 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych poprzez błędną jego wykładnie na uznaniu, iż do przyjęcia stałego pobytu danej osoby wystarczające jest jedynie faktycznie jej przebywanie pod wskazanym adresem nie jest konieczny zamiar stałego pobytu pod danym adresem; wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi wyższego stopnia oraz o orzeczenie o kosztach postępowania wg norm prawem przepisanych, w tym o kosztach zastępstwa prawnego. W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zakres kognicji sądu administracyjnego określa przepis art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 157 poz. 1269) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz 270) zwanej dalej p.p.s.a. i ogranicza się ona do kontroli działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem. Ocenie w tym zakresie podlega, czy kwestionowana decyzja odpowiada prawu i czy postępowanie prowadzące do jej wydania nie jest obciążone wadami uzasadniającymi jej uchylenie. Mając powyższe na uwadze, dokonując kontroli legalności zaskarżonej decyzji Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, iż zaskarżona decyzja nie narusza prawa. Materialno – prawną podstawę rozstrzygnięcia stanowił art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (t. j. Dz. U. z 2006 r. Nr 139, poz. 993 ze zmianami), który stanowi, że organ gminy na wniosek strony lub z urzędu wydaje decyzję w sprawie wymeldowania osoby, która opuściła miejsce pobytu stałego lub czasowego trwającego ponad 3 miesiące i nie dopełnia obowiązku wymeldowania się. Z ustaleń dokonanych w sprawie wynika, że skarżąca opuściła miejsce pobytu stałego w T. przy ul. O. [...] wraz z córką K. około 6 lat temu i od tego czasu zamieszkują w T. przy ul. O. [...]. Sporna między stronami pozostaje kwestia czy skarżąca opuściła podmiotowy lokal dobrowolnie. W okolicznościach sprawy niniejszej za prawidłowe należało uznać również stanowisko organów orzekających, że skarżąca w okresie 6 lat od opuszczenia przedmiotowego lokalu nie skorzystała ze środków prawnych umożliwiających jej powrót do mieszkania, jak choćby w drodze roszczenia cywilnoprawnego o przywrócenie naruszonego posiadania. Należy podkreślić, że eksponowany w skardze zarzut o zaniechaniu przez Policję interwencji w sprawie wprowadzenia skarżącej do lokalu nie może stanowić podstawy do uchylenia zaskarżonej decyzji gdy się zważy, że nie jest to środek prawny umożliwiający powrót do miejsca zamieszkania, gdyż Policja nie jest uprawniona do tego rodzaju działań. Pobyt skarżącej wraz z córką przy ul. O. [...] trwający przez 6 lat i brak z jej strony działań prawnych zmierzających do powrotu do poprzedniego miejsca zamieszkania jednoznacznie świadczy o zaistnieniu przesłanek z art. 15 ust. 2 ustawy do jej wymeldowania. W świetle powyższych naruszeń nie zasługiwał także na uwzględnienie zarzut naruszenia art. 7 i 77 k.p.a. bowiem organy wbrew twierdzeniom skargi zebrały i rozpatrzyły w sposób wyczerpujący dowody. Oceny tej nie może zmienić oświadczenie W. P. z dnia [...] listopada 2011 r. (k.18 akt administracyjnych), które nie ma znaczenia dla istnienia przesłanek do wymeldowania określonych w art. 15 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych gdyż odnosi się w istocie do stosunków własnościowych mieszkania przy ul. O.j [...], ale także potwierdza fakt jego opuszczenia przez skarżącą i jej córkę. Stosunki własnościowe nie mają istotnego znaczenia dla rozstrzygnięcia bowiem zameldowanie jest tylko potwierdzeniem faktycznego pobytu w lokalu i służy wyłącznie celom ewidencyjnym. W świetle powyższych naruszeń zarzuty skargi są niezasadne. Z tych względów oraz na podstawie art. 151 p.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji.