II SA/Ol 68/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Adam Matuszak Sędziowie del. Sędzia SO Beata Grzybek (spr.) Sędzia WSA Bogusław Jażdżyk Protokolant st. sekretarz sądowy Jakub Borowski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 marca 2014r. sprawy ze skargi Spółki A na decyzję Inspektora Transportu Drogowego z dnia "[...]". Nr "[...]" w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie przepisów o transporcie drogowym oddala skargę. Decyzją z dnia 23 lipca 2013 r. nr "[...]" P. Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego w G. nałożył na "[...]" karę pieniężną w wysokości 1.000 złotych za wykonywanie przewozu drogowego pojazdem wyposażonym w urządzenie rejestrujące lub cyfrowe urządzenie rejestrujące bez wymaganego sprawdzenia okresowego, badania kontrolnego lub kalibracji. Powyższe stwierdzono w dniu 29 maja 2013 r. podczas kontroli drogowej na odcinku drogi krajowej nr "[...]", samochodu ciężarowego marki "[...]". Pojazdem kierował D.C. Pojazdem wykonywany był krajowy transport drogowy rzeczy w imieniu przedsiębiorstwa "[...]" Przebieg kontroli został utrwalony w protokole kontroli nr "[...]" z dnia 29 maja 2013 r. Pismem z dnia 6 sierpnia 2013 r"[...]" od powyższej decyzji wniosła odwołanie. W uzasadnieniu podała m.in., że organ kontrolny za stwierdzone naruszenie ukarał zarówno kierowcę, jak i przedsiębiorcę. Tym samym, zdaniem Spółki, organ dokonał podwójnego ukarania za jedno naruszenie równocześnie kierowcy i przedsiębiorcy, co pozostaje w sprzeczności z przepisami. Jednocześnie wskazała, że sama dokłada wszelkich starań, aby sprawdzać terminowość badań okresowych urządzeń rejestrujących. W tym celu Spółka zakupiła program komputerowy, który polega na podawaniu informacji o terminach badań okresowych pojazdów. Z uwagi na błędne zadziałanie programu, brak było informacji o konieczności przeprowadzenia badania kontrolnego urządzenia zainstalowanego w kontrolowanym pojeździe, na co Spółka nie miała wpływu. Zdaniem odwołującej, organ administracji powinien w niniejszej sprawie zastosować art. 92c ust.1 ustawy o transporcie drogowym. Organ drugiej instancji w decyzji z dnia 18 listopada 2013 r. "[...]", na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. z 2013 r., poz. 267), art. 4 pkt 22 lit. a, lit. h, 92a, art. 92c ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2012 r., poz. 1265 z późn. zm.), lp. 6.1.4 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym, art. 13, ust. 3 lit. a rozdziału VI załącznika I rozporządzenia Rady (EWG) Nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym (Dz. Urz. WE L370 z 31.12.1985), § 7 ust. 1 Rozporządzenia Ministra Gospodarki i Pracy w sprawie zezwoleń na wykonywanie działalności gospodarczej w zakresie instalacji lub napraw oraz sprawdzania urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym - tachografów samochodowych (Dz. U. Nr 33, poz. 295), po rozpatrzeniu odwołania z dnia 6 sierpnia 2013 r., złożonego przez stronę od decyzji z dnia 23 lipca 2013 r. o nałożeniu kary pieniężnej w kwocie 1.000 zł., utrzymał decyzję organu I instancji w całości w mocy. Organ odwoławczy wskazał, że analiza zebranego w sprawie materiału dowodowego w postaci protokołu kontroli, dokumentacji fotograficznej, protokołu oględzin oraz protokołu przesłuchania świadka wykroczenia, potwierdza brak ważnej legalizacji tachografu zamontowanego w kontrolowanym pojeździe. Ostatnie badanie okresowe urządzenia wykonano w dniu 14 maja 2011 r., co potwierdza tabliczka umieszczona w pojeździe. W związku z powyższym termin kolejnych badań upłynął w dniu 14 maja 2013 r. Natomiast kontrola drogowa, podczas której stwierdzono przedmiotowe naruszenie, miała miejsce w dniu 29 maja 2013 r. Wg. organu, zaszły przesłanki, do stwierdzenia zaistnienia naruszenia przepisów o urządzeniach rejestrujących i tym samym, zasadne było utrzymanie kary pieniężnej w wysokości 1.000 złotych za stwierdzone naruszenie. Odnośnie zarzutów zawartych w odwołaniu, wg organu, nie dają one podstaw do zmiany decyzji organu I instancji. Wskazał, iż zgodnie z art. 92c ust. 1 ustawy o transporcie drogowym, nie wszczyna się postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w art. 92a ust. 1, na podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem, a postępowanie wszczęte w tej sprawie umarza się, jeżeli: 1) okoliczności sprawy i dowody wskazują, że podmiot wykonujący przewozy lub inne czynności związane z przewozem nie miał wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których podmiot nie mógł przewidzieć lub 2) za stwierdzone naruszenie na podmiot wykonujący przewozy została nałożona kara przez inny uprawniony organ. Odnośnie pierwszej przesłanki z powołanego artykułu, organ II instancji podkreślił, że stosownie do treści art. 13 rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 pracodawca oraz kierowcy zapewnią poprawne działanie i odpowiednie stosowanie, z jednej strony, urządzeń rejestrujących, a z drugiej strony, karty kierowcy, w przypadku, gdy kierowca zobowiązany jest prowadzić pojazd wyposażony w urządzenie rejestrujące, zgodnie z załącznikiem IB. Obowiązkiem przedsiębiorcy jest prawidłowe zabezpieczenie, zorganizowanie zadania przewozowego, a następnie jego właściwa kontrola. Nie jest przy tym okolicznością nadzwyczajną, twierdzenie przedsiębiorcy, iż błąd programu komputerowego było przyczyną braku informacji o wymaganych badań okresowych urządzenia rejestrującego zainstalowanego w pojeździe, bowiem to przedsiębiorca zapewnia prawidłowe działanie stosowanie urządzenia rejestrującego. Przedsiębiorca jest odpowiedzialny za kontrolę pracy kierowcy, prawidłową obsługę urządzenia rejestrującego i nie może uwolnić się z tego obowiązku, poprzez przerzucenie odpowiedzialności administracyjnej na inny podmiot. Normodawca nie określa katalogu czynności, jakich należy dokonać, aby nie uchybić terminom przeprowadzenia badań okresowych urządzenia rejestrującego. W związku z czym, kwestia błędnego działania programu komputerowego jest bez znaczenia dla sprawy. W zakresie drugiej przesłanki wskazał, iż zgodnie z art. 92a ustawy o transporcie drogowym, podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego, podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 złotych do 10.000 złotych za każde naruszenie. Wykaz naruszeń obowiązków lub warunków, o których mowa w ust. 1 art. 92a ustawy o transporcie drogowym, oraz wysokości kar pieniężnych za poszczególne naruszenia określa załącznik nr 3 do ustawy. W niniejszej sprawie organ I instancji postępując zgodnie z przepisami kodeksu postępowania administracyjnego najpierw wszczął z urzędu postępowania względem przedsiębiorcy, a następnie zakończył sprawę wydając decyzję administracyjną. W wyniku wniesionego przez stronę odwołania sprawa ponownie została merytorycznie rozpoznana przez organ II instancji i zakończona niniejszą decyzją administracyjną. Postępowanie wykroczeniowe jest natomiast oddzielnym postępowaniem, niezależnym od postępowania administracyjnego. Stroną w postępowaniu mandatowym był kontrolowany kierowca. Dodał, iż wysokość nakładanych na stronę kar pieniężnych za dane naruszenie, jest ściśle określona w załączniku do ustawy o transporcie drogowym. Organy orzekające nie mają możliwości dowolnego kształtowania wysokości nakładanych kar pieniężnych. Taryfikator w sposób ścisły określa wysokość kary za dane naruszenie. W konsekwencji stwierdzenie naruszenia przez inspektora transportu drogowego skutkuje nałożeniem kary pieniężnej w odpowiedniej wysokości. Od powyższej decyzji skargę wniosła "[...]" zarzucając : naruszenie prawa materialnego tj. art. 92a ust. 1 i art. 92 ust. 2 ustawy o transporcie drogowym, przez błędną ich wykładnię, polegającą na przyjęciu, że za to samo wykroczenie nakłada się kary wynikające z art. 92a ust. 1 w wysokości określonej w załączniku nr 3 do ustawy, zarówno na kierowcę wykonującego transport, osobę zarządzająca przedsiębiorstwem i właściciela firmy oraz osobę zarządzająca transportem w przedsiębiorstwie ; oraz obrazę przepisów prawa procesowego tj. art. 7, art. 8, art. 77, art. 80 i art. 85 kpa w zakresie braku rzetelnego i całkowitego wyjaśnienia stanu faktycznego danej sprawy oraz naruszenia przez organ zasady wiarygodności obywatela do organu prowadzącego postępowanie oraz poprzez dokonanie przez organ niewłaściwej, błędnej i zbyt swobodnej oceny dowodów. W konsekwencji, na podstawie art. 145 ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości z uwagi na wystąpienie w uzasadnieniu decyzji organu I instancji istotnych braków formalnych oraz naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy , a nadto zasądzenie na rzecz skarżącego od Głównego Inspektora Transportu Drogowego w Warszawie kosztów postępowania - wg norm przepisanych. W uzasadnieniu wskazała m.in. ,że organy administracyjne, dokonujące kontroli w przedmiotowej sprawie, nie zastosowały zasady wynikającej z art. 92 c ust. 2 ustawy o transporcie drogowym, gdyż za ww. wykroczenie jednocześnie ukarani zostali kierowca, na którego został nałożony mandat karny oraz skarżąca. Ponadto skarżąca podkreśliła, że jako przewoźnik, nie miała wpływu na powstanie naruszenia związanego z "wykonywanie przewozu drogowego pojazdem wyposażonym w urządzenie rejestrujące lub cyfrowe urządzenie rejestrujące bez wymaganego sprawdzenia okresowego, badania kontrolnego lub kalibracji". W ramach prowadzonej działalności gospodarczej dołożyła należytej staranności w zabezpieczeniu się przed powstaniem podobnych naruszeń i do celu kontroli danych dotyczących statusu posiadanych urządzeń rejestrujących zakupiła specjalny program komputerowy ,który miał informować o konieczności dokonania kolejnej rejestracji urządzeń. Nastąpił jednak błąd w programie i przewoźnik nie otrzymał stosownej informacji. Zdaniem skarżącej spółki, zarówno organ I , jak i II instancji ,nie dokonali właściwej oceny całego zebranego w trakcie kontroli materiału dowodowego. Tym samym, dokonali naruszenia prawa materialnego poprzez błędną wykładnię wyżej powołanych przepisów, a także dokonał naruszenia przepisów prawa procesowego tj. art. 7, art. 8, art. 77, art. 80 i art. 85 kpa w zakresie rzetelnego i całkowitego wyjaśnienia stanu faktycznego danej sprawy oraz naruszenia przez organ zasady wiarygodności obywatela do organu prowadzącego postępowanie oraz poprzez dokonania przez organ niewłaściwej, błędnej i zbyt swobodnej oceny dowodów. W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Transportu Drogowego wniósł o jej oddalenie oraz podtrzymał swoje stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje : Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku Prawo o ustroju sądów administracyjnych ( Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późniejszymi zmianami ) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego wyżej artykułu kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana jest pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów odnoszących się do słuszności rozstrzygnięcia. Ponadto Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi tekst jednolity z dnia 26 stycznia 2012 r. Dz. U . z 2012 r. poz.1270 ze zm. zwanej dalej p.p.s.a). Zgodnie z art. 13 rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 pracodawca oraz kierowcy zapewnią poprawne działanie i odpowiednie stosowanie, z jednej strony, urządzeń rejestrujących, a z drugiej strony, karty kierowcy, w przypadku, gdy kierowca obowiązany jest prowadzić pojazd wyposażony w urządzenie rejestrujące, zgodnie z załącznikiem IB. Stosownie natomiast do zapisu w ust. 3 lit. a rozdziału VI załącznika I badania okresowe rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym, okresowe badania urządzeń zamontowanych w pojazdach są przeprowadzane co dwa lata, przy czym mogą być przeprowadzane przy okazji okresowego badania technicznego. Badania te obejmują: sprawdzenie, czy urządzenie działa prawidłowo, sprawdzenie czy urządzenie opatrzone jest znakiem homologacji typu, sprawdzenie, czy zamocowana jest tabliczka pomiarowa, sprawdzenie czy plomby na urządzeniu i na innych częściach instalacji są w stanie nienaruszonym, wyznaczenie faktycznego obwodu tocznego kół. Z brzmienia § 7 ust. 1 Rozporządzenia Ministra Gospodarki i Pracy w sprawie zezwoleń na wykonywanie działalności gospodarczej w zakresie instalacji lub napraw oraz sprawdzania urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym - tachografów samochodowych, sprawdzanie urządzenia rejestrującego zainstalowanego w pojeździe zarejestrowanym na terenie Rzeczypospolitej Polskiej, o którym mowa w ust. 3 lit. b rozdział VI załącznika I do rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym, wykonuje się nie rzadziej niż co 24 miesiące, licząc od daty naniesionej na tabliczkę pomiarową, o ile wcześniej nie nastąpi uszkodzenie urządzenia rejestrującego, przekroczenie dopuszczalnych wartości błędów, uszkodzenie bądź utrata cechy nałożonej w czasie sprawdzania lub tabliczki pomiarowej. Natomiast z art. 4 pkt 22 lit. a ustawy o transporcie drogowym wynika, iż użyte w ustawie określenia oznaczają obowiązki lub warunki przewozu drogowego - obowiązki lub warunki wynikające z przepisów ustawy oraz rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85. Ustalenia poczynione przez organy administracji, na podstawie zebranego materiału dowodowego wykazały, iż ostatnie badanie okresowe urządzenia w pojeździe - samochodzie ciężarowym marki "[...]" wykonano w dniu 14 maja 2011 r., co potwierdza tabliczka umieszczona w pojeździe. Tym samym, w dniu kontroli pojazdu tj. w dniu 29 maja 2013 r. pojazd ten nie posiadał wymaganego sprawdzenia okresowego, badania kontrolnego lub kalibracji. Wystąpiły tym samym przesłanki do zastosowania art. 92a ustawy o transporcie drogowym, zgodnie z którym podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego, podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 złotych do 10.000 złotych za każde naruszenie. ( przy czym wykaz naruszeń obowiązków lub warunków, o których mowa w ust. 1 art. 92a ustawy o transporcie drogowym, oraz wysokości kar pieniężnych za poszczególne naruszenia określa załącznik nr 3 do ustawy). Jednocześnie, w ocenie Sądu, nie wystąpiły wbrew twierdzeniom skarżącej, przesłanki z art. 92c ust. 1 ustawy o transporcie drogowym. Zgodnie z tym artykułem, nie wszczyna się postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w art. 92a ust. 1, na podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem, a postępowanie wszczęte w tej sprawie umarza się, jeżeli: 1) okoliczności sprawy i dowody wskazują, że podmiot wykonujący przewozy lub inne czynności związane z przewozem nie miał wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których podmiot nie mógł przewidzieć lub 2) za stwierdzone naruszenie na podmiot wykonujący przewozy została nałożona kara przez inny uprawniony organ. Powołane powyżej przepisy, przewidują wprawdzie możliwość zwolnienia przedsiębiorcy od odpowiedzialności za stwierdzone naruszenie prawa, jednakże jest to uzależnione od wykazania, że dołożył on należytej staranności, to znaczy uczynił wszystko, czego można od niego rozsądnie wymagać, organizując przewóz, a jedynie wskutek niezależnych od niego okoliczności lub nadzwyczajnych zdarzeń doszło do naruszenia prawa. Zauważyć bowiem należy, że za działalność przedsiębiorstwa wykonującego transport drogowy zawsze ponosi odpowiedzialność to przedsiębiorstwo. Stąd też ciężar dowodu, że w sprawie wystąpiły przesłanki, przewidziane w przepisach prawa, do zwolnienia z tej odpowiedzialności spoczywa na przedsiębiorcy, gdyż to on wywodzi z tych przepisów skutki prawne (patrz wyrok NSA z 2 czerwca 2009r., sygn. akt II GSK 989/08, orzeczenie dostępne pod adresem www.orzeczenia.nsa.gov.pl). W ocenie Sądu, słusznie organy administracji przyjęły, iż przesłanka z art. 92c ust. 1pkt. 1 w stosunku do Spółki nie wystąpiła, prawidłowo oceniając, że okolicznością taką nie jest błąd oprogramowania stosowany przez Spółkę. Przedsiębiorca (w tym przypadku skarżąca Spółka), jako profesjonalista, powinien bowiem tak zorganizować, aby stosownie do treści art. 13 rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 ) zapewnić poprawne działanie i odpowiednie stosowanie, z jednej strony, urządzeń rejestrujących, a z drugiej strony, karty kierowcy, w przypadku, gdy kierowca zobowiązany jest prowadzić pojazd wyposażony w urządzenie rejestrujące, zgodnie z załącznikiem IB. Jednocześnie przedsiębiorca jest odpowiedzialny za kontrolę pracy kierowcy, prawidłową obsługę urządzenia rejestrującego i nie może uwolnić się z tego ustawowego obowiązku poprzez przerzucenie odpowiedzialności administracyjnej na inny podmiot czy w tym przypadku awarię systemu, który sam nabył. Obowiązkiem przedsiębiorcy jest nie tylko prawidłowe zabezpieczenie i zorganizowanie zadania przewozowego, ale także jego właściwa kontrola. To, w jaki sposób ta kontrola będzie przeprowadza, zależy wyłącznie od przedsiębiorcy. Nie może on skutecznie zwolnić się od uchybienia temu obowiązkowi, jeśli sam nieprawidłowo, bo nieskutecznie, kontrolę tę zorganizował. Oceny tego zachowania, nie zmienia okoliczność podniesiona przez skarżącego, że w systemie Głównego Inspektoratu Transportu Drogowego występują błędy wygenerowane przez system informatyczny, na którą to okoliczność załączył do skargi, pisma informacyjne wysłane przez GITD. Nieprawidłowości innych nie mogą bowiem usprawiedliwiać działania (a raczej zaniechania poddania kontroli pojazdu) skarżącej, bezsprzecznie niezgodnego z prawem. Odnośnie natomiast niezastosowania przez organy administracji art. 92c ust. 1pkt.2 ustawy j.w. stwierdzić należy, że przepisy zawarte w rozdziale 11 zatytułowanym: "Kary pieniężne" (art. 92-95 "a" ustawy) przewidują dwa rodzaje kar pieniężnych za naruszenie obowiązków lub warunków przewozu drogowego. Pierwszym rodzajem kary jest kara grzywny, mająca charakter środka karnego, albowiem orzekanie w sprawie nałożenia grzywny następuje w trybie określonym w Kodeksie postępowania w sprawach o wykroczenia (ustawa z dnia 24 sierpnia 2001 r., tj. Dz. U. z 2008 r. Nr 133, poz. 848). Zgodnie z przepisem art. 92 ust. 5 ustawy o transporcie drogowym orzekanie w sprawie nałożenia kary grzywny dotyczy kierującego wykonującego przewóz drogowy z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego ( art. 92 ust.1) oraz osoby zarządzającej przedsiębiorstwem lub osoby zarządzającej transportem w przedsiębiorstwie, a także każda inna osoba wykonująca czynności związane z przewozem drogowym, która naruszyła obowiązki przewozu drogowego albo dopuściła się, chociażby nieumyślnie, do powstania takich naruszeń ( art. 92 ust.3). Drugim natomiast rodzajem kary jest, przewidziana przepisem art. 92 a tej ustawy, administracyjna kara pieniężna, która może być nałożona na podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego. Relacje normatywne pomiędzy dwoma rodzajami kar pieniężnych: grzywną a administracyjną karą pieniężną reguluje przepis art. 92 a ust. 5 ustawy o transporcie drogowym. Zgodnie z dyspozycją przytoczonego przepisu, jeżeli czyn będący naruszeniem przepisów, o których mowa w art. 92 a ust. 1, wyczerpuje jednocześnie znamiona wykroczenia, w stosunku do podmiotu będącego osobą fizyczną stosuje się wyłącznie przepisy o odpowiedzialności administracyjnej. Oznacza to, a contrario, iż jeżeli czyn, będący naruszeniem przepisów, o których mowa w art. 92 a ust. 1 ustawy, wyczerpuje jednocześnie znamiona wykroczenia, w stosunku do podmiotu niebędącego osobą fizyczną tj. np. spółką prawa handlowego (w niniejszej sprawie jest to osobowa spółka prawa handlowego tj. "[...]"), zastosowanie mają przepisy o obu rodzajach kar pieniężnych. Przedsiębiorcy – podmiotowi wykonującemu przewóz drogowy może być wymierzona administracyjna kara pieniężna na podstawie art. 92 a ustawy, a kierowcy i osobie zarządzającej przedsiębiorstwem lub osobie zarządzającej transportem w przedsiębiorstwie może być wymierzona kara grzywny na podstawie art. 92 ust. 3 ustawy. Z powyższego wynika konkluzja, iż przedsiębiorcy – podmiotowi wykonującemu przewóz drogowy, niebędącemu osobą fizyczną, może być wymierzona administracyjna kara pieniężna, jeżeli doszło do naruszenia obowiązków lub warunków przewozu drogowego określonych w załączniku nr 3 do ustawy o transporcie drogowym, niezależnie od okoliczności, czy w przedsiębiorstwie tym osoba zarządzająca przedsiębiorstwem lub osoba zarządzająca transportem w przedsiębiorstwie ponosiłaby odpowiedzialność w trybie określonym w kodeksie postępowania w sprawach o wykroczenia. W niniejszej sprawie karą pieniężną grzywny za wykroczenie został ukarany kierowca wykonujący na rzecz skarżącego przewóz tj. "[...]" oraz osoba zarządzająca tj. "[...]" ( odpis wyroku karnego Sądu Rejonowego w "[...]" z dnia 12 lutego 2014 r. został złożony na rozprawie w dniu 11 marca 2014 r. przez pełnomocnika skarżącej). Natomiast na skarżącą nałożona została kara pieniężna administracyjna. Brak jest więc podstaw to konstatacji, iż organ naruszył przepis z ustawy o transporcie drogowym tj. art. 92c ust. 1pkt.2. Ewentualna odpowiedzialności na podstawie kodeksu postępowania w sprawie wykroczeń i wymierzenia kary grzywny, nie ma żadnego znaczenia dla wymierzenia administracyjnej kary pieniężnej na podstawie art. 92 a ust. 1 w zw. z art. 92 a ust. 6 w zw. pkt 3.3 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym. Również zarzut obrazy przepisów prawa procesowego tj. art. 7, art. 8, art. 77, art. 80 i art. 85 kpa w zakresie braku rzetelnego i całkowitego wyjaśnienia stanu faktycznego danej sprawy oraz naruszenia przez organ zasady wiarygodności obywatela do organu prowadzącego postępowanie poprzez dokonanie przez organ niewłaściwej, błędnej i zbyt swobodnej oceny dowodów, jest w ocenie Sądu chybiony. Podkreślić należy, że skarżąca bardzo ogólnikowo sformułowała ten zarzut, nie wskazując na czym ów brak rzetelności i niezupełności przy wyjaśnianiu stanu faktycznego miałby polegać. Zauważyć trzeba, że odmienna od oczekiwań strony skarżącej, ocena dowodów dokonana przez organ, w żadnym razie nie stanowi o zarzucanym działaniu. Zgormadzony w sprawie materiał dowodowy jest obszerny, a wsnute z tych dowodów wnioski są prawidłowe i znajdują oparcie w powołanych powyżej przepisach prawa. Okoliczności sprawy zastały wyjaśnione przez organ administracji, ocenione przez niego i na tej podstawie wydana została decyzja. Brak jest, w ocenie Sądu, podstaw do skutecznego zarzucenia naruszenia przepisów powołanych w skardze. Mając na uwadze powyższe, skargę jako bezzasadną na mocy art. 151 ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oddalono.