V SA/Wa 729/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Piotr Kraczowski, Sędzia WSA - Joanna Zabłocka (spr.), Sędzia WSA - Michał Sowiński, Protokolant - st. sekr. sąd. Agnieszka Małyszko, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 lipca 2012 r. sprawy ze skargi P.P. na postanowienie Generalnego Inspektora Kontroli Skarbowej z dnia [...] stycznia 2012 r., nr [...] w przedmiocie zarzutów zgłoszonych w postępowaniu egzekucyjnym; oddala skargę. W dniu 22 sierpnia 2011 r. Urząd Kontroli Skarbowej w O. na podstawie mandatu karnego z dnia [...] lipca 2011 r. nr [...] wymierzającego karę grzywny w wysokości 300 zł, wystawił tytuł wykonawczy nr [...] przeciwko zobowiązanemu P. P. Pismem z dnia 22 listopada 2011 r. P.P. skierował do Urzędu Kontroli Skarbowej w O. zarzuty na czynności egzekucyjne prowadzone na podstawie ww. tytułu wykonawczego. W uzasadnieniu pisma zarzucił, iż tytuł wykonawczy nie spełnia wymogów formalnych zawartych w art. 27 § 1 pkt 9 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji bowiem tytuł ten nie zawiera pouczenia do kogo należy wnieść zarzuty w sprawie postępowania egzekucyjnego. Wskazał, że podstawą zarzutu jest art. 33 pkt 10 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Urząd Kontroli Skarbowej w O. przekazał ww. pismo zawierające zarzuty w postępowaniu egzekucyjnym do Urzędu Skarbowego w B., zgodnie z właściwością rzeczową. Następnie organ egzekucyjny - Naczelnik Urzędu Skarbowego w B. pismem z dnia [...] grudnia 2011 r. wystąpił do wierzyciela – Urzędu Kontroli Skarbowej w O. o zajęcie stanowiska odnośnie postawionego przez zobowiązanego zarzutu dotyczącego błędnego pouczenia w wystawionym tytule wykonawczym. Postanowieniem z dnia [...] grudnia 2011 r. nr [...] Urząd Kontroli Skarbowej w O. stwierdził, że zarzuty wniesione przez zobowiązanego nie zasługują na uwzględnienie, gdyż tytuł wykonawczy został wystawiony na druku według wzoru ustalonego rozporządzeniem Ministra Finansów z dnia 22 listopada 2001 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. nr 137, poz. 1541 z późn. zm.), do czego wierzyciel jest zobowiązany w myśl art. 26 § 2 u.p.e.a. Zdaniem wierzyciela wypełniony na przedmiotowym druku tytuł wykonawczy spełnia wymogi art. 27 § 1 u.p.e.a., a z pouczenia w nim zawartego jednoznacznie wynika, że zarzuty zgłasza się do organu egzekucyjnego. Pismem z dnia 19 grudnia 2011 r. P.P. wniósł do Generalnego Inspektora Kontroli Skarbowej zażalenie na ww. postanowienie z dnia [...] grudnia 2011 r., wnosząc o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia. W uzasadnieniu pisma podniósł, iż w treści tytułu wykonawczego winno znajdować się szczegółowe pouczenie co do środków odwoławczych wskazujące konkretnie do kogo i w jakim terminie należy składać zarzuty. Podkreślono, iż błędny wzór tytułu wykonawczego nie może dyskredytować norm zawartych w przepisach kształtujących zgodność dokumentów z aktami prawnymi. Postanowieniem z dnia [...] stycznia 2012 r. nr [...] Generalny Inspektor Kontroli Skarbowej utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. W uzasadnieniu postanowienia przytoczono dotychczasowy przebieg postępowania oraz treść mających zastosowanie w sprawie przepisów prawa. Organ II instancji wyjaśnił m.in., iż przedmiotowy tytuł wykonawczy sporządzony został według wzoru określonego rozporządzeniem Ministra Finansów z dnia 22 listopada 2001 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. Nr 137, poz. 1541 ze zm.). Zdaniem organu dopóki rozporządzenie to (wraz z załącznikami) nie zostanie uchylone lub zmienione, to należy je bezwzględnie stosować. Ponadto organ wskazał, iż P.P. nie poniósł żadnych negatywnych konsekwencji z powodu rzekomo nie dość precyzyjnego – w ocenie zainteresowanego - pouczenia zawartego w przedmiotowym tytule wykonawczym, zarzuty wniesione przez P.P. zostały bowiem poddane merytorycznej ocenie. W skardze z dnia 5 marca 2012 r. wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, P.P. wniósł o uchylenie ww. postanowienia z [...] stycznia 2012 r. i cofnięcie sprawy do ponownego rozpatrzenia. W uzasadnieniu skargi Skarżący podtrzymał zarzuty prezentowane w toku postępowania administracyjnego wskazując, iż w przypadku gdy wierzyciel nie wypełni tytułu wykonawczego zgodnie z warunkami zawartymi w art. 27 § 1 i 2 u.p.e.a. to organ w myśl art. 29 § 2 u.p.e.a. zobowiązany jest do odstąpienia od egzekucji i zwrócenia tytułu wykonawczego wierzycielowi. W odpowiedzi na skargę Generalny Inspektor Kontroli Skarbowej wniósł o oddalenie skargi podtrzymując stanowisko zwarte w zaskarżonym postanowieniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone przepisami m.in. art. 1 § 1 i § 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) oraz art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej p.p.s.a. sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem. W tym zakresie mieści się ocena, czy zaskarżone orzeczenie odpowiada prawu i czy postępowanie prowadzące do jego wydania nie jest obciążone wadami uzasadniającymi wyeliminowanie tego rozstrzygnięcia z obrotu prawnego. Na wstępie należy wyjaśnić, że stosownie do art. 145. § 1 p.p.s.a. Sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie: 1) uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi: a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy; 2) stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach; 3) stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub w innych przepisach. Jak wynika z powyższego przepisu nie każde naruszenie prawa przez organ orzekający może stanowić podstawę do wyeliminowania przez Sąd zaskarżonego orzeczenia z obrotu prawnego. W rozpoznawanej sprawie skarżący zarzucił, że tytuł wykonawczy, na podstawie którego wszczęto przeciwko niemu postępowanie egzekucyjne nie spełniał wymogów określonych w art. 27 §1 pkt 9 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji ( t.jed. Dz.U. z 2005 r. Nr 229, poz.1954) dalej u.p.e.a., ponieważ w pouczeniu o prawie wniesienia zarzutów nie wskazano do kogo należy te zarzuty kierować. Zarzut skarżącego jest słuszny, jednak wskazane naruszenie prawa nie mogło w rozpoznanej sprawie stanowić podstawy do uchylenia zaskarżonego postanowienia. Stosownie do art. 27 §1 pkt 9 u.p.e.a. tytuł wykonawczy powinien zawierać pouczenie zobowiązanego o przysługującym mu w terminie 7 dni prawie zgłoszenia do organu egzekucyjnego zarzutów w sprawie postępowania egzekucyjnego. W pouczeniu zawartym w skierowany do skarżącego tytule wykonawczym, nie został wskazany organ, do którego można wnieść zarzuty w postępowaniu egzekucyjnym. Niezgodności pouczenia z przepisem ustawy nie może konwalidować fakt, iż wzór tytułu wykonawczego został ustalony rozporządzeniem Ministra Finansów z dnia 22 listopada 2001 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U. Nr 137, poz.1541 ze zm.), dalej jako rozporządzenie. Wzór tytułu wykonawczego jednopozycyjnego, stosowanego w egzekucji należności pieniężnych, a więc taki jaki ma zastosowanie w tej sprawie ustalony został w załączniku nr 4 do rozporządzenia. Skierowany do skarżącego tytuł wykonawczy jest zgodny z wzorem ustalonym w rozporządzeniu, ale jak wyżej stwierdzono nie w pełni odpowiada wymogom określonym w art. 27 § 1 pkt 9 u.p.e.a. W konsekwencji zaskarżone postanowienie Generalnego Inspektora kontroli Skarbowej oraz poprzedzające je postanowienie Urzędu Kontroli Skarbowej w O. zostały wydane z naruszeniem prawa poprzez błędne ustalenie, że treść pouczenia odpowiada przepisowi art. 27 § 1 pkt 9 u.p.e.a. Jest to jednak naruszenie prawa, które w rozpoznanej sprawie nie miało wpływu na wynik postępowania. Pomimo skierowania przez stronę zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym do niewłaściwego organu, pismo zawierające zarzuty zostało przekazane zgodnie z właściwością i sprawie nadano prawidłowy bieg. Ponieważ wskazane naruszenie prawa nie miało wpływu na wynik postępowania w rozpoznanej sprawie, nie stanowi podstawy do wznowienia postępowania, ani nie zachodzą określone w art.156 k.p.a. przyczyny, które stanowiłyby podstawę do stwierdzenia nieważności postanowienia, brak było podstaw do wyeliminowania zaskarżonego postanowienia obrotu prawnego. W związku z powyższym Sąd na podstawie art.151 p.p.s.a. oddalił skargę.