I GZ 93/14

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Janusz Zajda po rozpoznaniu w dniu 30 kwietnia 2014 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia D. W. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w R. z dnia 12 marca 2014 r.; sygn. akt I SA/Rz 107/14 w zakresie wniosku o przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu od skargi w sprawie ze skargi D. W. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w P. z dnia [...] grudnia 2013 r.; nr [...] w przedmiocie podatku akcyzowego postanawia: oddalić zażalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w R. postanowieniem z 12 marca 2014 r., sygn. akt I SA/Rz 107/14 oddalił wniosek D. W. o przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu od skargi na decyzję Dyrektora Izby Celnej w P. z [...] grudnia 2013 r., nr [...] w przedmiocie podatku akcyzowego. Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z 12 lutego 2014 r. skarżący został wezwany do uiszczenia wpisu sądowego od skargi, w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania pod rygorem jej odrzucenia. Wezwanie to zostało doręczone skarżącemu 18 lutego 2014 r., zatem termin do uiszczenia wpisu sądowego upłynął z dniem 25 lutego 2013 r. W złożonym 5 marca 2014 r. (data nadania listu) wniosku o przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu od skargi skarżący podniósł, że w dniach od 24 do 27 lutego 2014 r. nie był zdolny do pracy, tym samym nie był w stanie zadośćuczynić wezwaniu Sądu. Jednocześnie dołączył wniosek o zwolnienie od kosztów sądowych, zawierający oświadczenie o stanie rodzinnym, majątku i dochodach. Wojewódzki Sąd Administracyjny w R. odmawiając przywrócenia terminu stwierdził, że argumenty prezentowane przez skarżącego we wniosku nie mogą stanowić pozytywnych przesłanek do jego uwzględnienia a zaniechanie skarżącego nosi znamiona nienależytego dbania o własne interesy. Sąd zwrócił uwagę, że choroba strony rozpoczęła się 24 lutego 2014 r., który stanowił przedostatni dzień upływu terminu do wypełnienia zobowiązania z zarządzenia z 12 lutego 2014 r. W świetle powyższego Sąd uznał, że tak przedstawiona przyczyna uchybienia terminu nie uprawdopodabnia braku winy skarżącego. Zaniechanie uiszczenia wpisu od skargi w wyznaczonym przez Sąd terminie było wyrazem niezachowania przez skarżącego należytej staranności, a wręcz niedbalstwa. Okoliczności przedstawione we wniosku nie usprawiedliwiają, zatem wniosek nie zasługiwał na uwzględnienie. D. W. złożył zażalenie, w którym wniósł o zmianę zaskarżonego postanowienia oraz przywrócenie terminu do dokonania czynności. W uzasadnieniu wskazał, że dolegliwości zdrowotne stanowiące przyczynę uchybienia terminowi miały dłuższy przebieg niż wynikało to z załączonego wcześniej zaświadczenia lekarskiego. Na dowód powyższego skarżący przedstawił zaświadczenie lekarskie z 19 lutego 2014 r., które wskazywało na ostry nieżyt żołądka powodujący niezdolność do pracy w okresie od 19 do 24 lutego 2014 r. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 87 § 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; dalej: ppsa) w piśmie z wnioskiem o przywrócenie terminu należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. Kryterium braku winy, jako przesłanka zasadności wniosku o przywrócenie terminu, polega na dopełnieniu przez stronę obowiązku dołożenia szczególnej staranności przy dokonywaniu czynności procesowej. Oceniając wystąpienie przesłanki braku winy, sąd powinien przyjąć obiektywny miernik staranności, której można wymagać od każdego należycie dbającego o swoje interesy. O braku winy w uchybieniu terminu można mówić jedynie wtedy, gdy strona nie mogła usunąć przeszkody nawet przy największym w danych warunkach wysiłku. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego Sąd I instancji prawidłowo orzekł, że skarżący nie uprawdopodobnił braku winy w uchybieniu terminu. Osobiście odebrał wezwanie Sądu, co oznacza, że miał świadomość, iż uiszczenie wpisu musi nastąpić w ciągu 7 dni, ponadto znał konsekwencje uchybienia terminowi. Nie każda choroba jest przeszkodą do dokonania czynności procesowej. Nawet taka choroba, która wymaga leżenia, nie uzasadnia przywrócenia terminu, jeżeli strona mogła skorzystać z pomocy domowników. Skarżący nie uprawdopodobnił ani z załączonych zaświadczeń lekarskich nie wynika, że stan zdrowia uniemożliwił mu uiszczenie wpisu np. za pośrednictwem poczty, tym bardziej, że we wniosku o przywrócenie terminu skarżący nie podał żadnych okoliczności, które pozwalałyby uznać, iż choroba była na tyle poważna, że uniemożliwiła mu wychodzenie z domu (por. postanowienie NSA z 12 marca 2013 r., II GZ 94/13, wyrok NSA z 20 kwietnia 1999 r., SA/Ka 1609/97, wyrok NSA z 4 listopada 1998 r., III SA 1243/97, niepubl.). Mając powyższe na uwadze należy stwierdzić, że w okolicznościach sprawy skarżący powinien udzielić upoważnienia do działania w jego imieniu. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego brak zapobiegliwości ze strony skarżącego przesądza o możliwości uznania, iż ponosi on winę za uchybienie terminu zakreślonego do uiszczenia wpisu sądowego, a zatem zaskarżone rozstrzygnięcie należy uznać za prawidłowe. Ponieważ zaskarżone orzeczenie nie narusza prawa, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 ppsa orzekł jak w sentencji postanowienia.