II OSK 2081/14

Dnia 5 maja 2016 roku Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Paweł Miładowski Sędziowie sędzia NSA Zdzisław Kostka sędzia del. WSA Mirosław Wincenciak /spr./ Protokolant starszy asystent sędziego Tomasz Szpojankowski po rozpoznaniu w dniu 5 maja 2016 roku na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej K. G. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 12 marca 2014 r. sygn. akt II SA/Rz 25/14 w sprawie ze skargi K. G. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w R. z dnia [...] listopada 2013 r. nr [...] w przedmiocie pozwolenia na użytkowanie wiaty stalowej oddala skargę kasacyjną Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie wyrokiem z dnia 12 marca 2014 r., sygn. akt II SA/Rz 25/14 w sprawie skargi K. G. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w R., z dnia [...] listopada 2013 r., nr [...] w przedmiocie pozwolenia na użytkowanie wiaty stalowej, oddalił skargę. U podstaw rozstrzygnięcia Sądu legły następujące ustalenia oraz ocena prawna. W wyniku skargi K. G. z dnia 23 sierpnia 2010 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w L. (zwany dalej PINB) przeprowadził w dniu 27 września 2010 r. kontrolę budowy wiaty stalowej na działce nr ewid. [...] w L.. Organ stwierdził, że inwestor J. M. bez wymaganego prawem pozwolenia zabudował narożną działkę od strony północno-zachodniej drewnianą wiatą w 1984 r., która została przebudowana w konstrukcji stalowej w latach 1993-1994, ze ścianą stanowiącą ogrodzenie murowane w granicy działki nr ewid. [...]. Postanowieniem z dnia [...] listopada 2010 r., nr [...] - PINB nałożył na J. M. obowiązek dostarczenia organowi w terminie do dnia 28 lutego 2011r. oceny technicznej w zakresie przydatności do użytkowania oraz zgodności wykonania wiaty z obowiązującymi przepisami w okresie jej budowy. Decyzją z dnia [...] marca 2011 r., PINB nakazał J. M. wykonanie ściany oddzielenia ppoż. zlokalizowanej przy granicy z działką nr ewid. [...] na pełną wysokość ściany szczytowej wiaty poprzez pogrubienie istniejącego muru ogrodzeniowego. Organ stwierdził, że nie zachodzą okoliczności nakazania rozbiórki. Po rozpoznaniu wniosku J. M. z dnia 27 lipca 2011 r. o wydanie pozwolenia na użytkowanie przedmiotowej wiaty PINB decyzją z dnia [...] lipca 2011r., nr [...], udzielił pozwolenia na użytkowanie samowolnie wykonanej wiaty stalowej na działce nr ewid. [...] w L. Po rozpatrzeniu odwołania K. G. – [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] grudnia 2011 r., nr [...] uchylił zaskarżoną decyzję w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Po ponownym rozpatrzeniu sprawy PINB decyzją z dnia [...] września 2013 r., nr [...] - udzielił pozwolenia na użytkowanie wiaty stalowej z przeznaczeniem na cele gospodarcze inwestora, o powierzchni zabudowy 18,90 m², zlokalizowanej na działce nr ewid. [...] w Leżajsku przy granicy z działkami nr ewid. [...] i [...], stanowiącej własność wnioskodawcy. W uzasadnieniu organ wskazał, że zebrane dowody w sprawie ustalenia terminu budowy i przebudowy wiaty obejmują: przeprowadzenie w dniu 9 listopada 2010 r. rozprawy administracyjnej przy udziale wszystkich stron i świadków okresu budowy oraz przebudowy wiaty, oględziny wiaty w dniu 16 stycznia 2012 r. i z dnia 13 sierpnia 2013 r., wyniki śledztwa Prokuratury Rejonowej w L. jak i ocena zdjęć rodzinnych i satelitarnych. Zdaniem organu wszystkie te dowody potwierdzają termin budowy wiaty drewnianej około 1986 r. i przebudowy jej na konstrukcję stalową najpóźniej w latach 1993-1994, pod przepisami ustawy z dnia 24 października 1974 r. - Prawo budowane (Dz. U. Nr 38, poz. 229 ze zm.; dalej: p.b. z 1974 r.). W ocenie organu mur ogrodzeniowy o wysokości 1,90 m w granicy działek nr [...] i [...] nie wymagał żadnych zezwoleń na jego wykonanie. PINB mając na uwadze stwierdzenie zdatności do użytkowania obiektu budowlanego i wykonanie obowiązków nałożonych decyzją z dnia [...] marca 2011 r. - uznał, że wniosek inwestora o pozwolenie na użytkowanie należało rozpatrzyć pozytywnie. Odwołanie od tej decyzji wniosła K. G. podnosząc, że rozstrzygniecie to jest oparte tylko na zeznaniach świadków, natomiast jej dowody w postaci zdjęć lotniczych i rodzinnych zostały bardzo ogólnie przeanalizowane. Decyzją z dnia [...] listopada 2013 r., nr [...] - PWINB utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu wskazał, że w odniesieniu do będącej przedmiotem postępowania wiaty stalowej – nie zachodzą przesłanki do nakazania rozbiórki na podstawię art. 37 ust. 1 p.b. z 1974 r. Organ odwoławczy wyjaśnił, że przedmiotowa wiata znajduje się na terenie przeznaczonym pod jego budowę w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego Miasta L. ogłoszonym w Dzienniku Urzędowym WRN w R. Nr 9 poz. 57 z dnia 31 grudnia 1979 r. oraz szczegółowym planie zagospodarowania przestrzennego terenów budownictwa mieszkalnego jednorodzinnego przy ul. [...] w L. ogłoszonym w Dzienniku Urzędowym Województwa R. nr 3/86, poz. 34 z dnia 15 lutego 1986 r. W ocenie PWINB nie występują również negatywne przesłanki z art. 37 ust. 1 pkt 2 p.b. z 1974 r. PINB decyzją z dnia [...] marca 2011 r. nakazał J. M. wykonać ścianę oddzielenia przeciwpożarowego zlokalizowanej przy granicy z działką nr ewid. [...] na pełną wysokość ściany szczytowej wiaty stalowej. W związku z wykonaniem w/w obowiązku - PWINB stwierdził, że ewentualne zagrożenie pożarowe zostało wyeliminowane. Wyjaśnił, że zgodnie z art. 42 p.b. z 1974 r. inwestor, właściciel lub zarządca może przystąpić do użytkowania obiektu budowlanego, co do którego wydano przewidziany w art. 40 nakaz dokonania zmian lub przeróbek, dopiero po uzyskaniu pozwolenia na użytkowanie. W związku z powyższym organ odwoławczy stwierdził, że rozstrzygnięcie zawarte w zaskarżonej decyzji z dnia 16 września 2013 r. jest w pełni uzasadnione. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie na decyzję PWINB z dnia [...] listopada 2013 r. złożyła K. G.. Skarżąca podniosła, że zaskarżona decyzja została wydana na podstawie fałszywych zeznań świadków w różnej formie w oświadczeniach z dnia 29 września 2010 r. oraz podczas rozprawy administracyjnej z dnia 9 listopada 2010 r. w L.. Powtórzyła jak w odwołaniu, że jej dowody w postaci zdjęć lotniczych i rodzinnych zostały bardzo ogólnie zanalizowane. Nadto skarżąca podniosła, że zeznania świadków są rozbieżne oraz niejasne, dlatego domaga się ponownego i dokładnego przesłuchania świadków, w celu dokładniejszego zweryfikowania zeznań. Zwróciła uwagę, że jako sąsiadka, która zamieszkuje od ponad 80 lat obok działki inwestora wie, kiedy i jakiego rodzaju działania budowlane podejmował jej sąsiad. W ocenie skarżącej utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji jest dla niej krzywdzące. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie powołanym na wstępie wyrokiem oddalił skargę. Sąd I instancji zauważył, że istota sprawy, sprowadza się do ustalenia daty budowy przedmiotowej wiaty. Skarżąca z powołaniem się na zdjęcia lotnicze, a przede wszystkim na ich analizę dokonaną przez Polskie Towarzystwo Kryminalistyczne w dniu 16 kwietnia 2012 r. oraz zeznania świadka M. G. zarzuca, że wiata została zbudowana po 2002 r. Kluczowy według skarżącej dowód w postaci opinii Polskiego Towarzystwa Kryminalistycznego w Warszawie z 16 kwietnia 2012 r. został złożony w kopii, bez załączników w postaci zdjęć lotniczych i mapy ewidencyjnej. Sąd I instancji zauważył, że pismem z dnia 28 maja 2012 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w L. na podstawie art. 50 K.p.a. wezwał skarżącą do przekazania oryginału lub potwierdzonej kopii opinii z dnia 16 kwietnia 2012 r. wraz z załącznikami (zdjęcia lotnicze + mapa ewidencyjna), opracowanej przez Centrum Badawczo-szkoleniowe PTS Sp. z o.o. w Warszawie. W wezwaniu wskazano, że okazania opinii wraz z załącznikami w Powiatowym Inspektoracie Nadzoru Budowlanego w L. należy dokonać w terminie 7 dni od daty otrzymania wezwania. Skarżąca przedłożyła dokumenty w postaci kopii mapy ewidencyjnej, zdjęcia lotniczego z 3 kwietnia 2009 r., M-34-69 szereg 3 nr OZ86, w skali 1:1000, zdjęcia lotniczego z 30 sierpnia 2002 r. M-34-69 szereg 6, nr 1414 w skali 1:1000 w kolorze i w wersji czarnobiałej, zdjęcia z 29.06.1997 r., M-34-69 szereg 7 nr 6583 w skali 1:1300. Organy administracji dokonały analizy dostępnych w aktach zdjęć lotniczych z 1997 r., z 2002 r. i 2009 r. Nie podzieliły w tym zakresie wniosków prywatnej opinii Laboratorium Kryminalistycznego. Organ I instancji stwierdził, że przedstawione zdjęcia lotnicze opieczętowane pieczęcią Głównego Geodety Kraju (ogólnie dostępne na portalu internetowym np. Earth google) z daty 1997 i 2002 r. przedstawiają działkę nr [...] jako zasłoniętą zielenią drzew tak, że nie widać budynku gospodarczego K. G. na działce nr ewid. [...], który wybudowany został w 1975 r. Brak także widoku na drewnianą szopę wybudowaną w okresie 1994 -1995 r. Zdjęcia z okresu od 2003 do 2007 r. nie są dostępne. Dopiero na zdjęciu z 2008 r. i 2009 r. widać pełną zabudowę działki nr 366 i 369 z widocznym miejscem wiaty. Sąd I instancji zauważył także, że Prokuratura L. prowadząc śledztwo w sprawie prawdziwości zeznań świadków postępowania, oceniając te zdjęcia i podpierając się opinią biegłego z zakresu budownictwa uznała, ze zeznania świadków nie posiadają znamion fałszowania daty budowy i przebudowy wiaty. Organ II instancji podzielił tę ocenę. Sąd I instancji zwrócił uwagę na fakt, że przedmiotowa opinia odnosi się także do innych zdjęć lotniczych niż te, które zostały złożone do akt sprawy przez skarżącą. Z treści opinii wynika, że do zdjęcia lotniczego z 30 sierpnia 2002 r. w skali 1:650 na arkuszach 1434-69 szereg 5 zd. 1331 i zdjęcia z 3 kwietnia 2009 r. w skali 1:1000 arkusz 14-34-69 szereg 3 nr 0285 dokupiono sąsiednie zdjęcia w szeregu. Zdjęć tych nie dołączono do akt sprawy. W aktach brak jest także zdjęcia lotniczego z dnia 30 sierpnia 2002 r. w skali 1:650 nr M-34-69 szereg 5 i zdjęcia lotniczego z 3 kwietnia 2009 r., M-34-69, szereg 3 nr 0285 (jest nr 0286), które były podstawą wydania opinii. Opinia została więc złożona do akt sprawy w formie niekompletnej a skarżąca wezwana o jej uzupełnienie nie zadośćuczyniła w całości temu wezwaniu. Oznacza to, że organy administracji prawidłowo poddały ocenie dostępne im w sprawie dokumenty w postaci zdjęć lotniczych. Brak odniesienia się do wniosków opinii Laboratorium Kryminalistycznego w tej sytuacji nie jest uchybieniem procesowym, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Sąd I instancji podkreślił, że omawiana ekspertyza Laboratorium Kryminalistycznego została opracowana na zlecenie strony w toku postępowania. Opracowanie to należy traktować, wobec przyjęcia go przez organy orzekające w sprawie, jako wyjaśnienie stanowiące poparcie, z uwzględnieniem wiadomości specjalnych, stanowiska stron. Nie jest to oczywiście opinia biegłego w rozumieniu art. 84 K.p.a. Z kolei świadek powołany przez skarżącą tj. M. G. w dniu 23 listopada 2010 r. zeznał, że zimą 1997-1998 był na działce J. M. i widział przedmiotowe zadaszenie-wiatę. Tak więc główny świadek skarżącej przeczy wnioskom przedmiotowej opinii. Podnoszony w skardze zarzut braku wiarygodności w zeznaniach świadków M. T., H. R., J. J., W. Z., J. Ś. co do daty wybudowania przedmiotowej wiaty jest w przedstawionych okolicznościach sprawy bezzasadny. Zdaniem Sądu fakt, że świadkowie pamiętali różne, istotne dla siebie szczegóły przemawia za ich wiarygodnością. Z treści ich zeznań, a także zeznań J. M. wynika jednak to co zostało ustalone w postępowaniu administracyjnym, tj. że wiata powstała około 1986 r., a została przebudowana z konstrukcji drewnianej na stalową najpóźniej w latach 1993-1994. Skargę kasacyjną od przedmiotowego wyroku złożyła skarżąca, zarzucając temu wyrokowi naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: art. 145 §1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej P.p.s.a.) w zw. z art. 7 K.p.a., art. 8 K.p.a. w zw. z art. 75 K.p.a., art. 77 K.p.a., art. 78 K.p.a. i art. 80 K.p.a. poprzez oddalenie skargi, w sytuacji gdy skarżąca wykazała, iż postępowanie organów administracji publicznej dotknięte było wadami, które uniemożliwiło prawidłowe ustalenie stanu faktycznego w sprawie. W motywach skargi kasacyjnie podniesiono między innymi, że w trakcie postępowania przed Sądem I instancji zgłoszono wniosek o przesłuchanie pracowników Polskiego Towarzystwa Kryminalistycznego w Warszawie, którzy sporządzili przedmiotową opinię. Wojewódzki Sąd Administracyjny pozostawił jednak w/w wniosek dowodowy bez rozpoznania. Wskazując na powyższe okoliczności skarżąca kasacyjnie wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W świetle art. 174 P.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, ponieważ w świetle art. 183 § 1 P.p.s.a. rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Jeżeli zatem nie wystąpiły przesłanki nieważności postępowania wymienione w art. 183 § 2 P.p.s.a., a w rozpoznawanej sprawie przesłanek tych brak, to Sąd związany jest granicami skargi kasacyjnej. Oznacza to, że Sąd nie jest uprawniony do samodzielnego dokonywania konkretyzacji zarzutów skargi kasacyjnej, a upoważniony jest do oceny zaskarżonego orzeczenia wyłącznie w granicach przedstawionych we wniesionej skardze kasacyjnej. Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw. Zarzut skargi kasacyjnej podnosi naruszenie przepisów postępowania administracyjnego. Odnosząc się do tego zarzutu w pierwszej kolejności zauważyć należy, że został on sformułowany nieprecyzyjnie. Wśród naruszonych przepisów postępowania administracyjnego skarżąca kasacyjnie wymienia art. 77 K.p.a. Artykuł ten zbudowany jest z kilku jednostek redakcyjnych, bo z czterech paragrafów o różnej treści normatywnej. Autor skargi kasacyjnej nie zadał sobie trudu wskazania precyzyjnego, który przepis tego artykułu zaskarża. Błąd ten powielony jest w uzasadnieniu skargi kasacyjnej. Nie jest rzeczą Naczelnego Sądu Administracyjnego domyślanie się, którą normę zawartą w tym artykule skarżąca kasacyjnie ma na myśli. Z powyższych względów zarzut naruszenia art. 77 K.p.a. jest trudny do zweryfikowania. Kluczowym zagadnieniem niniejszej sprawy jest rozstrzygnięcie daty budowy przedmiotowej wiaty. Skarżąca kasacyjnie kwestionuje prawidłowość ustaleń organów dotyczących daty budowy tej wiaty. Powołuje się na zdjęcia lotnicze oraz na ich analizę dokonaną przez Polskie Towarzystwo Kryminalistyczne w dniu 16 kwietnia 2012 r. Zarzuca, że wiata została zbudowana po 2002 r. Kluczowy, według skarżącej dowód w postaci opinii Polskiego Towarzystwa Kryminalistycznego w Warszawie z 16 kwietnia 2012 r., został złożony w kopii, bez załączników w postaci zdjęć lotniczych i mapy ewidencyjnej. Odnosząc się do argumentacji Skarżącej zauważyć należy, że organ I instancji działając na podstawie art. 50 K.p.a. wezwał skarżącą do przekazania oryginału lub potwierdzonej kopii opinii z dnia 16.04.2012 r. wraz z załącznikami (zdjęcia lotnicze + mapa ewidencyjna), opracowanej przez Centrum Badawczo-szkoleniowe PTS Sp. z o.o. w Warszawie. W wezwaniu tym pouczono także Skrzącą, że w przypadku braku okazania w/w dokumentów, postępowanie będzie prowadzone w oparciu o posiadane dokumenty i dowody w sprawie. Jak wynika z akt sprawy Skarżąca przedłożyła dokumenty w postaci kopii mapy ewidencyjnej, zdjęcia lotniczego z 3.04.2009 r., M-34-69 szereg 3 nr OZ86, w skali 1:1000, zdjęcia lotniczego z 30.08.2002 r. M-34-69 szereg 6, nr 1414 w skali 1:1000 w kolorze i w wersji czarnobiałej, zdjęcia z 29.06.1997 r., M-34-69 szereg 7 nr 6583 w skali 1:1300. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego wnioski Sądu I instancji dotyczące oceny stanowiska organów nadzoru budowlanego w zakresie daty budowy spornej wiaty są prawidłowe. Organy dokonały analizy dostępnych w aktach zdjęć lotniczych z 1997 r., z 2002 r. i 2009 r. nie podzielając wniosków prywatnej opinii Laboratorium Kryminalistycznego. Stwierdzono bowiem, że przedstawione zdjęcia lotnicze opieczętowane pieczęcią Głównego Geodety Kraju (ogólnie dostępne na portalu internetowym np. Earth google) z daty 1997 i 2002 r. przedstawiają działkę nr 366 zasłoniętą zielenią drzew tak, że nie widać także budynku gospodarczego Pani K. G. na działce nr ewid. [...], który wybudowany został w 1975 r. Dopiero na zdjęciu z 2008 r. i 2009 r. widać pełną zabudowę działki nr [...] i [...] z widocznym miejscem wiaty. Zauważyć też należy, że Prokuratura w L. prowadząc śledztwo w sprawie prawdziwości zeznań świadków postępowania uznała, że zeznania świadków nie posiadają znamion fałszowania daty budowy i przebudowy wiaty. Z kolei przedłożona opinia odnosi się także do innych zdjęć lotniczych niż te, które zostały złożone do akt sprawy przez skarżącą. Z treści opinii wynika, że do zdjęcia lotniczego z 30.08.2002 r. w skali 1:650 na arkuszach 1434-69 szereg 5 zd. 1331 i zdjęcia z 3.04.2009 r. w skali 1:1000 arkusz 14-34-69 szereg 3 nr 0285 dokupiono sąsiednie zdjęcia w szeregu. Zdjęć tych nie dołączono do akt sprawy. W aktach brak jest także zdjęcia lotniczego z dnia 30.08.2002 r. w skali 1:650 nr M-34-69 szereg 5 i zdjęcia lotniczego z 3.04.2009 r., M-34-69, szereg 3 nr 0285 (jest nr 0286), które były podstawą wydania opinii. Opinia została więc złożona do akt sprawy w formie niekompletnej, a skarżąca wezwana o jej uzupełnienie nie zadośćuczyniła w całości temu wezwaniu. Oznacza to, że organy administracji prawidłowo poddały ocenie dostępne im w sprawie dokumenty w postaci zdjęć lotniczych. Brak odniesienia się do wniosków opinii Laboratorium Kryminalistycznego w tej sytuacji nie jest uchybieniem procesowym, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Należy podkreślić, że omawiana ekspertyza Laboratorium Kryminalistycznego została opracowana na zlecenie strony w toku postępowania. Art. 80 K.p.a. stanowi, że organ administracji publicznej ocenia na podstawie całokształtu materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona. W świetle przedstawionych okoliczności nie można uznać, że w sprawie doszło do naruszenia wyrażonej w art. 80 K.p.a. zasady swobodnej oceny dowodów. Z argumentacji organów nadzoru budowlanego, ocenionej przez Sąd I instancji, wynika dlaczego uznały za udowodnioną tezę, że kwestionowana wiata została wybudowana w latach 1993 -1994. Wskazano, że tę datę wskazują w większości przesłuchani w sprawie świadkowie, okoliczności tej nie podważa zgromadzony w sprawie materiał zdjęciowy. Ponadto powoływany przez Skarżącą świadek także pośrednio wskazuje, że przedmiotowa wiata mogła być wybudowana w latach 1993-1994. Świadek ten zeznał bowiem, że zimą 1997-1998 był na działce J. M. i widział przedmiotowe zadaszenie-wiatę. Twierdzenia tego świadka przeczą zatem wnioskom wynikającym z ekspertyzy przedłożonej przez Skarżącą, z których wynika że przedmiotowa wiata miała być wybudowana w okresie znacznie późniejszym. Całokształt materiału dowodowego, zgromadzonego w sprawie, uzasadniał zatem przyjęcie przez organy tezy, że budowa wiaty miała miejsce w latach 1993 -1994. Nie ma uzasadnienia także, twierdzenie, że organy naruszyły wynikającą z art. 7 K.p.a. zasadę wszechstronnego i wyczerpującego zebrania materiału dowodowego. Biorąc pod uwagę przedmiot sporu w sprawie organ w sposób prawidłowy i wyczerpujący zebrał materiał dowodowy w sprawie. Organ przesłuchał świadków, dokonał analizy zdjęć lotniczych z różnego okresu oraz włączył do akt sprawy analizę przedłożoną przez skarżącą. Tym samym organy w sposób prawidłowy wypełniły wynikający z art. 75 § 1 K.p.a. obowiązek dopuszczenia jako dowodu wszystkiego co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. Prawidłowe jest także stanowisko Sądu I instancji odnośnie charakteru przedłożonej przez Skarżącą ekspertyzy. To organ administracji publicznej zarządza dopuszczenie dowodu z urzędu lub na wniosek strony. Opracowanie to należy traktować jako wyjaśnienie stanowiące poparcie, z uwzględnieniem wiadomości specjalnych, stanowiska stron. Nie jest to oczywiście opinia biegłego w rozumieniu art. 84 K.p.a. Chybiony jest argument strony odnośnie milczenia Sądu I instancji w zakresie wniosku dowodowego o dopuszczenie dowodu z zeznać świadków – pracowników Polskiego Towarzystwa Kryminalistycznego w Warszawie. Jedynym dowodem jaki może przeprowadzać sąd administracyjny jest dowód z dokumentu. A przeprowadzenie tego dowodu obwarowane jest dodatkowymi warunkami (art. 106 § 3 P.p.s.a.). Zatem nierozpatrzenie przez Sąd I instancji złożonego wniosku dowodowego nie miało wpływu na poprawność rozstrzygnięcia. Z tych względów na podstawie art. 184 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji wyroku.