II SAB/Gd 4/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dorota Jadwiszczok Sędziowie: Sędzia WSA Mariola Jaroszewska Sędzia WSA Katarzyna Krzysztofowicz (spr.) Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Katarzyna Gross po rozpoznaniu w dniu 12 marca 2014 r. w Gdańsku na rozprawie sprawy ze skargi B. S. na bezczynność A Spółki Akcyjnej z siedzibą w G. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej oddala skargę. B. S. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na bezczynność "A" Spółki Akcyjnej z siedzibą w G. polegającą na nieudostępnieniu informacji publicznej na wniosek skarżącej z dnia 16 kwietnia 2013 r. w terminie wskazanym w art. 13 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2001 r., nr 112, poz. 1198 ze zm.), przy jednoczesnym niewydaniu rozstrzygnięcia w sprawie odmowy udostępnienia informacji publicznej lub umorzenia postępowania o udostępnienie informacji publicznej, zgodnie z art. 17 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej. Skarżąca wyjaśniła, że pismem z dnia 16 kwietnia 2013 r. wystąpiła do "A" Spółki Akcyjnej o udostępnienie kserokopii decyzji administracyjnych stanowiących podstawę lokalizacji i budowy linii energetycznych usytuowanych na stanowiącej własność B. S. i K. S. nieruchomości. Stwierdziła również, że do dnia wniesienia skargi nie udostępniono jej wnioskowanych dokumentów, ani nie rozstrzygnięto w inny sposób jej wniosku. W odpowiedzi na skargę "A" Spółka Akcyjna z siedzibą w G. wniosła o jej oddalenie. Spółka wskazała, że wniosek z dnia 16 kwietnia 2013 roku został złożony do "B" Spółki Akcyjnej w G., a więc do innego podmiotu, niż podmiot, któremu skarżąca zarzuca bezczynność. Spółka stwierdziła również, że przepisy ustawy o dostępie do informacji publicznej nie służą do uzyskiwania informacji w sprawach indywidualnych. Tymczasem celem uzyskania ww. informacji są indywidualne sprawy cywilne skarżącej o ustanowienie służebności i wypłatę odszkodowania, których zamierza dochodzić przed sądem powszechnym. Ponadto, w ocenie Spółki, żądana informacja nie jest informacją publiczną. Rozpoznając niniejszą sprawę Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 oraz § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta - zgodnie z treścią art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przez sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), obejmuje również bezczynność organów, a w przypadku informacji publicznej także innych podmiotów zobowiązanych do jej udzielenia. Przedmiotem skargi wniesionej w niniejszej sprawie jest bezczynność "A" Spółki Akcyjnej z siedzibą w G. polegająca na nieudostępnieniu skarżącej, w trybie ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2001 r., nr 112, poz. 1198 ze zm.), zwanej dalej w skrócie "ustawą", żądanych przez nią w piśmie z dnia 16 kwietnia 2013 roku decyzji stanowiących podstawę lokalizacji i budowy infrastruktury energetycznej na nieruchomości stanowiącej własność skarżącej oraz K. S. Zdaniem Sądu, skarga spełnia formalne wymogi jej dopuszczalności. W sprawach skarg na bezczynność w przedmiocie udzielenia informacji publicznej nie występuje wymóg wyczerpania środków zaskarżenia określony w art. 52 § 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Jak przyjmuje się w orzecznictwie sądowoadministracyjnym, a Sąd orzekający w niniejszej sprawie stanowisko to podziela, skarga na bezczynność w przedmiocie udzielenia informacji publicznej nie musi być poprzedzona żadnym środkiem zaskarżenia na drodze administracyjnej i może być wniesiona bez wezwania do usunięcia naruszenia prawa (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 maja 2006 r., sygn. akt I OSK 601/05, teza 1, Baza Orzeczeń Lex nr 236545). Przyjmując takie stanowisko, podkreśla się, że ustawa o dostępie do informacji publicznej, regulująca tryb postępowania w sprawie udzielenia informacji publicznej, w wąskim zakresie odsyła do przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, jego przepisy stosuje się bowiem jedynie w przypadku wydania decyzji. Ustawa nie zawiera przepisów, które dotyczyłyby bezczynności, w tym wymogu wyczerpania trybu polegającego na wezwaniu do usunięcia naruszenia prawa lub wniesienia zażalenia na bezczynność organu. Oznacza to, że z przepisów prawa nie wynika obowiązek dokonania wezwania do usunięcia naruszenia prawa. Z kolei art. 52 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi uzależnia uruchomienie drogi postępowania sądowego od wyczerpania środków zaskarżenia. Ma to jednak miejsce wówczas, gdy takie środki przysługują, czy to na podstawie przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, czy to przepisów szczególnych, czy też ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Środków takich tymczasem nie przewiduje zarówno ustawa o dostępie do informacji publicznej, jak i - w zakresie aktów i czynności, Kodeks postępowania administracyjnego. Z wykładni językowej art. 52 § 3 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi wynika nadto, że przepis ten odnosi się do skarg na akty i czynności, a nie bezczynności organu w zakresie ich wydania (tak Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 31 marca 2008 r., sygn. akt I OSK 262/08; Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Oceniając natomiast, czy "A" S.A. z siedzibą w G. pozostaje w bezczynności w rozpoznaniu wniosku skarżącej Sąd miał przede wszystkim na uwadze, że skarżąca skierowała swoje pismo zawierające żądanie udostępnienia informacji publicznej do "B" S.A. z siedzibą w G., a więc do innej spółki. Zgodnie z art. 10 ust. 1 ustawy informacja publiczna, która nie została udostępniona w Biuletynie Informacji Publicznej, jest udostępniania na wniosek. Wniosek strony inicjuje postępowanie, które zmierzać ma do udostępnienia informacji. Brak skutecznie wniesionego wniosku oznacza zatem, że podmiot zobowiązany nie ma podstaw do udostępnienia informacji. W konsekwencji przyjąć należy, że w sytuacji, gdy skarga na bezczynność dotyczy podmiotu, który nie był adresatem wniosku o udostępnienie informacji publicznej, to podmiot ten nie pozostaje w prawnej bezczynności w rozpoznaniu takiego wniosku. Sytuacja opisana powyżej zachodziła w niniejszej sprawie. Wniosek o udostępnienie informacji publicznej został bowiem skierowany do "B" S.A., czyli spółki stanowiącej odrębną od "A" S.A. osobę prawną. Brak jest podstaw do utożsamiania tych podmiotów, mimo istniejących powiązań kapitałowych. Z treści samego wniosku wynika zatem, że skarżąca żądała informacji publicznej od innego podmiotu, niż ten, przeciwko któremu skierowała skargę. Potwierdzeniem intencji skarżącej, która skierowała swoje żądanie do spółki "B" S.A. jest treść pełnomocnictwa udzielonego przez reprezentującą skarżącą Korporację Prawno - Finansową "C" S.K.A. J. K. w L. autorce wniosku sporządzonego w imieniu skarżącej - adwokat A. P., z którego wynika, że obejmuje ono sprawę dochodzenia roszczeń finansowych jedynie od przedsiębiorcy przesyłowego "B" S.A. Sporządzająca wniosek z dnia 16 kwietnia 2013 roku adwokat A. P. nie była zatem umocowana do reprezentowania skarżącej wobec innych podmiotów, w szczególności wobec spółki "A" S.A. Co za tym idzie, skarga na bezczynność w rozpoznaniu wniosku skarżącej z dnia 16 kwietnia 2013 r. mogła dotyczyć wyłącznie "B" S.A. tj. adresata wniosku. Brak było natomiast jakichkolwiek podstaw aby bezczynność przypisać "A" S.A., która adresatem wniosku z dnia 16 kwietnia 2013 roku nie była. Oceny tej nie zmienia okoliczność, że "B" S.A., pismem z dnia 26 kwietnia 2013 r., przekazała wniosek skarżącej do "A" S.A., jak również udzielenie przez "A" S.A. częściowej odpowiedzi na żądania cywilnoprawne skarżącej zawarte we wniosku (odpowiedź - pismo z dnia 23 lipca 2013 roku). Podkreślić należy, że opisana powyżej korespondencja nie może być oceniana jako przejaw skorzystania z instytucji przekazania podania według właściwości. Przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego nie mają bowiem zastosowania w toku postępowania w przedmiocie rozpoznania wniosku o udostępnienie informacji publicznej, jeżeli w sprawie nie dochodzi do wydania decyzji w trybie art. 16 ustawy. Nie można zatem uznać, że wniosek z dnia 16 kwietnia 2013 r. został przekazany według właściwości i na podstawie stosownych przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego odniósł skutek również w stosunku do "A" S.A. Ponadto pismo "A" S.A. z siedzibą w G. z dnia 23 lipca 2013 r. odnosi się jedynie do roszczeń cywilnoprawnych skarżącej, w żaden sposób natomiast nie wynika z niego aby "A" S.A. uznała, że żądanie udzielenia informacji publicznej zawarte w piśmie z dnia 16 kwietnia 2013 roku zostało skierowane do niej. Reasumując, należało stwierdzić, że brak wniosku skierowanego skutecznie do "A" S.A. z siedzibą w G. oznacza, że skargę na bezczynność tego podmiotu należało uznać za bezzasadną. Na marginesie wyjaśnić należy, wobec twierdzeń zawartych w odpowiedzi na skargę, że stosownie do art. 6 ust. 1 pkt 4 lit. a ustawy, zgodnie z którym udostępnieniu podlega informacja publiczna, w szczególności o danych publicznych, w tym: treść i postać dokumentów urzędowych, w szczególności: treść aktów administracyjnych i innych rozstrzygnięć, dokumentacja przebiegu i efektów kontroli oraz wystąpienia, stanowiska, wnioski i opinie podmiotów ją przeprowadzających, przyjąć należy, że żądane przez skarżącą dokumenty - decyzje stanowiące podstawę lokalizacji i budowy infrastruktury energetycznej, jako stanowiące treść aktów administracyjnych i innych rozstrzygnięć, należą do informacji o sprawach publicznych i stanowią informację publiczną w rozumieniu ustawy o dostępie do informacji publicznej Z przepisów zawartych w art. 4 ust. 1 ustawy oraz art. 3 pkt 25 ustawy z dnia 10 kwietnia 1997 r. - Prawo energetyczne (Dz. U. z 2012 r., poz. 1059) wynika nadto, że "A" S.A. z siedzibą w G. - jako operator systemu dystrybucyjnego, jest przedsiębiorstwem energetycznym, którego działalność dotyczy spraw publicznych w rozumieniu art. 4 ustawy. Przyjąć zatem trzeba, że przedsiębiorstwo energetyczne, jakim jest "A" S.A. w G., wykonuje zadania publiczne w rozumieniu art. 4 ustawy o dostępie do informacji publicznej i w związku z tym jest podmiotem zobowiązanym do udzielenia informacji publicznej w świetle tej ustawy (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 sierpnia 2010 r., sygn. akt I OSK 851/10, Baza Orzeczeń LEX nr 737513, wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 4 kwietnia 2013 roku, sygn. akt I OSK 102/13, oraz wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 20 grudnia 2012 r., sygn. akt IV SAB/Po 87/12, dwa ostatnie wyroki opublikowane w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych - http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Ponadto - w ocenie Sądu, okoliczność, że skarżąca jest współwłaścicielem nieruchomości, na której zlokalizowana jest infrastruktura przedsiębiorstwa, chcącym uzyskać z tej przyczyny od strony przeciwnej określone świadczenia, także nie wyłącza jej prawa do żądania udzielenia informacji publicznej. Ustawa nie wprowadza bowiem ograniczenia w prawie do uzyskania informacji publicznej z tego tytułu. Przepis art. 1 ust. 1 ustawy stanowi, że każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu i ponownemu wykorzystywaniu na zasadach i w trybie określonych w tej ustawie. Norma art. 2 ustawy stanowi natomiast, że z zastrzeżeniem art. 5, prawo dostępu do informacji publicznej, przysługuje każdemu, a od osoby wykonującej to prawo nie wolno co do zasady żądać wykazania interesu prawnego lub faktycznego w uzyskaniu takiej informacji. Fakt posiadania interesu w uzyskaniu informacji związany z prawem własności nieruchomości zabudowanej urządzeniami wykorzystywanymi do realizacji celów publicznych nie wyłącza uprawnień do uzyskania informacji w trybie ustawy. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku uznał, że "A" S.A. z siedzibą w G. nie pozostaje w bezczynności w rozpoznaniu wniosku skarżącej z dnia 16 kwietnia 2013 roku i na podstawie art. 151 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skargę jako bezzasadną oddalił.