III SA/Lu 168/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jerzy Drwal, Sędziowie Sędzia WSA Ewa Ibrom, Sędzia WSA Jadwiga Pastusiak (sprawozdawca), Protokolant Stażysta Aleksandra Frączkiewicz, po rozpoznaniu w Wydziale III na rozprawie w dniu 12 czerwca 2012 r. sprawy ze skargi [...] S.A. z siedzibą w W. na decyzję L. Komendanta Wojewódzkiego Państwowej Straży Pożarnej w L. z dnia [...] lutego 2012 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia obowiązku mineralizacji pasów przeciwpożarowych oddala skargę. Decyzją z dnia [...] grudnia 2011 r., znak: [...], Komendant Powiatowy Państwowej Straży Pożarnej w Ł. nakazał spółce P. [...] S.A. z siedzibą w W. utrzymywać pasy przeciwpożarowe w stanie zapewniającym ich użyteczność przez cały rok wzdłuż linii kolejowej S.-Ł. (na odcinku kolejowym od 132,030 km do 132,210 km) przechodzącej przez powiat ł. przy lasach Nadleśnictwa Ł. na wysokości oddziału leśnego nr [...] oraz linii kolejowej Ł.-R. przechodzącej przez powiat ł. przy lasach Nadleśnictwa Ł. na wysokości oddziałów leśnych Nadleśnictwa Ł. nr [...], [...] i [...]. Jako termin wykonania nałożonego obowiązku wskazano 15 kwietnia 2012 r. Podstawą prawną nałożonego obowiązku jest art. 17 ust. 1 pkt 1 i 3 oraz art. 55 ustawy z dnia 28 marca 2003 r. o transporcie kolejowym (Dz. U. z 2007 r., Nr 16, poz. 894, ze zm.; dalej jako: u.t.k.) oraz § 38 ust. 1 i 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 7 czerwca 2010 r. w sprawie ochrony przeciwpożarowej budynków, innych obiektów budowlanych i terenów (Dz. U. Nr 109, poz. 719). Organ powołał się na ustalenia wynikające z protokołów czynności kontrolno-rozpoznawczych w zakresie ochrony przeciwpożarowej z dnia 20 i 21 lipca 2011 r. W trakcie tych czynności stwierdzono brak odnowienia pasów przeciwpożarowych na wskazanych wyżej fragmentach linii; pasy nie są zmineralizowane, są porośnięte trawą. W odwołaniu od decyzji spółka P. [...] podniosła, że w świetle obowiązujących przepisów nie ma podstaw aby nakładać na zarządcę linii kolejowej, jakim jest strona odwołująca się, obowiązku urządzania i utrzymywania pasów przeciwpożarowych wzdłuż linii kolejowych. Po rozpoznaniu odwołania, decyzją z dnia [...] lutego 2012 r., znak: [...], L. Komendant Wojewódzki Państwowej Straży Pożarnej w L. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję w sprawie obowiązku mineralizacji pasów przeciwpożarowych. Uzasadniając swoje rozstrzygnięcie organ odwoławczy wskazał na wydane w oparciu o upoważnienie zawarte w ustawie z dnia 24 sierpnia 1991 r. o ochronie przeciwpożarowej (Dz. U. z 2009 r., nr 178, poz., 1380, ze zm.; dalej jako: u.o.p.) wspomniane wyżej rozporządzenie w sprawie ochrony przeciwpożarowej z 2010 r. Zgodnie z § 38 ust. 1 rozporządzenia obiekty mogące stanowić zagrożenie pożarowe dla lasu, oddziela się poprzez wykonanie pasów przeciwpożarowych, utrzymywanych w stanie zapewniającym ich użyteczność przez cały rok. Organ wskazał, że rozporządzenie nie określa w sposób jednoznaczny sposobu wykonywania pasów przeciwpożarowych oraz podmiotów właściwych i zobowiązanych do ich urządzania i utrzymywania. W odróżnieniu od niego poprzednio obowiązujące rozporządzenie z dnia 21 kwietnia 2006 r. w sprawie ochrony przeciwpożarowej budynków, innych obiektów budowanych i terenów (Dz. U. 2006 r., nr 80, poz. 563) w § 34 ust. 3 pkt. 2 nakładało jednoznacznie obowiązek urządzania i utrzymywania pasów przeciwpożarowych na właścicieli linii kolejowych. Aktualnie obowiązujące rozporządzenie w kwestii rodzajów i sposobów wykonywania pasów przeciwpożarowych oraz podmiotów właściwych do ich wykonania i utrzymywania odsyła do ustawy z dnia 28 września 1991 r. o lasach, ustawy o transporcie kolejowym oraz ustawy o ochronie przeciwpożarowej, a także do wydanych na podstawie tych ustaw aktów wykonawczych. Rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 7 sierpnia 2008 r. w sprawie wymagań w zakresie odległości i warunków dopuszczających usytuowanie drzew i krzewów, elementów ochrony akustycznej i wykonywania robót ziemnych w sąsiedztwie linii kolejowej, a także sposobu urządzania i utrzymywania zasłon odśnieżnych oraz pasów przeciwpożarowych (Dz. U. nr 153, poz. 955) reguluje jedynie techniczne kwestie prowadzenia robót i odległości dotyczących pasów przeciwpożarowych w sąsiedztwie linii kolejowych. Kwestii podmiotowych dotyczą przepisy ustawy o transporcie kolejowym. Zgodnie z art. 17 ust. 1 u.tk., zarządcy i przewoźnicy kolejowi oraz użytkownicy bocznic kolejowych są zobowiązani spełniać warunki techniczne i organizacyjne zapewniające: 1) bezpieczne prowadzenie ruchu kolejowego; 2) bezpieczną eksploatację pojazdów kolejowych; 3) ochronę przeciwpożarową i ochronę środowiska. Z kolei art. 55 ust. 1 pkt 1-3 u.t.k. określa sposoby realizacji obowiązków, o których mowa w art. 17 ust. 1, stanowiąc, że zarządca infrastruktury kolejowej ma prawo na sąsiadujących z linią kolejową gruntach, za odszkodowaniem: ustawiać zasłony odśnieżne, zakładać żywopłoty, urządzać i utrzymywać pasy przeciwpożarowe. Jednocześnie, wyjątek opisany w art. 55 ust. 3 u.t.k., dotyczący wskazania, kto ponosi faktyczne koszty wykonywania pasów przeciwpożarowych, świadczy o tym, że podmiotem zobowiązanym do wykonywania pasów jest zarządca linii kolejowej, który na podstawie umowy cywilnoprawnej może domagać się ich poniesienia przez właścicieli gruntów. Zatem prawo zarządcy o którym mowa w art. 55 ust. 1 u.t.k., dotyczy możliwości korzystania z tych gruntów, celem prowadzenia niezbędnych dla ruchu pociągów prac, przy czym urządzanie i utrzymywanie pasów przeciwpożarowych jest obowiązkiem zarządcy infrastruktury kolejowej. Zarządcą infrastruktury kolejowej jest natomiast podmiot wykonujący działalność polegającą na zarządzaniu infrastrukturą kolejową, na zasadach określonych w ustawie. Infrastrukturę kolejową stanowią zaś linie kolejowe oraz inne budowle, budynki i urządzenia wraz z zajętymi pod nie gruntami, usytuowane na obszarze kolejowym (art. 4 pkt. 7 i 1 u.t.k.). Organ odwoławczy wskazał, iż głównym zagrożeniem, ze strony składu pociągu dla położonych w bezpośrednim sąsiedztwie torowisk obszarów leśnych jest proces hamowania, w trakcie którego może dojść do wytwarzania snopów iskier stanowiących rozżarzone cząstki metali. Ponadto może dochodzić do zablokowania systemu jezdnego na skutek awarii hamulców. Elementy rozgrzane odrywając się ze składu pociągu odlatują na znaczne odległości, co w sprzyjających warunkach niewątpliwie może zainicjować pożar na terenie leśnym. W ocenie organu odwoławczego potwierdza to słuszność twierdzeń, iż to właśnie na P. [...] S.A., jako zarządcy linii kolejowej. ciąży obowiązek dokonania czynności wskazanych w decyzji organu I instancji. W skardze do sądu administracyjnego spółka P. [...] wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji jako naruszającej prawo. Uzasadniając swoje stanowisko skarżąca podniosła, iż w świetle art. 13 ust. 1 ustawy o lasach to właściciele lasów są obowiązani do pielęgnowania i ochrony lasu, w tym również ochrony przeciwpożarowej. Z kolei w świetle art. 55 ust. 1 u.t.k. wynika, że zarządca ma prawo na sąsiadujących z linią kolejową gruntach, za odszkodowaniem, m.in. urządzać i utrzymywać pasy przeciwpożarowe. W ocenie strony skarżącej o ile zapis zawarty w ustawie o lasach nakłada na właściciela lasów obowiązek, to art. 55 u.t.k. daje zarządcy jedynie takie uprawnienie, z którego nie można w żadnym razie wywodzić takiego obowiązku. Zapis art. 55 koresponduje z treścią art. 54 u.t.k. stanowiącym, iż rozporządzenia wydane na mocy delegacji ustawowe są wydawane w celu ochrony ruchu kolejowego. Tak więc ratio legis tego przepisu polega na ochronie ruchu kolejowego przed zagrożeniem pożarowym ze strony lasów a nie odwrotnie. Wcześniej obowiązujące rozporządzenie w sprawie ochrony przeciwpożarowej z 2006 r. nakładało na właściciela linii kolejowej obowiązek utrzymywania pasów przeciwpożarowych. Obecnie obowiązujące rozporządzenie nie zawiera katalogu podmiotów obowiązanych do utrzymywania pasów przeciwpożarowych, a jedynie odsyła do regulacji ustawowych. W odpowiedzi na skargę L.Komendant Wojewódzki Państwowej Straży Pożarnej wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżona decyzja nie jest dotknięta wadami prawnymi, które uzasadniałyby jej uchylenie lub stwierdzenie nieważności. Podstawę prawną zaskarżonej decyzji stanowiły przepisy § 38 ust. 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 7 czerwca 2010 roku w sprawie ochrony przeciwpożarowej budynków, innych obiektów budowlanych i terenów (Dz. U. Nr 109, poz. 719) oraz art. 17 ust. 1 pkt 1 i 3 i art. 55 ustawy z dnia 28 marca 2003 roku o transporcie kolejowym (Dz. U. z 2007 roku Nr 16., poz. 94 ze zm.). Przepis § 38 przywołanego rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 7 czerwca 2010 roku w ust. 1 stanowi, że lasy położone przy obiektach mogących stanowić zagrożenie pożarowe dla lasu oddziela się od tych obiektów pasami przeciwpożarowymi, utrzymywanymi w stanie zapewniającym ich użyteczność przez cały rok. W ust. 2 § 38 rozporządzenia przewidziano, że rodzaje oraz sposoby wykonywania pasów przeciwpożarowych przez podmioty określone jako właściwe do ich wykonania i utrzymywania w: ustawie z dnia 28 września 1991 roku o lasach (Dz. U. z 2005 roku Nr 45, poz. 435, z późn. zm.), ustawie z dnia 28 marca 2003 roku o transporcie kolejowym (Dz. U. z 2007 roku Nr 16, poz. 94, z późn. zm.) oraz ustawie z dnia 24 sierpnia 1991 roku o ochronie przeciwpożarowej określają rozporządzenie Ministra Środowiska z dnia 22 marca 2006 roku w sprawie szczegółowych zasad zabezpieczenia przeciwpożarowego lasów (Dz. U. Nr 58, poz. 405 i Nr 82, poz. 573) i rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 7 sierpnia 2008 roku w sprawie wymagań w zakresie odległości i warunków dopuszczających usytuowanie drzew i krzewów, elementów ochrony akustycznej i wykonywania robót ziemnych w sąsiedztwie linii kolejowej, a także sposobu urządzania i utrzymywania zasłon odśnieżnych oraz pasów przeciwpożarowych (Dz. U. Nr 153, poz. 955). Zatem w rozrządzeniu z dnia 7 czerwca 2010 roku, w przeciwieństwie do poprzednio obowiązującego rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 21 kwietnia 2006 roku w sprawie ochrony przeciwpożarowej budynków, innych obiektów budowlanych i terenów (Dz. U. Nr 80, poz. 563) (§ 34 ust. 3 pkt 2 tego rozporządzenia) oraz wcześniejszego rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 16 czerwca 2003 r. w sprawie ochrony przeciwpożarowej budynków, innych obiektów budowlanych i terenów ( Dz. U. Nr 121, poz. 1138) (§ 34 ust. 3 pkt 2 tego rozporządzenia), nie określono podmiotów zobowiązanych do wykonania pasów przeciwpożarowych. W tej materii obecnie obowiązujące rozporządzenie odsyła do przepisów właściwych ustaw. Trzeba przy tym podkreślić, że fakt, iż stosowne przepisy ustawy o transporcie kolejowym pozostają w tym samym brzmieniu, które obowiązywało przed wejściem w życie rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 7 czerwca 2010 roku w sprawie ochrony przeciwpożarowej budynków, innych obiektów budowlanych i terenów (Dz. U. Nr 109, poz. 719), wbrew stanowisku skarżącej nie oznacza, że regulacja ustawowa nie określa podmiotów zobowiązanych do wykonania i utrzymania pasów przeciwpożarowych. Zwrócić natomiast należy uwagę, że unormowania w tym przedmiocie zawarte w uprzednio obowiązujących rozporządzeniach w sprawie ochrony przeciwpożarowej budynków, innych obiektów budowlanych i terenów wykraczały poza zakres delegacji ustawowej przewidzianej w art. 13 ust. 1 ustawy z dnia 24 sierpnia 1991 r. o ochronie przeciwpożarowej (Dz. U. z 2009 r. Nr 178, poz. 1380 ze zm.). Zgodnie z art. 17 ust. 1 ustawy z dnia 28 marca 2003 roku o transporcie kolejowym zarządcy i przewoźnicy kolejowi oraz użytkownicy bocznic kolejowych są zobowiązani spełniać warunki techniczne i organizacyjne zapewniające: 1) bezpieczne prowadzenie ruchu kolejowego; 2) bezpieczną eksploatację pojazdów kolejowych; 3) ochronę przeciwpożarową i ochronę środowiska. Powyższy przepis nakłada na zarządców i przewoźników kolejowych obowiązek bezpiecznego prowadzenia ruchu kolejowego oraz spełnienia warunków technicznych i organizacyjnych na szlakach kolejowych i bocznicach w zakresie ochrony przeciwpożarowej. Przepis ten ma wprawdzie charakter ogólny, jeśli chodzi o sposoby realizowania ochrony przeciwpożarowej, a także bezpiecznego prowadzenia ruchu kolejowego, ale określa podmioty oraz zakres ich odpowiedzialności za zapewnienie bezpieczeństwa, w tym także pożarowego terenu, w obrębie którego usytuowana jest infrastruktura kolejowa. Z kolei przepis art. 55 ust. 1 ustawy o transporcie kolejowym konkretyzuje sposoby realizacji obowiązków, o których mowa w art. 17 ust. 1 ustawy, stanowiąc między innymi, że zarządca ma prawo na sąsiadujących z linią kolejową gruntach, za odszkodowaniem urządzać i utrzymywać pasy przeciwpożarowe (pkt 3 ust. 1 art. 55 u.t.k.). Ustalenie odszkodowania za urządzanie i utrzymywanie pasów przeciwpożarowych następuje w drodze umowy stron (ust. 2). Zestawienie przepisów art. 55 ust. 1 i art. 17 ust. 1 ustawy wskazuje jednoznacznie, że obowiązek urządzenia i utrzymywania pasów przeciwpożarowych spoczywa na zarządcy infrastruktury kolejowej, który dla realizacji obowiązku wynikającego z art. 17 ust. 1 ustawy korzysta z uprawnień opisanych w ust. 1 art. 55, to jest ma możliwość korzystania z gruntów sąsiadujących z linią kolejową w celu urządzenia i utrzymywania na nich pasów przeciwpożarowych, a odszkodowania za urządzanie i utrzymywanie tych pasów przez zarządcę należne są właścicielom gruntów. .Również dokonując wykładni art. 51 powyższej ustawy należy mieć na względzie umiejscowienie tego przepisu w systemie prawa a więc, nie można pominąć treści art. 140 kodeksu cywilnego. Przepis ten, opisujący istotę prawa własności i wymieniający atrybuty właścicielskie, wskazuje, iż wykonywanie tychże uprawnień następuje "w granicach określonych przez ustawy i zasady współżycia społecznego". Właśnie ustawa o transporcie kolejowym jest jedną z ustaw szczególnych, wyznaczających granice władania rzeczą przez właściciela. Z mocy tej ustawy regulującej między innymi problematykę ochrony przeciwpożarowej, zarządca infrastruktury kolejowy upoważniony został do ingerencji w prawo własności innych podmiotów, w celu wykonania i utrzymania w należytym stanie pasów przeciwpożarowych. Realizując powyższe uprawnienie, działa w granicach określonych przez ustawy: z dnia 28 marca 2003 r. o transporcie kolejowym (Dz. U. z 2007 r. Nr 16, poz. 94, z późn. zm. oraz z dnia 24 sierpnia 1991 r. o ochronie przeciwpożarowej (Dz.U.t.j .2009.178.1380.) i akty wykonawcze wydane na ich podstawie t.j. rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 7 czerwca 2010 r. w sprawie ochrony przeciwpożarowej budynków, innych obiektów budowlanych i terenów(Dz. U. z dnia 22 czerwca 2010 r.) , rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 7 sierpnia 2008 r. w sprawie wymagań w zakresie odległości i warunków dopuszczających usytuowanie drzew i krzewów, elementów ochrony akustycznej i wykonywania robót ziemnych w sąsiedztwie linii kolejowej, a także sposobu urządzania i utrzymywania zasłon odśnieżnych oraz pasów przeciwpożarowych (Dz. U. Nr 153, poz. 955). Nadto w ust. 3 art. 55 ustawy o transporcie kolejowym określono, że jeżeli posadzenie drzew lub krzewów, powodujące potrzebę urządzenia pasów przeciwpożarowych, nastąpiło po wybudowaniu linii kolejowej, koszty związane z urządzeniem i utrzymaniem tych pasów obciążają już właścicieli gruntów (ust. 3). Bez wątpienia słusznie wywiedziono w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, że przewidziany w art. 55 ust. 3 ustawy wyjątek w zakresie wyłącznie kwestii ponoszenia kosztów wykonania i utrzymywania pasów przeciwpożarowych potwierdza regułę, iż podmiotem zobowiązanym do wykonania i utrzymywania pasów jest zarządca linii kolejowej, który w szczególnej sytuacji przewidzianej w ust. 3 art. 55 ustawy może jedynie domagać się poniesienia przez właścicieli gruntów kosztów związanych z ich urządzeniem. Należy bowiem dodatkowo zauważyć, że zarządcą infrastruktury kolejowej, o którym mowa w art. 17 ust. 1 i art. 55 ustawy o transporcie kolejowym, jest podmiot wykonujący działalność polegającą na zarządzaniu infrastrukturą kolejową, na zasadach określonych w ustawie. Infrastrukturę kolejową stanowią zaś linie kolejowe oraz inne budowle, budynki i urządzenia wraz z zajętymi pod nie gruntami, usytuowane na obszarze kolejowym (art. 4 pkt 7 i 1 ustawy o transporcie kolejowym). Pod pojęciem linii kolejowej należy rozumieć drogę kolejową mającą początek i koniec wraz z przyległym pasem gruntu, na którą składają się odcinki linii, a także budynki, budowle i urządzenia przeznaczone do prowadzenia ruchu kolejowego wraz z zajętymi pod nie gruntami, a przyległy pas gruntu to grunt wzdłuż linii kolejowych, usytuowany po obu ich stronach, przeznaczony do zapewnienia bezpiecznego prowadzenia ruchu kolejowego (art. 4 pkt 2 i 3 ustawy o transporcie kolejowym). Nieuprawnione jest natomiast w świetle powyższych rozważań, zaprezentowane w skardze twierdzenie, że to na lasach państwowych miałby spoczywać obowiązek wykonania pasów przeciwpożarowych. Świadczyć ma o tym treść art. 13 ust 1 ustawy z dnia 28 września 1991 r. o lasach państwowych zgodnie z którym. właściciele lasów są obowiązani do trwałego utrzymywania lasów i zapewnienia ciągłości ich użytkowania, a w szczególności do (pkt . 3) pielęgnowania i ochrony lasu, w tym również ochrony przeciwpożarowej. Zdaniem Sądu treść tego przepisu należy odczytywać łącznie z art. 9 tej ustawy gdzie w jej ust 1 pkt 1 wskazano, iż w celu zapewnienia powszechnej ochrony lasów właściciele lasów są obowiązani do kształtowania równowagi w ekosystemach leśnych, podnoszenia naturalnej odporności drzewostanów, a w szczególności do wykonywania zabiegów profilaktycznych i ochronnych zapobiegających powstawaniu i rozprzestrzenianiu się pożarów. Na podstawie art. 9 ust. 3 ustawy o lasach Minister Środowiska wydał rozporządzenie z dnia 22 marca 2006 r. w sprawie szczegółowych zasad zabezpieczenia przeciwpożarowego lasów (Dz. U. z 2006 r., Nr 58, poz. 405 ze zm.) W § 10 ust. 1 tego rozporządzenia wyróżniono cztery podstawowe rodzaje pasów przeciwpożarowych - typu A, B, C i D, a także określono sposób ich wykonania. Pasami tymi oddziela się lasy od dróg, zakładów przemysłowych, parkingów, od obiektów na terenach poligonów wojskowych oraz rozdziela się duże zwarte obszary leśne. Przepis ten pomija pasy przeciwpożarowe oddzielające linie kolejowe gdyż kwestią tego rodzaju pasów zajmuje się ustawa z dnia 28 marca 2003r.o transporcie kolejowym oraz rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 7 sierpnia 2008r. w sprawie wymagań w zakresie odległości i warunków dopuszczających usytuowanie drzew i krzewów, elementów ochrony akustycznej i wykonywania robót ziemnych w sąsiedztwie linii kolejowej, a także sposobu urządzania i utrzymywania zasłon odśnieżnych oraz pasów przeciwpożarowych (Dz. U. z 2008 r., Nr 153, poz. 955). W akcie tym, wydanym na podstawie delegacji ustawowej zawartej w art. 54 ustawie o transporcie kolejowym., ustalono wymagania w zakresie urządzania i utrzymania pasów przeciwpożarowych właśnie w sąsiedztwie linii kolejowej. Rozporządzenie to reguluje jedynie techniczną kwestię prowadzenia robót i odległości dotyczących pasów przeciwpożarowych w sąsiedztwie linii kolejowych. Przywołany w skardze przepis art. 13 ustawy o lasach w ocenie sądu odnosi się jedynie w ogólności do obowiązku właścicieli lasów wykonywania zabiegów profilaktycznych i ochronnych zapobiegających powstawaniu i rozprzestrzenianiu się pożarów. Przepisem szczególnym dotyczącym realizacji pasów przeciwpożarowych jest art. 17 ust.1 w zw. z art. 55 ustawy o transporcie kolejowym. Przepis art. 17 ust. 1 ustawy o transporcie kolejowym oraz art. 55 tej ustawy są ze sobą powiązane normując – odpowiednio – obowiązki i odpowiadające im uprawnienia zarządcy infrastruktury kolejowej w zakresie ochrony przeciwpożarowej. Stąd niezasadny jest zarzut dokonania przez organ błędnej wykładni art. 55 ustawy o transporcie kolejowym wobec tego, że w wymienionym przepisie mowa jest o uprawnieniach, a nie posługuje się on pojęciem obowiązku. Przeciwnie, właściwe ustalenie w zaskarżonej decyzji podmiotu odpowiedzialnego za wykonanie pasów przeciwpożarowych wzdłuż linii kolejowej znajduje swoje potwierdzenie w art. 55 ust. 1 ustawy o transporcie kolejowym, gdyż użyty w tym przepisie zwrot "ma prawo" dotyczy możliwości korzystania z cudzych gruntów sąsiadujących z linią kolejową w celu realizacji obowiązku wynikającego z art. 17 ustawy o transporcie kolejowym, tj. zapewnienia właściwej ochrony przeciwpożarowej. Tym samym nie można z treści przepisu art. 55 ust. 1 ustawy wywodzić, iż zarządca ma jedynie prawo, a nie obowiązek urządzania i utrzymywania pasów przeciwpożarowych. Wskazać również należy, że oparte na przepisach art. 17 ust. 1 i art. 55 ustawy o transporcie kolejowym stanowisko o spoczywaniu na zarządcy obowiązku urządzenia i utrzymywania pasów przeciwpożarowych dodatkowo wzmacnia norma art. 56 tej ustawy, gdyż wskazuje na właściwość zarządcy infrastruktury kolejowej także do wycinania drzew lub krzewów zagrażających bezpieczeństwu ruchu pociągów, a rosnących na gruncie, który nie należy do zarządcy infrastruktury. . Z omówionych wcześniej względów, zdaniem Sądu przywołane wyżej obowiązujące obecnie normy prawne konkretyzują podmiot zobowiązany do urządzenia i utrzymywania pasów przeciwpożarowych wzdłuż linii kolejowych. Dlatego w ocenie Sądu kwestionowana decyzja w zakresie ustalenia podmiotu odpowiedzialnego za utrzymanie pasów przeciwpożarowych została podjęta na podstawie i w granicach prawa, jak wymaga tego art. 7 Konstytucji RP, bowiem treść art. 17 ust. 1 oraz art. 55 ustawy o transporcie kolejowym, do której przepisów odsyła § 38 ust. 2 rozporządzenia z dnia 7 czerwca 2010 roku, bezsprzecznie prowadzi do wniosku, że podmiotem zobowiązanym do urządzenia i utrzymywania pasów przeciwpożarowych jest zarządca infrastruktury kolejowej. W niniejszej sprawie jest nim P. [...] S.A. Z tych wszystkich względów Sąd uznał, że w zaskarżonej decyzji organ dokonał prawidłowej wykładni prawa materialnego w zakresie ustalenia podmiotu odpowiedzialnego za realizację obowiązku wynikającego z przepisów przeciwpożarowych, a zarzuty skargi w tym zakresie nie zasługiwały na uwzględnienie. Wskazać również należy, że wydając decyzję z dnia [...] grudnia 2011 r. Komendant Powiatowy Państwowej Straży Pożarnej w Ł. był na mocy art. 26 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 24 sierpnia 1991 r. o Państwowej Straży Pożarnej (Dz. U. z 2009 r. Nr 12, poz. 68 ze zm.) upoważniony do nakazania usunięcia stwierdzonych uchybień przepisom przeciwpożarowym w ustalonym terminie. Zatem elementy decyzji w postaci wskazania podmiotu zobowiązanego do wykonania mineralizacji pasów przeciwpożarowych, jak i określenia terminu wykonania tych prac w celu usunięcia stwierdzonych uchybień, pozostają w zgodzie z obowiązującymi przepisami prawa. Z tych względów i na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie orzekł jak w sentencji.