II GSK 1582/14

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Wojciech Kręcisz Sędzia NSA Joanna Sieńczyło-Chlabicz Sędzia del. WSA Małgorzata Grzelak (spr.) Protokolant Anna Ważbińska-Dudzińska po rozpoznaniu w dniu 17 września 2015 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej Gminy M. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w P. z dnia 13 marca 2014 r. sygn. akt III SA/Po 1426/13 w sprawie ze skargi Gminy M. na decyzję Zarządu Województwa W. z dnia [...] sierpnia 2013 r. nr [...] w przedmiocie określenia przypadającej do zwrotu kwoty dofinansowania z budżetu Unii Europejskiej 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od Gminy M. na rzecz Zarządu Województwa W. 120 (sto dwadzieścia) złotych tytułem kosztów postępowania kasacyjnego. Wyrokiem z dnia 13 marca 2014 r. sygn. akt III SA/Po 1426/13 Wojewódzki Sąd Administracyjny w P. (dalej: WSA w P., Sąd I instancji) oddalił skargę Gminy M. na decyzję Zarządu Województwa W. z dnia [...] sierpnia 2013 r. nr [...] uchylającą decyzję Wojewódzkiego Funduszu Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej w P. z dnia [...] grudnia 2012 r. w przedmiocie określenia kwoty do zwrotu w ramach umowy o dofinansowanie projektu i przekazującą sprawę do ponownego rozpoznania organowi I instancji. Sąd I instancji za podstawę rozstrzygnięcia przyjął następujące ustalenia. 1. Wojewódzki Fundusz Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej w P., jako Instytucja Pośrednicząca (dalej: WFOŚiGW), zawarł w dniu [...] lipca 2010 r. z Gminą M. (dalej Beneficjent) umowę nr [...], zmienioną kolejnymi aneksami, o dofinansowanie projektu pod nazwą "Rozbudowa systemu oczyszczania ścieków w Gminie M. – aglomeracja M. (kanalizacja) i aglomeracja O. (kanalizacja, oczyszczalnia)". Projekt ten współfinansowany był z Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego w ramach Priorytetu III "Środowisko przyrodnicze", Działania 3.4 "Gospodarka wodno-ściekowa", Schematu III "Budowa systemów kanalizacji zbiorczej wraz z budową, rozbudową, przebudową (modernizacją) oczyszczalni ścieków komunalnych" W. Regionalnego Programu Operacyjnego na lata 2007-2013. 2. Decyzją z dnia [...] grudnia 2012 r. WFOŚiGW, działając na podstawie art. 207 ust. 1 pkt 2 ustawy z 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (Dz. U. z 2009 r. Nr 157, poz. 1240 ze zm., zwanej dalej: u.f.p.), art. 104, w zw. z art. 107 k.p.a. i art. 27 ust. 1 pkt 6a ustawy z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju (t.j. Dz. U. z 2009 r. Nr 84, poz. 712 ze zm., zwanej dalej: u.z.p.p.r.), art. 61 ust. 1 pkt 1, w zw. z art. 60 pkt 6, art. 67, art. 207 ust. 9 w zw. z art. 207 ust. 1 u.f.p., § 10 pkt 6 Porozumienia z dnia [...] października 2007 r. w sprawie realizacji Priorytetu III "Środowisko przyrodnicze" W. Regionalnego Programu Operacyjnego na lata 2007-2013 oraz Umowy, określił kwotę do zwrotu przez Gminę M. w wysokości [...] zł wraz z odsetkami liczonymi jak dla zaległości podatkowych od dnia przekazania środków tytułem obniżenia dofinansowania o wydatki, które uznane zostały za niekwalifikowalne w ramach środków przekazanych do Umowy wraz z późniejszymi aneksami, przez pomniejszenie kolejnej płatności na rzecz Gminy M. o kwotę podlegającą zwrotowi wraz z odsetkami liczonymi od dnia zatwierdzenia wniosku o płatność, na którym dokonane zostanie pomniejszenie. 3. Pismem z dnia [...] grudnia 2012 r. strona wniosła odwołanie od powyższej decyzji. 4. Zawiadomieniem z dnia [...] kwietnia 2013 r. Marszałek Województwa W. poinformował Gminę M. o wszczęciu z urzędu postępowania administracyjnego w sprawie stwierdzenia nieważności ww. decyzji WFOŚiGW w P. z dnia [...] grudnia 2012 r., nr [...] na podstawie art. 156 § 1 pkt 1 k.p.a. W zawiadomieniu wskazano, że powołana decyzja została wydana z naruszeniem przepisów o właściwości, bowiem nie została wydana przez Zarząd Wojewódzkiego Funduszu Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej w P. Następnie, decyzją z dnia [...] czerwca 2013 r., doręczoną Beneficjentowi [...] czerwca 2013 r., Marszałek Województwa W. umorzył postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji z dnia [...] grudnia 2012 r. Organ uznał, że nie jest możliwe równoległe prowadzenie postępowania odwoławczego oraz postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji. W takiej sytuacji prymat ma postępowanie odwoławcze. Decyzja ta stała się ostateczna. 5. W piśmie z dnia [...] lipca 2013 r. Beneficjent, reprezentowany przez radcę prawnego, przedstawił swoje stanowisko odnośnie merytorycznej zasadności decyzji z dnia [...] grudnia 2012 r., wskazując, że Instytucja Pośrednicząca nie miała prawa ani do nałożenia korekty, ani do wydania decyzji zwrotowej. Ponadto wskazał, że powyższa decyzja obarczona jest jeszcze jedną wadą polegającą na naruszeniu przepisów o właściwości, ponieważ powinna być wydana przez Prezesa Zarządu WFOŚiGW, a nie Zarząd WFOŚiGW. 6. Decyzją z dnia [...] sierpnia 2013 r., nr [...], po rozpoznaniu odwołania Beneficjenta z dnia [...] grudnia 2012 r., Zarząd Województwa W. na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. uchylił decyzję WFOŚiGW z dnia [...] grudnia 2012 r., nr [...] i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania organowi pierwszej instancji. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ odniósł się do zarzutów zawartych w odwołaniu, podnosząc ponadto, iż Prezes Zarządu WFOŚiGW nie jest odrębnym organem, wyodrębnionym w ramach Funduszu, zatem organem właściwym do wydania decyzji był Zarząd WFOŚiGW. W tej sytuacji organ uznał, że decyzja, podpisana przez Prezesa Zarządu WFOŚiGW, została wydana przez niewłaściwy podmiot – WFOŚiGW zamiast Zarządu WFOŚiGW w P. Organ wskazał, że WFOŚiGW w P. jest instytucją ochrony środowiska, na co wskazuje art. 386 pkt 3 ustawy Prawo Ochrony Środowiska, nie stanowi on wojewódzkiej samorządowej jednostki organizacyjnej, o której mowa w art. 8 ust. 1 ustawy z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie województwa, lecz stanowi osobę prawną działającą na podstawie przepisów ustawy Prawo Ochrony Środowiska a nadto w oparciu o Statut stanowiący załącznik do uchwały Nr XLV/685/10 Sejmiku Województwa W. z dnia [...] marca 2010 r., ze zm. 7. Gmina M., reprezentowana przez radcę prawnego, w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w P. wniosła o uchylenie powyższej decyzji z dnia [...] sierpnia 2013 r. oraz orzeczenie o kosztach postępowania, w tym kosztach zastępstwa procesowego. Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie: - art. 7 k.p.a. poprzez niedokładne ustalenie stanu faktycznego sprawy, polegające w szczególności na nietrafnym zrekonstruowaniu żądania strony, wyrażonego w sposób dorozumiany w piśmie z dnia [...] lipca 2013 r., które sprowadzało się do stwierdzenia nieważności, a nie uchylenia decyzji organu I instancji; - art. 156 § 1 pkt 1 k.p.a., stanowiącego, że decyzja wydana z naruszeniem przepisów o właściwości jest w każdym przypadku, a przy tym z mocy prawa nieważna, co oznacza, że nie może podlegać uchyleniu ani sanacji, lecz jedynie stwierdzeniu nieważności; - art. 156 § 1 k.p.a. poprzez wykroczenie w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji poza przedmiot postępowania o stwierdzenie nieważności decyzji; - art. 15 k.p.a., polegającym na wydaniu w sprawie decyzji przez organ administracji publicznej II instancji bez uprzedniego wydania rozstrzygnięcia przez właściwy w sprawie organ I instancji. W uzasadnieniu skargi wskazano, iż wprawdzie nie wprost, lecz jednoznacznie w piśmie z dnia [...] lipca 2013 r. Gmina M. żądała stwierdzenia nieważności decyzji WFOŚiGW z dnia [...] grudnia 2012 r., nr [...], a nie rozpatrywania złożonego wcześniej odwołania. Według skarżącej, polemika z argumentacją skarżącej w kwestii postępowania nieważnościowego, odrębnego od postępowania administracyjnego prowadzonego w trybie zwykłym, powinna nastąpić dopiero po zajęciu stanowiska w kwestii meritum przez właściwy w sprawie organ I instancji. Z ostrożności procesowej skarżąca zakwestionowała również zasadność argumentów związanych z merytoryczną częścią zagadnień, podnosząc, że wykluczenie możliwości angażowania podwykonawców eliminowało z rywalizacji jedynie te podmioty, które nie miały faktycznie żadnej zdolności realizacji kontraktu. Wojewódzki Sąd Administracyjny oddalając skargę na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r. poz. 270, dalej: p.p.s.a.) wskazał, że istotą sporu w niniejszej sprawie jest dopuszczalność prowadzenia postępowania odwoławczego w przypadku złożenia wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji administracyjnej oraz określenie warunków, jakie musi spełniać taki wniosek. W pierwszej kolejności Sąd I instancji omówił kwestię konkurencyjności postępowań odwoławczego i nadzwyczajnego prowadzonych w odniesieniu do tej samej decyzji merytorycznej. WSA podkreślił, że w tej sprawie, od decyzji umarzającej postępowanie w sprawie nieważności decyzji z [...] grudnia 2012 r. nie zostało złożone odwołanie, w związku z czym decyzja ta stała się ostateczna. Ponadto Sąd I instancji uznał, że w piśmie z dnia [...] lipca 2013 r. wbrew twierdzeniom Beneficjenta, nie zawarto wniosku wyraźnie wskazującego na dokonanie przez stronę wyboru trybu nadzwyczajnego postępowania. Zdaniem WSA w P., zaskarżona decyzja nie narusza prawa. W ocenie Sądu, słusznie wskazał organ odwoławczy, iż zgodnie z dyspozycją art. 400e ustawy Prawo ochrony środowiska, a wbrew twierdzeniom Gminy M., organem wojewódzkiego funduszu jest zarząd wojewódzkiego funduszu, natomiast prezes zarządu, zgodnie z art. 400j ust. 5 ustawy, reprezentuje wojewódzki fundusz na zewnątrz. Według WSA, prawidłowo więc organ odwoławczy wskazał, że właściwym organem I instancji do działania w sprawie i wydania decyzji niniejszej sprawie jest Zarząd WFOŚiGW. Zdaniem Sądu I instancji okoliczność powyższa determinuje brak odniesienia się w rozważaniach do przesłanek merytorycznych rozstrzygnięcia. W skardze kasacyjnej od powyższego wyroku, sprostowanej pismem z dnia [...] maja 2014 r. Gmina M. na podstawie art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a. zaskarżonemu wyrokowi zarzuciła naruszenie: 1) przepisów prawa materialnego przez błędną ich interpretację, to jest: 1.a. przepisów art. 400e oraz 400j ust. 5 ustawy - Prawo ochrony środowiska (Dz. U. z 2013, poz.1232, dalej: Poś) 1.b. przepisu art. 36 ust. 5 w zw. z art. 7 ust.1 ustawy z dnia 29 stycznia 2004r. - Prawo zamówień publicznych (Dz. U. z 2013 poz. 907 ze zm., dalej jako: pzp) w brzmieniu sprzed dnia 24 grudnia 2014 r. 2) przepisów postępowania, to jest: 2.a. art. 141 § 4 p.p.s.a. polegające na błędnym ustaleniu i w konsekwencji błędnym przedstawieniu stanu sprawy, oraz na zaniechaniu wyjaśnienia podstawy prawnej rozstrzygnięcia, to jest zaniechaniu przedstawienia własnej wykładni przepisów wskazanych w pkt 1 oraz nieodniesieniu się do ich wykładni przedstawionej przez skarżącego kasacyjnie; 2.b. art. 145 § 1 pkt 1 lit c) p.p.s.a. polegające na oddaleniu skargi, pomimo istnienia przesłanek do jej uwzględnienia i uchylenia zaskarżonej decyzji - które to naruszenia miały istotny wpływ na wynik sprawy. W związku z powyższym wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości oraz orzeczenie zgodnie z żądaniem skargi wniesionej na decyzję Zarządu Województwa W., a więc o stwierdzenie jej nieważności, a nadto orzeczenie o kosztach postępowania za obie instancje sądowoadministracyjne, w tym i o kosztach zastępstwa procesowego. Argumenty na poparcie postawionych zarzutów przedstawiono w uzasadnieniu skargi kasacyjnej. W odpowiedzi na skargę kasacyjną Zarząd Województwa W. reprezentowany przez radcę prawnego wniósł o jej oddalenie. W piśmie z dnia [...] września 2015 r., złożonym na rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym, pełnomocnik wnoszącej skargę kasacyjną przedstawił uzupełniającą argumentację do podstaw kasacyjnych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania, która w niniejszej sprawie nie występuje. Ponadto z art. 183 § 1 p.p.s.a. wynika, że strona może przytaczać nowe uzasadnienie zgłoszonych już w skardze kasacyjnej podstaw kasacyjnych. W związku z powyższym, Naczelny Sąd Administracyjny przy rozpoznawaniu niniejszej skargi uwzględnił pismo procesowe skarżącej kasacyjnie opatrzone datą [...] września 2015 r. Skarga kasacyjna Gminy M. oparta została na obu podstawach kasacyjnych określonych w art. 174 p.p.s.a., tj. zarówno na zarzucie naruszenia prawa materialnego (przez błędną wykładnię przepisów wskazanych w pkt 1.a. oraz 1.b. petitum skargi) jak i przepisów postępowania (v. pkt 2.a. i 2.b. petitum skargi). Przy takim sformułowaniu zarzutów kasacyjnych w pierwszej kolejności zasadne pozostaje rozpoznanie zarzutów dotyczących naruszenia przepisów postępowania, gdyż z ich treści wynikało, że mogły one wpływać na ustalenia faktyczne sprawy i w konsekwencji na prawidłową wykładnię przepisów prawa materialnego. Oceniając niniejszą skargę kasacyjną w granicach określonych art. 183 § 1 p.p.s.a., w pierwszej kolejności wypada przypomnieć, iż kontrolowana przez Sąd I instancji decyzja administracyjna została wydana na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. WSA w P. oddalił skargę Gminy M. na powyższą decyzję, uznając za prawidłowe stanowisko organu odwoławczego, że decyzję pierwszoinstancyjną z dnia [...] grudnia 2012 r. wydał organ niewłaściwy, tj. Wojewódzki Fundusz Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej w P. zamiast Zarządu Wojewódzkiego Funduszu Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej w P. Sąd I instancji stwierdził również, że - odwołanie od decyzji z dnia [...] grudnia 2012 r. zostało wniesione z zachowaniem terminu, - decyzja z dnia [...] czerwca 2013 r. o umorzeniu postępowania prowadzonego z urzędu w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji z dnia [...] grudnia 2012 r. stała się ostateczna, - tryb odwoławczy ma w przepisach k.p.a. pierwszeństwo przed trybem nadzoru, - w piśmie z dnia [...] lipca 2013 r. skarżąca nie złożyła wyraźnego żądania wskazującego na dokonanie przez stronę wyboru trybu nadzwyczajnego postępowania. Przechodząc do oceny zasadności zarzutów kasacyjnych naruszenia prawa procesowego, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a oraz art. 141§ 4 p.p.s.a., należy stwierdzić, że skarżąca kasacyjnie nie tylko nie wykazała, ale nawet nie podjęła takiej próby, że wskazane naruszenia mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Podczas, gdy skuteczne podniesienie zarzutu z art. 174 pkt 2 p.p.s.a. wymaga wykazania związku przyczynowego między wspomnianym naruszeniem a treścią rozstrzygnięcia. Niezależnie od powyższego, zarzuty opisane w pkt 2.a. i 2.b. petitum skargi kasacyjnej są niezasadne. Zgodnie z art. 141 § 4 p.p.s.a. uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego uzasadnienie objętego skargą kasacyjną wyroku spełnia wszystkie wymagania określone cytowanym wyżej przepisem. Stawiając wyrokowi WSA w P. zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. które, zdaniem wnoszącej skargę kasacyjną, polegało na niedokładnym wyjaśnieniu i przedstawieniu stanu faktycznego sprawy skarżąca przytacza stwierdzenie Sądu I instancji, że "...w przypadku, gdy zostało wniesione odwołanie, w trakcie postępowania odwoławczego organ nie może orzec na podstawie art. 156 k.p.a.". Według skarżącej kasacyjnie zacytowany fragment oznacza, że WSA w P. pominął, iż Gmina M. w piśmie z dnia [...] lipca 2013 r. wyraźnie powołała się na to, że przy wydawaniu decyzji z dnia [...] grudnia 2012 r. organ naruszył przepisy o właściwości. Zdaniem skarżącej, powyższe ma świadczyć o tym, że Sąd pominął, iż strona żądała stwierdzenia nieważności decyzji z dnia [...] grudnia 2012 r., a nie rozpatrywania odwołania od tego rozstrzygnięcia. Z powyższym zarzutem nie sposób się zgodzić. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, Sąd I instancji przedstawił stan faktyczny sprawy zgodnie z prawidłowo ustalonym, zrelacjonowanym przez organ stanem faktycznym wynikającym z chronologii wydarzeń znajdujących swoje odzwierciedlenie w aktach sprawy administracyjnej. Powyższe stwierdzenie Sądu I instancji odnosi się natomiast do możliwości stosowania przez organ art. 156 § 1 k.p.a. w trakcie postępowania odwoławczego, a więc dotyczy możliwości stosowania tego przepisu w postępowaniu instancyjnym. Mianowicie (z czym należy się zgodzić), rozpatrując odwołanie organ wyższego stopnia może wydać rozstrzygnięcie tylko na podstawie art. 138 k.p.a., niedopuszczalne jest natomiast w zwykłym toku instancji orzekanie na podstawie art. 156 k.p.a. Organ może na wniosek strony stwierdzić nieważność decyzji nieostatecznej tylko wtedy, gdy z tego wniosku wyraźnie wynika dokonanie przez stronę wyboru trybu nadzwyczajnego postępowania. W razie wątpliwości bowiem wniosek strony złożony przed upływem terminu do wniesienia odwołania traktuje się jako odwołanie. Wypada zauważyć, że WSA w P. wyraźnie stwierdził w zaskarżonym wyroku, że analiza żądania strony zawartego w piśmie z dnia [...] lipca 2013 r. nie wskazuje, iż był to wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji z dnia [...] grudnia 2012r. Z tym poglądem także należy się zgodzić, wskazując jednocześnie, że skarżąca kasacyjnie powyższego stanowiska Sądu I instancji skutecznie nie zakwestionowała. W uzasadnieniu zaskarżonego wyroku wskazano również, że postępowanie (prowadzone z urzędu) w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji z [...] grudnia 2012 r. zostało umorzone decyzją ostateczną z dnia [...] czerwca 2013 r. Z kolei ze znajdującego się w aktach sprawy zwrotnego potwierdzenia odbioru decyzji z [...] czerwca 2013 r. wynika, że termin do wniesienia odwołania od tego rozstrzygnięcia upływał [...] lipca 2013 r. Zatem na dzień wydania decyzji Zarządu Województwa W. ([...] sierpnia 2013 r.) zaskarżonej do WSA w P. nie toczyły się równolegle postępowania administracyjne odwoławcze i nadzwyczajne (nieważnościowe) dotyczące wzmiankowanej decyzji z dnia [...] grudnia 2012 r. Z powyższego wynika, że Sąd I instancji, wbrew zarzutom Gminy M., dostrzegł pismo skarżącej z dnia [...] lipca 2012 r. i dokonał prawidłowej oceny waloru tego pisma, jako pisma, z którego nie wynikało żądanie wszczęcia postępowania nadzwyczajnego (nieważnościowego). Mając na względzie przedstawione okoliczności należy stwierdzić, że zarzut kasacyjny błędnego ustalenia i w konsekwencji błędnego przedstawienia stanu sprawy przez Sąd I instancji jest nietrafny. Za niezasadny należy również uznać zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez zaniechanie wyjaśnienia podstawy prawnej rozstrzygnięcia oraz zaniechanie przedstawienia przez Sąd I instancji własnej wykładni przepisów wskazanych w pkt 1.a. i 1.b. petitum skargi kasacyjnej oraz brak odniesienia się do wykładni tych przepisów dokonanej przez stronę skarżącą. Odnosząc się do tego zarzutu wypada podkreślić, że Sąd I instancji nie podejmował rozważań w zakresie wykładni lub stosowania prawa materialnego ustawy Prawo zamówień publicznych (przepisy wymienione w pkt 1.b. skargi kasacyjnej), dlatego też nie odniósł się do podnoszonych przez skarżącą Gminę argumentów dotyczących kwestii związanych z oceną prawidłowości postępowania przetargowego. Problem ten jednoznacznie normują właściwe przepisy prawa materialnego. Natomiast poświęcanie temu problemowi uwagi przez WSA w P., w sytuacji kontroli sądowoadministracyjnej rozstrzygnięcia organu odwoławczego o charakterze ściśle procesowym, do tego związanego z brakiem właściwości organu I instancji do wydania decyzji, nie powinno mieć (i nie miało) miejsca na tym etapie sprawy. Mamy bowiem do czynienia ze sprawą administracyjną, w której nie wypowiedział się merytorycznie właściwy w sprawie organ I instancji. Zatem prawidłowo Sąd I instancji stwierdził w zaskarżonym wyroku, że okoliczność wydania decyzji pierwszoinstancyjnej przez organ niewłaściwy determinuje brak odniesienia się w rozważaniach do przesłanek merytorycznych rozstrzygnięcia. Z przedstawionych powodów niezasadny jest również zarzut sformułowany w pkt 1.b. petitum skargi kasacyjnej. Dlatego wyłącznie na marginesie należy wskazać, że polemika z poglądami Sądu I instancji zaprezentowana w piśmie z dnia [...] września 2015 r. (w którym uzupełniono argumentację strony do ww. zarzutu kasacyjnego) jest dla Naczelnego Sądu Administracyjnego niezrozumiała z tego względu, że wbrew temu, co twierdzi autor skargi kasacyjnej, nie ma w wywodach Sądu I instancji stwierdzeń przytoczonych w tym piśmie (v. rozważania WSA w P. str. 6-8 uzasadnienia zaskarżonego wyroku). Odnosząc się z kolei do zarzutu braku dokonania przez Sąd I instancji samodzielnej wykładni przepisów art. 400e oraz 400j ust. 5 ustawy - Prawo ochrony środowiska (Poś) oraz brak odniesienia się do wykładni tych przepisów zaprezentowanej przez stronę należy wskazać, że Sąd I instancji w zaskarżonym wyroku przywołując jedynie powyższe przepisy podzielił stanowisko zaprezentowane przez organ odwoławczy, że właściwym organem pierwszej instancji do wydania decyzji w sprawie jest Zarząd WFOŚiGW w P. Ponieważ w skardze kasacyjnej nie wykazano, że między uchybieniem procesowym Sądu I instancji polegającym na braku odniesienia się do wykładni wymienionych przepisów dokonanej przez stronę skarżącą, a wydanym w sprawie wyrokiem podlegającym zaskarżeniu zaistniał związek przyczynowy wskazujący na potencjalną możliwość innego wyniku postępowania sądowego, podniesiony zarzut należy uznać za nieskuteczny. Niezależnie od powyższego należy stwierdzić, że zaprezentowana w decyzji zaskarżonej do WSA w P. wieloaspektowa wykładnia przepisów prawa cywilnego, prawa administracyjnego oraz przepisów ustawy Prawo ochrony środowiska i regulacji wewnętrznych, w tym statutowych, jest prawidłowa. W rezultacie za prawidłowe należy uznać stanowisko Sądu I instancji, który w ślad za organem odwoławczym stwierdził, że organem właściwym do wydania decyzji w I instancji jest Zarząd WFOŚiGW (w P.). Podnosząc zarzut naruszenia prawa materialnego art. 400 e oraz 400 j. ust.5 ustawy Prawo ochrony środowiska (pkt 1.a. petitum skargi kasacyjnej) skarżąca kasacyjnie podnosi jedynie, że WSA w P. naruszył powyższe przepisy przez błędną ich interpretację, nie przywołując przy tym własnego ich rozumienia. Tymczasem zarzut błędnej wykładni prawa materialnego powinien wskazywać przepis prawa materialnego, zawierać określenie na czym polegało błędne rozumienie oraz wskazanie, jak w ocenie wnoszącego skargę kasacyjną przepis powinien być prawidłowo rozumiany. Z uzasadnienia powyższego zarzutu również nie sposób wywnioskować stanowiska skarżącej kasacyjnie w powyższym zakresie. Zaskakujące jest stanowisko wnoszącej skargę kasacyjną, że organ podziela stanowisko Gminy M., iż organem właściwym do wydania decyzji pierwszoinstancyjnej jest Prezes Zarządu WFOŚiGW cyt. "co nie tylko wyraził wprost podczas rozprawy jego pełnomocnik, ale nadto sam dał temu wyraz w formie pisemnej". Powyższego stwierdzenia w żadnym razie nie potwierdza analiza akt sprawy. Nie ma stosownego zapisu w protokole rozprawy przed WSA w P. ani pisma pełnomocnika organu, z którego wynikałyby wnioski wyprowadzone przez autora skargi kasacyjnej. Zgodnie z art. 176 p.p.s.a. skarga kasacyjna powinna zawierać m.in. przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie, zaś niespełnienie tego wymogu ustawowego stanowi brak elementu konstrukcyjnego skargi kasacyjnej, co uniemożliwia jej rozpoznanie w zakresie dotkniętym brakiem. Z powyższych względów zarzut sformułowany w pkt 1.a. petitum skargi kasacyjnej podlega oddaleniu. Mając na uwadze powyższe oraz treść art. 184 p.p.s.a. orzeczono jak w punkcie 1 sentencji. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 209 w związku z art. 204 pkt 1 i art. 205 § 2 p.p.s.a. oraz § 14 ust. 2 pkt 2 lit. b) w związku z § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (tekst jednolity: Dz. U. z 2013 r. poz. 490).