II SA/Ke 1117/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dorota Pędziwilk-Moskal (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Maria Grabowska, Sędzia WSA Beata Ziomek, Protokolant Joanna Nowak, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 13 marca 2014 r. sprawy ze skargi A. W. na decyzję Wojewody z dnia [...] znak: [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenie pozwolenia na budowę oddala skargę. Wojewoda decyzją z dnia [...], znak: [...], po rozpatrzeniu odwołania A. W. od decyzji Prezydenta Miasta z dnia [...], którą odmówiono zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia A. i R. W. pozwolenia na budowę obejmującego zmianę decyzji ostatecznej Prezydenta Miasta z dnia [...], dotyczącej pozwolenia na budowę budynku usługowo-mieszkalnego, na podstawie art. 82 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (tekst jedn. Dz. U. z 2010 r. Nr 243, poz. 1623 ze zm.), zwana dalej ustawą, oraz art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a.- utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu Wojewoda wskazał, że Prezydent Miasta decyzją z dnia [...] zatwierdził projekt budowlany i wydał R. i A. W. pozwolenie na budowę budynku usługowo-mieszkalnego o czterech lokalach mieszkalnych i pomieszczeniach biurowych z instalacjami wewnętrznymi: wody zimnej i ciepłej, kanalizacji sanitarnej, gazu, centralnego ogrzewania i elektrycznej oraz przyłącza gazu i napowietrznego przyłącza energii elektrycznej, na działkach o numerach 512/1, 512/2, 505/3, 505/4 przy ul. Z. w K. W dniu 2 stycznia 2003 r. inwestorzy wystąpili o zmianę powyższej decyzji. W odpowiedzi organ I instancji decyzją z dnia [...] zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę obejmującego zmianę decyzji ostatecznej Prezydenta Miasta z dnia [...], w zakresie zmiany projektu zagospodarowania działki oraz projektu budowlanego budynku na nowy, o większych gabarytach, całkowicie podpiwniczonego, z garażami na 11 stanowisk, zmiany ilości lokali: mieszkalnych na 8 w tym 4 lokale dwupoziomowe i usługowych na 3 w tym: 9 gabinetów, 3 sekretariaty, 1 poczekalnia, 3 sanitariaty, a także dodatkowy zjazd do garaży z ul. Z. Rozstrzygnięcie to zostało utrzymane w mocy decyzją organu odwoławczego z dnia [...]. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach prawomocnym wyrokiem z dnia [...] sygn. akt [...] uchylił decyzję z dnia [...]. Rozpatrując ponownie sprawę Wojewoda decyzją z dnia [...] uchylił decyzję Prezydenta Miasta z dnia [...] do ponownego rozpatrzenia. WSA w Kielcach wyrokiem z dnia [...] sygn. akt [...] oddalił skargę na powyższe rozstrzygnięcie. W trakcie ponownie prowadzonego postępowania Prezydent Miasta postanowieniem z dnia [...], nałożył na inwestora obowiązek usunięcia braków i niezgodności w projekcie budowlanym stanowiącym załącznik do wniosku o zmianę decyzji o pozwoleniu na budowę, w terminie 7 dni od otrzymania postanowienia. Wyszczególnione w postanowieniu braki dotyczyły w większości niezgodności przedłożonego do zatwierdzenia projektu budowlanego z decyzją o warunkach zabudowy na przedmiotowy zakres inwestycji - w tym m.in. geometrii dachu. W odpowiedzi na to postanowienie inwestorzy wnieśli o przedłużenie zakreślonego im w tym rozstrzygnięciu terminu. Decyzją z dnia [...] organ I instancji odmówił zmiany decyzji z dnia [...]. Rozstrzygnięcie to zostało następnie uchylone przez organ odwoławczy. W wyniku tego uchylenia postanowieniem z dnia [...], wydanym w trybie art. 35 ust. 1 i 3 ustawy, Prezydent Miasta ponownie nałożył na inwestora obowiązek usunięcia braków i niezgodności w projekcie budowlanym stanowiącym załącznik do wniosku o zmianę decyzji o pozwoleniu na budowę, w terminie 1 roku od dnia otrzymania postanowienia. Natomiast po upływie tego terminu w dniu 8 lipca 2013 r. odmówił zmiany decyzji z dnia [...] w uzasadnieniu podając, iż inwestor nie wywiązał się z nałożonego postanowieniem z dnia [...] obowiązku usunięcia braków i niezgodności w projekcie budowlanym. Rozpatrując odwołanie od powyższej decyzji organ odwoławczy stwierdził, że w obiegu prawnym pozostaje prawomocny wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach z dnia [...] sygn. akt [...],oddalający skargę na decyzję Wojewody z dnia [...]. Wyrok ten wiąże zarówno organy administracji architektoniczno - budowlanej, jak i inwestora. Z uzasadnienia tego wyroku wynika, jakie uchybienia posiada projekt przedłożony do zatwierdzenia przez inwestora. Postanowienie Prezydenta Miasta z dnia [...], uzupełnione pismem z dnia 30 marca 2012 r., jest konsekwencją tego wyroku. Z kolei analizowana decyzja zapadła w wyniku ponownego załatwienia sprawy przez Prezydenta Miasta - po uchyleniu decyzji z dnia [...]. Wojewoda podkreślił, że inwestor nie wykazał żadnej aktywności procesowej ani starań - mając na względzie okres czasu wynikający z ww. postanowienia (tj. 1 rok) - nie przedłożył jakiejkolwiek uzupełnionej dokumentacji projektowej oraz 1 egz. projektu podstawowego, będącego załącznikiem do pierwotnej decyzji o pozwoleniu na budowę, pomimo zawartego pouczenia o konsekwencjach bezskutecznego upływu terminu z postanowienia z dnia [...]. W skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach skardze na powyższą decyzję A. W. zarzucił naruszenie prawa poprzez: niepełne rozpatrzenie sprawy, brak wyjaśnienia wszystkich jej okoliczności, dowolne ustalenia faktyczne, brak merytorycznego i prawnego uzasadnienia decyzji niespójność i wewnętrzną sprzeczność jej uzasadnienia, kierowanie pism do osób niebędących stroną postępowania oraz naruszenie przez organy obu instancji przepisów art. 35 ust. 3 ustawy oraz 6 -11, 77, 107 K.p.a. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sad Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna, albowiem zaskarżone rozstrzygnięcie odpowiada prawu. Zgodnie z art. 3 § 1 oraz art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst. jedn. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) zwanej dalej p.p.s.a., wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania w sposób, który miał lub mógł mieć wpływ na wynik sprawy. Sądowa kontrola legalności sprawowana jest w granicach sprawy, a rozstrzygając o zasadności skargi sąd nie jest związany jej zarzutami ani wnioskami oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.). Dokonując tak rozumianej oceny zaskarżonego rozstrzygnięcia, Sąd nie dopatrzył się w nim naruszeń prawa skutkujących koniecznością jego uchylenia lub stwierdzenia nieważności (art. 145 § 1 i 2 p.p.s.a.). Przedmiotem kontroli Sądu w niniejszej sprawie jest decyzja Wojewody z dnia [...] utrzymująca w mocy, wydaną na podstawie art. 35 ust. 3 ustawy decyzję Prezydenta Miasta z dnia [...] odmawiającą zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę. Zgodnie z art. 35 ust. 1 ustawy przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza: 1) zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko; 2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi; 3) kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b, zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7, oraz dokumentów, o których mowa w art. 33 ust. 2 pkt 6; 4) wykonanie - w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2, także sprawdzenie projektu - przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu - lub jego sprawdzenia - zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7. 3. W razie stwierdzenia naruszeń, w zakresie określonym w ust. 1, właściwy organ nakłada postanowieniem obowiązek usunięcia wskazanych nieprawidłowości, określając termin ich usunięcia, a po jego bezskutecznym upływie wydaje decyzję o odmowie zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę. Z powyższej regulacji zatem wynika, że przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego, organ budowlany zobowiązany jest sprawdzić, czy spełnione zostały wymogi zawarte w art. 35 ust. 1 ustawy. W przypadku natomiast stwierdzenia naruszeń w zakresie określonym w ust. 1 organ nakłada postanowieniem obowiązek usunięcia wskazanych nieprawidłowości, określając termin ich usunięcia, a po jego bezskutecznym upływie wydaje decyzję o odmowie zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę. Podkreślić należy, że postanowienie wydane na podstawie art. 35 ust. 3 ustawy jest niezaskarżalne, co oznacza, że może być kwestionowane wyłącznie w odwołaniu od decyzji kończącej postępowanie w przedmiocie pozwolenia na budowę lub odmowy udzielenia pozwolenia. Niemniej jednak obowiązek usunięcia wskazanych nieprawidłowości może być realizowany przez inwestora w każdej formie, która powoduje eliminację naruszeń wymogów określonych w art. 35 ust. 1 ustawy, w tym także poprzez wskazanie organowi, że naruszenie tych wymogów nie występuje. Jednakże w sytuacji gdy inwestor nie reaguje na wydane postanowienie (wezwanie) w żaden sposób, wówczas organ zobowiązany jest wydać decyzję o odmowie zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę, bowiem nakaz taki dla organu sformułowany jest w sposób kategoryczny i organ nie ma on możliwości działania uznaniowego. Mając powyższe na uwadze stwierdzić należy, że organ I instancji postanowieniem z dnia [...] wezwał inwestora do doprowadzenia projektu budowlanego do zgodności poprzez przedłożenie dokumentacji wskazanej w tym postanowieniu, w terminie 1 roku od dnia otrzymania wezwania. W zakreślonym terminie inwestor nie podjął żadnych działań mających na celu przedstawienie żądanej dokumentacji, nadto nie kwestionował zasadności nałożenia na niego obowiązku usunięcia nieprawidłowości, nie podnosił w tym zakresie żadnych merytorycznych argumentów, jak również w żaden sposób nie podważył faktu istnienia stwierdzonych nieprawidłowości. W tej sytuacji – wobec brzmienia art. 35 ust. 3 ustawy organ I instancji był zobligowany do zakończenia prowadzonego postępowania poprzez wydanie decyzji o odmowie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę. Podkreślić należy, że także w odwołaniu od decyzji jak i w skardze inwestor nie podniósł żadnych konkretnych zarzutów, co do skarżonej decyzji. Dodatkowo podnieść należy, że wszystkie naruszenia jakie posiada przedstawiony przez inwestora projekt budowlany zostały szczegółowo wskazane w decyzji Wojewody Świętokrzyskiego z dnia [...], której zgodność z prawem stwierdził następnie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach wyrokiem z dnia [...]. Z kolei postanowienie z dnia [...], a w konsekwencji również zaskarżona decyzja zostały wydane w postępowaniu toczącym się po wydaniu decyzji z dnia [...], w którym organ związany był wytycznymi w decyzji tej wskazanymi, a także ww. wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach z dnia [...]. Nie budzi więc wątpliwości Sądu, że wezwanie skarżącego do usunięcia nieprawidłowości i braków w przedstawionym przez inwestora projekcie budowlanym było prawidłowe. Ponadto termin określony w postanowieniu z dnia [...] był tak ustalony, że obiektywnie umożliwiał inwestorowi usunięcie dostrzeżonych nieprawidłowości, a samo wezwanie było na tyle precyzyjne, że nie nastręczało problemów interpretacyjnych. Z uwagi na powyższe nie sposób podzielić zarzutu skargi, niepopartego zresztą żadnymi argumentami, że zaskarżona decyzja oraz utrzymana nią w mocy decyzja organu I instancji naruszają art. 35 ust. 3 ustawy. Orzekające w sprawie organy, wbrew twierdzeniom skarżącego, nie dopuściły się również naruszenia przepisów postępowania. W ocenie Sądu sposób prowadzenia postępowania, jak i sposób gromadzenia i oceny zebranego przez organy materiału dowodowego odpowiadał wymogom obowiązujących przepisów. Wbrew twierdzeniom skarżącego również uzasadnienie decyzji było wyczerpujące, zawierało wszelkie przewidziane procedurą elementy i nie sposób uznać, by było ono wewnętrznie sprzeczne oraz by organ odwoławczy dopuścił się naruszenia prawa, które uzasadniałoby uchylenie zaskarżonej decyzji. Reasumując, ponieważ podniesione w skardze zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku, a jednocześnie brak jest okoliczności, które z urzędu należałoby wziąć pod rozwagę, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach orzekł jak w sentencji na podstawie art. 151 p.p.s.a.