II SAB/Wa 748/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA – Danuta Kania Sędzia WSA – Andrzej Góraj Sędzia WSA – Stanisław Marek Pietras (spraw.) Protokolant – starszy sekretarz sądowy Sylwia Mikuła po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 marca 2014 r. sprawy ze skargi Stowarzyszenia [...] na bezczynność Prezesa Rady Ministrów w przedmiocie rozpatrzenia pkt 1 wniosku z dnia [...] listopada 2013 r. o udostępnienie informacji publicznej – oddala skargę – Pismem z dnia [...] listopada 2013 r. wniesionym drogą elektroniczną, skarżące Stowarzyszenie [...] zwróciło się do Prezesa Rady Ministrów, działając na podstawie art. 61 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, o udostępnienie informacji publicznej w postaci: 1. zapisu posiedzenia stałego komitetu Rady Ministrów z dnia [...] listopada 2013 r., 2. protokołu ustaleń ww. posiedzenia. Pismem z dnia [...] grudnia 2013 r. główny specjalista Centrum Informacyjnego Rządu poinformował skarżące stowarzyszenie, że zapis posiedzenia stałego komitetu Rady Ministrów ma charakter roboczy i jako taki nie podlega udostępnieniu, ponieważ nie jest informacją publiczną, a do pisma załączono skan protokołu ustaleń powyższego posiedzenia. W skardze z dnia [...] grudnia 2013 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, skarżące Stowarzyszenie [...] zarzuciło Prezesowi Rady Ministrów bezczynność w zakresie rozpatrzenia pkt 1 wniosku z dnia [...] listopada 2013 r., co stanowi naruszenie: 1. art. 61 ust. 1 i 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, 2. art. 54 ust. 1 Konstytucji RP i art. 10 Europejskiej Konwencji Praw Człowieka poprzez uniemożliwienie realizacji wolności gromadzenia i rozpowszechniania informacji o wydatkach ponoszonych przez organ władzy publicznej, 3. art. 1 ust. 1, art. 2 ust. 1, art. 6 ust. 1, art. 7 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 10 ust. 1, art. 13 ust. 1 oraz art. 16 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. Nr 112, poz. 1198 ze zm.). Wobec powyższego wniosło o zobowiązanie Prezesa Rady Ministrów do wykonania w terminie 14 dni od daty otrzymania akt sprawy, merytorycznego rozpatrzenia wniosku i zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania według norm przepisanych. W uzasadnieniu – powołując się na opisany powyżej stan faktyczny – podało, że żądana informacja stanowi informację publiczną. Zgodnie z § 1 zarządzenia Nr 98 Prezesa Rady Ministrów z dnia 21 grudnia 2010 r. w sprawie stałego komitetu Rady Ministrów (M.P. z 2010 r. Nr 99, poz. 1171), stały komitet Rady Ministrów jest organem pomocniczym Rady Ministrów i Prezesa Rady Ministrów. Zadaniem stałego komitetu Rady Ministrów jest inicjowanie, przygotowywanie i uzgadnianie rozstrzygnięć albo stanowisk Rady Ministrów lub Prezesa Rady Ministrów w sprawach należących do zadań i kompetencji tych organów (§ 3 ust. 1). Stały komitet Rady Ministrów rozpatruje również inne sprawy niż określone w ust. 1 powierzone mu przez Radę Ministrów lub Prezesa Rady Ministrów (§ 3 ust. 2). Jak wynika z § 19 ust. 1 – 2, z posiedzenia stałego komitetu Rady Ministrów sporządza się, pod nadzorem sekretarza tego komitetu, pełny zapis jego przebiegu, zwany dalej "zapisem posiedzenia", oraz protokół ustaleń posiedzenia stałego komitetu Rady Ministrów, zwany dalej "protokołem ustaleń". Okoliczność, że zapis posiedzenia w zarządzeniu jest nazywany dokumentem roboczym nie zmienia jego istoty, że jest to dokument zawierający informację publiczną w rozumieniu art. 61 ust. 2 Konstytucji RP. Użyte w zarządzeniu zwroty nie mogą wpływać na zmianę przepisów rangi ustawy zasadniczej czy ustawy o dostępie do informacji publicznej, ani na stosowanie aktów wyższego rzędu. Zarządzenie nie jest źródłem powszechnie obowiązującego prawa (art. 87 ust. 1 Konstytucji RP). Zgodnie z art. 93 ust. 1 Konstytucji RP, uchwały Rady Ministrów oraz zarządzenia Prezesa Rady Ministrów i ministrów mają charakter wewnętrzny i obowiązują tylko jednostki organizacyjnie podległe organowi wydającemu te akty. Zarządzenia są wydawane tylko na podstawie ustawy. Nie mogą one stanowić podstawy decyzji wobec obywateli, osób prawnych oraz innych podmiotów (art. 91 ust. 2 Konstytucji RP). Uchwały i zarządzenia podlegają kontroli co do ich zgodności z powszechnie obowiązującym prawem (art. 91 ust. 3 Konstytucji RP). Również sam zapis posiedzenia, jako nośnik informacji publicznej, jest informacją publiczną, gdyż zapis jest dokumentem urzędowym w rozumieniu art. 6 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej. Art. 61 Konstytucji RP ani przepisy ustawy nie wyłączają z kategorii informacji publicznej dokumentów rządowych. Niezrozumiałe jest twierdzenie, że zapis z posiedzenia organu pomocniczego polskiej władzy wykonawczej najwyższego szczebla nie jest informacją publiczną, gdyż logiczny rozbiór tego twierdzenia musi prowadzić do wniosku, że jest to informacja niedotycząca spraw publicznych lub wręcz dotycząca wyłącznie spraw prywatnych. Ponadto zapis nie został objęty żadną klauzulą niejawności, więc na mocy powyższych przepisów podlega udostępnieniu na wniosek każdego zainteresowanego podmiotu, a w rozpoznawanej sprawie przedmiotem wniosku bez wątpienia jest informacja publiczna, zaś podmiot obowiązany do jej udostępnienia nie udostępnił jej oraz jednocześnie nie wydał decyzji o odmowie udostępnienia informacji. Nieudostępnienie powyższej informacji narusza także zasadę jawności ścieżki legislacyjnej oraz jawności prac władzy publicznej, bowiem każdy zainteresowany stanowieniem prawa w Rzeczypospolitej Polskiej, ma prawo wiedzieć, jak dokładnie przebiegało posiedzenie stałego komitetu Rady Ministrów. W dalszej części stwierdzono, że Europejski Trybunał Praw Człowieka wyraźnie wskazał na gruncie art. 10 Europejskiej Konwencji Praw Człowieka w sprawach: TASZ przeciwko Węgrom, nr wniosku 37374/05 i Młodzieżowa Inicjatywa na Rzecz Praw Człowieka przeciwko Serbii, nr wniosku 48135/06, że prawo do informacji publicznej jest prawem człowieka. We wspólnej i zbieżnej opinii do wyroku w sprawie Młodzieżowa Inicjatywa na Rzecz Praw Człowieka przeciwko Serbii, nr wniosku 48135/06 sędziowie Sajó i Vucinić podkreślili: "Jesteśmy w pełni zgodni co do wniosków i rozumowania niniejszego orzeczenia. Jest ono szczególnie ważne dla tych krajów, gdzie nawet w dzisiejszych czasach utrwalone zwyczaje utrudniają dostąp do danych, które w czasach totalitaryzmu były wykorzystywane dla celów opresyjnych przez tajne służby. Jednakże napisaliśmy tę zbieżną opinią, w szczególności aby podkreślić ogólną potrzebą interpretacji art. 10 w zgodności z rozwiązaniami w prawie międzynarodowym dotyczącymi swobody informacji, która obejmuje dostęp do informacji gromadzonych przez organy publiczne. Nawiązujemy tu w szczególności do Komentarza Ogólnego Nr 34 Komitetu Praw Człowieka (dokument CCPR/C/GC/34 z 12 września 2011, § 18). Trybunał niedawno stwierdził ponownie (w orzeczeniu w sprawie Gillberg v. Sweden [GC] (nr 41723/06. § 74, 3 kwietnia 2012), że "prawo do otrzymywania i przekazywania informacji w sposób oczywisty stanowi część prawa do wolności wyrażania opinii, zgodnie z art. 10. To prawo zasadniczo zakazuje Rządowi ograniczania dostępu do informacji, które inni chcą lub mogą być skłonni udostępnić (zob. np. Leander r. Sweden, 26 marca 1987, § 74, Seria A nr 116, oraz Gąskin v. the United Kingdom, 7 lipca 1989, § 52. Seria A nr 160). ". W odpowiedzi na skargę Prezes Rady Ministrów wniósł o jej oddalenie, a wskazując na dotychczasowe ustalenia faktyczne i prawne stwierdził, że w przypadku kiedy dana informacja nie ma charakteru informacji publicznej, to organ nie pozostaje w zwłoce nie udostępniając jej, zaś żądana przez stowarzyszenie informacja, nie stanowi informacji publicznej, bowiem posiada walor roboczy, co jednoznacznie wynika z treści § 19 ust. 2 cytowanego już wyżej zarządzenia. Ta jednoznaczna dyspozycja wskazuje, że zapis posiedzenia jest roboczym dokumentem wewnętrznym wykorzystywanym następnie do sporządzania protokołu ustaleń i jest to zapis w formie dźwiękowej, a następnie dokonanie zapisu w formie papierowej, jest jedynie czynnością techniczną. Dopiero protokół ustaleń jako dokument zawierający rozstrzygnięcia podjęte na posiedzeniu stałego komitetu Rady Ministrów oraz zgłoszonych do protokołu stanowisk odrębnych, stanowi formalny dokument dostarczany organom i osobom wskazanym przez przewodniczącego. Zapis posiedzenia stałego komitetu Rady Ministrów jest jedynie zapisem roboczym zdarzeń faktycznych, które miały miejsce w czasie tego posiedzenia, a zatem jest materiałem wewnętrznym źródłowym będącym podstawą opracowania protokołu ustaleń, o czym świadczy chociażby fakt, iż zapis posiedzenia nie jest – w odróżnieniu do protokołu ustaleń – podpisywany przez Przewodniczącego lub Wiceprzewodniczącego stałego komitetu. Ponadto zapis posiedzenia nie jest przesyłany żadnym organom czy osobom, jak również nie określono żadnego trybu mogącego dotyczyć zastrzeżeń co do zapisu posiedzenia czy też sprostowania tego zapisu, w przeciwieństwie do protokołu, o czym mowa w § 19 ust. 4 – 7 zarządzenia. Ponadto za dokument urzędowy należy bowiem rozumieć dokument zawierający treść oświadczenia woli lub wiedzy, utrwalony i podpisany w dowolnej formie przez funkcjonariusza publicznego w rozumieniu przepisów kodeksu karnego w ramach jego kompetencji, skierowany do innego podmiotu lub złożony do akt sprawy (art. 6 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej). Konstytutywną przesłanką definicji dokumentu urzędowego jest bowiem jego pochodzenie od funkcjonariusza publicznego, a zatem dokument taki musi być podpisany przez funkcjonariusza publicznego, zaś zapis posiedzenia nie zawiera wskazanych powyżej cech. Zapisowi posiedzenia stałego komitetu Rady Ministrów nie można więc przypisać przymiotu dokumentu urzędowego w rozumieniu art. 6 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej, albowiem dokumentem urzędowym jest dokument który zawiera oświadczenie woli lub wiedzy funkcjonariusza publicznego, utrwalone ale również przez niego podpisane. Zgodnie ze stanowiskiem Naczelnego Sądu Administracyjnego w wyroku z dnia 1 października 2010 r. sygn. akt 0 OSK 1216/10, nośnik niespełniający wszystkich wymagań wymienionych w art. 6 ust. 2 ustawy, nie jest dokumentem urzędowym, a ponieważ zapis posiedzenia stałego komitetu Rady Ministrów nie jest podpisany przez funkcjonariusza publicznego, to nie można go zakwalifikować jako dokumentu urzędowego w rozumieniu ustawy o dostępie do informacji publicznej, a w konsekwencji nie istnieje obowiązek zapewnienia wglądu do takiego zapisu posiedzenia. W tym wypadku realizacja celu, jakim jest dostęp do informacji publicznej następuje przez dostęp do protokołu ustaleń, albowiem jego treść jest potwierdzona podpisem Przewodniczącego lub Wiceprzewodniczącego stałego komitetu Rady Ministrów. Ponadto ustawa o dostępie do informacji publicznej nie zawiera uregulowań nakazujących Prezesowi Rady Ministrów udostępnienia informacji publicznej w drodze udostępnienia zapisów posiedzeń, tak jak to ma miejsce w odniesieniu do materiałów audiowizualnych i teleinformatycznych kolegialnych organów władzy publicznej pochodzących z powszechnych wyborów (art. 19 w zw. z art. 18 ustawy), a uprawnienie z art. 18 wynika w szczególności z treści art. 61 ust. 2 Konstytucji RP zgodnie z którym prawo do uzyskiwania informacji obejmuje dostęp do dokumentów oraz wstęp na posiedzenia kolegialnych organów władzy publicznej pochodzących z powszechnych wyborów. Zapewnienie jawności tych posiedzeń wiąże się z koniecznością pełnego monitorowania ich przebiegu. W związku z tym całokształt czynności faktycznych i prawnych podejmowanych przez te organy odbywa się publicznie z pełnym dostępem zainteresowanych podmiotów. Natomiast w rozpoznawanej sprawie sytuacja przedstawia się całkowicie przeciwnie. Stały komitet Rady Ministrów, zgodnie z § 1 Zarządzenia nr 98 Prezesa Rady Ministrów z dnia 21 grudnia 2010 r. w sprawie stałego komitetu Rady Ministrów, jest organem pomocniczym Rady Ministrów i Prezesa Rady Ministrów. Zadaniem stałego komitetu Rady Ministrów jest inicjowanie, przygotowywanie i uzgadnianie rozstrzygnięć albo stanowisk Rady Ministrów lub Prezesa Rady Ministrów w sprawach należących do zadań i kompetencji tych organów (§ 3 ust. 1 zarządzenia). Nie ma zatem żadnych wątpliwości, że stały komitet Rady Ministrów nie jest organem kolegialnym władzy publicznej pochodzącym z powszechnych wyborów. Samo wytworzenie zapisu posiedzenia stałego komitetu Rady Ministrów, nie stanowi wytworzenia informacji publicznej podlegającej udostępnieniu, a tylko utrwaleniem przebiegu tego posiedzenia i nie jest dokumentem urzędowym w rozumieniu art. 6 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej. Zgodnie z wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 maja 2012 r. sygn. akt I OSK 421/12 zakres, w jakim prawo do informacji publicznej może być realizowane, oznaczony został przez ustawodawcę ściśle i w powiązaniu z regulacją art. 7 ustawy przesądza o tym, że prawo do informacji publicznej nie obejmuje bezpośredniego uprawnienia dostępu do materiałów źródłowych, na podstawie których podmiot uprawniony otrzymał dostęp do informacji publicznej. (...) prawo dostępu do informacji publicznej obejmuje uprawnienie do uzyskania określonej informacji, a nie prawo dostępu do materiału źródłowego, zawierającego tę informację. Zakres przedmiotowy ustawy dotyczy udostępnienia informacji publicznej. Należy przy tym odróżnić pojęcie informacji i jej nośnika, czy też źródła. Zatem zapis posiedzenia jest wewnętrznym dokumentem roboczym wykorzystywanym do sporządzenia protokołu ustaleń i stanowi materiał źródłowy do sporządzenia tego protokołu. Ratio legis regulacji zawartej w art. 61 Konstytucji RP, a także w ustawie o dostępie do informacji publicznej wynika z zasady udziału obywateli w życiu publicznym i sprawowania społecznej kontroli. W celu zaś realizacji tej zasady obywatel ma prawo uzyskania wiedzy o sprawach publicznych. Prawo do uzyskania takiej wiedzy w postaci prawa dostępu do informacji nie obejmuje natomiast materiałów źródłowych stanowiących podstawę do sporządzenia dokumentu stanowiącego informację publiczną, a więc w realiach niniejszej sprawy, podstawę do sporządzenia protokołu ustaleń. W orzecznictwie sądów administracyjnych wyrażany jest pogląd, że organom władzy publicznej niezbędna jest możliwość podejmowania decyzji dopiero po zebraniu zasobu niezbędnych informacji, uzgodnieniu stanowisk i przeanalizowaniu kilku możliwych wariantów danego rozstrzygnięcia. Dlatego od "dokumentów urzędowych" w rozumieniu art. 6 ust. 2 ustawy odróżnia się "dokumenty wewnętrzne" służące wprawdzie realizacji jakiegoś zadania publicznego, ale nieprzesądzające o kierunkach działania organu. Aby można było uznać, że nie zachodzi bezczynność w zakresie udzielenia informacji publicznej (także tej której organ nie posiada), podmiot zobowiązany do jej udzielenia w formie uregulowanej ustawą, powinien wypowiedzieć się w tym przedmiocie, a w sprawie organ przekazał taką informację. Reasumując, niezasadne są zarzuty skarżącego stowarzyszenia o naruszeniu wskazanych w skardze przepisów, bowiem zapis protokołu posiedzenia stałego komitetu Rady Ministrów nie stanowi dokumentu urzędowego w rozumieniu przepisów powołanej ustawy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z brzmieniem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości m.in. poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Skarga analizowana pod tym kątem podlega oddaleniu. Na samym wstępie stwierdzić należy, że stosownie do treści art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, która obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1. decyzje administracyjne; 2. postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3. postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4. inne niż określone w pkt. 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 4a.pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; 5. akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6. akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt. 5 podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7. akty nadzoru nad działalnością jednostek samorządu terytorialnego; 8. bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4a. Z bezczynnością organu mamy zatem do czynienia wówczas, gdy organ zobowiązany do podjęcia – jak w rozpoznawanej sprawie – czynności, nie podejmuje jej w terminie określonym przez przepisy prawa. Powyższe oznacza więc, że zarzut bezczynności powinien się pojawić wówczas, gdy organ będąc właściwym w sprawie i zobowiązanym do podjęcia czynności, pozostaje w zwłoce. Skarga na bezczynność bowiem ma na celu spowodowanie wydania przez organ administracji publicznej, oczekiwanego aktu. Mówiąc natomiast o dostępie do informacji publicznej i ewentualnej bezczynności w tym zakresie stwierdzić na samym początku należy, że Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej w art. 61 ust. 1 stanowi, iż obywatel ma prawo do uzyskiwania informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne. Prawo to obejmuje również uzyskiwanie informacji o działalności organów samorządu gospodarczego i zawodowego, a także innych osób oraz jednostek organizacyjnych w zakresie, w jakim wykonują one zadania władzy publicznej i gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa, zaś według ust. 2, prawo do uzyskiwania informacji obejmuje dostęp do dokumentów oraz wstęp na posiedzenia kolegialnych organów władzy publicznej pochodzących z powszechnych wyborów, z możliwością rejestracji dźwięku lub obrazu, przy czym tryb udzielania informacji, o których mowa w ust. 1 i 2, określają ustawy (ust. 3). Konkretyzacją natomiast tego prawa zajmuje się m.in. ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. Nr 112, poz. 1198 ze zm.), gdzie w myśl art. 1, każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu na zasadach i w trybie określonym w tym akcie prawnym. Ponadto na podstawie art. 2 ust. 1, każdemu przysługuje, z zastrzeżeniem art. 5, prawo dostępu do informacji publicznej, co jednocześnie nie oznacza, że każdy podmiot jest zobligowany do jej udostępniania. Realizacja bowiem tego prawa spoczywa na określonych w ustawie podmiotach. I tak, zgodnie z art. 4 ust. 1 ustawy, obowiązane do udostępniania informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności: 1) organy władzy publicznej, 2) organy samorządów gospodarczych i zawodowych, 3) podmioty reprezentujące zgodnie z odrębnymi przepisami Skarb Państwa, 4) podmioty reprezentujące państwowe osoby prawne albo osoby prawne samorządu terytorialnego oraz podmioty reprezentujące inne państwowe jednostki organizacyjne albo jednostki organizacyjne samorządu terytorialnego, 5) podmioty reprezentujące inne osoby lub jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym, oraz osoby prawne, w których Skarb Państwa, jednostki samorządu terytorialnego lub samorządu gospodarczego albo zawodowego mają pozycję dominującą w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów. Zobowiązanymi do udostępnienia informacji publicznej są również organizacje związkowe i pracodawców reprezentatywne, w rozumieniu ustawy z dnia 6 lipca 2001 r. o Trójstronnej Komisji do Spraw Społeczno-Gospodarczych i wojewódzkich komisjach dialogu społecznego (Dz. U. Nr 100, poz. 1080 z późn. zm.), oraz partie polityczne (ust. 2). Wobec treści art. 4 ust. 1 pkt 1 ustawy nie budzi zatem wątpliwości fakt, że Prezes Rady Ministrów jest podmiotem zobowiązanym do udzielenia informacji publicznej. Wskazać również należy, że informacją publiczną w rozumieniu ustawy jest każda wiadomość wytworzona lub odnoszona do władz publicznych, a także wytworzona lub odnoszona do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa. Zatem jest nią treść dokumentów wytworzonych przez organy władzy publicznej i podmioty niebędące organami administracji publicznej, treść wystąpień, opinii i ocen przez nie dokonywanych niezależnie, do jakiego podmiotu są one kierowane i jakiej sprawy dotyczą. Ponadto informację publiczną stanowi treść wszelkiego rodzaju dokumentów odnoszących się do organu władzy publicznej lub podmiotu niebędącego organem administracji publicznej związanych z nimi bądź w jakikolwiek sposób dotyczących ich i są nimi zarówno treść dokumentów bezpośrednio przez nie wytworzonych, jak i te, których używają przy realizacji przewidzianych prawem zadań nawet, jeżeli nie pochodzą wprost od nich. Niezależnie od powyższego, aby konkretna informacja posiadała walor informacji publicznej, to musi się odnosić do sfery faktów. W dalszej części stwierdzić należy, że zgodnie z treścią art. 14 ust. 1 ustawy, udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje w sposób i w formie zgodnych z wnioskiem, chyba że środki techniczne, którymi dysponuje podmiot obowiązany do udostępnienia, nie umożliwiają udostępnienia informacji w sposób i w formie określonych we wniosku. Ponadto w myśl art. 2 ust. 1 ustawy, prawo do informacji publicznej przysługuje każdemu, z zastrzeżeniem art. 5, który ogranicza je z uwagi na ochronę informacji niejawnych oraz ochronę innych tajemnic ustawowo chronionych. Nie jest przy tym wymagane wykazanie ani interesu prawnego (art. 2 ust. 2), ani też celu, w jakim uzyskana informacja zostanie wykorzystana. Jedynie w przypadku informacji przetworzonej, stosownie do treści art. 3 ust. 1 ustawy, ustawodawca wprowadził wymóg wykazania, że uzyskanie informacji jest szczególnie istotne dla interesu publicznego. Z kolei dokumentem urzędowym w rozumieniu art. 6 ust. 2 ustawy podlegającym udostępnieniu, jest treść oświadczenia woli lub wiedzy, utrwalona i podpisana w dowolnej formie przez funkcjonariusza publicznego w rozumieniu przepisów Kodeksu karnego, w ramach jego kompetencji, skierowana do innego podmiotu lub złożona do akt sprawy. Natomiast materiały robocze, które powstają we wstępnej fazie projektowania i sporządzania powyższego dokumentu i które służą tylko do przygotowania jego treści i ostatecznej wersji, nie posiadają waloru informacji publicznej. Nie służą bowiem one do realizacji powierzonego organowi zadania publicznego, ponieważ mają jedynie charakter źródłowy do sporządzenia dokumentu urzędowego. W tym miejscu należy stwierdzić, że zgodnie z treścią § 19 ust. 1 zarządzenia nr 98 Prezesa Rady Ministrów z dnia 21 grudnia 2010 r. w sprawie stałego komitetu Rady Ministrów (M. P. Nr 99, poz. 1171), z posiedzenia stałego komitetu Rady Ministrów sporządza się, pod nadzorem sekretarza tego komitetu, pełny zapis jego przebiegu, zwany dalej "zapisem posiedzenia", oraz protokół ustaleń posiedzenia stałego komitetu Rady Ministrów, zwany dalej "protokołem ustaleń". Z kolei w myśl ust. 3, protokół ustaleń zawiera pełne zestawienie rozstrzygnięć podjętych na posiedzeniu stałego komitetu Rady Ministrów oraz zgłoszonych do protokołu stanowisk odrębnych oraz – zgodnie z brzmieniem ust. 4 – protokół ustaleń stałego komitetu Rady Ministrów doręcza się organom i osobom wskazanym przez przewodniczącego stałego komitetu Rady Ministrów. Zatem bez wątpienia protokół ustaleń posiedzenia stałego komitetu Rady Ministrów ma walor informacji publicznej podlegającej udostępnieniu i co organ uczynił przy piśmie z dnia [...] grudnia 2013 r. Tym samym pismem jednakże organ poinformował stowarzyszenie, że nie udostępni zapisu posiedzenia, bowiem ma ono charakter roboczy. Stąd też nie pozostawał on w bezczynności i jedynie rozważenia wymaga, czy faktycznie taki jest charakter zapisu posiedzenia stałego komitetu Rady Ministrów. Zatem analizując w dalszym ciągu powyższe zarządzenie, stosownie do treści § 19 ust. 2 stwierdza się wprost, że zapis posiedzenia jest wewnętrznym dokumentem roboczym, który wykorzystuje się do sporządzania protokołu ustaleń. Dodać w tym miejscu należy, że pełnomocnik organu na rozprawie przed Sądem podał, że zapis posiedzenia ma formę dźwiękową, który jest następnie przetwarzany w formę papierową w postaci stenogramu po odsłuchaniu zapisu, zaś ten zapis stanowi "bazę do protokołu ustaleń". Na zakończenie przytoczyć należy pogląd – i który Sąd w niniejszym składzie w pełni akceptuje – Naczelnego Sądu Administracyjnego zawartego w wyroku z dnia 21 lipca 2011 r. sygn. akt I OSK 678/11, zgodnie z którym nie stanowią informacji publicznej różnego rodzaju materiały znajdujące się co prawda w posiadaniu organu, których jednak zawartość (treść) intelektualna nie została użyta przez organ przy załatwianiu jakiejkolwiek ze spraw publicznych, a przez to materiały te nie nabrały cech dokumentów urzędowych. W tym stanie rzeczy, na mocy art. 151 w zw. z art. 132 cytowanej już wyżej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, należało orzec jak w sentencji wyroku.