II SA/Rz 1197/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący WSA Magdalena Józefczyk Sędziowie NSA Małgorzata Wolska /spr./ WSA Joanna Zdrzałka Protokolant Sylwia Pacześniak po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 14 marca 2014 r. sprawy ze skargi H. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] sierpnia 2013 r., nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy terenu -skargę oddala- II SA/Rz 1197/13 UZASADNIENIE Decyzją z dnia [...] sierpnia 2013 r., nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] maja 2013 r., nr [...], ustalającą na wniosek W. M. warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na rozbudowie, nadbudowie i przebudowie istniejącego budynku gospodarczego ze zmianą przeznaczenia części budynku na funkcję usługową (magazyn części samochodowych) na działce nr 1986/6 położonej w M., przy ulicy [...] - obręb [...]. W podstawie prawnej Kolegium powołało art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm. - zwanej dalej "K.p.a."). Z uzasadnienia tej decyzji i akt administracyjnych sprawy wynika, że W. M. zwrócił się do Prezydenta Miasta [...] o wydanie decyzji o warunkach zabudowy dla powyżej opisanego zamierzenia inwestycyjnego. Po przeprowadzeniu postępowania i uzyskaniu stosownych uzgodnień Prezydent Miasta [...] decyzją z dnia [...] maja 2013 r. nr [...], ustalił warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na rozbudowie, nadbudowie i przebudowie istniejącego budynku gospodarczego, ze zmianą przeznaczenia części budynku na funkcję usługową (magazyn części samochodowych) na działce nr 1986/6 położonej w M., przy ulicy [...] - obręb [...]. W uzasadnieniu organ wskazał, że opisana powyżej inwestycja, objęta wnioskiem W. M., została zrealizowana i toczy się w stosunku do niej postępowanie w sprawie samowoli budowlanej w Powiatowym Inspektoracie Nadzoru Budowlanego w [...] Odwołanie od decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] maja 2013 r. złożyła H. S. zarzucając jej rażące naruszenie art. 53 ust. 3 pkt 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2012 r., poz. 647 ze zm.; zwana dalej "u.p.z.p."), poprzez brak dokonania rzetelnej oceny stanu faktycznego i prawnego terenu na którym przewiduje się realizację inwestycji, oraz dokonanie błędnych ustaleń. Podała, że w 1997 roku W. M. nabył od niej nieruchomość objętą wnioskiem. Następnie wyburzył część składową budynku (stodołę) o wym. 6x8m i w tym miejscu wybudował nowy budynek o wymiarach 9x8m i wysokości 7,3m. Powyższe umożliwiło mu dostosowanie wnętrza do potrzeb warsztatu samochodowego typu TIR. Zatem nie jest to budynek gospodarczy (jak podaje organ I instancji) lecz od początku wykorzystywany był jako budynek usługowy. Zwróciła uwagę, że działania W. M. zmierzają do usankcjonowania samowoli budowlanej i podyktowane są chęcią uniknięcia konsekwencji za dokonaną samowolę budowlaną tj. zaniżenia opłaty legalizacyjnej. Odwołująca zawnioskowała o uchylenie decyzji i orzeczenie co do istoty sprawy, ewentualnie o jej uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Powołaną na wstępie decyzją z dnia [...] sierpnia 2013 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. W motywach rozstrzygnięcia organ przytoczył treść przepisów warunkujących wydanie decyzji o ustaleniu warunków zabudowy, w szczególności art. 63 ust. 2, art. 61 ust. 1, art. 54 ust. 2 u.p.z.p. Podał jednocześnie, że w postępowaniu związanym z ustaleniem warunków zabudowy organ nie bada legalności istnienia budynków, jak również kwestii technicznych związanych z usytuowaniem od granic nieruchomości czy istniejącej zabudowy. Kolegium zaznaczyło, że określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy, o jakich mowa w art. 61 ust. 1 u.p.z.p. dokonane zostało w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania terenu (Dz. U. z 2003 r. Nr 164, poz. 1588 ze zm. – zwane dalej "rozporządzeniem z dnia 26.08.2003 r."). SKO podało, że mając na uwadze powyższe regulacje prawne organ I instancji prawidłowo, przed wydaniem decyzji, sporządził analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków o jakich mowa w art. 61 ust. 1 u.p.z.p. W ocenie Kolegium granice obszaru analizowanego zostały wyznaczone prawidłowo, z zachowaniem odległości wskazanych § 3 ust. 2 rozporządzenia z dnia 26.08.2003 r. i wymaganych wskaźników. Z akt sprawy wynika również, że dla rodzaju i skali prowadzonej działalności związanej z budynkiem będącym przedmiotem postępowania nie jest wymagane uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Planowana inwestycja nie stanowi przedsięwzięcia wymagającego posiadania takiej decyzji. Budynek objęty wnioskiem ma spełniać funkcję gospodarczą i usługową, z tej przyczyny uwzględniono w analizie budynki gospodarcze w zabudowie jednorodzinnej oraz obiekty usługowe znajdujące się w analizowanym obszarze. W sposób zgodny z §4-8 rozporządzenia z dnia 26 sierpnia 2003 r. przyjęto linię zamierzonej zabudowy na działce, wskaźnik wielkości powierzchni nowej zabudowy w stosunku do powierzchni działki, szerokości elewacji frontowej, wysokości górnej krawędzi elewacji, jej gzymsu lub attyki, wysokość w kalenicy dachu oraz rodzaj i geometrię dachu. Ponadto przeprowadzona, przez osobę mającą wymagane uprawnienia, analiza wykazała, że na sąsiednich terenach występuje zabudowa gospodarcza i usługowa, wysokość budynków w tej zabudowie została określona w materiałach pomocniczych do analizy terenu. Za niezasadne Kolegium uznało zarzuty dotyczące nieprawidłowej szerokości elewacji frontowej. Geometria dachu została określona w zgodzie z § 8 rozporządzenia z dnia 26.08.2003 r. Reasumując SKO wskazało, że realizacja wnioskowanej inwestycji nie naruszy warunku dobrego sąsiedztwa w zakresie kontynuacji funkcji i cech zabudowy i zagospodarowania terenu. Teren objęty wnioskiem ma dostęp do drogi publicznej, istnieje możliwość zapewnienia wystarczającej infrastruktury technicznej, teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne a decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi. Organ zwrócił uwagę, że kwestionowaną decyzją zabezpieczono interesy osób trzecich i uzyskano wymagane prawem uzgodnienia (Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w [...] i Zarządu Dróg Wojewódzkich w [....]). Analiza funkcji i cech zabudowy i zagospodarowania terenu pozwala na stwierdzenie, że zostały spełnione warunki określone w art. 61 ust. 1 u.p.z.p. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie na powyższą decyzję złożyła H. S. wnosząc o jej uchylenie oraz poprzedzającej ją decyzji Prezydenta Miasta [...]. Zarzuciła naruszenie art. 53 ust. 3 pkt 2 u.p.z.p., który nakazuje organowi dokonanie rzetelnej analizy stanu faktycznego i prawnego terenu, czego w sprawie nie uczyniono, naruszenie art. 61 ust. 1 u.p.z.p. poprzez pominięcie warunku w zakresie kontynuacji parametru szerokości elewacji frontowej, wysokości budynku w kalenicy, pochylenia połaci dachowej oraz lokalizacji budynku usługowego w granicy działki sąsiedniej. Skarżąca zarzuciła również błąd w ustaleniach fatycznych polegający na przyjęciu błędnego nazewnictwa budynku objętego zaskarżoną decyzją oraz, że wskazana w decyzji istniejąca funkcja budynku jest niezgodna ze stanem faktycznym. Faktyczna funkcja budynku to budynek usługowy a nie gospodarczy. Dokonane ustalenia organu doprowadzą do sytuacji, że na tak określony budynek wydane zostanie pozwolenie na budowę a inwestor uniknie opłaty legalizacyjnej we właściwej wysokości. Skarżąca zwróciła uwagę na toczące się postępowanie w sprawie samowoli budowlanej jakiej dopuścił się inwestor. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie z przyczyn, które legły u podstaw zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje: Sąd administracyjny sprawuje w zakresie swej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej, co wynika z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269, z późn. zm.). Zakres tej kontroli wyznacza art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm., dalej: "P.p.s.a."). Stosownie do tego przepisu sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W myśl art. 145 P.p.s.a., sąd zobligowany jest do uchylenia decyzji bądź postanowienia lub stwierdzenia ich nieważności, ewentualnie niezgodności z prawem tylko wówczas, gdy dotknięte są one naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania, innym naruszeniem przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy, lub zachodzą przyczyny stwierdzenia nieważności decyzji wymienione w art. 156 K.p.a. lub innych przepisach. W ramach kontroli legalności sąd stosuje przewidziane prawem środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 P.p.s.a.). Po rozpoznaniu sprawy w powyższych aspektach Sąd doszedł do przekonania, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie i powinna zostać oddalona. W niniejszej sprawie, na wniosek W. M., Prezydent Miasta [...] ustalił warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na rozbudowie, nadbudowie i przebudowie istniejącego budynku gospodarczego ze zmiana przeznaczenia części budynku na funkcję usługową (magazyn części samochodowych). Stosownie do art. 4 ust. 2 pkt 2 i art. 59 ust. 1 u.p.z.p., w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu związanych z planowaną budową obiektu budowlanego lub wykonaniu innych robót budowlanych, a także zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części, następuje w drodze decyzji o warunkach zabudowy. Podkreślenia wymaga, że w świetle dyspozycji art. 56 w związku z art. 64 ust. 1 u.p.z.p., omawianą decyzję zaliczyć należy do aktów administracyjnych o charakterze związanym co oznacza, że jeżeli zamierzenie inwestycyjne jest zgodne z przepisami to nie można odmówić uwzględnienia żądania strony. Zgodnie z art. 61 ust. 1 u.p.z.p. wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia następujących warunków: 1) co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu; 2) teren ma dostęp do drogi publicznej; 3) istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego; 4) teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1; 5) decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi. Wymóg kontynuacji istniejącej już zabudowy w zakresie jej funkcji oraz cech architektonicznych i urbanistycznych określono zasadą dobrego sąsiedztwa, bowiem celem tego przepisu jest zagwarantowanie ładu przestrzennego w rozumieniu art. 2 ust. 1 u.p.z.p., jako takie ukształtowanie przestrzeni, które tworzy harmonijną całość oraz uwzględnia w przyporządkowanych relacjach wszelkie uwarunkowania i wymagania funkcjonalne, gospodarczo-społeczne, środowiskowe, kulturowe oraz kompozycyjno-estetyczne. Zasada ta zakłada konieczność dostosowania nowej zabudowy do wyznaczonych przez zastany w danym miejscu stan dotychczasowej zabudowy, cech i parametrów o charakterze urbanistycznym i architektonicznym. Określenie powyższej charakterystyki jest obowiązkiem organu prowadzącego postępowanie w sprawie warunków zabudowy, a także jest jednym z elementów rozstrzygnięcia znajdującego się w treści decyzji (por. Ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Komentarz, pod red. Z. Niewiadomskiego, Warszawa 2004, s. 500). Szczegółowy sposób ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu określa rozporządzenie z dnia 26.08.2003 r. W tym celu właściwy organ wyznacza wokół działki budowlanej objętej wnioskiem obszar analizowany i przeprowadza na nim analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1-5 u.p.z.p.; granice obszaru wyznacza się na kopii mapy, o której mowa w art. 52 ust. 2 pkt 1 ustawy, w odległości nie mniejszej niż trzykrotna szerokość frontu działki objętej wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy, nie mniejszej jednak niż 50 m (§ 3 ust. 1 i 2 cyt. rozporządzenia). Obowiązującą linię nowej zabudowy na działce objętej wnioskiem wyznacza się jako przedłużenie linii istniejącej zabudowy na działkach sąsiednich, chyba że wyznaczenie innej linii jest uzasadnione wynikami analizy, o której mowa w § 3 ust. 1 rozporządzenia z dnia 26.08.2003 r. (§ 4 ust. 1 i 4). Szerokość elewacji frontowej wyznacza się zgodnie z § 6 rozporządzenia z 26.08.2003, zaś stosownie do jego § 7 ust. 1 wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki wyznacza się dla nowej zabudowy jako przedłużenie tych krawędzi odpowiednio do istniejącej zabudowy na działkach sąsiednich. Z kolei geometrię dachu ustala się odpowiednio do geometrii dachów występujących na obszarze analizowanym (§ 8 rozporządzenia). Mając powyższe na uwadze stwierdzić należy, że zarzuty sformułowane w skardze okazały się niezasadne. Organy prawidłowo ustaliły krąg stron postępowania i wyjaśniły istotne okoliczności stanu faktycznego i prawnego. Uzupełniony przez inwestora wniosek był kompletny, spełniając wymagania określone w art. 52 ust. 2 w związku z art. 64 ust. 1 u.p.z.p. Spełnione zostały również przesłanki określone w art. 61 ust. 1 u.p.z.p. warunkujące wydanie decyzji ustalającej warunki zabudowy – działki sąsiednie są zabudowane w sposób umożliwiający określenie przez organ warunków nowej zabudowy. Teren inwestycji ma dostęp do drogi publicznej (ul. [...]) poprzez istniejący zjazd, a wyposażenie nieruchomości w infrastrukturę techniczną jest wystarczające dla wnioskowanego zamierzenia budowlanego. Działka stanowi użytek B oraz użytki rolne i nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów na cele niewolne. Sąd nie dostrzegł również aby decyzja była niezgodna z przepisami odrębnymi. Powyższe okoliczności obligowały do merytorycznego rozpatrzenia wniosku przez organ, tj. do sporządzenia właściwej analizy. Analiza funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu, stanowiąca podstawę do określenia parametrów inwestycji, została wykonana w sposób zgodny z opisanymi powyżej wytycznymi rozporządzenia z dnia 26.08.2003 r. Zgodnie z obowiązującymi przepisami wyznaczono granice obszaru analizowanego, który przedstawiony został na mapie stanowiącej załącznik do decyzji. Zaznaczyć należy, że poza metodologią obliczania parametrów planowanej inwestycji polegającą na przyjęciu średnich arytmetycznych z analogicznych wartości w obszarze analizowanym, ustawodawca w przepisach rozporządzenia z 26.08.2003 r. zawarł możliwość przyjęcia przez organ administracji odmiennych wartości od tych obliczanych średnią arytmetyczną. Zgodnie bowiem z § 6 ust. 2 rozporządzenia z 26.08.2003 r. dopuszcza się wyznaczenie innej szerokości elewacji frontowej, jeżeli wynika to z analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu. W sporządzonej analizie stwierdzono, że szerokość elewacji frontowej budynku wynosząca 13,50m nie przekracza wartości granicznych określonych dla budynków gospodarczych, garażowych oraz usługowych w obszarze analizy, zatem przyjęcie takiej wartości było uzasadnione warunkami miejscowymi. Analogiczne zapisy do § 6 ust. 2 ustawodawca zawarł w przepisach regulujących metodologię wyznaczania wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej (§ 7 ust. 4 rozporządzenia). Stwierdzono, że budynki gospodarcze i garażowe w obszarze analizy posiadają zróżnicowaną wysokość od około 2,50m do około 6,50m, zaś wartość ta dla budynków pełniących funkcję usługową wynosi od około 3,0m do około 8,50m. Wobec powyższego wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej określono do 5,0m. Określając zaś wysokość obiektu przyjęto wartość w 6,30m z tolerancją ± 20%, jako wynikającą z analizy dla budynków usługowych. Ponadto ustalając wartości charakteryzujące geometrię dachu obiektu, organ administracji nie naruszył przepisu § 8 rozporządzenia z 26.08.2003 r. Przepis powyższy stanowi bowiem, iż geometrię dachu ustala się odpowiednio do geometrii dachów występujących na obszarze analizowanym. W obszarze objętym analizą geometria dachów jest znacząco różna – obiekty posiadają dachy płaskie i dachy dwuspadowe z różnymi nachyleniami kątów połaci dachowych (maksymalnie 55º). Takie różnice uprawniały do określenia tej wartości w przedziale od 15º do 45º. Ponadto obiekty zlokalizowane na obszarze analizowanym nie charakteryzują się jednolitym układem głównych kalenic względem osi głównych dróg dojazdowych, prawidłowo zatem przyjęto, że główna kalenica obiektu winna być usytuowana równolegle lub prostopadle do ul. [...]. Prawidłowo wyznaczono obowiązująca linie zabudowy na działce objętej wnioskiem oraz ustalono wskaźnik wielkości powierzchni zabudowy budynków w stosunku do powierzchni terenu. Nie sposób zatem przyznać racji skarżącej, że rozpatrujące sprawę organy nie dokonały rzetelnej analizy stanu faktycznego, gdyż analiza akt sprawy prowadzi do wniosków zgoła odmiennych. Wbrew temu co twierdzi skarżąca, organ I instancji w swojej decyzji określił charakterystyczne parametry inwestycji zgodnie z przepisami, a wobec zaistnienia przesłanek określonych w art. 61 ust. 1 u.p.z.p. właściwie rozpatrzył wniosek w oparciu o przepisu u.p.z.p.. Orzekające zaś w sprawie Kolegium właściwie rozpatrzyło sprawę w trybie odwoławczym, utrzymując w mocy zaskarżoną decyzję Prezydenta i uzasadniając należycie motywy swojego rozstrzygnięcia. Za właściwe należy również uznać stanowisko organów w przedmiocie zarzutów związanych z zastosowanym nazewnictwem inwestycji oraz wpływem powyższego na wysokość opłat legalizacyjnych z tytułu samowoli budowlanej. Kwestia powyższa wydaje się być główną przyczyna wniesienia skargi, zatem wymaga szerszego wyjaśnienia. Decyzja ustalająca warunki zabudowy, wydana w oparciu o przepisy u.p.z.p. nie jest aktem konstytutywnym a jedynie deklaratoryjnym. Stwierdza ona, czy zamierzenie inwestycyjne nie narusza ładu architektonicznego poprzez wskazanie charakterystycznych parametrów obiektu (przyjętych na podstawie analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu). Nie przesądza jednakże sama w sobie, że inwestycja zostanie zrealizowana w takim kształcie, jak wskazanym we wniosku. Warunkiem realizacji inwestycji jest bowiem jej zgodność z decyzją o warunkach zabudowy oraz m.in. zgodność z przepisami techniczno – budowlanymi, w tym przepisami rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Zaznaczyć należy, że decyzja o warunkach zabudowy może zostać wydana w stosunku do inwestycji zrealizowanej w warunkach samowoli budowlanej. Stanowi bowiem jeden z warunków ewentualnej legalizacji obiektu przez inwestora, przy czym legalizacja taka jest uprawnieniem inwestora, a nie jego obowiązkiem. W takim wypadku decyzja w zasadzie potwierdza fakt architektonicznej zgodności zrealizowanego obiektu z obiektami zlokalizowanymi na terenie objętym analizą. Postępowanie legalizacyjne prowadzi natomiast właściwy organ nadzoru budowlanego, na podstawie przepisów ustawy Prawo budowlane. Organ nadzoru dokonuje kwalifikacji zrealizowanych robót budowlanych lub dokonanej zmiany sposobu użytkowania obiektu i z tego tytułu, w przypadku wszczęcia procedury legalizacyjnej, ustala wysokość opłaty legalizacyjnej. Innymi słowy wysokość takiej opłaty zależy wyłącznie od ustaleń dokonanych przez organ nadzoru w prowadzonym postępowaniu (tj. ustalenia jakie roboty budowlane i w jakim obiekcie wykonano, a następnie ustalenie opłaty legalizacyjnej w oparciu m.in. o kategorię obiektu budowlanego). W przypadku samowolnej rozbudowy obiektu połączonej ze zmianą sposobu użytkowania czynnikiem wiążącym organ przy ustalaniu opłaty jest sam fakt stwierdzenia takiej samowoli i zaliczenia budynku do właściwej kategorii obiektów budowlanych, nie zaś określenie funkcji obiektu w decyzji ustalającej warunki zabudowy. Z wszystkich tych przyczyn Sąd uznał, że zaskarżona decyzja odpowiada prawu, co skutkowało oddaleniem skargi w oparciu o art. 151 P.p.s.a.