II SA/Rz 1309/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący WSA Magdalena Józefczyk /spr./ Sędziowie NSA Małgorzata Wolska WSA Joanna Zdrzałka Protokolant Sylwia Pacześniak po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 14 marca 2014 r. sprawy ze skargi J. D. i M. D. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] września 2013 r., nr [...] w przedmiocie odmowy ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu -skargę oddala- Przedmiotem skargi M.D. i J.D. jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego, zwanego dalej SKO lub Kolegium z dnia [...] września 2013r., nr [...] wydana w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu, na podstawie art. 17 pkt 1 oraz art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. 2013.267), zwanej dalej "k.p.a." oraz art. 4 ust. 2 pkt 2, art. 59 ust. 1, art. 61 ust. 1 pkt 5 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. 2012.647 ze zmianami), zwanej "u.p.z.p." art. 33 ust. 1 pkt 1 i pkt 2 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004r. o ochronie przyrody (Dz. U. 2013. 627 z późn. zm.), zwanej dalej "ustawą o ochronie przyrody", art. 98 ust. 3 i art. 100 ustawy z dnia 3 października 2008r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. Nr 199, poz. 1227 z późn. zm.), zwanej dalej "u.d.iś.". Z akt sprawy wynika, że wnioskiem z dnia [...] listopada 2009r. M.i J.D. wystąpili do Wójta Gminy [...] o wydanie decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji obejmującej budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego, budowę studni kopanej i przydomowej oczyszczalni ścieków wraz z infrastrukturą towarzyszącą, na działce nr 100/6 położonej w miejscowości S. Postanowieniem z dnia [...] listopada 2010r., znak: [...] Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska, zwany dalej RDOŚ odmówił uzgodnienia warunków realizacji wnioskowanego przedsięwzięcia. Decyzjami kolejno z dnia [...] stycznia 2011r., nr [...], znak: [...] oraz z dnia [...] sierpnia 2011r., nr [...] Gminy [...] odmawiał ustalenia warunków zabudowy dla wyżej opisanego przedsięwzięcia inwestycyjnego. Decyzje te były odpowiednio decyzjami Samorządowego Kolegium Odwoławczego w dnia [...] marca 2011r, znak: [...] oraz z dnia [...] października 2011r., nr [...] uchylane, a sprawę przekazywano do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Następnie decyzją z dnia [...] listopada 2011r, nr [...] organ pierwszej instancji ponownie odmówił ustalenia warunków zabudowy dla planowanej inwestycji. Decyzja ta została następnie decyzją Kolegium z dnia [...] stycznia 2012r., nr [...] utrzymana w mocy. Wyrokiem z dnia 2 lipca 2012r., sygn. akt II SA/Rz 249/12 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie uchylił decyzję Kolegium z dnia [...] stycznia 2012r., poprzedzającą ją decyzję Wójta Gminy [...] z dnia [...] listopada 2011r. oraz postanowienie RDOŚ z dnia [...] listopada 2010r., znak:[...] Sąd w uzasadnieniu stwierdził, że RDOŚ w postanowieniu z dnia [...] listopada 2010r. nie wyjaśnił wszystkich istotnych dla sprawy okoliczności, czym naruszył przepisy art. 7 i art. 77 k.p.a., albowiem nie wykazano, iż planowana inwestycja w sposób znaczący negatywnie będzie oddziaływać na obszar Natura 2000. W przesłanych do Sądu aktach administracyjnych brakowało raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na obszar Natura 2000, co uniemożliwia w pełni zweryfikowanie prawidłowości stanowiska organu ochrony środowiska jak również organów I i II instancji, orzekających w zakresie wymagań dotyczących ochrony obszaru Natura 2000. Z kolei brak wzmianki o raporcie w decyzjach I i II instancji oznaczał, że wymienione organy nie zapoznały się z jego treścią ograniczając zakres postępowania wyjaśniającego do tego, co zostało stwierdzone w postanowieniu RDOŚ. Sąd wskazał, że brak jest podstaw do kwestionowania przez RDOŚ okresu przeprowadzenia inwentaryzacji przyrodniczej od 1 czerwca do 15 lipca 2010r. oraz za nieprzekonujące uznał argumenty dotyczące podważenia ustaleń raportu, dotyczące inwentaryzacji ornitologicznej, jako oparte na przypuszczeniach, a nie na konkretnych informacjach o aktywności gatunków chronionych na analizowanym obszarze. Skutki naruszenia przez RDOŚ przepisów postępowania wyjaśniającego rzutują jednocześnie na legalność decyzji Wójta Gminy [...] oraz decyzji SKO. Przedwczesna odmowa uzgodnienia warunków realizacji przedsięwzięcia wpłynęła istotnie na rozstrzygnięcie w sprawie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu, skoro była jedną z podstaw decyzji odmownej. Sąd wskazał na niewłaściwe wyznaczenie obszaru analizy w sposób odbiegający od tego, jaki nastąpił w sprawie o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dotyczącej działki sąsiedniej o nr 99/5, co do której wydano decyzję w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy dotyczącą podobnej inwestycji, gdzie obszar analizowany wyznaczono w zasięgu 120 m. W obu tych sprawach organ wydał rozbieżne rozstrzygnięcia. Projektowany przez skarżących budynek położony na działce 100/6 jest dostępny z tej samej drogi publicznej, co budynek położony na działce nr 99/5. Nie zmienia tego fakt, że działka inwestowana ma dostęp bezpośredni do drogi publicznej zaś działka o nr 99/5 pośredni poprzez drogi wewnętrzne. W świetle art. 61 ust. 1 pkt. 1 u.p.z.p. nie można więc przyjąć, że budynek na działce 99/5 nie może zostać uwzględniony w kontekście warunków dobrego sąsiedztwa skoro nie jest dostępny z tej samej drogi publicznej, co budynek objęty wnioskiem. Ponieważ argument o różnicach w dostępie do drogi publicznej budynków na działkach 99/5 i 100/6 nie jest zasadny, to organy winny rozważyć spełnienie pozostałych warunków dobrego sąsiedztwa, które określono w art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. Reasumując, Sąd wskazał, że orzekające w sprawie organy naruszyły przepisy postępowania w postaci art. 7 i art. 77 k.p.a., czego następstwem była błędna subsumcja przepisów prawa materialnego w postaci art. 98 ust. 3 u.d.i.ś. Ponownie rozstrzygając wniosek inwestorów należy dołączyć do akt sprawy raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko i w oparciu o raport rozważyć podstawy uzgodnienia warunków realizacji przedsięwzięcia. Organ ochrony środowiska nie może przy tym pominąć, że podważanie ustaleń wynikających z treści raportu będzie wówczas przekonujące, gdy nastąpi po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego, którego reguły wyznaczają przepisy k.p.a. Brak takiego postępowania nie pozwala stwierdzić znaczącego negatywnego wpływu projektowanego przedsięwzięcia na środowisko stosowanie do treści art. 98 ust. 3 u.d.i.ś. Oznacza to, że odmowa ustalenia warunków zabudowy narusza także art. 61 ust. 1 pkt 5 u.p.z.p, gdyż nie wykazano, że projektowane przedsięwzięcie nie narusza przepisów odrębnych od u.p.z.p. Błędna wykładnia art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. co do dostępności budynków z tej samej drogi publicznej powoduje konieczność ponownego rozważania spełnienia warunków dobrego sąsiedztwa przez projektowane zamierzenie inwestycyjne. Naruszenie tej regulacji miało zdaniem Sądu wpływ na wynik sprawy, skoro odmowa ustalenia warunków zabudowy została uzasadniona niespełnieniem przesłanki wynikającej z art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. Z wyżej wyłożonych względów orzeczono jak w sentencji wyroku w oparciu o art. 135, art. 145 § 1 pkt 1 lit c p.p.s.a. Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska, po przeprowadzeniu dodatkowego postępowania wyjaśniającego i dowodowego, postanowieniem z dnia [...] stycznia 2013r., znak: [...] odmówił uzgodnienia warunków realizacji objętego postępowaniem przedsięwzięcia. Następnie Wójt Gminy [...] decyzją z dnia [...] kwietnia 2013r., nr [...] odmówił ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla ww. inwestycji. Decyzja powyższa została decyzją Kolegium z dnia [...] czerwca 2013r., znak: [...] uchylona, a sprawę przekazano organowi pierwszej instancji do ponownego rozpatrzenia. W ponownie prowadzonym postępowaniu Wójt Gminy [...] decyzją z dnia [...] sierpnia 2013r., nr [...] odmówił ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla planowanej przez M. i J.D. inwestycji obejmującej budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego, studni kopanej, budowę przydomowej oczyszczalni ścieków wraz z infrastrukturą towarzyszącą, na działce nr 100/6 w miejscowości S. W odwołaniu od ww. decyzji wnioskodawcy podnieśli następujące zarzuty pod adresem decyzji organu I instancji: - naruszenie art. 61 ust. 1 pkt 5 u.p.z.p. przez jego błędną wykładnię skutkującą stwierdzeniem, że w przypadku nieruchomości wnioskodawców nie zostały spełnione określone tym przepisem przesłanki do wydania decyzji o warunkach zabudowy, - naruszenie wyrażoną w art. 8 k.p.a. zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów administracji poprzez przekroczenie granic administracyjnego uznania, manipulację; wydanie decyzji o odmowie ustalenia warunków zabudowy przede wszystkim na skutek istnienia okoliczności, które nie zostały - wbrew wyraźnemu obowiązkowi, wynikającemu z przepisów prawa – uwzględnione; wydanie odmiennych decyzji (pozytywnych) dla wnioskodawców będących w tożsamym stanie prawnym i faktycznym, a dotyczących identycznych przedsięwzięć co planowana inwestycja skarżących; przeprowadzenie jedynie szczątkowego postępowania dowodowego, uniemożliwiające dokładne wyjaśnienie stanu faktycznego; naruszenie prawa przez organy prowadzące postępowanie, wydawanie rozstrzygnięć w sposób arbitralny, z pominięciem podstawowych wartości na jakich opiera się polski system prawny, takich jak równość i sprawiedliwość; - naruszenie art. 6, art. 7 i art. 77 k.p.a., zasady praworządności oraz zawartych w art. 7 k.p.a. zasad dochodzenia prawdy obiektywnej i uwzględniania interesu społecznego i słusznego interesu obywateli poprzez nie wyjaśnienie w toku postępowania stanu faktycznego sprawy, błędną ocenę materiału dowodowego, a w szczególności raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na obszar Natura 2000 i wydanie decyzji w oparciu o wadliwe postanowienie Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z dnia [...] stycznia 2013r, nr [...] o odmowie uzgodnienia warunków realizacji wnioskowanego przedsięwzięcia, które nie dowodzi, że przedsięwzięcie to znacząco negatywnie oddziałuje na cele ochrony obszaru Natura 2000, przez co naruszony został interes społeczny i słuszny interes obywatela; - naruszenie przepisu art. 107 § 3 k.p.a. i art. 99 u.d.iś. zarówno w uzasadnieniu decyzji jak i w uzasadnieniu postanowienia Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z dnia [...] stycznia 2013r. informacji o ustaleniach i wnioskach wynikających z raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na obszar Natura 2000, jakie fakty i informacje zawarte w raporcie zostały wzięte pod uwagę i w jakim zakresie były one uwzględnione przy wydaniu decyzji, jak również pominięcie istotnych informacji dla prawidłowego wyjaśnienia sprawy; - naruszenie art. 33 ustawy o ochronie przyrody przez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, polegające na bezzasadnym uznaniu, że planowane przedsięwzięcie będzie znacząco negatywnie oddziaływać na cele ochrony obszaru Natura 2000, w tym pogorszy stan siedlisk przyrodniczych lub siedlisk gatunków roślin i zwierząt, dla których ochrony wyznaczono obszar Natura 2000, wpłynie negatywnie na gatunki, dla których ochrony został wyznaczony obszar Natura 2000 lub pogorszy integralność obszaru Natura 2000 lub jego powiązania z innymi obszarami; - naruszenie przepisu art. 61 ust. 1 pkt 5 u.p.z.p. przez bezzasadne uznanie, że planowana inwestycja nie spełnia wymogu zgodności z odrębnymi przepisami, a w szczególności art. 33 ustawy o ochronie przyrody, podczas gdy z raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na obszar Natura 2000 wynika, że przedsięwzięcie to nie będzie znacząco negatywnie oddziaływać na ten obszar; - naruszenie przepisu art. 98 ust. 2 u.d.iś. przez bezzasadną odmowę uzgodnienia warunków realizacji przedsięwzięcia w sytuacji gdy z prawidłowej oceny oddziaływania przedsięwzięcia na obszar Natura 2000, zawartej w raporcie, wynika, że przedsięwzięcie nie będzie znacząco negatywnie oddziaływać na ten obszar; - rażące naruszenie art. 2 Konstytucji RP w brzmieniu: "Rzeczpospolita jest demokratycznym państwem prawnym, urzeczywistniającym zasady sprawiedliwości społecznej". Skarżący wnieśli o uchylenie decyzji Wójta Gminy [...] w całości i orzeczenie po myśli wnioskodawców, ewentualnie uchylenie tej decyzji w całości i przekazanie organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia, a także zasądzenie od Wójta Gminy [...] na rzecz wnioskodawców kosztów postępowania wg norm przepisanych. Kolegium wskazaną na wstępie decyzją z dnia [...] września 2013r., nr [...] utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu organ wskazała, że przepis art. 61 ust. 1 u.p.z.p. w punktach 1- 5, enumeratywnie podaje warunki, łączne spełnienie których, pozwala na wydanie decyzji o warunkach zabudowy, przy czym niespełnienie choćby jednego z nich, organ właściwy do wydania decyzji jest zobligowany odmówić ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu. Podstawę prawną wydania zaskarżonej decyzji odmawiającej ustalenia warunków zabudowy stanowił przepis art. 61 ust. 1 pkt 5 u.p.z.p., według którego wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest warunkowane zgodnością z przepisami odrębnymi. W przeprowadzonym przez organ pierwszej instancji postępowaniu w sposób wystarczający wykazano brak zgodności inwestycji z przepisami odrębnymi. Do przepisów odrębnych, o których mowa w art. 61 ust. 1 pkt 5 u.p.z.p. należą między innymi przepisy ustawy o ochronie przyrody. Według przepisu art. 33 ustawy o ochronie przyrody zabrania się, z zastrzeżeniem art. 34, podejmowania działań mogących, osobno lub w połączeniu z innymi działaniami, znacząco negatywnie oddziaływać na cele ochrony obszaru Natura 2000, w tym w szczególności: 1) pogorszyć stan siedlisk przyrodniczych lub siedlisk gatunków roślin i zwierząt, dla których ochrony wyznaczono obszar Natura 2000 lub 2) wpłynąć negatywnie na gatunki, dla których ochrony został wyznaczony obszar Natura 2000, lub 3) pogorszyć integralność obszaru Natura 2000 lub jego powiązania z innymi obszarami. Przepis powyższy stosuje się odpowiednio do proponowanych obszarów mających znaczenie dla Wspólnoty, znajdujących się na liście, o której mowa w art. 27 ust. 3 pkt 1, do czasu zatwierdzenia przez Komisję Europejską jako obszary mające znaczenie dla Wspólnoty i wyznaczenia ich jako specjalne obszary ochrony siedlisk. Przepis art. 34, do którego odsyła przytoczony przepis art. 33 ustawy o ochronie przyrody nie dotyczy inwestycji będącej przedmiotem zaskarżonej decyzji, gdyż nie można uznać budowy budynku mieszkalnego jednorodzinnego za nadrzędny interes publiczny. Wobec tego, że działka objęta planowaną inwestycją położona jest w obszarze Natura 2000, Wójt Gminy [...] postanowieniem z dnia [...] listopada 2009r., wydanym na podstawie art. 96 ust. 3 u.d.iś. nałożył na wnioskodawców obowiązek przedłożenia regionalnemu dyrektorowi ochrony środowiska dokumentów określonych w tym postanowieniu. Konsekwencją wydania takiego postanowienia było przeprowadzenie przez Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska postępowania wynikającego z przepisów art. 97 i art. 98 u.d.i.ś. Postępowanie to zostało zakończone, po uchyleniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie postanowienia z dnia [...] listopada 2010r., nr [...], wydaniem postanowienia z dnia [...] stycznia 2013r. nr [...] odmawiającego uzgodnienia warunków realizacji wnioskowanego przedsięwzięcia. W uzasadnieniu tego postanowienia RDOŚ wskazał, że: - przedmiotowe przedsięwzięcie planowane jest do zrealizowania w granicach obszaru specjalnej ochrony ptaków [...], w granicach obszaru mającego znaczenie dla wspólnoty [...], w granicach głównego korytarza ekologicznego o znaczeniu międzynarodowym (KK)- Korytarz [...], - teren przedmiotowej inwestycji stanowi część rozległego, zwartego kompleksu łąkowo-pastwiskowego, zinwentaryzowanego jako siedlisko przyrodnicze (6510) Arrhenatherion elatioris, stanowiące przedmiot ochrony obszaru mającego znaczenie dla Wspólnoty "[...] " ([...]), którego powierzchnia, ze względu na chaotycznie postępującą zabudowę, sukcesywnie się kurczy, - realizacja inwestycji doprowadzi do zaboru fragmentu siedliska przyrodniczego niżowe i górskie świeże łąki użytkowane ekstensywnie (6510) Arrhenatherion elatioris oraz spotęguje postępującą fragmentację tego siedliska, - łąka, na terenie której planowana jest realizacja przedmiotowej inwestycji, tworząc w miejscowości S. jeden z niewielu wolnych od zabudowy zwartych kompleksów łąkowo-pastwiskowych, stanowi ważny element warunkujący występowanie w tym terenie antropofobnych gatunków ptaków drapieżnych, takich jak orlik krzykliwy i orzeł przedni, - zezwolenie na lokalizację inwestycji w tym rejonie wytworzy i utrwali bardzo niekorzystny rozproszony system zabudowy, co spotęguje negatywne oddziaływanie na obszar specjalnej ochrony ptaków [...] oraz obszar mający znaczenie dla Wspólnoty [...] (oddziaływanie skumulowane bezpośrednie i pośrednie), - obszar działki leży w strefie oddziaływania na populację niedźwiedzi żyjących w [...] Parku Narodowym i jego otulinie, które stanowią również przedmiot ochrony obszaru mającego znaczenie dla Wspólnoty [...] oraz są gatunkiem priorytetowym, - przedmiotowa działka zlokalizowana jest w odległości 1,8 km od granicy rozpoznanej jednej z głównych stref koncentracji watahy wilków oraz około 5 km od strefy ścisłej związanej z rozrodem wilków, które również stanowią przedmiot ochrony obszaru mającego znaczenie dla Wspólnoty [...] oraz są gatunkiem priorytetowym, - zgodnie z opinią Komitetu Ochrony Orłów przedmiotowa inwestycja musi być traktowana jako przedsięwzięcie o znaczącym oddziaływaniu na populacje lęgowe orłów z rodzaju Aquila, powodujące zmniejszenie powierzchni łowisk tych ptaków, przez co rzutujące bezpośrednio na ich możliwości reprodukcyjne - zezwolenie na realizację inwestycji byłoby złamaniem art. 33 ustawy o ochronie przyrody, zgodnie z którym zabrania się podejmowania działań mogących, osobno lub w połączeniu z innymi oddziaływaniami, znacząco negatywnie oddziaływać na cele ochrony obszaru Natura 2000, w tym w szczególności: pogorszyć stan siedlisk przyrodniczych lub siedlisk gatunków roślin i zwierząt, dla których ochrony wyznaczono obszar Natura 2000 lub wpłynąć negatywnie na gatunki, dla których ochrony został wyznaczony obszar Natura 2000, lub pogorszyć integralność obszaru Natura 2000 lub jego powiązania z innymi obszarami. Zgodnie z przepisem art. 100 u.d.iś postanowienie wydane przez regionalnego dyrektora ochrony środowiska, o którym to postanowieniu mowa w art. 98 ust. 1 u.d.iś., a więc postanowienie w sprawie uzgodnienia warunków realizacji przedsięwzięcia, wiąże organ właściwy do wydania decyzji, o której mowa w art. 96 ust. 1 u.d.i.ś, a więc między innymi decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu (art. 96 ust. 1 i ust. 2 pkt 1, w związku z art. 72 ust. 1 pkt 3 u.d.iś.). W tym stanie rzeczy Wójt Gminy [...] zobligowany był odmówić ustalenia warunków zabudowy na przedmiotowe zamierzenie inwestycyjne. Organ ustosunkowując się do zarzutów zawartych w odwołaniu, a dotyczących naruszenia art. 6, art. 7, art. 8, art. 77 § 1 k.p.a. wyjaśnił, że wydanie decyzji negatywnej dla wnioskodawcy, nie może być utożsamiana z naruszeniem zasad postępowania. Także uzasadnienie zaskarżonej decyzji odpowiada wymogom art. 107 § 3 k.p.a., zawiera wszystkie niezbędne dla uzasadnienia decyzji administracyjnej elementy. Zarzuty dotyczące wadliwej oceny materiału dowodowego dokonanej przez RDOŚ poprzedzającej wydanie postanowienia z dnia [...] stycznia 2013r., są oceną tego materiału dowodowego dokonaną przez skarżących. Postanowienie RDOŚ, wydane zgodnie z posiadanymi w tym zakresie kompetencjami, zostało należycie uzasadnione, wskazano w nim okoliczności, które dały podstawę do odmowy uzgodnienia planowanej inwestycji, ze względu na ochronę obszaru Natura 2000. Postanowienie to wiąże organ właściwy w sprawie ustalenia warunków zabudowy, obligowało więc organ do odmowy ustalenia warunków zabudowy z uwagi na brak zgodności z przepisami odrębnymi. Wbrew zarzutom odwołujących się organ prowadząc ponowieni postępowanie nie pominął wskazań zawartych w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie. M. i J.D. złożyli skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie na wskazaną wyżej decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] września 2013r. Zaskarżając powyższą decyzję w całości, zarzucili jej naruszenie: - art. 98 ust.2 i 3 u.d.i.ś przez nieprawidłowe zastosowanie normy zawartej w art. 98 ust. 3 u.d.i.ś oraz bezzasadną odmowę uzgodnienia przez Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska warunków realizacji przedsięwzięcia w sytuacji, gdy z prawidłowej oceny oddziaływania przedsięwzięcia na obszar Natura 2000, zawartej w Raporcie o oddziaływaniu przedsięwzięcia na obszar Natura 2000 wynika, że przedsięwzięcie nie będzie znacząco negatywnie oddziaływać na ten obszar; - naruszenie wyrażonej w art. 6 k.p.a. zasady praworządności oraz zawartych w art. 7 k.p.a. zasad dochodzenia prawdy obiektywnej i uwzględniania interesu społecznego i słusznego interesu obywateli, między innymi przez wydanie skarżącym odmownej decyzji, podczas gdy przy tożsamym stanie faktycznym - dla działek sąsiednich - organ I instancji wydał decyzję pozytywną; - art. 61 ust. 1 pkt 5 u.p.z.p. przez jego błędną wykładnię, skutkującą stwierdzeniem, że w przypadku nieruchomości wnioskodawców nie zostały spełnione określone tym przepisem przesłanki do wydania decyzji o warunkach zabudowy, poprzez bezzasadne uznanie, że planowana inwestycja nie spełnia wymogu zgodności z odrębnymi przepisami, a w szczególności art. 33 ust. 1 ustawy o ochronie przyrody, - art. 33 ust. 1 ustawy o ochronie przyrody przez błędną wykładnię pojęcia "znaczącego negatywnego oddziaływania" i niewłaściwe zastosowanie, w wyniku bezzasadnego uznania, że przedsięwzięcie będzie znacząco negatywnie oddziaływać na cele ochrony obszaru Natura 2000; - art. 31 ust. 3 Konstytucji i art. 1 Protokołu nr 1 do Paktu Praw Człowieka przez niedopuszczalną ingerencję wprawo własności bez koniecznego zachowania "sprawiedliwej równowagi" między wymogami interesu publicznego i z naruszeniem istoty tego prawa (art. 64 ust. 3 Konstytucji), do czego doszło poprzez faktycznie uznanie zabudowy terenów w miejscowości S., za niedopuszczalną co do zasady; - naruszenie art. 18 Konsytuacji RP, która stanowi najważniejszą w hierarchii aktów prawnych, prawa do poszanowania godności oraz ochrony rodziny poprzez uniemożliwienie zapewnienia szeregu ważnych dla funkcjonowania społecznego funkcji, jakie w tej kwestii spełnia mieszkanie- funkcji wyższego rzędu; - naruszenie konstytucyjnej zasady równości, zawartej w art. 2 Konstytucji RP, stanowiącym, że "Rzeczpospolita Polska jest demokratycznym państwem prawnym" poprzez nieprzestrzeganie prawa przez RDOŚ w zakresie ochrony środowiska, m. in. z art. 33 ustawy o ochronie przyrody, 191 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej – tzw. zasady przezorności i zachowania zapobiegawczego, jak również poprzez uchylanie się od obowiązków ustawowych a to z art. 4 ustawy o ochronie przyrody; - przedstawienie nieprawdy w postanowieniu RDOŚ z dnia [...] stycznia 2013r., ponieważ założenie RDOŚ, że szata roślinna zinwentaryzowana w granicach działki zostanie zachowana, nie będzie spełnione gdyż jednocześnie RDOŚ odmawia nawiązania współpracy w celu ekstensywnego użytkowania tego terenu, doprowadzając do jego pogorszenia i całkowitego zaniku cennego siedliska 6510 Arrhenatherion elatioris na jego powierzchni; - przedstawienie nieprawdy w postanowieniu RDOŚ z dnia [...] stycznia 2013r., gdyż z analizy decyzji organów uzgadniających warunki zabudowy dla sąsiednich działek 99/5 – [...]; Zn.Spr. [...], 136/4 – [...] wynika, że w obszarze działki skarżących nie występuje siedlisko przyrodnicze oraz gatunki stanowiące przedmiot ochrony obszaru mającego znaczenie dla Wspólnoty "[...]" ([...]); - naruszenie wyrażonej w art. 8 k.p.a. zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów administracji poprzez przekroczenie granic administracyjnego uznania, manipulację, przedstawienie rażąco sprzecznych informacji dotyczące wspólnego obszaru dla działek 99/5, 100/6, 136/4; wydanie decyzji o odmowie ustalenia warunków zabudowy, przede wszystkim na skutek istnienia okoliczności, które nie zostały - wbrew wyraźnemu obowiązkowi, wynikającemu z przepisów prawa – uwzględnione; wydanie odmiennych decyzji (pozytywnych) dla wnioskodawców będących w tożsamym stanie prawnym i faktycznym, a dotyczących identycznych przedsięwzięć co planowana inwestycja skarżących; przeprowadzenie jedynie szczątkowego postępowania dowodowego, uniemożliwiającego dokładne wyjaśnienie stanu faktycznego; naruszenia prawa przez organy prowadzące postępowanie, wydawanie rozstrzygnięć w sposób arbitralny, z pominięciem podstawowych wartości, na jakich opiera się polski system prawny, takich jak równość i sprawiedliwość. Wskazując na powyższe, wnieśli o uchylenie decyzji organu I i II instancji oraz o zasądzenie na rzecz wnioskodawców kosztów postępowania wg norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie z przyczyn podniesionych w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje: Wojewódzki sąd administracyjny sprawuje w zakresie swej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej, co wynika z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269) zwana dalej p.u.s.a. Zakres tej kontroli wyznacza przepis art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zmianami), zwana dalej p.p.s.a. Stosownie do tego przepisu Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W myśl art. 145 p.p.s.a., Sąd zobligowany jest do uchylenia decyzji (bądź postanowienia) lub stwierdzenia nieważności, ewentualnie niezgodności z prawem, gdy dotknięta jest naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania, innym naruszeniem przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy; lub zachodzą przyczyny stwierdzenia nieważności decyzji wymienione w art. 156 k.p.a. lub innych przepisach. Jeżeli w wyniku przeprowadzonej kontroli Sąd nie stwierdzi wskazanych wyżej naruszeń skarga podlega oddaleniu stosownie do treści art. 151 p.p.s.a. Poddawszy takiej kontroli zaskarżoną decyzję Sąd doszedł do przekonania, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie i powinna zostać oddalona. Przystępując do oceny zaskarżonej decyzji wskazać należy, że w przedmiotowej sprawie orzekał już Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie, który wyrokiem z dnia 2 lipca 2012r., sygn. akt II SA/Rz 249/12 uchylił decyzję Kolegium z dnia [...] stycznia 2012r., poprzedzającą ją decyzję Wójta Gminy [...] z dnia [...] listopada 2011r. oraz postanowienie Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z dnia [...] listopada 2010r., znak: [...] odmawiające uzgodnienia przedsięwzięcia objętego ww. postępowaniem o ustalenie warunków zabudowy. Stosownie do treści art. 153 p.p.s.a ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia. Zatem Sąd dokonując oceny zaskarżonej decyzji dokonał jej przez pryzmat powyższej regulacji. Brzmienie 153 p.p.s.a. przesądza o tym, że orzeczenie sądu administracyjnego wywiera skutki wykraczające poza zakres postępowania sądowoadministracyjnego, gdyż jego oddziaływaniem objęte jest także przyszłe postępowanie administracyjne w danej sprawie. Z kolei, związanie samego sądu administracyjnego, w rozumieniu art. 153 p.p.s.a. oznacza, że nie może on formułować nowych ocen prawnych, które są sprzeczne z wyrażonym wcześniej poglądem, lecz zobowiązany jest do podporządkowania się mu w pełnym zakresie oraz konsekwentnego reagowania w razie stwierdzenia braku zastosowania się organu administracji publicznej do wskazań w zakresie dalszego postępowania (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 7 lutego 2013 r., sygn. akt: II OSK 1865/11, www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Materialnoprawną podstawą wydania zaskarżonej decyzji są przepisy ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2012r. poz. 647 ze zmianami), zwanej dalej "ustawą". Stosownie do treści art. 61 ust. 1 ustawy wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia następujących warunków: 1) co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu; 2) teren ma dostęp do drogi publicznej; 3) istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego; 4) teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1; 5) decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi. Zgodnie natomiast z art. 60 ust. 1 ustawy decyzję o warunkach zabudowy wydaje, z zastrzeżeniem ust. 3, wójt, burmistrz albo prezydent miasta po uzgodnieniu z organami, o których mowa w art. 53 ust. 4, i uzyskaniu uzgodnień lub decyzji wymaganych przepisami odrębnymi. Stosownie zaś do art. 53 ust. 4 pkt 8 w odniesieniu do innych niż wymienione w pkt 7 (obszary położone w granicach parku i jego otuliny) obszarów objętych ochroną na podstawie przepisów o ochronie przyrody organem takim jest regionalny dyrektor ochrony środowiska. Wojewódzki Sąd Administracyjny uchylając uprzednio wydane postanowienie RDOŚ wskazał, że organ negując treść raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na obszar Natura 2000 nie przeprowadził postępowania wyjaśniającego, albowiem nie wykazał, że przedsięwzięcie będzie znacząco negatywnego oddziaływać na ten obszar. Decyzja odmawiająca ustalenia warunków zabudowy dla wnioskowanego przedsięwzięcia i utrzymująca ją w mocy decyzja organu II instancji zostały uchylone ww. wyrokiem na zasadzie art. 145 § 1 pkt 1 "c" p.p.s.a w zw. z art. 135 p.p.s.a., z uwagi na fakt, że przedwczesna odmowa uzgodnienia warunków realizacji przedsięwzięcia w postanowieniu RDOŚ wpłynęła istotnie na rozstrzygnięcie w sprawie ustalenia warunków zabudowy, skoro była jedną z podstaw wydania decyzji odmownej. Sąd wskazał na niewłaściwe wyznaczenie obszaru analizowanego oraz konieczność ponownego rozważenia spełnienia warunków dobrego sąsiedztwa przez projektowane zamierzenie inwestycyjne. Sąd dokonawszy oceny zaskarżonej w niniejszej sprawie decyzji oraz rozstrzygnięć wydanych w granicach danej sprawy na podstawie art. 135 p.p.s.a stwierdza, że zarówno postanowienie RDOŚ [...] stycznia 2013r., znak: [...] odmawiające uzgodnienia warunków realizacji wnioskowanej inwestycji, jak i zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja organu I instancji są prawidłowe i zostały wydane przy spełnieniu kryterium legalności z uwzględnieniem wytycznych zawartych w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie, sygn. akt: II SA/Rz 249/12. W pierwszej kolejności podnieść należy, że RDOŚ prowadząc ponownie postępowanie w sprawie uzgodnienia warunków realizacji przedsięwzięcia objętego wnioskiem uzupełnił postępowanie wyjaśniające m. in. o opinię przedstawioną przez Komitet Ochrony Orłów – Region [...] w J., obrazującej wpływ inwestycji na ptaki szponiaste. Akta administracyjne zostały ponadto uzupełnione o raport oddziaływania na środowisko dla wnioskowanej inwestycji, sporządzony w lipcu 2010r. dla inwestycji objętej wnioskiem. RDOŚ po dokonaniu analizy materiału dowodowego odmówił uzgodnienia wnioskowanej inwestycji na działce o nr ewid. położonej w miejscowości S., oznaczonej nr 100/6. Postanowienie zostało wydane z zachowaniem zasad postępowania administracyjnego, w tym zasad prowadzenia postępowania dowodowego przy uwzględnieniu treści raportu oddziaływania inwestycji na środowisko. Obszar objęty wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy w przedmiotowej sprawie jest objęty ochroną, położony jest bowiem w obszarze specjalnej ochrony ptaków [...], w granicach obszaru mającego znaczenie dla wspólnoty [...], w granicach głównego korytarza ekologicznego o znaczeniu międzynarodowym – Korytarz [...]. Teren przedmiotowej inwestycji stanowi część rozległego, zwartego kompleksu łąkowo – pastwiskowego zinwentaryzowanego jako siedlisko przyrodnicze (6510), stanowiące przedmiot ochrony obszaru mającego znaczenie dla Wspólnoty [...]. Organ wykazał, ze realizacja przedsięwzięcia doprowadziłaby do zaboru fragmentu siedliska przyrodniczego oraz spotęgowała laby fragmentaryzację tego siedliska. Teren ten stanowi ważny element warunkujący występowanie antrofobnych gatunków ptaków drapieżnych, takich jak orlik krzykliwy i orlik przedni. Zezwolenie na lokalizacje inwestycji utrwaliłoby niekorzystny rozproszony system zabudowy, co spowodowałoby negatywne oddziaływanie na środowisko – oddziaływanie skumulowane bezpośrednie i pośrednie. Negatywne uzgodnienie warunków realizacji wnioskowanego przedsięwzięcia przez regionalnego dyrektora ochrony środowiska z uwagi na fakt, że inwestycja może znacząco negatywnie oddziaływać na obszar specjalnej ochrony ptaków [...] oraz obszar mający znaczenie dla Wspólnoty [...], wyłącza zatem wydanie decyzji o warunkach zabudowy dla tej inwestycji, oznacza to bowiem decyzji pozytywna byłaby niezgodna z przepisami odrębnymi, tj. art. 33 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004r. o ochronie przyrody (Dz. U. Nr 151, poz. 1220 ze zmianami). Mając na uwadze powyższe Sąd stwierdza, że organy orzekające w sprawie wydania decyzji w sprawie ustalenia warunków zabudowy prawidłowo uznały, że nie została spełniona jedna z przesłanek wydania decyzji o warunkach zabudowy określona w art. 61 ust. 1 pkt 5 - o niezgodności inwestycji z przepisami odrębnymi tj. art. 33 ustawy o ochronie przyrody, mając na uwadze wytyczne zawarte w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie wydanego w sprawie o sygn. akt: II SA/Rz 249/12. Sąd ustalenia te podziela i uznaje, że dokonano ich zgodnie z zachowaniem kryterium legalności. Zezwolenie na lokalizację inwestycji na terenie objętym wnioskiem utrwaliłoby system rozproszony zabudowy, negatywnie oddziałujący na obszar specjalnej ochrony ptaków Natura 2000 "[...]". Skutki rozproszonej zabudowy na obszarze niezabudowanym są znacznie bardziej rozległe niż gdyby na obszarze tym istniała zabudowa skomasowana. Wprowadzenie zabudowy na terenie otwartym spowodowałoby, że przedmiot ochrony obszaru Natura 2000 "[....]" podlegałby oddziaływaniu związanemu z zabudową. Rozwój linii zabudowy mógłby spowodować tzw. przesuwanie się linii tolerancji, czyli zmniejszanie się dystansu pomiędzy żerowiskiem od nowych terenów zabudowy i w konsekwencji utratę w ich sąsiedztwie całego żerowiska. Stanowisko podobne zostało wyrażone w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 14 lutego 2013r., II OSK 1941/11 (www.orzeczenia.nsa.gov.pl) Pomimo zmiany przepisów regulujących procedurę wydawania i zaskarżania postanowień wydawanych w zakresie uzgodnień w przedmiocie ochrony środowiska wyrok ten co do meritum sprawy pozostaje aktualny. Wydanie pozytywnej decyzji o warunkach zabudowy, w sytuacji prawidłowo wydanego postanowienia o odmowie uzgodnienia warunków realizacji spornego przedsięwzięcia, naruszałoby art. 100 ustawy o udostępnianiu informacji, uchybiając zasadzie związania organów wydających decyzję o warunkach zabudowy oraz odbierałoby organowi uzgadniającemu prawo do wiążącego decydowania w zakresie zarezerwowanym ściśle dla niego. Sąd stwierdza także, że zgromadzony w sprawie materiał dowodowy i ocena, jaką przeprowadziły organy orzekające stanowią w ocenie Sądu wystarczającą podstawę do odmowy wydania decyzji o warunkach zabudowy. Nie zasługują na uwzględnienie podniesione w skardze zarzuty. Sąd nie dopatrzył się naruszenia art. 98 ust. 2 i 3 u.d.iś., gdyż postępowanie wyjaśniające przeprowadzone przez RDOŚ wykazało znaczące oddziaływanie inwestycji na obszar Natura 2000. Chybiony jest także zarzut naruszenia zasad prowadzenia postępowania dowodowego zawartych w art. 6 i art. 7 i art. 8 k.p.a. Sąd nie dopatrzył się także naruszenia art. 61 ust. 1 pkt 5 u.p.z.p. poprzez dokonanie jego błędnej wykładni ani też art. 33 ust. 1 ustawy o ochronie przyrody przez jego błędną wykładnie i niewłaściwe zastosowanie. Za chybione uznać należy zarzuty dotyczące naruszenia Konstytucji. Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a oddalił skargę.