IV SA/Wa 2461/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Agnieszka Łąpieś-Rosińska, Sędziowie sędzia WSA Alina Balicka, sędzia WSA Małgorzata Małaszewska-Litwiniec (spr.), Protokolant st. sekr. sąd. Katarzyna Tomiło-Nawrocka, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 marca 2014 r. sprawy ze skargi K. B. na decyzję Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia [...] sierpnia 2013 r. nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej - oddala skargę - IV SA/Wa 2461/13 U Z A S A D N I E N I E Zaskarżoną do Sądu Administracyjnego decyzją z dnia [...].08.2013 r. Główny Inspektor Ochrony Środowiska (dalej GIOŚ), po rozpatrzeniu odwołania K. B., prowadzącego działalność pod nazwą K., utrzymał w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia [...].10.2010 r., znak: [...] w przedmiocie wymierzenia - na podstawie art. 79b ust. 2 pkt 5 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. o odpadach (Dz. U. z 2010 r. Nr 185, poz. 1243, ze zm.) - kary pieniężnej w wysokości 10 000,00 zł, za prowadzenie działalności w zakresie zbierania odpadów bez wymaganego zezwolenia. K. B. w odwołaniu zarzucił zaskarżonej decyzji naruszenie przepisów postępowania mających istotny wpływ na treść orzeczenia, tj.: - niewskazanie w zaskarżonej decyzji podmiotu, do którego zostało skierowane rozstrzygnięcie (art. 6 k.p.a. w zw. z art. 107 § 1 K.p.a.), - niewskazanie w zaskarżonej decyzji dowodów, które organ uznał za udowodnione i na podstawie których wydał decyzję oraz niezawarcie w zaskarżonej decyzji wyjaśnienia podstaw prawnych tej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa (art. 6 K.p.a. w związku z art. 107 § 3 K.p.a.), - niezapewnienie skarżącemu czynnego udziału w niniejszej sprawie, co przejawiło się w uniemożliwieniu mu wypowiedzenia się na temat zgromadzonego materiału dowodowego przed wydaniem zaskarżonej decyzji (art. 6 K.p.a. oraz art. 8 K.p.a. w związku z art. 10 § 1 K.p.a.), - błędne ustalenie, że skarżący jest osobą prowadzącą działalność w zakresie zbierania odpadów, podczas gdy skarżący przekonany jest, iż dąży do usunięcia ich ze swojej posesji, sukcesywnie oddając je przedsiębiorstwu zbierającemu odpady (art. 7 K.p.a. w związku z art. 77 § 1 K.p.a.). Kwestionowane rozstrzygnięcie zapadło w następujących okolicznościach sprawy. [...] Wojewódzki Inspektoratu Ochrony Środowiska w L. w dniu [...] września 2010 r. przeprowadził kontrolę sprawdzającą, uzasadnioną wynikami poprzedniej kontroli przeprowadzonej w dniu [...] marca 2010 r., która wykazała rażące naruszenia przepisów prawa w firmie prowadzonej przez Pana K. W trakcie kontroli [...] WIOŚ ustalił, że strona prowadzi zbiórkę, skup i sprzedaż odpadów, głównie złomu metalowego oraz zużytego sprzętu elektrycznego i elektronicznego. Świadczy o tym większe niż poprzednio nagromadzenie tego rodzaju odpadów. W wyniku kontroli stwierdzono, że strona nie posiada uregulowanego stanu formalnoprawnego w zakresie zbierania odpadów. Ustalenia te zostały odnotowane w protokole kontroli znak: [...], podpisanym przez kontrolującego i kontrolowanego w dniu [...] września 2010 r. W związku z ustaleniami kontroli [...] Wojewódzki Inspektor Ochrony Środowiska pismem z dnia [...] września 2010 r. wszczął postępowanie administracyjne w sprawie wymierzenia K. B. kary pieniężnej za prowadzenie działalności w zakresie zbierania odpadów bez wymaganego zezwolenia. Organ odwoławczy wyjaśnił, że w dniu 23 stycznia 2013 r. weszła w życie nowa ustawa z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach (Dz. U. z 2013 r., poz. 21), która na mocy art. 252 uchyliła dotychczas obowiązującą ustawę z dnia 27 kwietnia 2001 r. o odpadach (t.j. Dz. U. z 2010 r., Nr 185, poz. 1243 ze zm.). Art. 246 nowej ustawy o odpadach stanowi, iż "w sprawach wszczętych i niezakończonych stosuje się dotychczasowe przepisy karne oraz o karach pieniężnych w dotychczasowym brzmieniu", co obligowało Głównego Inspektora Ochrony Środowiska do rozpoznania niniejszej sprawy zgodnie z przepisami karnymi i o karach pieniężnych uchylonej ustawy o odpadach z dnia 27 kwietnia 2001 r. Organ II instancji rozpoznając ponownie sprawę stwierdził, że zaskarżona decyzja została wydana prawidłowo i zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa. Naruszenia były stwierdzone i udokumentowane w protokole z kontroli znak: [...], do którego strona nie wniosła zastrzeżeń. Zgodnie z art. 28 ust. 1 ustawy o odpadach "prowadzenie zbierania wymaga uzyskania zezwolenia" w związku z czym, jak podkreślił organ odowoławczy, strona była zobligowana do uzyskania zezwolenia na zbieranie odpadów. W myśl art. 79b ust. 2 pkt 5 ustawy o odpadach "jeżeli posiadacz odpadów lub transportujący odpady prowadzi działalność w zakresie zbierania, transportu, odzysku lub unieszkodliwiania odpadów bez wymaganego zezwolenia lub z naruszeniem jego warunków, podlega karze pieniężnej w wysokości 10 000 zł". Karę tę, zgodnie z art. 79d ust. 1 cyt. ustawy o odpadach, wymierza w drodze decyzji właściwy wojewódzki inspektor ochrony środowiska. Argument podniesiony przez stronę w odwołaniu oparty na art. 6 K.p.a. w związku z art. 107 §1 K.p.a., dotyczący niewskazania w zaskarżonej decyzji podmiotu, do którego rozstrzygnięcie zostało skierowane organ II instancji uznał za bezzasadny. Z punktu widzenia prawidłowości decyzji obojętne jest, w którym miejscu decyzji strona zostanie wskazana. Istotne jest, by była ona w sposób jednoznaczny określona. W decyzji wydanej przez [...] Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia [...] października 2010 r. strona została oznaczona. Wobec tego jest to decyzja administracyjna, ponieważ został spełniony jeden z warunków stawianych indywidualnemu aktowi administracyjnemu, tj. skonkretyzowanie adresata rozstrzygnięcia organu administracji (por. wyrok Naczelnego Sadu Administracyjnego w Warszawie z dnia 14 czerwca 2011 r., IOSK 325/11, LEX nr 990245). Odnosząc się do argumentu podnoszonego przez stronę z przywołaniem art. 6 K.p.a.oraz art. 8 K.p.a. w związku z art. 10 §1 K.p.a. organ wskazał, że pismem z dnia [...] listopada 2012 r. poinformowano stronę o zakończeniu zbierania materiału dowodowego w sprawie decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia [...] października 2010 r., wymierzającej karę pieniężną w wysokości 10 000 zł za prowadzenie działalności w zakresie zbierania odpadów bez wymaganego zezwolenia oraz poinformowano K. B. o możliwości zapoznania się z materiałami dotyczącymi sprawy w siedzibie Głównego Inspektora Ochrony Środowiska w [...]. Wsobec tego zapewniono stronie czynny udział w toczącym się postępowaniu. Strona miała możliwość wniesienia nowych faktów I wyjaśnień do sprawy, a także wypowiedzenia się na temat zgromadzonego materiału dowodowego, zgodnie z art. 10 § 1 K.p.a. Argument strony, iż nie prowadzi działalności w zakresie zbierania odpadów w postaci złomu stalowego o kodzie 17 04 05, nie ma wpływu na rozstrzygnięcie sprawy. Wskazuje na to definicja zawarta w art. 3 ust. 1 ustawy o odpadach, gdzie przez "zbieranie odpadów rozumie się każde działanie, w szczególności umieszczanie w pojemnikach, segregowanie i magazynowanie odpadów, które ma na celu przygotowanie ich do transportu do miejsc odzysku lub unieszkodliwiania. W związku z tym, że magazynowanie jest jednym z elementów zbierania, nie ulega wątpliwości, że K. B. magazynuje odpady na swojej posesji, co w myśl art. 3 ust. 3 pkt 3 ustawy o odpadach stanowi "czasowe przetrzymywanie lub gromadzenie odpadów przed ich transportem, odzyskiem lub unieszkodliwianiem". K. B. jest zatem zbierającym odpady w postaci złomu stalowego o kodzie 17 04 05, przekazującym następnie te odpady odpowiedniemu przedsiębiorstwu (Zakładowi Usługowo - Handlowemu L.), zajmującemu się ich dalszym gospodarowaniem. W ocenie organu doszło więc do naruszenia art. 28 ust. 1 ustawy o odpadach. Wobec przytoczonych przepisów prawa oraz zebranych dowodów w postaci materiału fotograficznego, wykonanego podczas przeprowadzonej przez [...] WIOŚ kontroli, nietrafne staje się stwierdzenie strony zwarte w odwołaniu. Główny Inspektor Ochrony Środowiska stwierdził, iż organ I instancji naruszył art. 107 § 3 K.p.a., zgodnie z którym "uzasadnienie faktyczne decyzji powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne - wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa. Jednakże w wyniku wnikliwej merytorycznej analizy i oceny zebranego materiału dowodowego, organ II instancji w oparciu o art. 80 K.p.a. ustalił, że stwierdzona okoliczność została udowodniona. Przeprowadzona przez GIOŚ weryfikacja zgromadzonego materiału dowodowego stanowi podstawę do utrzymania zaskarżonej decyzji w całości i wymierzenia K. B. kary pieniężnej w wysokości 10 000 zł, za zbieranie odpadów bez wymaganego zezwolenia. Organ odowławczy stwierdził także, iż ponadto przepis art. 79b ust. 2 pkt. 5 w/w ustawy o odpadach ma charakter obligatoryjny i organ nie może odstąpić od wymierzenia kary za naruszenie stwierdzone podczas przeprowadzonej kontroli. We wniesionej skardze skarżacy zarzucił: I. błędną wykładnię art. 246 ustawy o odpadach z dnia 14 grudnia 2012r., polegającą na bezpodstawnym przyjęciu, iż przepisy tej ustawy nie mają zastosowania w niniejszej sprawie, w sytuacji gdy prawidłowa interpretacja naruszonego przepisu prowadzi do jednoznacznego wniosku, iż jedynie przepisy karne oraz o karach pieniężnych ustawy o odpadach z dnia 27 kwietnia 2001 r. winny znaleźć zastosowanie do spraw wszczętych i niezakończonych w dacie wejścia w życie nowej ustawy; II. naruszenie przepisów postępowania, tj.: - 6 i 7 K.p.a. - przez nieuwzględnienie przez organ II instancji, mimo dostrzeżenia tego faktu, zmiany przepisów prawa materialnego w toku postępowania administracyjnego, między wydaniem decyzji w pierwszej instancji a rozpatrzeniem odwołania, tj. wejścia w życie ustawy o odpadach z dnia 14 grudnia 2012 r. i rozpoznanie całej sprawy wyłącznie w oparciu o przepisy ustawy o odpadach z dnia 27 kwietnia 2001 r. ; - art. 7 i art. 77 § 1 K.p.a. przez ich niezastosowanie i zaniechanie podjęcia działań nakierowanych na dokładne ustalenie stanu faktycznego sprawy i niewyjaśnienie rozbieżności pomiędzy wyjaśnieniami strony, a materiałem uzyskanym w toku prowadzonego postępowania, w zakresie tego czy odwołujący się prowadził działalność polegającą na zbiórce odpadów, a w szczególności zaniechanie ustalenia jakiego rodzaju były to odpady; - art. 80 K.p.a. przez błędną jego wykładnię i bezpodstawne przyjęcie, iż w oparciu o wynikającą z naruszonego przepisu zasadę swobodnej oceny dowodów organ II instancji może sanować wadliwość decyzji wydanej przez organ I instancji, polegającą na wadliwym uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, przejawiającym się w niewskazaniu faktów uznanych za udowodnione, jak również niedokonaniu oceny przeprowadzonych dowodów; - art. 107 § 1 K.p.a. - przez jego niezastosowanie i niewskazanie w sentencji zaskarżanej decyzji podstawy prawnej rozstrzygnięcia; - art. 138 § 2 K.p.a. w zw. z art. 9 i 11 K.p.a. przez ich niezastosowanie i nieuchylenie zaskarżanej decyzji mimo dostrzeżenia przez organ II instancji jej wadliwości, polegającej na brakach w uzasadnieniu faktycznym. Konkludując skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Skarżący zarzucił, że organ odwoławczy wydając zaskarżane rozstrzygnięcie opierał się na przepisach prawa uchylonych w dacie procedowania i orzekania. Główny Inspektor Ochrony Środowiska dostrzegł co prawda, iż w obrocie prawnym funkcjonuje ustawa o odpadach z dnia 14 grudnia 2012 r., która uchyliła ustawę z dnia 27 kwietnia 2001 r. Zacytował przepis art. 246 nowej ustawy, zgodnie z którym do spraw wszczętych pod rządami "starej" ustawy i dotąd niezakończonych, stosuje się dotychczasowe przepisy karne oraz o karach pieniężnych - czyli przepisy zawarte w rozdziałach 9 i 9a uchylonej ustawy (od art. 69a do art. 79d). Analiza uzasadnienia zaskarżonej decyzji prowadzi do wniosku, iż oprócz tych. przepisów organ powoływał się także na przepisy art. 28 ust. 1 i art. 3 ust. 1 i ust. 3 pkt. 3 uchylonej ustawy. Tym samym uprawnionym jest pogląd, iż ustalony stan faktyczny, niezależnie od wadliwości poczynionych w tym zakresie ustaleń, był oceniany przy użyciu definicji ustawowych oraz norm statuujących obowiązki strony, które w dacie orzekania nie obowiązywały. Organ odwoławczy ma obowiązek uwzględnienia nowego stanu prawnego, jeżeli z nowych przepisów nie wynika inny skutek. W niniejszej sprawie organ odwoławczy dostrzegł zmianę, prawidłowo wskazał także przepis intertemporalny, jednak rozpoznając sprawę zastosował przepisy uchylone. GIOŚ, jak wywodzi skarga, pominął nałożony ustawą obowiązek wskazania podstawy prawnej rozstrzygnięcia. Przywołał jedynie przepis art. 138 K.p.a., który ustanawia podstawę prawną orzekania w II. instancji. Niewskazane natomiast zostały przepisy prawa materialnego, których zastosowanie było niezbędne dla rozstrzygnięcia sprawy. Z decyzji wydanej zarówno przez organ I. jaki II. instancji nie sposób wywnioskować, w ocenie skarżącego, w oparciu o jakie dowody przyjęte zostało, iż na posesji w P. miało miejsce zbieranie odpadów, oraz jakiego rodzaju miałyby być te odpady. Organ wprawdzie wymienił zużyty sprzęt elektryczny i elektroniczny, jednak nie zostało określone precyzyjnie o jaki sprzęt chodzi oraz, przede wszystkim, w jakich ilościach. Tym samym, jak dowodzi skarga, nie sposób określić, czy w stanie faktycznym niniejszej sprawy można mówić o gromadzeniu odpadów w rozumieniu ustawy. Braki w zakresie uzasadnienia w rozumieniu art. 107 § 3 K.p.a., co do faktów uznanych za udowodnione oraz oceny przeprowadzonych dowodów, co najmniej znacznie ograniczają możliwość merytorycznego zwalczania decyzji, jak zaznaczył skarżący. Trudno bowiem domyślać się w oparciu o jakie fakty i jakie dowody organ podjął taką, a nie inną decyzję. Skarżący stwierdził, że w istocie został pozbawiony możliwości sporządzenia odwołania zawierającego wszystkie zarzuty, zatem naruszona została zasada dwuinstancyjności postępowania administracyjnego. Zakwestionował także możliwość sanowania, w oparciu o zasadę swobodnej oceny dowodów sformułowaną w art. 80 K.p.a., braków decyzji pierwszoinstancyjnej. W odpowiedzi na skargę GIOŚ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał w całości argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje. Skarga nie została oparta na uzasadnionych podstawach. Wojewódzkie sądy administracyjne w oparciu m. in. o art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25.07.2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz.1269) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30.08.2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej P.p.s.a. uprawnione są do dokonywania kontroli działalności organów administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oceny legalności zaskarżonych aktów Sąd dokonuje poprzez ustalenie, czy podjęto je zgodnie z przepisami postępowania administracyjnego oraz czy prawidłowo zastosowano i zinterpretowano normy prawa materialnego. Należy nadto zauważyć, iż w myśl art. 134 P.p.s.a. Sąd rozstrzygając w granicach danej sprawy nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. GIOŚ zasadnie stwierdził, że w czasie rozstrzygania przez niego sprawy w obrocie prawnym funkcjonowała już nowa ustawa o odpadach z dnia 14 grudnia 2012 r., która uchyliła ustawę z dnia 27 kwietnia 2001 r. Jednocześnie zauważył, że przepisy intertemporalne nowej ustawy (art. 246) nakazują stosowanie do spraw wszczętych pod rządami poprzedniej ustawy i dotąd niezakończonych dotychczasowych przepisów karnych oraz o karach pieniężnych, a więc zawartych w rozdziałach 9 i 9a uchylonej ustawy (od art. 69a do art. 79d). Te przepisy zostały przez organ odwoławczy zastosowane w wydanym rozstrzygnięciu, utrzymującym w mocy decyzję I. instancji. Rozpoznając ponownie sprawę w jej całokształcie przyjął bowiem zasadnie, iż zaszły przesłanki do zastosowania kary określonej przez I. instancji, wiążąc ją zarazem z działalnością skarżącego, polegającą na prowadzeniu działalności w zakresie zbierania odpadów bez wymaganego zezwolenia. Nie ulega wątpliwości, że w obecnie obowiązującej ustawie o odpadach z dnia 14 grudnia 2012 r. Magazynowanie odpadów również mieści się w definicji zbierania odpadów, która to działalność wymaga posiadania stosownych zezwoleń (tak pod rządami poprzedniej jak i obecnej ustawy). Znamienne są wyniki przeprowadzonych na posesji skarżącego kontroli. Kontrola interwencyjna, przeprowadzona [...].03.2010 r. wykazała, że skarżący prowadzi zbiórkę zużytych urządzeń AGD, sprzętu komputerowego, mebli i złomu. Gromadzi odpady na nieutwardzonej powierzchni bez zadaszenia, aż do granicy z sąsiednią posesją. Sprzęt ten demontuje osobiście, a pozyskany złom przeznacza do sprzedaży. Nie posiada kart przekazania odpadów. Udzielono mu ostrzeżenia i sformułowano zarządzenia pokontrolne. Kolejna kontrola, tym razem pozaplanowa sprawdzająca, przeprowadzona została w dniu [...].09.2010 r. Wykazała, że wprawdzie nie stwierdzono gromadzenia większej ilości, w stosunku do ustaleń poprzedniej kontroli, zużytego sprzętu elektrycznego i elektronicznego, ale stwierdzono, że nadal prowadzona jest zbiórka, skup i sprzedaż głównie złomu metalowego (większe nagromadzenie tych odpadów). Złom jak ustalono jest sukcesywnie wywożony, ale K. B. w dalszym ciągu nie posiada zezwolenia na zbiórkę odpadów, ani też nie podjął żadnych kroków prowadzących do jego uzyskania. W protokole tym podano, że różne odpady nadal zgromadzone są na całej powierzchni jego działki, oraz w usytuowanych na niej budynkach, będących w złym stanie technicznym. Wobec tego stwierdzono, że w dalszym ciągu brak jest u skarżącego zezwolenia na zbiórkę odpadów oraz brak realizacji przez niego zarządzeń pokontrolnych WIOŚ z [...].03.2010 r., których termin realizacji upłynął [...].09.2010 r. Do obu protokołów skarżący nie wniósł uwag i zastrzeżeń. Organ I. instancji mając na uwadze wyniki przeprowadzonych kontroli wymierzył skarżącemu imiennie karę w wysokości 10 000 zł. Jednocześnie w sposób prawidłowy wskazał podstawę swego rozstrzygnięcia, w postaci art. 79 b ust. 2 pkt 5 i art. 79d ust. 1 wówczas obowiązującej ustawy o odpadach z 27.04.2001 r. Rozstrzygnięcie to zostało uzasadnione w sposób bardzo lakoniczny. Braki tego uzasadnienia uzupełnił i konwalidował, w ocenie Sądu, w sposób prawidłowy organ odwoławczy. Niewątpliwie decyzję swą GIOŚ skierował do skarżącego. Przede wszystkim dostrzegając zmianę ustawy o odpadach organ odwoławczy zasadnie stwierdził, że dalej będzie procesował w oparciu o ustawę z dnia 27 kwietnia 2001 r. o odpadach i zasadność zastosowania jej przepisów trafnie wyprowadził z art. 246 ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach. Ustalił, że skarżący jest zbierającym odpady w postaci złomu stalowego o kodzie 17 04 05, przekazującym następnie te odpady odpowiedniemu przedsiębiorstwu (Zakładowi Usługowo - Handlowemu L.), zajmującemu się ich dalszym gospodarowaniem. W ocenie organu, doszło więc do naruszenia art. 28 ust. 1 ustawy o odpadach. Przepis ten znajduje swój odpowiednik w obecnie obowiązującej ustawie o odpadach, podobnie jak i użyte z poprzedniej ustawy definicje ustawowe. W rozpatrywanej sprawie organ odwoławczy prawidłowo zastosował przepisy uprzednio obowiązującej ustawy o odpadach. Materiał dowodowy zgromadzony w aktach sprawy, w postaci protokołów przeprowadzonych kontroli na posesji skarżącego oraz obfitej dokumentacji fotograficznej bezspornie potwierdza, że na swej posesji skarżący K. B. magazynował wówczas odpady, co w myśl art. 3 ust. 3 pkt 3 ustawy o odpadach stanowi "czasowe przetrzymywanie lub gromadzenie odpadów przed ich transportem, odzyskiem lub unieszkodliwianiem". art. 3 ust. 1 ustawy o odpadach, gdzie przez "zbieranie odpadów rozumie się każde działanie, w szczególności umieszczanie w pojemnikach, segregowanie i magazynowanie odpadów, które ma na celu przygotowanie ich do transportu do miejsc odzysku lub unieszkodliwiania. Wobec tego nie są trafne zarzuty skargi naruszenia wymienionych w niej przepisów postępowania. Organ odwoławczy, wbrew zarzutom skargi, przeprowadził wyczerpujące postępowanie wyjaśniające i dowodowe w rozumieniu art. 136 K.p.a. W jego wyniku prawidłowo ustalił stan faktyczny sprawy. Wskazał ustawę, której przepisy zastosował i wyjaśnił tego podstawy. Stanowisko swe prawidłowo uzasadnił, konwalidując braki takiego uzasadnienia w rozstrzygnięciu I. instancji. Podał kod odpadu i zarzucił brak zezwolenia do jego magazynowania u skarżącego. Niewątpliwie też decyzję skierował do skarżącego. Co do ilości zgromadzonych odpadów, to wystarczającą ilustrację ich wielkiej ilości stanowi dokumentacja fotograficzna, sporządzona podczas przeprowadzonej kontroli. Z przytoczonych przyczyn Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na zasadzie art. 151 ustawy z dnia 30.08.2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 1270 ze zm.) - orzekł jak w sentencji.