II GZ 740/14

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Jan Bała po rozpoznaniu w dniu 14 listopada 2014 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia W. K. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we W. z dnia 18 czerwca 2014 r. sygn. akt III SA/Wr 13/14 w zakresie odmowy przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym w sprawie ze skargi W. K. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] października 2013 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie przepisów o transporcie drogowym postanawia: oddalić zażalenie. Postanowieniem z 18 czerwca 2014 r., sygn. akt III SA/Wr 13/14, Wojewódzki Sąd Administracyjny we W. odmówił W. K. przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym. Sąd stwierdził, że skarżący nie wykazał, pomimo dwukrotnego wezwania, że jego sytuacja materialna i rodzinna uzasadnia przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym. Nie dostarczył dokumentów, których treść uprawdopodobniałaby, że jego sytuacja materialna przemawia za przyznaniem mu prawa pomocy. Ograniczył się jedynie do podania takich danych, które mogły świadczyć o jego trudnej sytuacji materialnej, nie wykazał natomiast w sposób określony w doręczonych wezwaniach, że jedynym źródłem jego utrzymania jest emerytura, a także że nie posiada żadnych oszczędności i nie korzysta z żadnych form pomocy społecznej. Zażalenie na powyższe postanowienie złożył skarżący, wnosząc o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania WSA we W. względnie o zmianę zaskarżonego postanowienia. W uzasadnieniu skarżący stwierdził, że jest ubogim człowiekiem, nie stać go na ponoszenie jakichkolwiek kosztów postępowania oraz adwokackich. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zawiera usprawiedliwionych podstaw, więc zasługuje na oddalenie. Zgodnie z art. 246 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; dalej p.p.s.a.) przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym następuje, gdy osoba wykaże że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. Na wnioskodawcy ciąży zatem obowiązek przedstawienia stosownych dowodów, aby sąd rozpoznający wniosek o przyznanie prawa pomocy mógł dokonać rzetelnej oceny jego rzeczywistej sytuacji majątkowej. Stosownie jednak do art. 255 p.p.s.a. jeżeli oświadczenie strony zawarte we wniosku o przyznanie prawa pomocy okaże się niewystarczające do oceny jego rzeczywistego stanu majątkowego i możliwości płatniczych oraz stanu rodzinnego lub budzi wątpliwości, strona obowiązana jest złożyć na wezwanie dodatkowe oświadczenie lub przedłożyć dokumenty źródłowe dotyczące jej stanu majątkowego, dochodów lub stanu rodzinnego. Skarżący, pomimo otrzymania dwukrotnego wezwania do przedłożenia dokumentów obrazujących jego sytuację majątkową, nie przedstawił żadnych dodatkowych dokumentów świadczących o stanie jego finansów. Stwierdził jedynie, że jest osobą ubogą, na dowód czego załączył do wniosku o przyznanie prawa pomocy przekazy pocztowe – potwierdzenie wypłaty emerytury. NSA podziela stanowisko Sądu I instancji, że skarżący w sposób niewystarczający wykazał swoją sytuację finansową. Nieprzedstawienie dokumentów, do przesłania których W. K. był wezwany (zeznania podatkowego za rok 2012, wyciągów z rachunków bankowych, zestawienia ponoszonych miesięcznie wydatków oraz informacji, czy skarżący korzysta z pomocy społecznej i innych form wsparcia państwowego), powoduje, że Sąd I instancji nie miał możliwości w sposób rzetelny ocenić sytuacji majątkowej skarżącego. Wobec tego w sposób zgodny z prawem odmówił skarżącemu przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.