VI SA/Wa 345/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Grzelak Sędziowie Sędzia WSA Jolanta Królikowska-Przewłoka (spr.) Sędzia WSA Danuta Szydłowska Protokolant st. sekr. sąd. Jan Czarnacki po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 kwietnia 2012 r. sprawy ze skargi P. J. na decyzję Głównego Inspektora Jakości Handlowej Artykułów Rolno - Spożywczych z dnia [...] grudnia 2011 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji w sprawie jakości produktu oddala skargę Zaskarżoną decyzją z dnia [...] grudnia 2011 r. Główny Inspektor Jakości Handlowej Artykułów Rolno-Spożywczych utrzymał w mocy swoją decyzję z dnia [...] września 2011 r., odmawiającą stwierdzenia nieważności decyzji z dnia [...] marca 2006 r., stwierdzającej wadę partii 420 kg produktu "[...]", z uwagi na zawartość tłuszczu niemlecznego i ustalającej stopień pogorszenia jakości na poziomie 52 %. Do wydania powyższych decyzji doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym: Pismem z dnia z dnia [...] lutego 2011 r. P. J., skarżący w niniejszej sprawie, złożył do Głównego Inspektora Jakości Handlowej Artykułów Rolno- Spożywczych (GIJHARS) wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Jakości Handlowej Artykułów Rolno-Spożywczych z dnia [...] marca 2006 r. nr [...], którą to decyzją, z uwagi na zawartość tłuszczu niemlecznego stwierdzono wadę partii 420 kg produktu o nazwie "[...] " wyprodukowanego w Firmie Handlowo - Usługowej "[...] " P. J., ul. [...],[...], oznaczenie partii: 9 02 A 6 D, oraz ustalono stopień pogorszenia jakości produktu na 52 %. W uzasadnieniu wniosku skarżący wskazał, że przy wydaniu kwestionowanej decyzji zastały naruszone przepisy art. 11 ust. 4 ustawy z dnia 5 lipca 2001 r. o cenach oraz art. 17 ust. 3 ustawy o jakości handlowej artykułów rolno-spożywczych, ponieważ przedmiotowa decyzja została wydana po przeprowadzeniu kontroli przez [...] Wojewódzkiego Inspektora JHARS w P.Sp. z o.o. w [...],[...],[...]. Zdaniem skarżącego skontrolowany podmiot jest detalistą, a organy IJHARS nie sprawują nadzoru nad jakością handlową w handlu detalicznym. Taką kontrole sprawuje Inspekcja Handlowa. Z tego względu w niniejszej sprawie zaszła przesłanka stwierdzenia nieważności z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Skarżący wskazał, że przedmiotem kontroli w jego firmie było konfekcjonowanie i sprzedaż P. Sp. z o.o. partii "[...]" z udziałem tłuszczów obcych innych niż tłuszcz mleczny, a nie ustalenie stopnia wady lub uszkodzenie produktu (co niezgodnie z przepisami było przedmiotem kontroli WIJHARS w P. Sp. z o.o.). Sprawozdanie z badań nr [...] nie mogło być zatem podstawą do wydania decyzji z [...] marca 2006 r., a w szczególności do przyjęcia zawartości tłuszczów obcych oraz ustalenia stopnia pogorszenia jakości na poziomie 52 %. Decyzją z dnia [...] września 2011 r. Główny Inspektor Jakości Handlowej Artykułów Rolno-Spożywczych na podstawie art. 158 § 1 w związku z art. 156 § 1 pkt 1-7 oraz art. 157 § 1 k.p.a., w związku z art. 21 ustawy z dnia 21 grudnia 2000 r. o jakości handlowej artykułów rolno- spożywczych (Dz. U. z 2005 r. Nr 187, poz. 1577, z późn. zm.), odmówił stwierdzenia nieważności decyzji K[...] Wojewódzkiego Inspektora Jakości Handlowej Artykułów Rolno-Spożywczych z dnia [...] marca 2006 r. W uzasadnieniu organ podkreślił, że jako podstawa prawna przedmiotowej decyzji został wskazany art. 11 ust. 4 ustawy o cenach. Stosownie do treści tego przepisu, w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania decyzji przez [...] Wojewódzkiego Inspektora JHARS, organ nadzoru, stwierdzając w wyniku przeprowadzonej kontroli wady lub uszkodzenia, o których mowa w art. 11 ust. 1 oraz jednoczesny brak odpowiedniej obniżki ceny, określa ich rodzaj i stopień w formie decyzji, od której przysługuje odwołanie na zasadach określonych w Kodeksie postępowania administracyjnego. Zdaniem organu pomimo, że decyzja zawiera stwierdzenie "ustalić stopień pogorszenia jakości na poziomie 52 %", to nie ma wątpliwości, iż jest to ustalenie stopnia wad przedmiotowego produktu na poziomie 52 %. Organ wskazał, że zgodnie z art. 11 ust. 1 ustawy o cenach, przedsiębiorca będący producentem ma obowiązek obniżyć cenę m.in. w przypadku, gdy towar nie posiada wymaganych cech jakościowych. W niniejszej sprawie wadliwość towaru polegała na obecności tłuszczów niemlecznych w produkcie deklarowanym jako masło. Z tego względu przedmiotowy artykuł rolno-spożywczy nie spełniał wymagań jakości handlowej. Decyzja została wydana po stwierdzeniu wad produktu i przeprowadzeniu kontroli u producenta, tak jak stanowił art. 11 ust. 1 ustawy o cenach. Zdaniem organu nawet gdyby przyjąć pogląd strony, że przy wydawaniu decyzji naruszono przepisy prawa, to z pewnością nie byłoby to "rażące naruszenie prawa", o którym mowa w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Organ wskazał, że kwestionowana decyzja zawiera niezbędne elementy, w tym m. in. wskazanie wady produktu, tj., że produkt nie spełnia wymagań jakości handlowej z uwagi na stwierdzoną zawartość tłuszczów obcych, wskazuje podstawę prawną i nie można uznać, że decyzja została wydana z rażącym naruszeniem prawa. Tym samym wniosek skarżącego nie ma uzasadnionych podstaw. Skarżący pismem z [...] października 2011 r. złożył wniosek o ponowne rozpoznanie sprawy, w którym wskazując na argumenty jak we wniosku o stwierdzenie nieważności, decyzji GIJHARS z [...] września 2011 r. zarzucił naruszenie: - art. 156 § 1 pkt 1 k.p.a. w związku z art. 17 ust. 3 ustawy o jakości handlowej artykułów rolno-spożywczych poprzez ich niezastosowanie w sytuacji, gdy wystąpiły ku temu ustawowe przesłanki i w konsekwencji brak stwierdzenia nieważności decyzji wydanej z naruszeniem przepisów o właściwości; - art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie w sytuacji, gdy wystąpiły ku temu ustawowe przesłanki oraz jego błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, iż w stanie faktycznym sprawy nie ziściła się przesłanka rażącego naruszenia prawa; - art. 11 ust. 4 ustawy z dnia 5 lipca 2001 r. o cenach w związku z art. 17 ust. 3 ustawy o jakości handlowej artykułów rolno-spożywczych poprzez ich błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, iż organem nadzoru nad jakością handlową artykułów rolno-spożywczych w obrocie detalicznym jest Wojewódzki Inspektor Jakości Handlowej Artykułów Rolno-Spożywczych, - § 4 ust. 1 Rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 7 marca 2003 r. w sprawie szczegółowych warunków pobierania próbek artykułów rolno- spożywczych poprzez brak pobrania i zabezpieczenia tzw. wtórnika próbki, a poprzez powyższe również uniemożliwienie stronie skutecznej obrony swoich praw. Decyzją z dnia [...] grudnia 2011 r. nr [...] Główny Inspektor Jakości Handlowej Artykułów Rolno – Spożywczych na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 5 § 2 pkt 4, art. 127 § 3, art. 156 § 1, art. 157 § 1 i art. 158 § 1 k.p.a. oraz art. 21 ustawy z dnia o jakości handlowej artykułów rolno- spożywczych utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Organ stwierdził, iż nie doszło do naruszenia § 4 ust. 1 rozporządzenia MRiRW z dnia 7 marca 2003 r. w sprawie szczegółowych warunków pobierania próbek artykułów rolno-spożywczych, bowiem jak wynika z protokołu z pobrania próbek nr [...], przygotowane zostały dwie próbki: 1 szt. próbki do badań laboratoryjnych i 1 szt. wtórnika, którą pozostawiono w jednostce kontrolowanej. Ponadto przedsiębiorca otrzymał sprawozdanie z badań laboratoryjnych i nie kwestionował ich wyników na etapie prowadzonego przez organ I instancji postępowania administracyjnego. Odnosząc się do zarzutów naruszenia art. 156 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., w związku z naruszeniem art. 11 ust. 4 ustawy o cenach oraz art. 17 ust. 3 ustawy o jakości handlowej artykułów rolno-spożywczych, organ zaznaczył, że przedmiotowa decyzja [...] Wojewódzkiego Inspektora JHARS z dnia [...] marca 2006 r., została wydana po kontroli w Firmie Handlowo-Usługowej "[...] " P. J. ul. [...],[...] i adresatem decyzji był również producent. Jako podstawa prawna ww. decyzji został wskazany art. 11 ust. 4 ustawy o cenach. W ocenie Głównego Inspektora JHARS przedmiotowa decyzja zawiera prawidłową podstawę prawną, a przez jej wydanie nie doszło do rażącego naruszenia prawa. Decyzja ta została wydana po stwierdzeniu wad produktu i przeprowadzeniu kontroli u producenta, tak jak stanowił art. 11 ust. 4 ustawy o cenach. W tej sytuacji brak jest podstaw do stwierdzenia, że zostały naruszone przepisy dotyczące właściwości organu. Zdaniem organu, nie doszło także do naruszenia art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., w związku z art. 11 ust. 4 ustawy o cenach oraz art. 17 ust. 3 ustawy o jakości handlowej artykułów rolno- spożywczych, poprzez wydanie decyzji po przeprowadzeniu kontroli w podmiocie będącym detalistą. W niniejszej sprawie przeprowadzone były dwie kontrole. Pierwsza w dniu [...] stycznia 2006 r. w magazynie wyrobów P. Sp. z o.o., a druga w dniach: [...],[...],[...],[...],[...],[...],[...] marca 2006 r. w Firmie Handlowo-Usługowej [...] P. J. Przedmiotem obu kontroli była jakość wyrobów produkowanych przez firmę skarżącego. Organ podkreślił, że próbki przedmiotowego artykułu pobrane były w magazynie wyrobów. Przytaczając definicję "handlu detalicznego", o której mowa w art. 3 pkt 7 rozporządzenia (WE) Nr 178/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 28 stycznia 2002 r. ustanawiającego ogólne zasady i wymagania prawa żywnościowego, powołującego Europejski Urząd ds. Bezpieczeństwa Żywności oraz ustanawiającego procedury w zakresie bezpieczeństwa żywności (Dz. U. WE L 02.31.1, z ze zm.; Dz. U. UE-sp. 15-6-463, z późn. zm.) organ stwierdził, iż poza zakresem tej definicji znajdują się magazyny w supermarketach. W konsekwencji organ uznał, iż w ustalonym stanie faktycznym i prawnym brak jest podstaw do stwierdzenia nieważności decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Jakości Handlowej Artykułów Rolno-Spożywczych z dnia [...] marca 2006 r. W skardze na powyższa decyzję skarżący wniósł o jej uchylenie oraz zasądzenie kosztów postępowania. Zaskarżonej decyzji skarżący zarzucił naruszenie: - art. 156 § 1 pkt. 1 k.p.a. w związku z art. 17 ust. 3 ustawy o jakości handlowej artykułów rolno - spożywczych poprzez ich niezastosowanie w sytuacji, gdy wystąpiły ku temu ustawowe przesłanki i w konsekwencji brak stwierdzenia przez organ II instancji nieważności decyzji wydanej przez organ z naruszeniem przepisów o właściwości.; - art. 3 ust. 7 Rozporządzenia nr 178/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 28 stycznia 2002 r. ustanawiającego ogólne zasady i wymagania prawa żywnościowego, powołującego Europejski Urząd ds. Bezpieczeństwa Żywności oraz ustanawiającego procedury w zakresie bezpieczeństwa żywności poprzez błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, iż poza zakresem definicji handlu zagranicznego znajdują się magazyny w supermarketach. - art. 156 § 1 pkt. 4 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie w sytuacji, gdy wystąpiły ku temu ustawowe przesłanki oraz jego błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, iż w sytuacji wydania decyzji wobec dwóch adresatów (producenta i detalisty), w wypadku gdy jeden z nich – P. Sp. z o.o. nie może być jej adresatem, jako podmiot nie podlegający kognicji ani kontroli Wojewódzkiego Inspektora Jakości Handlowej Artykułów Rolno - Spożywczych w [...], nie ziściła się przesłanka do stwierdzenia nieważności decyzji.; - art. 11 ust. 4 oraz art. 3 ust. 2 pkt. 3 ustawy o cenach w związku z art. 17 ust. 3 ustawy o jakości handlowej artykułów rolno - spożywczych poprzez ich błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, iż organem nadzoru nad jakością handlową artykułów rolno - spożywczych w obrocie detalicznym jest Wojewódzki Inspektor Jakości Handlowej Artykułów Rolno - Spożywczych.; - art. 156 § 1 pkt. 2 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie w sytuacji, gdy wystąpiły ku temu ustawowe przesłanki, a zaskarżona decyzja obarczona jest licznymi rażącymi wadami prawnymi wskazanymi w pkt. I - IV powyżej oraz naruszenie art. 156 § 1 pkt. 2 k.p.a. w zw. z art. 11 ust. 4 ustawy o cenach poprzez ich błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, iż przesłanką jego zastosowania jest ocena dołożenia należytej staranności w stosunkach handlowych. W uzasadnieniu skargi skarżący wskazał, m.in., iż zgodnie z art. 17 ust. 3 ustawy o Inspekcji Handlowej Artykułów Rolno Spożywczych (dalej ustawa o IHARS), nadzór nad jakością handlową artykułów rolno - spożywczych w obrocie detalicznym sprawuje Inspekcja Handlowa. Ze sprawozdania z badań nr [...] wynika, że kontrola w przedmiocie pogorszenia jakości na poziomie 52 % została przeprowadzona u detalisty tj. P. Sp. z o. o. Na tej podstawie wszczęto postępowanie w niniejszej sprawie. Już po jego wszczęciu wobec skarżącego WIJHARS przeprowadził dodatkową kontrolę doraźną w siedzibie skarżącego, co oznacza, iż podstawą wydania decyzji z dnia [...] marca 2006 r. była kontrola przeprowadzona u detalisty. Dodatkowa kontrola przeprowadzona u producenta miała jedynie charakter uzupełniający. W związku z powyższym WIJHARS w [...] nie był organem właściwym dla prowadzenia postępowania wobec producenta, skoro przedmiotem kontroli była działalność sprzedawcy detalicznego. Skarżący podkreślił, iż WIJHARS wydając decyzję z dnia [...] marca 2006 r. oparł się wyłącznie na materiale dowodowym zebranym podczas kontroli u detalisty, uniemożliwiając mu złożenie wniosku o przeprowadzenie dowodów z badań próbki kontrolnej oraz zeznań świadków na okoliczność właściwej jakości handlowej kwestionowanego produktu. W konsekwencji skarżący został pozbawiony prawa do obrony. Skarżący stwierdził również, iż sporna decyzja została wydana przez organ nieuprawniony do jej wydania. Tym samym została spełniona przesłanka skutkująca stwierdzeniem nieważności przedmiotowej decyzji na podstawie art. 156 § 1 pkt. 1 k.p.a. Nadto decyzja została skierowana do dwóch adresatów: P.Sp. z o.o. jako detalisty oraz skarżącego jako producenta. Skarżący nie zgodził się ze stanowiskiem GIJHARS, iż definicja handlu detalicznego obejmuje jedynie centra dystrybucji w supermarketach, natomiast poza zakresem definicji handlu znajdują się magazyny w supermarketach. Tak wyciągnięty przez GIJHARS wniosek jest niezasadny albowiem dokonana w ten sposób wykładnia art. 3 ust. 7 rozporządzenia nr 178/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 28 stycznia 2002 r. ustanawiającego ogólne zasady i wymagania prawa żywnościowego, powołując Europejski Urząd ds. Bezpieczeństwa Żywności oraz ustanawiającego procedury w zakresie bezpieczeństwa żywności sprowadza się do przyjęcia możliwości przeniesienia i ulokowania wszystkich produktów które mają być poddane kontroli przez Inspekcję Handlową do magazynu detalisty, po to tylko by organ nie mógł przeprowadzić w tym magazynie kontroli. Zdaniem skarżącego art. 17 ust. 3 ustawy o JHARS wyłącza z zakresu kompetencji WIJHARS nadzór na jakością handlową artykułów rolno-spożywczych w obrocie detalicznym, który to nadzór sprawuje Inspekcja Handlowa. W konsekwencji tylko i wyłącznie Inspekcja Handlowa mogła prowadzić kontrolę w P. Sp. z o.o., oraz tylko i wyłącznie Inspekcja Handlowa mogła prowadzić ewentualne postępowania administracyjne wobec P. Sp. z o.o. i wydać decyzję administracyjną. WIJHARS nie miał prawa wchodzić w kompetencje Inspekcji Handlowej, prowadzić postępowania oraz wydawać decyzji w sprawie. Skarżący wskazał, iż organem nadzoru w myśl art. 11 ust. 4 ustawy o cenach w związku z art. 17 ust. 3 ustawy o JHARS w odniesieniu do niniejszej sprawy jest organ Inspekcji Handlowej, a nie WIJHARS. Z decyzji nie wynika by organ przeprowadził w Firmie Handlowo - Usługowej "[...] " kontrolę mającą na celu stwierdzenie wady lub uszkodzeń w kwestionowanym produkcie, które to przesłanki są niezbędne dla zastosowania art. 11 ust. 4 ustawy o cenach. Przedmiotem kontroli była bowiem ocena czy firma skarżącego dołożyła należytej staranności wymaganej w stosunkach sprzedaży, co nie stanowi z kolei przesłanki zastosowania art. 11 ust. 4 ustawy o cenach. Skarżący podniósł, że w toku kontroli w siedzibie jego firmy nie pobrano próbki kwestionowanego produktu do badań, których następstwem było sporządzenie sprawozdań z badań. Kontrola w tym zakresie została przeprowadzona przez WIJHARS w [...] u detalisty. Zdaniem skarżącego, wydanie decyzji z dnia [...] marca 2006 r. na podstawie art. 11 ust. 4 ustawy o cenach, który to artykuł nie powinien mieć zastosowania w niniejszej sprawie, a ponadto wskazanie w niej dwóch adresatów, kwalifikuje ją jako decyzję obarczoną istotną wadą, powodującą stwierdzenie jej nieważności. W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Jakości Artykułów Rolno-Spożywczych wniósł o jej oddalenie podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustrojów sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym ta kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd rozstrzyga przy tym w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany wnioskami i zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zw. ppsa – Dz. U. Nr 153, poz. 1270). Badając skargę wg powyższych kryteriów Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zaskarżona decyzja nie nosi bowiem znamion wadliwości w rozumieniu art. 145 § 1 ppsa. Przedmiotem skargi jest decyzja wydana wskutek złożenia przez skarżącego wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Jakości Handlowej Artykułów Rolno-Spożywczych z dnia [...] marca 2006 r. Podnieść zatem należy, co wymaga szczególnego podkreślenia, iż postępowanie prowadzone w tym przedmiocie, tj. na podstawie art. 156 kpa jest jednym z elementów systemu nadzwyczajnych trybów postępowania i jako takie nie może być utożsamiane pod względem zakresu kontroli z postępowaniem odwoławczym realizującym zasadę dwuinstancyjności postępowania. Stwierdzenie nieważności ostatecznej decyzji administracyjnej jest wyjątkiem od ogólnej zasady stabilności decyzji, o której mowa w art. 16 § 1 kpa i może mieć miejsce wyłącznie wówczas, gdy decyzja dotknięta jest co najmniej jedną z wad enumeratywnie wymienionych w art. 156 § 1 kpa, przy czym z uwagi na istotę tej instytucji procesowej, stanowiącej nadzwyczajny tryb postępowania jego wykładnia nie może prowadzić do zniweczenia ratio legis powyższej regulacji w szczególności zaś do zrównania w wymiarze procesowym z instytucją odwołania (art. 127 § 1 kpa), bądź instytucją wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy (art. 127 § 3 kpa). Powołany przepis winien zatem być wykładany ściśle z uwzględnieniem charakteru i celu objętej art. 156 § 1 kpa instytucji. Zgodnie z art. 156 § 1 kpa organ administracji publicznej stwierdza nieważność decyzji, która została wydana z naruszeniem przepisów o właściwości (pkt 1) lub bez podstawy prawnej, bądź z rażącym naruszeniem prawa (pkt 2), dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej i ma decyzję ostateczną (pkt 3), została skierowana do osoby niebędącej stroną w sprawie (pkt 4), była niewykonalna w dniu wydania i niewykonalność ma charakter trwały (pkt 5), w razie je wykonania wywołałaby czyn zagrożony karą (pkt 6), zawiera wadę powodującą jej nieważność z mocy prawa (pkt 7). We wniosku o stwierdzenie nieważności skarżący odwołał się do art. 156 § 1 pkt 2 kpa uważając, iż doszło do rażącego naruszenia prawa, art. 11 ust. 4 ustawy o cenach i art. 17 ust. 3 ustawy o jakości handlowej artykułów rolno-spożywczych, bo kontrolowany P. sp. z o.o. jest detalistą, a organy IJHARS nie sprawują kontroli nad jakością handlową w handlu detalicznym. Z wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy zakończonej decyzją z dnia [...] września 2011 r. wynika, iż decyzja objęta wnioskiem o stwierdzenie nieważności została, zdaniem skarżącego, wydana z naruszeniem przepisów o właściwości, bo organ nie był właściwy do przeprowadzenia kontroli w P. sp. z o.o. Z treści podniesionych zarzutów wynika również, że skarżący dopatruje się wadliwości w/w decyzji także w naruszeniu art. 156 § 1 pkt 4 kpa, bo decyzja została wydana wobec dwóch adresatów producenta i detalisty w sytuacji, gdy jeden z nich tj. P. sp. z o.o. nie może być jej adresatem. Zgromadzony w sprawie materiał dowodowy w szczególności zaś stanowisko organów przedstawione w uzasadnieniu decyzji, w tym przedstawiony prawidłowo ustalony stan faktyczny wskazuje jednak na to, iż organy w kwestionowanych rozstrzygnięciach uwzględniły obowiązujący w dacie w/w/ decyzji stan prawny zasadnie przy zastosowaniu jego właściwej wykładni jak i art. 156 § 1 pkt 1, 2 i 4 kpa uznając, iż w sprawie nie zachodzą przesłanki do stwierdzenia jej nieważności. Stosownie do art. 11 ust. 4 ustawy o cenach w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania w/w decyzji organ nadzoru stwierdzając w wyniku poprzedzającej kontroli wady lub uszkodzenia, o których mowa w ust. 1 i jednoczesny brak odpowiedniej obniżki ceny, określa ich rodzaj i stopień w formie decyzji, od której służy odwołanie na zasadach określonych w kpa. Bezsporną w sprawie jest okoliczność, iż w/w decyzja została wydana po kontroli w firmie skarżącego, do której organ był uprawniony i do jego właściwości należało podjęcie w/w decyzji. Kwestia, czy organ był również uprawniony do przeprowadzenia kontroli w P. sp. z o.o., jest zagadnieniem odrębnym pozostającym, w zaistniałym stanie rzeczy, bez związku z właściwością organu w zakresie wydania przedmiotowej decyzji. Zarzucany przez stronę brak właściwości organu nie znajduje zatem potwierdzenia. Podnieść przy tym należy, iż kwestionowanie kontroli w P. sp. z o.o. wbrew przekonaniu strony nie uzasadnia również zarzutu rażącego naruszenia prawa rozumianego, jak trafnie przyjmuje organ, jako pozostawanie w jawnej sprzeczności (oczywistej niezgodności) prostego zestawienia treści decyzji z treścią przepisu zastosowanego w sprawie. Zasadnie bowiem organ uznał, iż w świetle art. 3 pkt 7 rozporządzenia (WE) Nr 178/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady z 28 stycznia 2002 r. ustanawiającego ogólne zasady i wymagania prawa żywnościowego, powołującego Europejski Urząd ds. Bezpieczeństwa żywności oraz ustanawiającego procedury w zakresie bezpieczeństwa żywności magazyny w supermarkecie (a kontrola została przeprowadzona w magazynie P. sp. z o.o.) pozostają poza zakresem zawartej w tym przepisie definicji "handlu detalicznego" i jako takie nie podlegają wyłączeniu spod kontroli organów IHARS. Gdyby nawet podzielić wątpliwości strony (jak wyżej wskazano nieuzasadnione), że podstaw do przeprowadzenia kontroli nie było to i tak brak było podstaw do przyjęcia, iż w tych okolicznościach należy dopatrywać się rażącego naruszenia prawa. Wątpliwości w tej mierze wiążą się z wykładnią powołanego przepisu, a rażące naruszenie prawa, jak przyjmuje się w jednolitym w tym względzie orzecznictwie zachodzi jedynie w przypadku naruszenia przepisu, który co do jego rozumienia nie pozostawia wątpliwości. Jeżeli powyższym zarzutem (wykorzystania wyników kontroli w P.) uzasadniać wadliwość w zgromadzeniu materiału dowodowego to również nie uzasadnia on przyjęcia, iż prawo zostało naruszone rażąco. Należy przy tym podkreślić, iż art. 77 ust. 6 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej stanowiący, że dowody przeprowadzone w toku kontroli przez organ z naruszeniem przepisów prawa w zakresie działalności gospodarczej nie mogą stanowić dowodu w żadnym postępowaniu administracyjnym został wprowadzony z dniem 7 marca 2009 r. i nie znajduje zastosowania w sprawie. W świetle powyższego nie ma podstaw do uznania za udowodniony zarzutu opartego na naruszeniu, zdaniem strony art. 156 § 1 pkt 4 kpa. Zgodnie z tym przepisem przesłanką stwierdzenia nieważności jest skierowanie decyzji do osoby nie będącej stroną w sprawie. Niekwestionowaną przez stronę jest okoliczność, iż z racji przeprowadzonej u skarżącej kontroli była ona stroną postępowania i w konsekwencji adresatem w/w decyzji, zaś z treści decyzji nie wynika, iż adresatem był również P. Gdyby nawet przyjąć, iż nie powinien być jej adresatem to ta okoliczność może być podniesiona przez tę spółkę. Podniesiony przez skarżącego zarzut w tym zakresie nie może zatem stanowić podstawy do przypisania wadliwości zaskarżonej decyzji. W tym stanie rzeczy Sąd uznał, iż zarzuty skargi są bezzasadne i nie stwierdzając uchybień, które winny być wzięte pod uwagę z urzędu na podstawie art. 151 ppsa orzekł, jak w sentencji.