VII SA/Wa 2528/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bożena Więch - Baranowska (spr.), , Sędzia WSA Maria Tarnowska, Sędzia WSA Włodzimierz Kowalczyk, Protokolant spec. Monika Pietruszewska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 marca 2014 r. sprawy ze skargi M.w W. na decyzję [...] Komendanta Wojewódzkiego Państwowej Straży Pożarnej z dnia [...]września 2013 r. znak: [...] w przedmiocie nakazu wykonania określonych obowiązków I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku; III. zasądza od [...]Komendanta Wojewódzkiego Państwowej Straży Pożarnej na rzecz M. w W. kwotę 460 zł (czterysta sześćdziesiąt złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. UZASADNIENIA Komendant Miejski Państwowej Straży Pożarnej [...]decyzją wydaną dnia [...]lipca 2013 r. na podstawie art. 26 ust. 1 pkt 1 ustawy z 24 sierpnia 1991 r. o Państwowej Straży Pożarnej w związku z uchybieniami naruszającymi przepisy przeciwpożarowe stwierdzonymi w wyniku czynności kontrolno-rozpoznawczych z dnia 16 lipca 2013 r. w budynku mieszkalnym wielorodzinnym przy ul. [...] w W. nakazał M. w W. usunięcie lub dostosowanie do wymagań przepisów techniczno-budowlanych wykładzinę podłogową na korytarzy stanowiącym drogę ewakuacyjną przy lokalach nr [...],[...]i [...]w terminie do dnia 31 października 2013 r. Jako podstawę prawną wydanego nakazu organ wskazał § 16 ust. 2 pkt 3a i ust. 3 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 7 czerwca 2010 r. w sprawie ochrony przeciwpożarowej budynków, innych obiektów budowlanych i terenów w zw. z § 207 ust, 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich użytkowanie. W uzasadnieniu decyzji podał, że ustalono, iż w budynku mieszkalnym przy ul. [...] stwierdzono, że na drogach ewakuacyjnych przy lokalach nr [...],[...]i [...]. Spółdzielnia zastosowała podłogową wykładzinę dywanową o nieokreślonym stopniu palności o wymiarach 210 cm x 125 cm. Przy czym organ podniósł, że ponieważ stwierdzono brak dokumentacji potwierdzającej stopień co najmniej trudno zapalności w/w wykładziny uznał, że materiał zastosowany jako wykładzina podłogowa jest materiałem łatwo zapalnym. W zw. z powyższymi ustaleniami organ podniósł, iż wobec nie zapewnienia przez występujące w obiekcie warunki techniczne możliwości ewakuacji budynek uznano za zagrażający życiu ludzi. Po rozpatrzeniu odwołania od powyższej decyzji [...]Komendant Wojewódzki Państwowej Straży Pożarnej w [...]decyzją znak [...]wydaną dnia [...]września 2013 r. na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy podał, ze w związku z § 9 ust. 1 i 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 24 października 2005 r. w sprawie czynności kontrolno rozpoznawczych przeprowadzanych przez Państwową Straż Pożarną (Dz. U. z 2005 r. nr 225 poz. 1934) kontrolujący ustala stan faktyczny na podstawie zebranych w toku czynności materiałów dowodowych do których zalicza się w szczególności dokumenty, informacje i wyjaśnienia kontrolowanego lub jego pracowników, wyniki prób potwierdzających prawidłowość działania urządzeń przeciwpożarowych. Zgodnie z art. 23 ust. 13 i 14 ustawy o Państwowej Straży Pożarnej, z ustaleń dokonanych w toku czynności kontrolno-rozpoznawczych kontrolujący sporządza protokół, który podpisują kontrolujący oraz kontrolowany albo osoba przez niego upoważniona, natomiast kontrolowany lub osoba przez niego upoważniona mają prawo wniesienia zastrzeżeń do protokołu przed jego podpisaniem. W przedmiotowej sprawie osoba upoważniona do reprezentowania spraw kontrolowanego podpisała bez zastrzeżeń protokół z czynności kontrolno-rozpoznawczych, w którym zawarto informacje o braku wymaganej dokumentacji potwierdzającej stopień co najmniej trudno zapalności w/w wykładziny. Strona nie zgłosiła fakty posiadania takiej dokumentacji, chęci jej dostarczenia w późniejszym terminie lub innych wniosków. Organ odwoławczy wskazał, że w kontrolowanej decyzji sformułowanie "nieokreślony stopień palności" wykładziny przy lokalach [...],[...]i [...]wynika z nieprzedstawienia wymaganej dokumentacji przez właściciela budynku, która pozwalałaby na zakwalifikowanie materiały jako możliwy do użytkowania na drogach ewakuacyjnych. Podkreślił, że w strona odwołując się od decyzji Komendanta Miejskiego Państwowej Straży Pożarnej [...] miała kolejną możliwość uzupełnienia dokumentacji poświadczającej spełnienie wymagań trudno zapalności przez przedmiotowe elementy wykończenia wnętrz czego nie uczyniła. Wskazał, że w przypadku stwierdzenia naruszenia przepisów przeciwpożarowych Komendant Powiatowy/Miejski PSP – zgodnie z art. 26 ustawy z dnia 26 sierpnia 1991 r. o Państwowej Straży Pożarnej (Dz. U. z 2009 r. nr 12, poz. 68 z późn. zm.) uprawniony jest w drodze decyzji administracyjnej do nakazania usunięcia stwierdzonych uchybień w ustalonym terminie. Działania organu I instancji uwzględniają przede wszystkim interes społeczny jakim jest zapewnienie bezpieczeństwa mieszkańcom budynku. Wypełniają również ustawową delegację dla działań organów PSP określoną ustawą o Państwowej Straży Pożarnej oraz o Ochronie Przeciwpożarowej. W ocenie organu odwoławczego organ I instancji nakładając przedmiotowy obowiązek przedstawił w sposób prawidłowy zakres niezbędnych wymagań przewidzianych przepisem. Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wniosła M. w W.. Wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji skarżąca zarzuciła organowi naruszenie art. 26 ust. 1 pkt 1 ustawy z 24 sierpnia 1991 r. o Państwowej Straży Pożarnej, naruszenie przepisów § 16 ust. 1 oraz ust. 2 pkt 3a rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 7 czerwca 2010 r. w sprawie ochrony przeciwpożarowej budynków, innych obiektów budowlanych i terenów oraz naruszenie przepisów art. 6, 7, 8, 77 § 1, 80, 107 § 3 i 138 § 2 kodeksu postępowania administracyjnego. W odpowiedzi na skargę [...] Komendant Wojewódzki Państwowej Straży Pożarnej wnosząc o jej oddalenie, podtrzymał argumenty przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z przepisem art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne kontrolują działalność administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że w postępowaniu sądowym nie mogą być brane pod uwagę argumenty natury słusznościowej czy celowościowej. Badana jest wyłącznie legalność aktu administracyjnego, czyli prawidłowość zastosowania przepisów prawa do zaistniałego stanu faktycznego, trafność ich wykładni oraz prawidłowość przyjętej procedury. Stosownie do art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270), zwanej dalej p.p.s.a. Sąd wydaje rozstrzygnięcie w granicach danej sprawy, nie bedąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Oznacza to, że Sąd bierze z urzędu pod uwagę wszelkie naruszenia prawa proceduralnego i prawa materialnego niezależnie od treści podnoszonych w skardze zarzutów. W zakresie oceny legalności nie może jednak wykraczać poza sprawę, która była lub winna być przedmiotem postępowania przed organami administracji publicznej i której dotyczy zaskarżone rozstrzygnięcie. Na mocy art. 145 § 1 pkt 1 ppsa uwzględnienie skargi następuje w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (lit. a), naruszenie prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (lit. b) lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy (lit. c). W przypadku natomiast uznania, że skarga nie ma uzasadnionych podstaw podlega ona oddaleniu na podstawie art. 151 ppsa. Przeprowadzona według powyższych kryteriów kontrola legalności zaskarżonej decyzji wykazała, że podjęto ją z naruszeniem przepisów prawa, o jakim mowa w art. 145 § 1 lit. c ppsa Przedmiotem kontroli Sądu jest decyzja [...] Komendanta Wojewódzkiego Państwowej Straży Pożarnej w [...]wydania dnia [...]września 2013 r. utrzymująca w mocy decyzję organu I instancji tj. Komendanta Miejskiego PSP [...]z dnia [...]lipca 2013 r. nakazującą M. w W. usunięcie lub dostosowanie do wymagań przepisów techniczno-budowlanych wykładziny podłogowej na korytarzu stanowiącym drogę ewakuacyjną w budynku mieszkalnym wielorodzinnym przy ul. [...] w W.. Zgodnie z treścią art. 26 ust. 1 pkt 1 ustawy o Państwowej Straży Pożarnej (ustawa z 24 sierpnia 1991 r.) Komendant powiatowy (miejski) Państwowej Straży Pożarnej, w razie stwierdzenia naruszenia przepisów przeciwpożarowych, uprawniony jest w drodze decyzji administracyjnej do nakazania usunięcia stwierdzonych uchybień w ustalonym terminie. Zauważyć należy, że wydana na podstawie w/w przepisu decyzja administracyjna jest indywidualnym aktem o charakterze władczym, skierowanym na wywołanie konkretnych, indywidualnie oznaczonych skutków prawnych. Jedną z cech charakterystycznych decyzji administracyjnej jest zatem jej podwójna konkretność: konkretny adresat i konkretna sytuacja, którą akt ten rozstrzyga, określając o prawach lub obowiązkach jej adresata (szerzej na ten temat zobacz Cz. Martysz (w:) G. Łaszczyca, Cz. Martysz, A. Matan. Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarza, Kraków 2005, tom II). W konsekwencji, decyzja wydana przez organ administracji publicznej w celu skorygowania stwierdzonych nieprawidłowości powinna dokładnie określać czynności, które jej adresat jest zobowiązany wykonać. Rozstrzygnięcie zawarte w decyzji administracyjnej musi być bowiem sformułowane w sposób umożliwiający następnie wykonanie decyzji dobrowolnie lub przy zastosowaniu środków egzekucyjnych. Wykonania decyzji, czy też ściślej określonych w niej obowiązków, nie powinny uniemożliwiać ani przeszkody natury faktycznej, ani prawnej. Powyższe oznacza, iż decyzja administracyjna, aby można ją było uznać za prawidłową powinna nakładać na adresata obowiązki, których wykonanie jest fizycznie i prawnie możliwe. Obowiązki te powinny być również określone w sposób precyzyjny i czytelny, tak aby adresat decyzji nie miał wątpliwości, jakie czynności powinien wykonać, bez potrzeby występowania do organy o wyjaśnienie wątpliwości co do treści wiążącej go decyzji. Przenosząc powyższe na grunt rozpoznawanej sprawy, należy podkreślić, że organ I instancji wydał decyzję na podstawie ustaleń dokonanych w czasie czynności kontrolno-rozpoznawczych dokonanych i przedstawianych w protokole z dnia 16 lipca 2013 r. W pkt 11 w/w protokołu podano, że w trakcie kontroli stwierdzono, iż na drogach ewakuacyjnych przy lokalach o numerach [...],[...]i [...]znajduje się wykładzina podłogowa (o wymiarach 210 cm x 125 cm) o nieokreślonym stopniu palności. Przy czym swoje rozstrzygnięcie w zakresie stwierdzenia łatwopalności organ uzasadnił jedynie brakiem przedstawienia przez M. dokumentacji potwierdzającej co najmniej trudno zapalność wyżej opisanej wykładziny podłogowej. Organ nie przeprowadził własnych ustaleń w tym zakresie i w ocenie Sądu naruszył zasady określone w art. 7, art. 8, art. 77 § 1 i art. 107 kpa – przy czym biorąc pod uwagę zapisy § 2 ust. 1 i § 207 ust. 2 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie – naruszenie prawa polegające na stwierdzeniu, że naruszenie to powoduje, iż budynek zagraża życiu ludzi nie zostały przez orany ustalone i właściwie uzasadnione. Poza powyższym należy podkreślić, iż decyzja wydana na podstawie art. 26 ustawy o Państwowej Straży Pożarnej podlega egzekucji administracyjnej stąd nałożony na jej adresata nakaz musi być jednoznaczny i sformułowany w sposób umożliwiający wdrożenie postępowania w trybie ustawy z 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Nakaz nałożony kontrolowaną decyzją zobowiązuje Spółdzielnię Mieszkaniową do usunięcia stwierdzonej wykładziny podłogowej lub też do dostosowania jej do wymagań przepisów techniczno-budowlanych – jest więc sformułowany ogólnikowo. Z powyższych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 145 § 1 pkt 1c i art. 152 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji wyroku.