II SA/Rz 73/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący NSA Jerzy Solarski Sędziowie WSA Krystyna Józefczyk SO del. Elżbieta Mazur-Selwa /spr./ Protokolant Sylwia Pacześniak po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 19 marca 2014 r. sprawy ze skargi B. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] października 2013 r., nr [...] w przedmiocie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego I. stwierdza nieważność zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] lipca 2013 r., nr [...]; II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku. Przedmiotem skargi B. B. jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego (dalej SKO lub Kolegium) z dnia [...] października 2013 r., nr [...], w przedmiocie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego. Zaskarżone rozstrzygnięcie zostało wydane w oparciu o następujące okoliczności faktyczne i prawne: Po rozpatrzeniu wniosku A. z dnia 29 maja 2013 r., uzupełnionego w dniu 18 czerwca 2013 r. – Prezydent Miasta decyzja z dnia [...] lipca 2013 r., nr [...] - ustalił lokalizację inwestycji celu publicznego pod nazwą: "Przebudowa odcinka linii napowietrznej [...] na kablową wraz z budową złącza kablowego sN, stacji transformatorowej sN i odcinków linii kablowej nN" na działkach nr 1450, 1449, 1451/4, 1451/5, 1452/12 położonych w R. przy ul. L. W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia stwierdzono, że inwestycja lokalizowana jest w terenie, dla którego nie obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego. Przeprowadzona przez organ analiza warunków i zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy wykazała, że zamierzenie inwestycyjne jest zgodne z przepisami odrębnymi. W związku z tym należało ustalić lokalizację celu publicznego. Nadto lokalizacja inwestycji uzyskała pozytywną opinię Marszałka Województwa, oraz właściwego organu administracji geologicznej. Odwołanie od powyższej decyzji wniosła B. B. podnosząc, że jest ona dla niej rażąco krzywdząca, gdyż wydano ją bez porozumienia z nią i braku jej zgody. Zwróciła uwagę, że usytuowanie urządzeń energetycznych na jej działce budowlanej znacznie obniża jej wartość oraz efektywność jej zagospodarowania. W związku z powyższym nie wyraziła zgody na usytuowanie w/w urządzeń na swojej nieruchomości. SKO decyzją z dnia [...] października 2013 r., nr[...], utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. Kolegium stwierdziło, że wniosek inwestora spełniał warunki ustawowe, zawiera niezbędne dokumenty i mapy, określona została charakterystyka inwestycji – zgodnie z wymogami art. 52 ust. 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2012 r., poz. 647 ze zm.; zwana dalej upizp). W ocenie Kolegium organ I instancji prawidłowo ustalił, że inwestycja objęta wnioskiem jest możliwa do realizacji i zgodna z obwiązującym prawem. Nadto zaskarżona decyzja zawiera wszystkie wymagane przepisami prawa elementy wymienione w art. 54 upizp. Odnosząc się do zarzutów odwołania SKO wyjaśniło, że decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego nie jest rozstrzygnięciem, które ma moc ograniczenia cudzych praw do nieruchomości, co oznacza, że nie narusza niczyjej własności i nie rodzi po stronie inwestora uprawnień o charakterze właścicielskim. Natomiast brak odniesienia się przez organ I instancji w treści decyzji do "wątpliwości" odwołującej się związanych z interpretacją treści umowy nr [...], z dnia 4 kwietnia 2011 r. między odwołującą się, a A. – nie miał istotnego wpływu na treść wydanego w sprawie rozstrzygnięcia. Zdaniem Kolegium odwołująca się miała zagwarantowaną pełnię praw w toczącym się postępowaniu administracyjnym, a podnoszone w toku postępowania I instancji przez nią okoliczności i zastrzeżenia, przekazane były inwestorowi i właściwemu organowi nadzoru budowlanego. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie B. B. wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy organowi I instancji celem ponownego rozpatrzenia. Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie: 1) § 2 ust. 1 pkt 6 w zw. z § 2 ust. 2 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko w zw. z art. 72 ust. 1 pkt 3 i ust. 3 ustawy o udostępnieniu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, przez stwierdzenie, że nie było obowiązku dołączenia do wniosku decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach w sytuacji gdy w/w przepisy prawa wyraźnie stwierdzają, że do inwestycji mogących zawsze oddziaływać na środowisko zaliczyć należy stacje elektroenergetyczne, zaś jednym z elementów projektu jest wzniesienie stacji transformatorowej vulgo elektroenergetycznej, 2) art. 52 ust. 2 upizp w zw. z art. 72 ust. 1 pkt 3 i ust. 3 ustawy o udostępnieniu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko przez stwierdzenie, że złożony wniosek był kompletny i zawierał wszystkie wymagane prawem załączniki w sytuacji gdy nie zawierał w formie załącznika decyzji o uwarunkowaniach środowiskowych, 3) art. 7, 10 i 77 § 1 k.p.a. przez nie uwzględnienie faktu, że organ I instancji będąc informowanym o kwestiach spornych pismami skarżącej (które to znalazły swój wydźwięk w pismach organu I instancji skierowanych do inspektora nadzoru budowlanego oraz do D. F. działającego jako pełnomocnik A.) - nie brał tych okoliczności pod rozwagę i w żaden sposób nie wspomina o kwestii zawartych w tych pismach zaś organ II instancji mimo tego stwierdza, że postępowanie przed organem I instancji było kompletne i wyczerpujące. W uzasadnieniu skarżąca rozszerzyła wyżej opisane zarzuty. SKO odpowiadając na skargę wniosło o jej oddalenie z przyczyn wskazanych w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje; Skarga jest uzasadniona. Zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja Prezydenta Miasta [...] z dnia [...].07.2013 r. nr [...] zostały wydane z rażącym naruszeniem prawa (art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.), co skutkuje stwierdzeniem ich nieważności na podstawie art. 145 § 1 ust. 2 P.p.s.a. w zw. z art. 135 P.p.s.a. Otóż zgodnie z art. 50 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p. nie wymagają wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego roboty budowlane polegające na remoncie, montażu lub przebudowie, jeżeli nie powodują zmiany sposobu zagospodarowania terenu i użytkowania obiektu budowlanego oraz nie zmieniają jego formy architektonicznej, a także nie są zaliczane do przedsięwzięć wymagających przeprowadzenia postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko, w rozumieniu przepisów o ochronie środowiska. Zamierzenie inwestycyjne w niniejszej sprawie to m.in. przebudowa odcinka linii napowietrznej [...] na kablową. Zgodnie z art. 3 pkt 7 i 7a prawa budowlanego roboty budowlane to budowa a także prace polegające na przebudowie, montażu, remoncie lub rozbiórce obiektu budowlanego; przebudowa – to wykonywanie robót budowlanych, w wyniku których następuje zmiana parametrów użytkowych lub technicznych istniejącego obiektu budowlanego, z wyjątkiem charakterystycznych parametrów, jak: kubatura, powierzchnia zabudowy, wysokość, długość, szerokość bądź liczba kondygnacji; w przypadku dróg są dopuszczalne zmiany charakterystycznych parametrów w zakresie niewymagającym zamiany granic pasa drogowego. Na wezwanie organu I instancji wnioskodawca zmienił stanowisko zawarte w pierwotnym wniosku oświadczając, że planowana przebudowa spowoduje jednak zmianę sposobu zagospodarowania terenu (k.6-36). Wbrew treści art. 52 ust. 1 pkt 2b u.p.z.p. we wniosku nie zawarto informacji stanowiącej część szerszej charakterystyki inwestycji co do określenia planowanego sposobu zagospodarowania terenu oraz charakterystyki zabudowy i zagospodarowania podlegającej przekształceniu, przedstawione w formie opisowej i graficznej. Brak powyższych informacji we wniosku i brak jakichkolwiek informacji w tym przedmiocie w aktach sprawy przełożył się na treść decyzji z [...].07.2013 (pkt 2a) decyzji I instancji co pozwala na postawienie organom administracji zarzutu naruszenia art. 50 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p. przez jego zastosowanie do wadliwie ustalonego stanu faktycznego. Zdaniem Sądu ma ono charakter rażący, nie można bowiem domniemywać spełnienia bądź niespełnienia przesłanek z art. 50 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p. Powyższe rzutuje w oczywisty sposób na dopuszczalność wydania decyzji w zakresie planowanej przebudowy. Niezależnie od powyższego Sąd zauważa, że w skład zamierzenia inwestycyjnego wchodzi budowa złącza kablowego. Pełnomocnictwo dla D. F. z 28.05.2013 r. (k. 26) w ogóle nie obejmuje budowy złącza kablowego a stanowi o budowie przyłącza. Pierwotne pełnomocnictwo z 20.12.2010 r. (k.20) dla niego dołączone do wniosku wskazywało na budowę przyłącza kablowego. Oba pełnomocnictwa wskazują także podmiot przyłączany w osobie D. B. Budowa przyłączy, między innymi elektroenergetycznych, może być dokonana albo zgodnie z art. 29 ustawy Prawo budowlane (na podstawie zgłoszenia), albo zgodnie z art. 29a ustawy Prawo budowlane na podstawie przepisów Prawa energetycznego. Definicja przyłącza, oznaczająca odcinek lub element sieci służący do połączenia urządzeń, instalacji lub sieci podmiotu, o wymaganej przez niego mocy przyłączeniowej, z pozostałą częścią sieci przedsiębiorstwa energetycznego świadczącego na rzecz podmiotu przyłączanego usługę przesyłania lub dystrybucji energii elektrycznej, została podana w § 2 pkt 15 rozporządzenia ministra gospodarki z dnia 4 maja 2007 r. w sprawie szczegółowych warunków funkcjonowania systemu elektroenergetycznego (Dz.U. Nr 93, poz. 623, z późn. zm.) wydanym na podstawie ustawy Prawo energetyczne. Jednocześnie należy mieć na uwadze przepisy techniczno-budowlane wydane na podstawie ustawy Prawo budowlane. W rozporządzeniu ministra spraw wewnętrznych i administracji z dnia 16 sierpnia 1999 r. w sprawie warunków technicznych użytkowania budynków mieszkalnych (Dz.U. Nr 74, poz. 836, z 2009 r., Nr 205, poz. 1584) w § 3 pkt 16 zdefiniowano instalację elektryczną w budynku mieszkalnym jako dalszą część systemu przesyłania energii elektrycznej do odbiorników. Instalacja elektryczna ma początek w złączu bliżej określonym w § 183 pkt 1 rozporządzenia ministra infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. Nr 75, poz. 690, z późn. zm.). W tymże paragrafie wyszczególniono, że w instalacjach elektrycznych należy stosować złącza instalacji elektrycznej budynku umożliwiające odłączenie od sieci zasilającej i usytuowanie w miejscu dostępnym dla dozoru i obsługi oraz zabezpieczone przed uszkodzeniami, wpływami atmosferycznymi, a także ingerencją osób niepowołanych. Z powołanych przepisów wynika więc także, że złącze jest końcowym elementem przyłącza. Zgodnie z art. 29 ust. 1 pkt 20 i art. 29a prawa budowlanego pozwolenia na budowę nie wymaga budowa przyłączy elektroenergetycznych, a wobec treści art. 50 ust. 2 pkt 2 u.p.z.p. wydanie decyzji lokalizacyjnej na takie zamierzenie inwestycyjne jest wyłączone, co uzasadnia zarzut rażącego naruszenia art. 50 ust. 2 pkt 2 u.p.z.p. Wniosek inwestora jest wewnętrznie sprzeczny (k.1-24). W części pisemnej wskazuje on miejsce lokalizacji inwestycji na działkach 1450, 1449, 1451/4, 1451/5, 1452/12 obr. [...] B. odwołując się do załączonej mapy i stwierdzając, że "trasę przebiegu inwestycji oznaczono na mapie kolorem czerwonym". Do wniosku dołączono dwie mapy z zaznaczonym kolorem czerwonym przebiegiem planowanej inwestycji (k. 16-2 i k. 1a). Trasy przebiegu planowanej inwestycji wyrysowane na nich kolorem czerwonym różnią się bardzo istotnie co do zakresu inwestycji. W sytuacji, gdy organ jest związany treścią wniosku inwestora o wydanie decyzji lokalizacyjnej, procedowanie co do wybranej przez organ jego treści, jest rażącym naruszeniem treści art. 52 ust. 1 u.p.z.p. w zw. z art. 54 u.p.z.p. Charakter decyzji lokalizacyjnej, jej skutki, nie pozwalają na istnienie jakichkolwiek wątpliwości w tej mierze. Żądanie wniosku – nazwa inwestycji – nie współgra z informacjami podawanymi we wniosku w pkt D – charakterystyczne parametry techniczne inwestycji. Chodzi o stację transformatorową sN. W pkt D wniosku opisano ją jako stację transformatorową słupową z jednostką transformatorową o mocy wynikającej z zapotrzebowania na energię elektryczną. Moc stacji transformatorowej to pojęcie różne od mocy linii elektroenergetycznej. Wynika to np. z § 2 ust. 1 pkt 5 czy § 3 ust. 1 pkt 7 Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U. 2010 r. nr 213 poz. 1397). W powołanych przepisach jest alternatywa pomiędzy stacjami elektroenergetycznymi a linami elektroenergetycznymi o określonym napięciu znamionowym. Moc linii energetycznej – jak wynika z wniosku [...] - nie oznacza, że stacja [...] będzie o takiej mocy. Powyższe oznacza, że wniosek był nieprecyzyjny, nie wiadomo bowiem o stację transformatorową jakiej mocy chodzi w tej sprawie. Brak ten oznacza wadliwość wniosku polegająca na nieokreśleniu w tej części charakterystycznych parametrów technicznych inwestycji oraz danych charakteryzujących jej wpływ na środowisko (art. 52 ust. 1 pkt 2c u.p.z.p.). Inwestor zaznaczył we wniosku, że inwestycja ta nie będzie miała wpływu na środowisko co przy opisanych brakach wniosku przełożyło się na ustalenie w pkt 2b decyzji z [...].07.2013 r., że przedsięwzięcie inwestycyjne nie należy do mogących znacząco oddziaływać na środowisko i nie wymaga uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. W świetle powyższych rozważań stwierdzenie to nie ma oparcia ani w treści wniosku, ani w zebranym w sprawie materiale dowodowym. Oznacza to wadliwość decyzji – rażące naruszenie art. 54 pkt 1 i 2 b u.p.z.p. Należy podkreślić, że dokonanie przez organy administracji subsumcji błędnie ustalonego stanu faktycznego do przepisów prawa materialnego uzasadnia zarzut naruszenia prawa materialnego przez błędne jego zastosowanie. W tym wypadku naruszenie miało w oczywisty sposób rażący charakter. Wobec powyższego tj. wydania zaskarżonej decyzji i poprzedzającej decyzji organu I instancji z rażącym naruszeniem prawa – art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a. stwierdził ich nieważność w całości. Na podstawie art. 152 p.p.s.a. Sąd orzekł jak w pkt II wyroku.