II GSK 2447/14

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Gabriela Jyż Sędzia NSA Stanisław Gronowski Sędzia del. WSA Walentyna Długaszewska (spr.) Protokolant Konrad Piasecki po rozpoznaniu w dniu 1 marca 2016 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej L. C., Z. C. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 18 czerwca 2014 r. sygn. akt V SA/Wa 471/14 w sprawie ze skargi L. C., Z. C. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w O. z dnia [...] grudnia 2013 r. nr [...] w przedmiocie zobowiązania do zwrotu dotacji, do budżetu miasta oddala skargę kasacyjną Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. wyrokiem wydanym w dniu 18 czerwca 2014 r. oddalił skargę L. C. i Z. C.o na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w O. z dnia [...] grudnia 2013 r. wydaną w przedmiocie określenia wysokości dotacji niewykorzystanej w terminie oraz dotacji wykorzystanej niezgodnie z przeznaczeniem. Ze stanu faktycznego sprawy przyjętego w sprawie wynika, że Niepubliczne Przedszkole A. w P. otrzymało w 2010 r. dotację z budżetu Miasta P. w wysokości 620 196, 36 zł. W toku przeprowadzonej kontroli ustalono, że kwota wydatków kwalifikujących się do poniesienia z dotacji wynosi 451 475 39 zł. Prezydent Miasta P. decyzją z dnia [...] października 2013 r. Nr [...] określił L. i Z. C. - jako organowi prowadzącemu placówkę Niepubliczne Przedszkole A. z siedzibą w P.: wysokość przyznanej na 2010 r. dotacji niewykorzystanej w terminie do 31 grudnia 2010 r. w kwocie 44 814,99 zł wraz z odsetkami w kwocie 15.831,35 zł. (określając termin liczenia odsetek od dnia 1 lutego 2011 r. do dnia wydania decyzji, tj. 11 października 2013 r.) oraz wysokość przyznanej na 2010 r. dotacji wykorzystanej niezgodnie z przeznaczeniem w kwocie 123 905,98 zł wraz z odsetkami w kwocie 50 233,15 zł. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w O. decyzją z dnia [...] grudnia 2013 r. nr [...] uchyliło zaskarżoną decyzję w części dotyczącej oznaczenia terminu dokonania zwrotu dotacji niewykorzystanej do dnia 31 grudnia 2010 r. w kwocie 44 814,99 zł wraz z odsetkami w kwocie 15 831,35 zł oraz dotacji wykorzystanej niezgodnie z przeznaczeniem w kwocie 123 905,98 zł wraz z odsetkami w kwocie 50 233,15 zł i wyznaczyło ten termin na 15 dni od daty doręczenia decyzji organu odwoławczego, w pozostałej części utrzymało zaskarżoną decyzję w mocy. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy zgodził się z organem I instancji, że do 31 grudnia 2010 r. nie została przez skarżących wykorzystana kwota dotacji w wysokości 44 814, 99 zł., szczegółowo określona w decyzji organu I instancji. Nadto organ uznał, że prawidłowo została w zaskarżonej decyzji zakwestionowana okoliczność wydania przez skarżących niezgodnie z przeznaczeniem kwoty dotacji na wydatki na raty leasingu do Europejskiego Funduszu Leasingowego, płacone w okresach miesięcznych w kwocie 38 508, 19 zł., wydatki na zakup paliwa, materiałów eksploatacyjnych i ubezpieczenia samochodu marki Toyota RAV 4 w łącznej kwocie 5 308,49 zł., wydatki poniesione na odsetki od kredytu inwestycyjnego w łącznej kwocie 21 250 zł., w ramach podanego rachunku bankowego na zakup nieruchomości położonej w P. przy ul. B.; wydatki poniesione na reklamę i rozwój przedszkola w łącznej kwocie 18 074,30 zł., wydatki na usługi gastronomiczne - abonament za obiady za miesiąc październik i listopad 2010 r. w kwocie 15 450 zł; wydatki na obsługę prawną w kwocie 25 315 zł. W ocenie organu odwoławczego, należało natomiast zreformować zaskarżoną decyzję w części dotyczącej oznaczenia terminu zwrotu dotacji, ze względu na możliwość realnego wykonania przez skarżących ciążącego na nich obowiązku wskazanego w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. oddalając skargę na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2001 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) wskazał na art. 90 ust.3d ustawy z dnia 7 września 1991 r. o systemie oświaty (tekst jednolity: Dz. U. z 2004r. Nr 256, poz. 2572 z późn. zm.), w brzmieniu na datę wydania decyzji, który stanowi, że dotacje, o których mowa w ust. 1a - 3b są przeznaczone na dofinansowanie realizacji zadań szkoły, przedszkola, innej formy wychowania przedszkolnego lub placówki w zakresie kształcenia, wychowania i opieki, w tym profilaktyki społecznej. Dotacje mogą być wykorzystane wyłącznie na pokrycie wydatków bieżących szkoły lub placówki. Odnosząc się do wydatków związanych z użytkowaniem samochodu osobowego Toyota RAV 4 Sąd pierwszej instancji podzielił stanowisko organów, że skarżący nie wykazali, że samochód ten był wykorzystywany na potrzeby przedszkola wynikające z art. 90 ust.3d ustawy o systemie oświaty. Słusznie organ zauważył, że prowadzenie placówki oświatowej, czy opiekuńczej nie jest związane z koniecznością posiadania samochodu osobowego. Jak wskazał Sąd, w niektórych przypadkach jest to konieczne, ale może to dotyczyć sytuacji, gdy np. placówka samodzielnie przygotowuje dużą ilość posiłków i potrzebuje samochodu dostawczego lub gdy dowozi swoich uczniów (np. niepełnosprawnych) do placówek ( bus lub autobus). Wydatki na przedmiotowy samochód można byłoby uznać za kwalifikowane, gdyby był używany, jako środek dydaktyczny, związany bezpośrednio z procesem nauczania, czy gdyby można było uznać, że ma związek ze sprawowaniem opieki. W okolicznościach niniejszej sprawy, jak stwierdził Sąd, brak jest powiązania prowadzenia działalności z koniecznością posiadania samochodu osobowego. Sąd podzielił również stanowisko organów odnośnie braku możliwości zaliczenia kosztów kredytu inwestycyjnego (odsetki i prowizje), przeznaczonego na zakup nieruchomości na prowadzenie przedszkola, a także rat leasingowych środka trwałego, będącego przedmiotem leasingu, do wydatków bieżących podlegających sfinansowaniu z dotacji, ponieważ wydatki te nie wiążą się z realizacją zadań danej placówki w zakresie kształcenia, wychowania i opieki, w tym również profilaktyki społecznej, wynikających z jej statutu. Sąd podzielił także stanowisko organów, że wydatki związane z wyżywieniem dzieci nie mogą być finansowane z przyznanej dotacji. Z materiału dowodowego wynika, że opłaty za przedszkole, zarówno stałe jak i dotyczące kosztów żywienia są pokrywane w całości przez rodziców. Jak wskazał Sąd, zaliczenie tych wydatków do rozliczenia ze środków z dotacji powodowałoby podwójne finansowanie wyżywienia dzieci: raz z opłat wnoszonych przez rodziców, drugi raz z dotacji z budżetu Gminy P. Także wydatki poniesione na reklamę i poradę prawną w zakresie pozyskiwania środków unijnych, które zdaniem skarżących służą promocji i rozwojowi prowadzonej działalności oświatowej, nie mogą zostać uznane za podlegające finansowaniu z udzielonej dotacji. Są to bowiem wydatki służące pozyskiwaniu przyszłych wychowanków. Również, w ocenie Sądu pierwszej instancji, wydatków poniesionych na obsługę prawną nie można uznać za poniesione zgodnie z art. 90 ust. 3d ustawy o systemie oświaty, gdyż nie są związane z kształceniem, wychowaniem i opieką wychowanków przedszkola. Obsługa prawna służy głównie realizacji zadań przypisanych organowi prowadzącemu przedszkole i nie jest zakupiona w celu wypełniania zadań statutowych przedszkola. W skardze kasacyjnej skarżący zaskarżyli powyższy wyrok w całości, wnosząc o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi pierwszej instancji oraz zasądzenie kosztów postępowania. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucili na podstawie art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a.: 1) naruszenie prawa materialnego - art. 90 ust. 3d ustawy o systemie oświaty poprzez dokonanie nieprawidłowej wykładni polegającej na przyjęciu, że wydatkami bieżącymi, które mogą być pokryte z dotacji są jedynie wydatki związane z kształceniem, wychowaniem i opieką wychowanków przedszkola, podczas gdy przy dokonaniu prawidłowej wykładni tego przepisu polegającej na uwzględnieniu treści zdania drugiego tego ustępu, a ponadto przy uwzględnieniu: a) podmiotowego charakteru dotacji, wynikającego z ust. 1a i ust. 2b tego artykułu, b)organizacyjnego wyodrębnienia przedszkola jako ogółu praw i obowiązków w zakresie realizacji wychowania przedszkolnego w rozumieniu powołanych przepisów ustawy o finansach publicznych, należy przyjąć, że wydatkami bieżącymi uzasadniającymi rozliczenie dotacji przeznaczonej na cele określone w art. 90 ust 3d ustawy są także inne wydatki bieżące ponoszone przez organ prowadzący przedszkole na funkcjonowanie przedszkola, jeżeli wydatki te służą finansowaniu lub wiążą się finansowaniem bieżącej realizacji zadań przedszkola w zakresie kształcenia, wychowania i opieki, w tym profilaktyki społecznej. 2) naruszenie prawa materialnego - art. 90 ust. 3d ustawy o systemie ustawy oświaty i art. 236 ust 1, ust 2 i ust 3 pkt 1 ustawy o finansach publicznych poprzez niewłaściwe zastosowanie oraz niezastosowanie postanowień art. 90 ust 1a, ust 2b ustawy o systemie oświaty, polegające na nieprawidłowym ustaleniu, że wydatki bieżące na kwotę 123 905,99 zł nie stanowią wydatków bieżących przeznaczonych na rozliczenie przyznanej dotacji i w konsekwencji nieprawidłowe zastosowanie art. 252 ust 1 pkt 1 ustawy o finansach publicznych, 3) naruszenie prawa materialnego – art. 251 ust 1 i ust 4 ustawy o finansach publicznych poprzez niewłaściwe zastosowanie polegające na nieprawidłowym ustaleniu, że dotacja w kwocie 44 814, 99 zł nie została wykorzystana w terminie do dnia 31 grudnia i podlega zwrotowi, podczas gdy art. 253 ustawy o finansach publicznych wyłącza stosowanie tych przepisów, 4) naruszenie przepisów postępowania, które miało wpływ na wynik sprawy - art. 3 § 1 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. w zw. z art. 90 ust 3 d poprzez nie uznanie naruszenia przepisów prawa materialnego, co w konsekwencji spowodowało oddalenie skargi. 5) naruszenie przepisów postępowania, które miało wpływ na wynik sprawy - art. 134 § 1, art. 133 § 1 i art. 141 § 4 p.p.s.a. polegające na tym, że Wojewódzki Sąd Administracyjny nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi, powołaną podstawą prawną oraz orzekając na podstawie akt nie wyszedł poza ich granice, nie rozważył i nie dokonał wszechstronnej wykładni art. 90 ust. 3d ustawy o systemie oświaty, nie rozważył i nie wyjaśnił wszechstronnie podnoszonych w skardze okoliczności faktycznych i prawnych, przemawiających za uznaniem poniesionych wydatków bieżących za prawidłowo poniesione, akceptując niezasadnie stanowisko organów administracyjnych, dokonanych z naruszeniem art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a., bez rozważenia i wyjaśnienia na podstawie akt sprawy, czy wydatki te związane są z realizacją zadań szkoły (przedszkola) w zakresie kształcenia, wychowania i opieki, a także nierozważenie zasad zwrotu niewykorzystanej dotacji - a w konsekwencji naruszenie art. 151 p.p.s.a. poprzez oddalenie skargi, podczas gdy skarga w tym zakresie podlegała uwzględnieniu. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw. Zgodnie z art. 173 § 1 ustawy z dnia 20 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r. poz.270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a. od wydanego przez wojewódzki sąd administracyjny wyroku przysługuje skarga kasacyjna do Naczelnego Sądu Administracyjnego, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej. Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, gdyż stosownie do treści art. 183 § 1 p.p.s.a. rozpoznaje sprawę w jej granicach, biorąc z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania, której w tej sprawie nie stwierdzono. W rozpoznawanej sprawie skargę kasacyjną oparto na dwóch podstawach określonych w art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a. tj. na naruszeniu prawa materialnego poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie oraz naruszeniu przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Odnosząc się w pierwszej kolejności do podniesionych w skardze kasacyjnej zarzutów postępowania, sprowadzających się do naruszenia przez Sąd I instancji art. 3 § 1 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. w zw. z art. 90 ust 3 d ustawy o systemie oświaty oraz art. 134 § 1, art. 133 § 1 i art. 141 § 4 p.p.s.a. należy uznać je za nieusprawiedliwione. Wbrew bowiem podniesionym zarzutom, Sąd pierwszej instancji prawidłowo rozpoznał sprawę w jej granicach, a w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku prawidłowo przedstawił stan sprawy, przytaczając ustalenia poczynione przez organy administracji, dokonując jednocześnie ich oceny pod względem zgodności z prawem, powołał zarzuty podniesione w skardze, stanowiska stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Powody, dla których Sąd pierwszej instancji oddalił skargę są zrozumiałe i zostały prawidłowo wyjaśnione. W rezultacie zarzut naruszenia przepisów postępowania w istocie sprowadza się do kwestionowania stanowiska, że zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa procesowego, co do dokładnego ustalenia stanu faktycznego i przyjęcia za prawidłowe ustaleń, które legły u podstaw zaskarżonych decyzji oraz rozstrzygnięcia Sądu pierwszej instancji. W ramach zarzutu naruszenia prawa materialnego skarżący zarzucili błędną wykładnię art. 90 ust 3d polegającą na przyjęciu, że wydatkami bieżącymi, które mogą być pokryte z dotacji są jedynie wydatki związane z kształceniem, wychowaniem i opieką wychowanków przedszkola, a także naruszenie art. 251 ust 1 i ust 4 ustawy o finansach publicznych poprzez niewłaściwe zastosowanie polegające na nieprawidłowym ustaleniu, że dotacja w kwocie 44 814, 99 zł nie została wykorzystana w terminie do dnia 31 grudnia 2010 r. W pierwszej kolejności należy wskazać, że skarżący w skardze kasacyjnej nie podważyli skutecznie stanowiska Sądu pierwszej instancji i organów odnośnie ustaleń dotyczących dotacji niewykorzystanej w terminie do dnia 31 grudnia 2010 r., obejmującej wydatki nie potwierdzone dowodami ujętymi w sprawozdaniach finansowo – opisowych za 2010 r., jak również wydatki poniesione w styczniu 2011 r. W takiej zaś sytuacji zarzut naruszenia przez Sąd pierwszej instancji prawa materialnego poprzez niewłaściwe zastosowanie art. 251 ust 1 i ust 4 ustawy o finansach publicznych, obejmujący argumentację kwestionującą dokonane w tym zakresie ustalenia faktyczne, nie może zostać uznany za skuteczny. Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 90 ust 3 d ustawy z dnia 7 września 1991 r. o systemie oświaty (tekst jedn. Dz. U. z 2004 r. Nr 256, poz. 2572 ze zm.), zwanej dalej u.s.o., należy wskazać, że zgodnie z art. 90 ust. 1 u.s.o., w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania decyzji, dotacje o których mowa w ust. 1a - 3b, są przeznaczone na dofinansowanie realizacji zadań szkoły lub placówki w zakresie kształcenia, wychowania i opieki, w tym profilaktyki społecznej. Dotacje mogą być wykorzystane wyłącznie na pokrycie wydatków bieżących szkoły lub placówki. Wbrew stanowisku skarżących dotacje, o których mowa we wskazanym przepisie nie mają charakteru podmiotowego, a podmiotowo – celowy, gdyż udziela się ich jednostkom spoza sektora finansów publicznych na cel ogólnego dofinansowania ich bieżącej działalności statutowej (por. Mateusz Pilich Komentarz do art. 80 i 90 ustawy o systemie oświaty, System Informacji Prawej Lex). Rozróżnić w tym zakresie należy dwie kategorie wydatków bieżących, tj. wydatki bieżące związane bezpośrednio z realizacją celu kształcenia, wychowywania i opieki i wydatki bieżące nie związane bezpośrednio z realizacją tego celu. Te wydatki, które jedynie pośrednio przyczyniają się do realizacji celu, o którym mowa w art. 90 ust. 3 d u.s.o. nie podlegają finansowaniu z dotacji, o której mowa w art. 90 ust. 3 u.s.o. Niewątpliwie kwalifikowanie poniesionych wydatków wymaga analizy i rozpatrywania każdego przypadku odrębnie, aby ustalić, czy dany wydatek zrealizowany został w celu realizacji zadań szkoły lub placówki w zakresie kształcenia, wychowania i opieki, w tym profilaktyki społecznej. Dotacja przyznawana na podstawie art. 90 ust. 3 u.s.o. ma bowiem służyć wyłącznie subwencjonowaniu szkoły lub placówki, realizującej cel o którym mowa w art. 90 ust. 3d u.s.o., nie zaś podmiotu tę szkołę lub placówkę prowadzącego. Ponadto, może zostać wykorzystana wyłącznie na te wydatki bieżące danej szkoły lub placówki, które realizować będą zadania w zakresie kształcenia, wychowania i opieki, w tym profilaktyki społecznej, a nie wszelkie ich wydatki. Wykorzystanie dotacji celowej niezgodnie z przeznaczeniem polega w szczególności na zapłacie ze środków pochodzących z dotacji, za inne zadania niż te, na które dotacja była udzielona. Naczelny Sąd Administracyjny podziela pogląd organów, zaakceptowany przez Sąd pierwszej instancji, co do braku możliwości przeznaczenia dotacji na finansowanie wydatków na raty leasingu do Europejskiego Funduszu Leasingowego płacone w okresach miesięcznych oraz wydatki na zakup paliwa, materiałów eksploatacyjnych i ubezpieczenia samochodu marki Toyota RAV 4 w zaistniałym stanie faktycznym sprawy. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego nie ulega wątpliwości, że samochody są wykorzystywane w działalności gospodarczej i ich koszty eksploatacyjne zaliczane są do kosztów uzyskania przychodów. Takimi kosztami są np. koszty obsługi rat leasingowych, materiałów eksploatacyjnych oraz zakupu paliwa. Niemniej jednak to, że wydatki te stanowią koszty uzyskania przychodów w rozumieniu przepisów o podatku dochodowym nie oznacza, że mogą być pokryte z dotacji, której celem jest finansowanie kształcenia, wychowania i opieki. Skarżący kasacyjnie nie wykazali przy tym w stanie faktycznym sprawy, że przedmiotowy samochód był wykorzystywany ściśle z celami kształcenia, wychowania i opieki nad dziećmi. Nie pozwala na takie uznanie jedynie potencjalna możliwość wykorzystywania tego pojazdu zgodnie z celami ustawowymi. Za nieprzekonujące należało uznać powoływanie się przez skarżących na wykorzystywanie samochodu do przewożenia przyborów i pomocy naukowych służących edukacji i wychowaniu, ze wskazaną przez skarżących częstotliwością. Z doświadczenia życiowego wynika bowiem, że takich zakupów nie czyni się kilka razy w tygodniu, a jedynie raz na jakiś czas. Tym samym wydatków związanych z eksploatacją samochodu, w tym rat leasingowych, nie można było pokryć z dotacji przeznaczonej na kształcenie, wychowanie i opiekę. Skarżący nie wykazali bowiem, że przedmiotowy samochód był wykorzystywany na potrzeby przedszkola wynikające z art. 90 ust.3d ustawy o systemie oświaty. Jak słusznie ocenił Sąd pierwszej instancji, prowadzenie placówki oświatowej czy opiekuńczej nie jest związane z koniecznością posiadania samochodu osobowego. Owszem w niektórych przypadkach jest to konieczne, ale może to dotyczyć sytuacji, gdy np. placówka samodzielnie przygotowuje dużą ilość posiłków i potrzebuje samochodu dostawczego lub gdy dowozi swoich uczniów (np. niepełnosprawnych) do placówek (bus lub autobus). Jednakże w okolicznościach niniejszej sprawy brak jest powiązania prowadzenia działalności z koniecznością posiadania samochodu osobowego. Wydatki na przedmiotowy samochód można byłoby uznać za kwalifikowane, gdyby pojazd ten był używany jako środek dydaktyczny, związany bezpośrednio z procesem nauczania, czy gdyby można było uznać, że ma związek ze sprawowaniem opieki., nie zaś w sytuacji, gdy służył on na potrzeby organu prowadzącego przedszkole (skarżących). Także wydatki związane z kosztami wyżywienia dzieci w sytuacji, gdy ze stanu faktycznego sprawy jednoznacznie wynika (umowy, dokumenty świadczące o uiszczaniu opłat przez rodziców), że koszty te w całości były pokrywane przez rodziców w ramach opłat za przedszkole, zgodzić się należy również ze stanowiskiem Sądu pierwszej instancji, że pokrywania tych wydatków z dotacji powodowałaby podwójne finansowanie wyżywienia dzieci – raz z opłat wnoszonych przez rodziców, drugi raz z dotacji z budżetu gminy. Pokrywanie kosztów wyżywienia dzieci przez rodziców w ramach czesnego skutkuje więc tym, że wydatek ten nie mógł być sfinansowany z dotacji. Środki publiczne, jakie stanowi dotacja nie mogą zaś stanowić zysku przedsiębiorcy prowadzącego przedszkole. Mogą bowiem one być wydatkowane jedynie na cele określone w art. 90 ust. 3d ustawy o systemie oświaty, a mianowicie wyłącznie na wydatki bieżące w zakresie kształcenia, wychowania i opieki, w tym profilaktyki społecznej. Stanowisko zbieżne z zaprezentowanym w omawianym zakresie wyraził też NSA w wyroku z dnia 26 sierpnia 2014 r. sygn. akt II GSK 1002/13 (dostępny na: https://cbois.nsa.gov.pl). Wbrew zarzutom skargi Sąd odniósł się także do pozostałych wydatków na odsetki od kredytu inwestycyjnego na zakup nieruchomości położonej w P. przy ul. B., poniesionych na reklamę i rozwój przedszkola oraz związanych z obsługą prawną uznając, iż nie ma podstaw do przyjęcia, że są to wydatki bieżące podlegające sfinansowaniu z dotacji, ponieważ wydatki powyższe nie wiążą się bowiem z realizacją zadań danej placówki w zakresie kształcenia, wychowania i opieki, w tym również profilaktyki społecznej. Jak wynika z przedstawionych wyżej rozważań, wydatki te, choć mogą stanowić wydatki bieżące, nie są wydatkami, które kwalifikuje się jako wydatki o których mowa w art. 90 ust. 3 d u.s.o., a więc jako wydatki poniesione w celu realizacji zadań szkoły lub placówki w zakresie kształcenia, wychowania i opieki, w tym profilaktyki społecznej. W związku z powyższym, zarzut skargi kasacyjnej dotyczący dokonania przez Sąd I instancji niewłaściwej wykładni art. 90 ust. 3 d u.s.o. należało również uznać za nieuzasadniony. Z powyższych względów Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną. W. Długaszewska G. Jyż S. Gronowski