I SA/Wa 1615/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jolanta Augustyniak-Pęczkowska Sędziowie: Sędzia WSA Dariusz Chaciński (spr.) Sędzia WSA Emilia Lewandowska Protokolant referent stażysta Małgorzata Sieczkowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 marca 2014 r. sprawy ze skargi P. S.A. w W. na decyzję Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia [...] kwietnia 2013 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji oddala skargę. Wnioskiem z dnia 19 października 2011 r. Prezydent Miasta W. wystąpił do Wojewody [...] o wszczęcie z urzędu postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Prezydium Rady Narodowej Miasta W. Wydziału Gospodarki Terenami z dnia [...] lipca 1963 r., nr [...], przekazującej w użytkowanie P. w W. nieruchomość położoną w W. przy ul. [...] o pow [...]ha, obecnie stanowiącej działki nr [...], nr [...], nr [...], nr [...] i nr [...] z obrębu [...], z uwagi na wydanie powyższej decyzji z rażącym naruszeniem prawa tj. wystąpieniem przesłanki wymienionej w art. 156 §1 pkt 2 k.p.a. Minister Transportu Budownictwa i Gospodarki Morskiej rozpatrując powyższy wniosek decyzją z dnia [...] sierpnia 2012 r., nr [...], na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. stwierdził nieważność decyzji Prezydium Rady Narodowej Miasta W. Wydziału Gospodarki Terenami z dnia [...] lipca 1963 r.. Organ nadzoru wskazał, iż z akt przedmiotowej sprawy, w tym ze szkicu sytuacyjnego Nr [...] stanowiącego załącznik do decyzji o lokalizacji szczegółowej nr [...] z dnia [...] marca 1962 r., wyrysu z mapy ewidencyjnej z dnia [...] czerwca 1998 r. oraz aktualnych wypisów z ewidencji gruntów wynika, że nieruchomość położona w W. przy ul. [...], o po w. [...] ha oddana w użytkowanie P. w W. decyzją z dnia [...] lipca 1963 r., odpowiada obecnie działkom nr [...] o pow. [...] ha, nr [...] o pow. [...] ha, nr [...] o pow. [...] ha, nr [...] o pow. [...] ha, nr [...] o pow. [...] ha, nr [...] o pow. [...] ha, nr [...] o pow. [...] ha i nr [...] o pow. [...] ha z obrębu [...], objętymi księgą wieczystą KW nr [...] oraz działce nr [...] o pow. [...] ha z obrębu [...], objętej księgą wieczystą KW nr [...]. W uzasadnieniu decyzji Minister wskazał, iż decyzja Prezydium Rady Narodowej Miasta W. Wydziału Gospodarki Terenami z dnia [...] lipca 1963 r. wydana została na podstawie przepisów ustawy z dnia 14 lipca 1961 r. o gospodarce terenami w miastach i osiedlach (Dz. U. Nr 32, poz. 159). Stwierdził, że zgodnie z art. 3 ust. 1 ww. ustawy tereny państwowe mogą być przekazywane jednostkom państwowym i organizacjom społecznym w użytkowanie, innym zaś osobom fizycznym w użytkowanie wieczyste. Minister podniósł również, iż Skarb Państwa dopiero na podstawie postanowienia Sądu Rejonowego dla Miasta W. Wydział III Cywilny z dnia [...] listopada 1998 r., sygn. akt [...], nabył przez zasiedzenie z dniem 1 stycznia 1985 r. prawo własności nieruchomości położonej w W., stanowiącej działki oznaczone nr [...], nr [...], nr [...] i nr [...] z obrębu [...]. Natomiast decyzją Naczelnika Dzielnicy [...] z dnia [...] maja 1978 r., znak: [...] wywłaszczono na rzecz Skarbu Państwa nieruchomość o pow. [...] ha położoną w W., stanowiącą obecnie działkę nr [...]. Z powyższego zdaniem Ministra wynika, że w dniu wydania decyzji Prezydium Rady Narodowej Miasta W. Wydziału Gospodarki Terenami z dnia [...] lipca 1963 r. Skarb Państwa nie był właścicielem nieruchomości oddanej w użytkowanie P. w W. i brak było podstaw do wydania kwestionowanej decyzji w związku z czym została ona wydana z rażącym naruszeniem art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 14 lipca 1961 r. o gospodarce terenami w miastach i osiedlach. Jednocześnie organ stwierdził, iż w niniejszej sprawie nie zaszła negatywna przesłanka wynikająca z art. 156 § 2 k.p.a., który stanowi, że nie stwierdza się nieważności decyzji z przyczyn wymienionych w art. 156 § 1 pkt 1, 3, 4 i 7, jeżeli od dnia jej doręczenia lub ogłoszenia upłynęło dziesięć lat, a także gdy decyzja wywołała nieodwracalne skutki prawne. Wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy złożyły P. S.A podnosząc kwestie związane z prawem własności spornej nieruchomości. Minister Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej ponownie rozpatrując sprawę decyzją z dnia [...] kwietnia 2013 r., nr [...] utrzymał w mocy swoją decyzję z dnia [...] sierpnia 2012 r. podtrzymując stanowisko, iż ustanowienie decyzją Prezydium Rady Narodowej Miasta W. Wydział Gospodarki Terenami z dnia [...] lipca 1963 r. użytkowania na gruncie nie należącym do Skarbu Państwa, stanowiło rażące naruszenie art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 21 lipca 1961 r. o gospodarce terenami w miastach i osiedlach. Wskazał, iż bez wątpienia z akt sprawy wynika, że sporny teren nie był objęty działaniem dekretu z dnia 26 października 1945 r. o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze m. st. Warszawy. Podtrzymał również stanowisko, że wobec niezaistnienia nieodwracalnych skutków prawnych należy wycofać z obiegu prawnego decyzję Prezydium Rady Narodowej Miasta W. Wydział Gospodarki Terenami z dnia [...] lipca 1963 r., jako obarczoną wadą określoną w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Odnosząc się natomiast do podniesionej we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy kwestii związanej z postanowieniem Sądu Rejonowego dla Miasta W. z dnia [...] listopada 1998 r. sygn. akt [...] Minister wskazał, iż zgodnie z art. 172 Kodeksu cywilnego posiadacz nieruchomości nie będący jej właścicielem nabywa własność, jeżeli posiada nieruchomość nieprzerwanie od lat dwudziestu jako posiadacz samoistny, chyba że uzyskał posiadanie w złej wierze (zasiedzenie). Zatem, co do zasady, właściciel nie może zasiedzieć własnej nieruchomości. Wskazał również, iż powyższe postanowienie sądu powszechnego wiąże w niniejszej sprawie, albowiem inne sądy, inne organy państwowe, a w przypadkach przewidzianych w ustawie także inne osoby muszą brać pod uwagę fakt istnienia i treść prawomocnego orzeczenia sądu (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 13.01.2000 r., sygn. akt II CKN 655/98 publ. LEX nr 51062, z dnia 10.02.2010 r., sygn. akt V CSK 279/09 publ. LEX nr 585901). Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożyły P. S.A. z siedzibą w W. zarzucając naruszenie: a) art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 15 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy wadliwej decyzji organu I instancji, która została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, bez merytorycznego rozpoznania sprawy przez organ II instancji, czego skutkiem było naruszenie zasady dwuinstancyjności określonej w art. 15 k.p.a.; b) art. 138 § 1 pkt. 1 w zw. z art. 7 w zw. z art. 77 w zw. z art. 107 § 3 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy decyzji I instancji, mimo tego, że organ I instancji nie zebrał i nie rozpatrzył materiału dowodowego w sposób należyty, albowiem: - w żaden sposób nie wykazał ani nie uzasadnił z jakiego powodu nieruchomość położona w W. przy ul. [...] o pow. [...]ha, obecnie stanowiąca działki nr [...] z obrębu [...] nie została objęta dekretem z dnia 26 października 1945 r. o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze m. st. Warszawy, pomimo, iż w decyzji z dnia [...] lipca 1963 roku Prezydium Rady Narodowej Miasta W. Wydział Gospodarki Terenami wyraźnie wskazano, że przedmiotowa nieruchomość przeszła na własność Skarbu Państwa, zgodnie z regulacją określoną w ww. dekrecie; - nie rozpatrzył ani nie odniósł się do argumentacji skarżącego odnośnie oświadczeń Skarbu Państwa, iż do 1994 r. (w którym Skarb Państwa złożył wniosek o stwierdzenie nabycia przedmiotowej nieruchomości w drodze zasiedzenia) uważał się on za pełnoprawnego właściciela nieruchomości położonej w Warszawie przy ul. [...]; c) art. 35 § 3 w zw. z art. 36 § 1 w zw. z art. 8 w zw. z art. 12 § 1 k.p.a. w zw. z art. 140 k.p.a. poprzez rozpatrzenie wniosku skarżącego o ponowne rozpatrzenie sprawy z naruszeniem terminów dla załatwienia sprawy oraz bez zawiadomienia skarżącego, podania przyczyn zwłoki oraz wyznaczenia nowego terminu do załatwienia sprawy; d) art. 138 § 2 k.p.a poprzez nie uchylenie decyzji I instancji w całości i nie przekazanie sprawy organowi I Instancji do ponownego rozpatrzenia, mimo tego, że organ I Instancji dopuścił się szeregu naruszeń przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Wobec powyższego skarżąca na zasadzie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. wniosła o uchylenie decyzji w całości oraz na zasadzie art. 135 P.p.s.a. o rozważenie przez Sąd uchylenia również decyzji Ministra z dnia [...] sierpnia 2012 r. W uzasadnieniu swojej skargi skarżąca podniosła między innymi, iż organ w uzasadnieniu swojej decyzji wskazał, iż Skarb Państwa na podstawie postanowienia Sądu Rejonowego dla Miasta W., Wydział III Cywilny z dnia [...] listopada 1998 r., sygn. akt [...] nabył przez zasiedzenie z dniem 1 stycznia 1985 r. prawo własności nieruchomości położonej w W., stanowiącej działki oznaczone nr [...] obrębu [...]. Natomiast decyzją Naczelnika Dzielnicy [...] z dnia [...] maja 1978 roku wywłaszczono na rzecz Skarbu Państwa nieruchomość położoną w W., stanowiącą obecnie działkę nr [...]. Z powyższego organ wysnuł wniosek, że w dacie wydania decyzji Prezydium Rady Narodowej Miasta W. Wydziału Gospodarki Terenami z dnia[...] lipca 1963 r. przedmiotowy grunt nie stanowił własności Skarbu Państwa. Ponadto organ wskazał również, że z akt sprawy wynika, że sporny teren nie był objęty działaniem dekretu. Wobec powyższego zdaniem skarżącej w przedmiotowej sprawie Minister jako organ II instancji ograniczył się jedynie do skontrolowania decyzji z dnia [...] sierpnia 2012 r. r. bez ponownego merytorycznego rozpoznania sprawy, co stanowi wyraźne naruszenie art. 15 k.p.a. Utrzymał tym samym w mocy decyzję z dnia [...] sierpnia 2012 r., pomimo iż organ I instancji naruszył również art. 7 w zw. z art. 77 w zw. z art. 107 § 3 k.p.a. albowiem nie zebrał i nie rozpatrzył materiału dowodowego w sprawie sposób należyty. Ponadto skarżącą podkreśliła, że organ nadzoru w żaden sposób nie wykazał, ani nie uzasadnił z jakiego powodu nieruchomość położona w W. przy ul. [...] nie została objęta dekretem z 1945 r., pomimo, iż w decyzji z dnia[...]lipca 1963 r. Prezydium Rady Narodowej Miasta W. Wydział Gospodarki Terenami wyraźnie wskazano, że przedmiotowa nieruchomość przeszła na własność Skarbu Państwa, zgodnie z regulacją określoną w "Dekrecie Bieruta". Zdaniem skarżącej przedmiotowa nieruchomość położona była na obszarze m. st. Warszawy w związku z czym na mocy art. 1 dekretu z dnia 26 października 1945 r. o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze m. st. Warszawy przeszedł on na własność gminy m. st. Warszawy, a następnie Skarbu Państwa. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko i argumentację przedstawioną w zaskarżonej decyzji. W piśmie procesowym z dnia 20 marca 2014 r. pełnomocnik skarżącej wskazał, że zaskarżona decyzja powinna zostać uchylona także ze względu na naruszenie art. 7 w związku z art. 77 § 1 i 107 § 3 k.p.a. oraz art. 8, 9 i 11 k.p.a. Zdaniem pełnomocnika skarżącej organ prowadzący postępowanie nie wyjaśnił fundamentalnej kwestii związanej z ustaleniem, czy sporna nieruchomość objęta była działaniem dekretu, co wprost zostało zapisane w unieważnionej decyzji jak i protokole zdawczo-odbiorczym. Zdaniem pełnomocnika skarżącej dopiero na etapie postępowania zainicjowanego wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy organ odniósł się do tej kwestii ograniczając się jednak do lakonicznego stwierdzenia, iż "sporny teren nie był objęty działaniem dekretu...". Organ zdaniem skarżącej nie wskazał jednak na jakiej podstawie dowodowej dokonał swoich ustaleń. Na rozprawie w dniu 20 marca 2014 r. Sąd postanowił na podstawie art. 106 § 3 P.p.s.a. dopuścić dowód uzupełniający z mapy przedstawiającej granice m. st. Warszawy objęte dekretem we fragmencie obrazującym obecną dzielnicę [...]. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: W ocenie sądu skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. W pierwszej kolejności należy wskazać, że w niniejszej sprawie, poddanej kontroli Sądu istota problemu sprowadza się do oceny prawidłowości rozstrzygnięcia, które zapadło w trybie nadzoru, wobec czego rozważania Sądu mają na względzie treść przepisów art. 16 i art. 156 k.p.a. Zgodnie bowiem z ustanowioną w art. 16 k.p.a. generalną zasadą trwałości decyzji administracyjnych, uchylenie lub zmiana decyzji ostatecznych, stwierdzenie ich nieważności oraz wznowienie postępowania może nastąpić tylko w przypadkach przewidzianych w Kodeksie postępowania administracyjnego lub ustawach szczególnych. Oznacza to, że decyzje administracyjne, które są ostateczne i znajdują się w obiegu prawnym, podlegają domniemaniu legalności, chyba, że w sposób oczywisty i niewątpliwy domniemanie to zostanie obalone. Wskazać też należy, iż dla prawidłowej oceny legalności decyzji administracyjnej w świetle art. 156 § 1 k.p.a. konieczne jest ustalenie przez organ nadzorczy w toku postępowania dowodowego ówczesnego stanu faktycznego i prawnego nieruchomości, aby na tej podstawie stwierdzić, czy było dopuszczalne zastosowanie tych podstaw prawnych, które powołane zostały w ocenianej decyzji administracyjnej. Ponadto z art. 157 § 2 k.p.a. wynika, iż decyzja w sprawie stwierdzenia nieważności zostaje wydana po przeprowadzeniu postępowania wszczętego z urzędu lub na wniosek strony. Prowadząc zaś to postępowanie organ ma obowiązek podjąć wszelkie niezbędne czynności wyjaśniające zmierzające do ustalenia, czy nie zaistniały przesłanki uzasadniające stwierdzenie nieważności decyzji. Mimo więc, że decyzja wydana na podstawie art. 158 § 1 k.p.a. ma charakter kasacyjny, nie oznacza to, że zapada ona wyłącznie po dokonaniu oceny weryfikowanej decyzji, bez przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego. Stanowisko to znajduje potwierdzenie również w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego (m. in. wyrok z dnia 21 września 2000 r., sygn. akt I SA 1240/00). Przedmiotem skargi w niniejszej sprawie była decyzja Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia [...] kwietnia 2013 r., utrzymująca w mocy decyzję Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia [...] sierpnia 2012 r., stwierdzająca nieważność decyzji Prezydium Rady Narodowej Miasta W. Wydziału Gospodarki Terenami z dnia [...] lipca 1963 r., nr [...] przekazującej w użytkowanie P. w W. nieruchomość położoną w W. przy ul. [...] o pow. [...] ha, obecnie stanowiącej działki nr [...] z obrębu [...]. Podstawą wydania decyzji Prezydium Rady Narodowej Miasta W. Wydziału Gospodarki Terenami z dnia [...] lipca 1963 r. był art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 14 lipca 1961 r. o gospodarce terenami w miastach i osiedlach (Dz. U. Nr 32, poz. 159). Przepis art. 3 ust. 1 i ust. 2 ustawy z dnia 14 lipca 1961 r. o gospodarce terenami w miastach i osiedlach stanowił, że tereny państwowe mogą być przekazywane jednostkom państwowym i organizacjom społecznym w użytkowanie, innym zaś osobom prawnym i osobom fizycznym oddane w użytkowanie wieczyste. Z treści tego przepisu jednoznacznie wynika, iż jedynie nieruchomości stanowiące własność Skarbu Państwa mogły być oddawane odpowiednio w użytkowanie bądź użytkowanie wieczyste. Wobec powyższego obowiązkiem organu nadzoru prowadzącego postępowanie administracyjne było ustalenie, czy nieruchomość położona w W. przy ul. [...] o pow. [...]ha, obecnie stanowiącej działki nr [...] z obrębu [...] przekazana na podstawie art. 3 ust. 1 i ust. 2 ustawy z dnia 14 lipca 1961 r. o gospodarce terenami w miastach i osiedlach w użytkowanie P. w W. na podstawie decyzji Prezydium Rady Narodowej Miasta W. Wydziału Gospodarki Terenami z dnia [...] lipca 1963 r., nr [...] była w dacie jej wydania własnością Skarbu Państwa. Zdaniem Sądu organ nadzoru prawidłowo wskazał, iż teren przedmiotowej nieruchomości nie stanowił własności Skarbu Państwa w dniu [...] lipca 1963 r. W szczególności nie był objęty działaniem dekretu z dnia 26 października 1945 r. o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze Miasta W. Wobec tego, iż skarżąca w skardze podniosła, iż kwestia ta jej zdaniem nie została przez organ wystarczająco wyjaśniona i udokumentowana, Sąd postanowił na rozprawie w dniu 20 marca 2014 r. na podstawie art. 106 § 3 P.p.s.a dopuścić dowód uzupełniający z mapy przedstawiającej granice Miasta W. objęte dekretem we fragmencie obrazującym obecną dzielnice [...]. Z mapy tej jednoznacznie wynika, iż teren przedmiotowej nieruchomości znajdował się poza ówczesnymi granicami Miasta W., co więcej nie znajdował się nawet w pobliżu granic miasta w związku z czym nie mógł zostać objęty dekretem z dnia 26 października 1945 r. o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze m. st. Warszawy. Nie można zatem przyjąć zgodnie z twierdzeniem skarżącej, iż sporna nieruchomość znajdowała się w granicach Miasta W., a w związku z tym objęta była działaniem dekretu. Potwierdza to także mapa znajdująca się w aktach administracyjnych sprawy z dnia [...] czerwca 1998 r., którą P. w W. przesłały do Urzędu Wojewódzkiego Wydziału Geodezji Kartografii Katastru Gospodarki Gruntami przy piśmie z dnia [...] stycznia 1999 r. Mapa przedstawia przebieg granic przedmiotowej nieruchomości według stanu z 1994 r. oraz jest opatrzona pieczęcią, iż teren ten nie był objęty działaniem dekretu z 26 października 1945 r. o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze m. st. Warszawy. Mapę tą załączono również do sporządzonego w marcu 2002 r. operatu szacunkowego określającego wartość rynkową przedmiotowej nieruchomości. Treść uzasadnienia sporządzonego operatu szacunkowego również potwierdza, iż teren ten nie był objęty działaniem dekretu. Po drugie, zdaniem organu nadzoru, które Sąd w niniejszym składzie również podziela, potwierdzeniem tego, iż przedmiotowy teren nie był własnością Skarbu Państwa jest postanowienie Sądu Rejonowego dla Miasta W., Wydział III Cywilny z dnia [...] listopada 1998 r., sygn. akt [...] na podstawie, którego Skarb Państwa nabył przez zasiedzenie z dniem 1 stycznia 1985 r. prawo własności nieruchomości położonej w W., stanowiącej działki oznaczone nr [...] obrębu [...]. Natomiast decyzją Naczelnika Dzielnicy [...] z dnia [...] maja 1978 roku wywłaszczono na rzecz Skarbu Państwa nieruchomość położoną w W., stanowiącą obecnie działkę nr [...]. W tym miejscu wskazać należy, iż zgodnie z art. 172 Kodeksu Cywilnego posiadacz nieruchomości nie będący jej właścicielem nabywa własność, jeżeli posiada nieruchomość nieprzerwanie od lat dwudziestu jako posiadacz samoistny, chyba że uzyskał posiadanie w złej wierze (zasiedzenie). Oznacza to, iż jest możliwe zasiedzenie własnej nieruchomości. Fakt wydania tego postanowienia o nabyciu przez Skarb Państwa własności przedmiotowej nieruchomości w drodze zasiedzenia świadczy o tym, iż w dacie wydania decyzji z dnia [...] lipca 1963 r. Skarb Państwa nie był właścicielem przedmiotowego terenu, a w związku z tym nie miał on prawa przekazać go w użytkowanie. Odnosząc się do zarzutu skarżącej, iż z protokołu zdawczo-odbiorczego z dnia [...] września 1963 r., którym Prezydium Dzielnicowej Rady Narodowej [...] - jako przekazujący przekazał skarżącej - jako inwestorowi teren położony przy ul. [...] w użytkowanie wynika, iż teren przedmiotowej nieruchomość stanowił własność Skarbu Państwa na podstawie dekretu z dnia 26 października 1945 r. o własności i użytkowania gruntów na obszarze m. st. Warszawy stwierdzić należy, iż analiza tego dokumentu temu zaprzecza, gdyż w protokole tym takie sformułowanie zostało przekreślone. Mając powyższe na uwadze zdaniem Sądu, organ prowadząc postępowanie administracyjne w trybie nadzoru prawidłowo zweryfikował stan faktyczny sprawy. Nie można w związku z tym zgodzić się ze skarżącą, iż organ naruszył art. 8, 9,11, 138 § 1 pkt 1, 7, 77 i 107 § 3 k.p.a. W związku z tym, zdaniem składu orzekającego w niniejszej sprawie organ nadzoru po ustaleniu ówczesnego stanu faktycznego i prawnego przedmiotowej nieruchomości słusznie stwierdził nieważność decyzji Prezydium Rady Narodowej Miast W. Wydziału Gospodarki Terenami z dnia [...] lipca 1963 r., nr [...] przekazującej w użytkowanie P. w W. nieruchomość położoną w W. przy ul. [...] o pow. [...] ha, obecnie stanowiącej działki nr [...] z obrębu [...] jako wydanej z rażącym naruszeniem prawa tj. art. art. 3 ust. 1 z dnia 14 lipca 1961 r. o gospodarce terenami w miastach i osiedlach (Dz. U. Nr 32, poz. 159), gdyż przedmiotowa nieruchomość nie była własnością Skarbu Państwa, w związku z tym nie mogła zostać przekazana w użytkowanie skarżącej i należało wyeliminować ją z obrotu prawnego na podstawie art. 156 §1 pkt 2 k.p.a. W tej sytuacji, w oparciu o art. 151 P.p.s.a. sąd skargę oddalił.