II SA/Wa 362/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Pisula-Dąbrowska, Sędziowie WSA Sławomir Antoniuk, Anna Mierzejewska (spr.), Protokolant Referent stażysta Małgorzata Ciach, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 sierpnia 2014 r. sprawy ze skargi L. C. na decyzję Prezesa Wojskowej Agencji Mieszkaniowej z dnia [...] grudnia 2013 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie wniosku o przydzielenie lokalu mieszkalnego oddala skargę Prezes Wojskowej Agencji Mieszkaniowej w [...], decyzją nr [...] z dnia [...] grudnia 2013 r., na podstawie art. 138 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267) oraz art. 13 ust. 7 ustawy z dnia 22 czerwca 1995 r. o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. z 2010 r. Nr 206 poz. 1367 ze zm.), po rozpatrzeniu odwołania L. C. od decyzji Dyrektora Oddziału Regionalnego Wojskowej Agencji Mieszkaniowej w [...] z dnia [...] września 2013 r. nr [...] orzekającej o odmowie przyznania L. C. lokalu mieszkalnego położonego w [...] przy ul. [...]. - uchylił zaskarżoną decyzję i umorzył postępowanie pierwszej instancji w całości W uzasadnieniu decyzji organ podał, że w dniu [...] maja 2013 r. do Dyrektora Oddziału Regionalnego WAM w [...] wpłynął wniosek L. C., w którym zwróciła się z prośbą o przydzielenie lokalu nr [...] przy ulicy [...] w [...], w którym od bardzo dawna nikt nie mieszka. Podała, że prawie od 30 lat mieszka w tym budynku. W dniu [...] grudnia 2007 r. została eksmitowana z mieszkania chociaż nie było zadłużone. W czasie eksmisji straciła przytomność i pogotowie odwiozło ją do szpitala psychiatrycznego gdzie przebywała ponad 2 miesiące. W 1998 r. jej mąż odszedł do innej kobiety i wówczas rozpoczęła starania o zamianę mieszkania na mniejsze. L. C. utrzymuje się z alimentów od byłego męża S. C., co jak podała nie wystarczało na opłacenie czynszu 5-cio pokojowego mieszkania o powierzchni 84 m. Do zamiany mieszkania na mniejsze nie doszło ponieważ S. C. nie wyraził zgody. [...] lutego 2002 r. S. C. zrzekł się mieszkania położonego w [...] przy ulicy [...] na rzecz ww. i jej syna. Pismem nr [...] z dnia [...]maja 2013 r. Dyrektor Oddziału Regionalnego WAM w [...] poinformował L. C., że zgodnie z art. 29 ustawy z dnia 22 czerwca 1995 r. o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. 2010 r., Nr 206, poz. 1367 ze zm.) dyrektor oddziału regionalnego może wynająć lokal mieszkalny na czas oznaczony osobie innej niż żołnierz zawodowy, osobie prawnej, jednostce samorządu terytorialnego, państwowej lub samorządowej jednostce organizacyjnej nieposiadającej osobowości prawnej o ile w garnizonie są zaspokojone potrzeby mieszkaniowe żołnierzy. Organ wskazał jednocześnie, że w [...] wciąż są oczekujący żołnierze zawodowi na rozpoznanie wniosków o przydział kwatery lub lokalu. Wskazał ponadto, że położony w [...] przy ulicy [...] jest zasiedlony. W dniu 5 lipca 2013 r. wpłynęła do Prezesa WAM skarga L. C. na bezczynność Dyrektora Oddziału Regionalnego WAM w [...] w przedmiocie nierozpatrzenia wniosku ww. o przydział lokalu na podstawie art. 28 ust. 5 ustawy z dnia 22 czerwca 1995 r. o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. Nr 86, poz. 433). W odpowiedzi na pismo Prezes WAM, podał, że odpowiedź ww. została udzielona w terminie z art. 35 § 3 kpa. Wobec tego, że wniosek nie został załatwiony zgodnie z art. 104 § 1 kpa, został wyznaczony dodatkowy termin i decyzją nr [...] z dnia [...] września 2013 r. Dyrektor Oddziału Regionalnego WAM w [...] odmówił przyznania L. C. lokalu mieszkalnego położonego w [...] przy ulicy [...]. W uzasadnieniu decyzji organ podał, że lokal wskazany przez wnioskującą od [...] czerwca 1979 r. pozostaje zasiedlony. Dalej podał, iż z mocy art. 29 ustawy o zakwaterowaniu SZ RP, dyrektor oddziału regionalnego może wynająć lokal mieszkalny na czas oznaczony osobie innej niż żołnierz zawodowy, osobie prawnej, jednostce samorządu terytorialnego, państwowej lub samorządowej jednostce organizacyjnej nieposiadającej osobowości prawnej, o ile w garnizonie są zaspokojone potrzeby mieszkaniowe żołnierzy zawodowych. Podkreślił, że sytuacja mieszkaniowa żołnierzy zawodowych w [...] jest trudna. W stosunku do decyzji zostało złożone odwołanie, w którym L. C. wskazała, że powinna otrzymać mieszkanie na podstawie art. 28 ust. 5 ustawy. Podkreśliła, że jest byłą żoną żołnierza, a więc jest – jak żołnierz. Twierdzi, że ma w stosunku do niej zastosowanie art. 28 ust. 5 ustawy odnoszący się do rozwiedzionych małżonków (z okresu jego obowiązywania), podkreśliła, że we wskazanym przez nią lokalu nikt nie mieszka. Podkreśliła, że lokal z którego została eksmitowana nie był zadłużony. Przytoczyła przykłady dotyczące innych rozwiedzionych żon wojskowych, które takie lokale otrzymały i wykupiły. Ponownie rozpoznając sprawę organ nie znalazł podstaw do zmiany swojego stanowiska. L. C. jako podstawę swojego żądania wskazała art. 28 ust. 5 ustawy o zakwaterowaniu (...), regulujący sposób postępowania organów Agencji wobec rozwiedzionych małżonków. Organ egzekucyjny dokonał opróżnienia lokalu położonego w B. przy ulicy [...], w którym była żona S. C., L. C. wraz z synem A.. Przedmiotowy lokal mieszkalny na podstawie imiennego nakazu przydziału osobnej kwatery stałej nr [...] z dnia [...] czerwca 1979 r. Dowódcy Garnizonu [...] otrzymał S. C. W 1998 r. S. C. wyprowadził się z kwatery i rozpoczął postępowanie rozwodowe. W kwaterze pozostała żona i syn. Małżeństwo L. i S. C. zostało rozwiązane wyrokiem Sądu Okręgowego w [...] w dniu [...] czerwca 2000 r. sygn akt [...].[...] lutego 2002 r. S.C. poinformował WAM, iż chce rozwiązać umowę najmu. W tym czasie L. C., zaprzestała opłacać czynsz. WAM wszczęło postępowanie egzekucyjne wobec S. C. o zapłatę zaległego czynszu. L. C. odmówiła opuszczenia lokalu. Z uwagi na zaległości w opłatach, Dyrektor Oddziału Terenowego WAM w [...] wydał decyzję nr [...] wzywającą S. C. do zwolnienia kwatery i przekwaterowania do kwatery zastępczej położonej w [...] przy ulicy [...]. W 2005 r. S. C. zwrócił się ponownie do WAM o przydzielenie dwóch odrębnych mieszkań. W dniu [...] lipca 2005 r. WAM zaproponowała mu zamianę lokalu mieszkalnego, na co jego była żona nie wyraziła zgody. Zaległość czynszowa została spłacona i w dniu [...] sierpnia 2007 r. Dyrektor Oddziału Regionalnego "[...]" WAM w [...] wszczął z urzędu postępowanie w sprawie wygaśnięcia decyzji nr [...] z dnia [...] czerwca 2003 r. przez Dyrektora Oddziału Regionalnego WAM w [...]. S. C. złożył wniosek o umorzenie postępowania w oparciu o art. 105 § 1 kpa i jednocześnie oświadczył, że przyjmuje zaproponowaną mu kwaterę położoną w [...] przy ulicy [...]. Dyrektor Oddziału Regionalnego "[...]" WAM w [...] umorzył postępowanie w przedmiocie wygaśnięcia decyzji nr [...]. Następie wszczęto postępowanie opróżnienia lokalu nr [...] położonego w [...] przy ulicy [...] i długotrwałe postępowania w przedmiocie przydzielenia kwatery zastępczej. Ostatecznie została wydana decyzja nr [...] z dnia [...] grudnia 2010 r umarzająca postępowanie administracyjne w sprawie wydania decyzji o prawie zamieszkiwania w lokalu mieszkalnym na rzecz S. C. Natomiast L. C. w dniu [...] czerwca 2008 r. zwróciła się z prośbą o przydzielenie – zamianę lokalu mieszkalnego położonego w [...] przy ulicy [...] na lokal nr [...], pismem została poinformowana, że z uwagi na fakt odmowy przyjęcia kwatery zastępczej przez S. C., oraz nieposiadanie tytułu prawnego do tego lokalu, zamiana lokalu na inny nie była możliwa. Organ zaproponował L. C. wydanie decyzji w trybie art. 29 ustawy o zakwaterowaniu w stosunku do jednego z 10 lokali położonych w [...] w stosunku do których był brak zainteresowania ze strony żołnierzy. L. C. nie wyraziła zgody na żaden z przedstawionych lokali, a wskazała na lokal położony w [...] przy ulicy [...]. Organ w piśmie poinformował ww., że lokal już został zagospodarowany. W dniu [...] maja 2009 r. do Prezesa WAM wpłynęło pismo L. C. z prośbą o przydzielenie lokalu mieszkalnego położonego w [...] przy ulicy [...], na podstawie art. 28 ust. 5 ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP w brzmieniu (Dz. U z 1995 r., Nr 46 poz. 433). Pismem z dnia [...] czerwca 2009 r. Prezes WAM poinformował zainteresowaną, iż w dniu 1 lipca 2004 r. weszła w życie nowelizacja ustawy z dnia 22 czerwca 1995 r. o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP i art. 28 – dotyczący uregulowania uprawnień mieszkaniowych rozwiedzionych małżonków został uchylony. Według stanu na dzień [...] czerwca 2009 r. w ustawie o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej nie ma zapisu na podstawie którego organy Agencji mogłoby realizować uprawnienia rozwiedzionych małżonków. Jedynie na podstawie art. 29 ustawy o zakwaterowaniu (...) dyrektor oddziału regionalnego Agencji może w sytuacji wyjątkowej za zgodą Ministra Obrony Narodowej wydać decyzję o prawie zamieszkiwania w lokalu mieszkalnym, na czas oznaczony, osobie innej niż żołnierz służby stałej. Pismem z dnia [...] sierpnia 2009 r. Dyrektor Oddziału Regionalnego "[...]" WAM w [...] poinformował L. C., że lokal mieszkalny położony w [...] przy ulicy [...] został wskazany żołnierzowi zawodowemu oczekującemu w [...] na wydanie decyzji o prawie zamieszkiwania w lokalu mieszkalnym. Jeszcze raz wskazano na możliwość przydziału lokalu w trybie art. 29, a nie złożenie wniosku w tej spawie o wyrażenie zgody przez Ministra Obrony Narodowej uniemożliwi wszczęcie postępowania w celu załatwienia sytuacji mieszkaniowej L. C., następnie wskazała na lokal nr [...] położony w [...] przy ulicy [...]. Wskazała nadto, że przydzielenie lokalu w trybie art. 29 ustawy "nie wchodzi w grę". Organ ponownie wyjaśnił, że art. 28 ustawy o zakwaterowaniu (...) nie ma zastosowania, oraz wyjaśnił stan prawny i faktyczny dotyczący wskazanych lokali. W dniu 6 października 2011 r. do Prezesa WAM wpłynęły: 1. odwołanie od decyzji Prezesa Wojskowej Agencji Mieszkaniowej w [...] z dnia [...] lutego 2011 r. zapadłej w sprawie [...] oraz decyzji Prezesa Wojskowej Agencji Mieszkaniowej w [...] z dnia [...] kwietnia 2011 r. zapadłej w sprawie [...] oraz od decyzji Prezesa Wojskowej Agencji Mieszkaniowej w [...] z dnia [...] czerwca 2011 r. zapadłej w sprawie [...]. Postanowieniem nr [...] z dnia [...] listopada 2011 r., Prezes WAM stwierdził niedopuszczalność odwołania złożonego przez L. C. w sprawie przyznania jej prawa zamieszkiwania w lokalu mieszkalnym położonym w [...] przy ulicy [...] lub lokalu mieszkalnym położonym w [...] przy ulicy [...]. W stosunku do postanowienia została wniesiona skarga i Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 21 listopada 2011 r. w sprawie sygn. akt II SA/Wa 189/12 oddalił skargę. Wnioskiem z dnia [...] maja 2013 r. skierowanym do Dyrektora Oddziału Regionalnego WAM w [...] L. C. ponownie zwróciła się z prośbą o przydzielenie lokalu nr [...] położonego w [...] przy ulicy [...], w którym od dawna nikt nie mieszka. Zgodnie z art. 28 ustawy z dnia 22 czerwca 1995 r. o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP, według stanu na dzień [...] lutego 2002 r. tj. daty zrzeczenia się lokalu przez S.C. na rzecz L. C., w razie orzeczenia rozwodu małżonków zajmujących kwaterę, mogą oni zamieszkiwać w tej kwaterze z wyjątkiem kwater w budynkach, o których mowa w art. 55 ust. 2 pkt 1-3 (ust.1). Z ustępu 2 wynika, że w przypadku zajmowania kwatery w budynku określonym w art. 55 ust. 2 pkt 1-3: 1. rozwiedzionym małżonkom przysługuje: a) żołnierzowi zawodowemu, emerytowi, renciście wojskowemu – kwatera, b) byłemu małżonkowi osoby określonej pod lit. a) - lokal zamienny w rozumieniu przepisów o najmie lokali mieszkalnych i dodatkach mieszkaniowych, - zgodnie z uprawnieniami posiadanymi przez nich w dniu uprawomocnienia się wyroku orzekającego rozwód, 2. rozwiedzionym osobom innym niż wymienione w art. 24 ust. 1 przysługuje jeden lokal zamienny. Artykuł 28 ust. 3 stanowi, że rozwiedzionemu żołnierzowi zawodowemu, emerytowi lub renciście wojskowemu oraz osobie określonej w art. 23 ust. 2 zajmującej w dniu uprawomocnienia się wyroku orzekającego rozwód kwaterę znajdującą się w budynku innym niż wymieniony w art. 55 ust. 2 pkt 1-3 nie przydziela się nowej kwatery, jeżeli nie zachodzą okoliczności o których mowa w ust. 4. Zgodnie z ust. 4 jeżeli powierzchnia mieszkalna zajmowanej kwatery jest mniejsza od minimalnej powierzchni przysługującej osobie uprawnionej w dniu uprawomocnienia się wyroku orzekającego rozwód, dyrektor oddziału regionalnego Agencji przydziela jedną kwaterę jako lokal zamienny, odpowiadającą ich łącznym uprawnieniom – do dyspozycji rozwiedzionych małżonków, albo wypłaca osobie uprawnionej ekwiwalent pieniężny, o którym mowa w art. 24 ust. 1 pkt 2 w wysokości odpowiadającej niedoborowi norm powierzchni mieszkaniowej. Zgodnie z art. 28 ust. 5 ustawy o zakwaterowaniu (....) w wypadkach, o których mowa w ust. 3 i 4 zajmowana kwatera może być zamieniona przez strony we własnym zakresie. W takim przypadku dyrektor oddziału terenowego Agencji przydziela kwaterę lub oddaje w najem lokal mieszkalny wskazanej osobie. W dniu 1 lipca 2004 r. weszła w życie nowelizacja ustawy z dnia 22 czerwca 1995 r. o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP, dokonana ustawą z dnia 16 kwietnia 2004 r. o zmianie ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 1203, poz. 116 ze zm.) Artykuł 28 ustawy został uchylony. Niemniej zgodnie z art. 23 ust. 2 noweli, sprawy rozwiedzionych małżonków wszczęte na podstawie art. 28 ust. 2 lub 4 ustawy o zakwaterowaniu, w brzmieniu obowiązującym do dnia wejścia w życie noweli, załatwia się w terminie do dnia 31 grudnia 2006 r. W stosunku do L. C. oraz S. C. zajmujących do 2007 r. osobną kwaterę stałą położoną w [...] przy ulicy [...] nie miał zastosowania ani przepis art. 28 ust. 2 ustawy o zakwaterowaniu, który odnosił się do zajmowania przez rozwiedzionych małżonków lokali mieszkalnych, o których mowa w art. 55 ust. 2 pkt 1-3, tj. 1) znajdujących się w budynkach położonych na wojskowych terenach zamkniętych, 2) przeznaczonych na podstawie decyzji dyrektora oddziału rejonowego Agencji, na zakwaterowanie całości lub części kadry określonej jednostki wojskowej, 3) funkcyjnych. Kwatera położona w [...] przy ulicy [...] nie była ani kwaterą funkcyjną, nie była też położona na wojskowych terenach zamkniętych ani nie była przeznaczona na zakwaterowanie w całości lub części kadry określonej jednostki wojskowej kwaterą. Nie zachodzi również przypadek określony w art. 28 ust. 4 ustawy, ponieważ przedmiotowy lokal mieszkalny posiadał powierzchnię użytkową 84,34 m², w tym powierzchnię użytkową 59,36 m², a tym samym był większy od minimalnej powierzchni przysługującej osobie uprawnionej (S. C. przysługiwało minimum 14 m² powierzchni użytkowej podstawowej) w dniu uprawomocnienia się wyroku orzekającego rozwód. W sytuacji L. C. nie doszło do wszczęcia postępowania na podstawie art. 28 ust. 2 oraz ust. 4 o zakwaterowaniu (...) do dnia wejścia w życie noweli z 2004 r., które umożliwiłoby prowadzenie postępowania i załatwienie sprawy do dnia 31 grudnia 2006 r. Wobec tego brak jest podstaw prawnych do prowadzenia postępowania w oparciu o przepis art. 28 ustawy o zakwaterowaniu (...) w brzmieniu obowiązującym do dnia 30 czerwca 2004 r., nie można również prowadzić postępowania na podstawie uchylonego art. 28 ust. 5 ww. ustawy. Zgodnie z art. 107 § 1 kpa decyzja administracyjna wydana przez organ administracji publicznej powinna mieć podstawę prawną, może być wydana tylko na podstawie obowiązujących przepisów prawnych. W sprawie niniejszej Dyrektor Oddziału Regionalnego WAM w [...] wydając decyzję z dnia [...] września 2013 r. wskazał jedynie art. 13 ust. 6 ustawy z dnia 22 czerwca 1995 r. o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP (Dz. U. z 2010 r., Nr 206, poz. 1367 ze zm.), zgodnie z którym w ramach wykonywania zadań z zakresu administracji rządowej Prezes Agencji i dyrektorzy oddziałów regionalnych Agencji wydają decyzje administracyjne w sprawach określonych w przepisach niniejszej ustawy na zasadach i w trybie określonych w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego. Decyzja z dnia [...] września 2013 r. orzekająca o odmowie przyznania L. C. lokalu mieszkalnego położonego w [...] przy ulicy [...] nastąpiło bez podstawy prawnej ponieważ art. 28 ust. 5 ustawy o zakwaterowaniu (...) obowiązywał tylko do dnia 30 czerwca 2004 r. Jednocześnie w przepisach noweli z 2004 r. brak jest przepisu, który umożliwiałby prowadzenie postępowania na podstawie art. 28 ust. 5 po 1 lipca 2004 r. Zgodnie z art. 105 § 1 kpa, gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe w całości lub części, organ administracji publicznej wydaje decyzję o umorzeniu postępowania odpowiednio w całości lub w części. W sprawie niniejszej bezprzedmiotowość istniała już w chwili złożenia wniosku przez L. C., zatem organ I instancji, na podstawie art. 61a § 1 kpa powinien wydać postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania. Odnośnie przydzielenia lokalu mieszkalnego położonego w [...] przy ulicy [...], żołnierzowi, który wybudował sobie dom, a obecnie –zgodnie ze stanowiskiem L.C., sprzedał lub go wynajmuje, to ww. pozostaje w błędzie. B. S. zwolnił ww. lokal w dniu [...] września 2013 r., po czym organ podjął czynności zmierzające do jego wyremontowania, oraz wszczął postępowanie administracyjne zmierzające do przydzielenia lokalu kolejnemu żołnierzowi zawodowemu. Również niesłuszny jest zarzut, iż w lokalu mieszkalnym położonym w [...] przy ulicy [...] nikt nie mieszka.Tytuł prawny do tego lokalu nadal pozostaje w obrocie prawnym, posiada go S. D. wdowa po [...] J. D. Osoba posiadająca tytuł prawny do lokalu, może czasowo przebywać pod innym adresem i taka sytuacja nie stanowi podstawy do pozbawienia S. D. tytułu prawnego do zajmowanego lokalu mieszkalnego położonego w [...] przy ulicy [...]. Organ podkreślił, że sprawa L. C. jest sprawą, która się toczy od wielu lat i pomimo składanych przez organy Agencji propozycji jej rozwiązania nie została zakończona. Powyższa decyzja stała się przedmiotem skargi wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, w której skarżąca wniosła o zobowiązanie Prezesa Wojskowej Agencji Mieszkaniowej do niezwłocznego wydania decyzji o przyznanie mieszkania na podstawie art. 28 ust. 5 ustawy (...) tj. z okresu obowiązywania tego przepisu i momentu nabycia wszystkich koniecznych uprawnień określonych na czas ustawą z 1995 r. ewentualnie wypłatę 300 000 zł na zakup mieszkania na wolnym rynku, oraz o zasądzenie kosztów postępowania. W uzasadnieniu skargi podała między innymi, że nie zgadza się aby w stosunku do niej stosować przepisy znowelizowanej ustawy. O rozwiązanie kwestii mieszkaniowej starała się gdy obowiązywał art. 28 ust. 5 ustawy. Podkreśliła, że spłaciła zaległości z tytułu czynszu w stosunku do lokalu i mimo to organ w sposób nieuprawniony dokonał jej eksmisji z zajmowanego lokalu. Wskazała, że inne byłe żony, będące w podobnej do niej sytuacji otrzymały mieszkania. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie wskazując argumenty jak w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. W piśmie z dnia 14 sierpnia 2014 r. zatytułowanym "Dotyczy odpowiedzi na skargę" jeszcze raz wyraziła swoje stanowisko i podkreśliła, że nigdy nie starała się o rozkwaterowanie w oparciu o art. 28 ust. 2 ustawy, a w oparciu o art. 28 ust. 5 ustawy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych, sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, wchodzi tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słusznościowych. Ponadto Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.). Oceniając zasadność skargi w świetle wskazanych wyżej kryteriów Sąd stwierdził, iż skarga L. C. nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż decyzja Prezesa WAM z dnia [...] grudnia 2013 r. nie narusza przepisów prawa w sposób mający istotny wpływ na wynik sprawy. Zaskarżona decyzja została wydana na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. Wskazany wyżej przepis określa jedno z możliwych rozstrzygnięć, jakie organ odwoławczy może wydać po rozpoznaniu odwołania od decyzji organu pierwszej instancji. Stosownie do jego treści organ odwoławczy wydaje decyzję, w której uchyla zaskarżoną decyzję w całości albo w części i w tym zakresie orzeka co do istoty sprawy bądź uchylając tę decyzję - umarza postępowanie pierwszej instancji. W doktrynie oraz orzecznictwie podkreśla się, że wydanie decyzji w oparciu o art. 138 § 1 pkt 2 in fine, tj. uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i umorzenie postępowania pierwszej instancji jest możliwe tylko w przypadku, gdy postępowanie pierwszoinstancyjne stało się bezprzedmiotowe. Umarzając postępowanie organu pierwszej instancji, organ odwoławczy winien zatem kierować się przesłankami określonymi w art. 105 § 1 k.p.a., czyli spowodowaną jakimikolwiek przyczynami - bezprzedmiotowością postępowania. O bezprzedmiotowości postępowania administracyjnego w rozumieniu art. 105 § 1 k.p.a. możemy natomiast mówić wówczas, gdy odpadł jeden z konstytutywnych elementów sprawy administracyjnej, o której mowa w art. 1 pkt 1 k.p.a. Przyczyny, dla których sprawa będąca przedmiotem postępowania administracyjnego utraciła charakter sprawy administracyjnej lub nie miała takiego charakteru jeszcze przed wszczęciem postępowania, mogą być różnorodnej natury. Można je podzielić na przyczyny o charakterze podmiotowym i przedmiotowym. Bezprzedmiotowość postępowania będzie zachodziła np. w przypadku śmierci strony w toku postępowania dotyczącego praw ściśle związanych z osobą zmarłej strony, ustania bytu prawnego osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej, zmiany tytułu własności rzeczy, jej zniszczenia, zniesienia uprawnień lub obowiązków, uchylenia podstaw prawnych do działania administracji publicznej w formach władczych w określonych sprawach. Bezprzedmiotowe jest postępowanie prowadzone przez organ niewłaściwy jak również przez organ, który nie został uznany za właściwy w sprawie w wyniku rozpoznania sporu kompetencyjnego. Postępowanie jest również bezprzedmiotowe, jeżeli nie ma materialnoprawnych podstaw do władczej, w formie decyzji administracyjnej, ingerencji organu administracyjnego, tj. gdy sprawa indywidualna nie podlega i nie podlegała załatwieniu w formie decyzji administracyjnej. Decyzja o umorzeniu postępowania zapada więc w sytuacji, gdy organ administracji stwierdzi oczywisty brak podstaw prawnych i faktycznych do merytorycznego rozpatrzenia sprawy. W świetle orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego bezprzedmiotowość postępowania rozumiana jest jako brak przedmiotu postępowania. Tym przedmiotem jest zaś konkretna sprawa, w której organ administracji państwowej jest władny i jednocześnie zobowiązany rozstrzygnąć na podstawie przepisów prawa materialnego o uprawnieniach lub obowiązkach indywidualnego podmiotu (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 kwietnia 2003 r. sygn. akt III SA 2225/01, Biuletyn Skarbowy, 2003/6/25). W ocenie Sądu stanowisko Prezesa WAM co do bezprzedmiotowości postępowania z tej przyczyny jest prawidłowe. Nie ulega wątpliwości, że w sprawie niniejszej mamy do czynienia z bezprzedmiotowością postępowania. Przechodząc na grunt sprawy niniejszej przypomnieć należy, iż z dniem 1 lipca 2004 r weszła w życie nowelizacja ustawy z dnia 22 czerwca 1995 r. o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. z 2005 r. Nr 41, poz. 398 ze zm.) dokonana ustawą z dnia 16 kwietnia 2004 r. o zmianie ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 116, poz. 1203 ze zm.). Nowelą tą został uchylony art. 28 ustawy (...). W artykule 19 ust. 1 powołanej wyżej ustawy postanowiono, że do spraw wszczętych do dnia wejścia w życie niniejszej ustawy, lecz niezakończonych ostatecznymi decyzjami lub umowami, stosuje się przepisy ustawy z dnia 22 czerwca 1995 r., o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą z wyjątkiem postępowań administracyjnych z zastrzeżeniem ust 2-5. W przedmiotowej sprawie w dniu [...] maja 2013 r. do Dyrektora Oddziału Regionalnego WAM w [...] wpłynął wniosek L. C., w którym zwróciła się o przydzielenie mieszkania nr [...] przy ulicy [...] w [...]. Jako podstawę rozstrzygnięcia wskazała artykuł 28 ust. 5 ustawy z dnia 22 czerwca 1995 r. o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. Nr 86, poz. 433). Decyzja z dnia [...] września 2013 r. orzekająca o odmowie przyznania L.C. lokalu mieszkalnego położonego w [...] przy ulicy [...] została wydana bez podstawy prawnej ponieważ art. 28 ust. 5 ustawy o zakwaterowaniu (...) obowiązywał tylko do dnia 30 czerwca 2004 r. Jednocześnie w przepisach noweli z 2004 r. brak jest przepisu, który umożliwiałby prowadzenie postępowania na podstawie art. 28 ust. 5 po 1 lipca 2004 r. Zgodnie z art. 105 § 1 kpa, gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe w całości lub części, organ administracji publicznej wydaje decyzję o umorzeniu postępowania odpowiednio w całości lub w części. W sprawie niniejszej bezprzedmiotowość istniała już w chwili złożenia wniosku przez L. C., zatem organ I instancji, na podstawie art. 61a § 1 kpa powinien wydać postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania. W tej sytuacji, Prezes WAM, uchylając decyzję Dyrektora Oddziału Regionalnego WAM [...] z dnia [...] września 2013 r. i umarzając postępowanie pierwszej instancji, w sposób prawidłowy zastosował art. 138 § 1 pkt 2 in fine k.p.a., albowiem postępowanie w sprawie rozkwaterowania, zainicjowane wnioskiem skarżącej z dnia [...] maja 2013 r. było bezprzedmiotowe. Mając powyższe na uwadze na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, orzekł jak w sentencji.