I OZ 198/14

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Monika Nowicka po rozpoznaniu w dniu 20 marca 2014 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia Ł. D. na pkt III wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 19 listopada 2013 r., sygn. akt III SA/Kr 1863/12 w przedmiocie kosztów postępowania sądowego w sprawie ze skargi Ł. D. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] października 2012 r., nr [...] w przedmiocie ustalenia należności podlegającej zwrotowi postanawia: uchylić pkt III zaskarżonego wyroku i w tym zakresie sprawę przekazać Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Krakowie do ponownego rozpoznania. Wyrokiem z dnia 19 listopada 2013 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, na skutek złożonej przez Ł. D. skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] października 2012 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia należności podlegającej zwrotowi, uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji orzekając, że uchylone decyzje nie mogą być wykonane. Jednocześnie zasądził od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. na rzecz skarżącego kwotę 257,00 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Uzasadniając rozstrzygnięcie o kosztach postępowania sądowego, Sąd Wojewódzki wskazywał, że oparł je na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej "P.p.s.a.". Zaznaczył, że zaliczył do nich wynagrodzenie reprezentującego skarżącego radcy prawnego w wysokości 240 zł, ustalone na podstawie § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz.U. z 2013 r., poz. 490), oraz opłatę skarbową za pełnomocnictwo w wysokości 17 zł - łącznie 257 zł. Ł. D., zaskarżając zawarte w sentencji ww. wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie rozstrzygnięcie o kosztach wskazywał, iż w niniejszym przypadku – z uwagi na fakt, że przedmiotem skargi była należność pieniężna – Sąd Wojewódzki powinien był oprzeć swoje orzeczenie w tej części na przepisie § 14 ust. 2 pkt 1 lit. a) w zw. z § 6 pkt 4 ww. rozporządzenia. Z uwagi na powyższe skarżący wniósł o zmianę zaskarżonego postanowienia przez zasądzenie na jego rzecz kosztów postępowania w kwocie 1.217 zł oraz o zasądzenie kosztów postępowania zażaleniowego. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie zasługuje na uwzględnienie. Przedmiotem wniesionej przez Ł. D. skargi była decyzja, na mocy której Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. utrzymało w mocy decyzję Burmistrza Gminy K. z dnia [...] czerwca 2012 r., nr [...] w przedmiocie ustalenia należności podlegającej zwrotowi z tytułu wydatków wniesionych zastępczo przez Gminę K. na opłatę za pobyt A. D.w domu pomocy społecznej w okresie od [...] października 2011 r. do [....] stycznia 2012 r. w wysokości [...] zł oraz ustalenia daty zwrotu tej należności. Bez wątpienia przedmiotem skargi była zatem należność pieniężna. Orzekając o kosztach postępowania sądowego, Sąd Wojewódzki był w związku z tym zobligowany uwzględnić okoliczność, iż wysokości wynagrodzenia przysługującego reprezentującemu skarżącego pełnomocnikowi, powinna zostać ustalono w oparciu o § 14 ust. 2 pkt 1 lit. a) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz.U. z 2013 r., poz. 490) zgodnie z którym w sprawie, której przedmiotem zaskarżenia jest należność pieniężna należy stosować stawkę obliczoną na podstawie § 6 ww. aktu. Ponownie orzekając o kosztach postępowania Sąd Wojewódzki będzie zobligowany uwzględnić powyższe wytyczne. Z uwagi na powyższe Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 185 § 1 w związku z art. 197 § 2 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia. Naczelny Sąd Administracyjny nie orzekł o kosztach postępowania zażaleniowego, o co wnoszono w zażaleniu, ponieważ przepisy ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie przewidują możliwości orzeczenia zwrotu kosztów w postępowaniu zażaleniowym. Przepisy art. 203 i 204 tej ustawy przyznają stronie prawo do zwrotu kosztów w postępowaniu kasacyjnym wszczętym skargą kasacyjną od orzeczenia Sądu pierwszej instancji oddalającego lub uwzględniającego skargę. Tylko w tych przypadkach Naczelny Sąd Administracyjny jest obowiązany do zamieszczenia z urzędu w orzeczeniu rozstrzygnięcia o kosztach, o czym stanowi art. 209 ustawy.