II GSK 1699/14

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Maria Jagielska (spr.) Sędzia NSA Joanna Kabat-Rembelska Sędzia del. WSA Małgorzata Jużków Protokolant Michał Stępkowski po rozpoznaniu w dniu 3 września 2015 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej Prezesa Wyższego Urzędu Górniczego od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w G. z dnia 24 lipca 2013 r. sygn. akt III SA/Gl 838/13 w sprawie ze skargi S. w P. na postanowienie Prezesa Wyższego Urzędu Górniczego z dnia [...] stycznia 2013 r. nr [...] w przedmiocie odmowy dopuszczenia stowarzyszenia do udziału na prawach strony w postępowaniu dotyczącym ruchu zakładu górniczego 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od Prezesa Wyższego Urzędu Górniczego na rzecz S. w P. 120 (sto dwadzieścia) zł tytułem kosztów postępowania kasacyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w G. wyrokiem z dnia 24 lipca 2013 r. o sygn. akt III SA/Gl 838/13, po rozpoznaniu sprawy ze skargi S. w P. (dalej: S.) na postanowienie Prezesa Wyższego Urzędu Górniczego (dalej: Prezes WUG) z dnia [...] stycznia 2013 r. o odmowie dopuszczenia stowarzyszenia do udziału na prawach strony w postępowaniu dotyczącym ruchu zakładu górniczego, uchylił zaskarżone postanowienie i zasądził od organu na rzecz S. koszty postępowania sądowego. Z uzasadnienia wyroku wynika, że Sąd I instancji za podstawę rozstrzygnięcia przyjął następujące ustalenia. Postanowieniem z dnia [...] stycznia 2013 r. Prezes WUG, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), dalej: k.p.a. utrzymał w mocy postanowienie Dyrektora Okręgowego Urzędu Górniczego w G. z dnia [...] grudnia 2012 r., którym na podstawie art. 31 § 2 k.p.a., odmówiono dopuszczenia S. do udziału na prawach strony w postępowaniu administracyjnym wszczętym na wniosek K. S.A. w K. z dnia [...] listopada 2012 r. w sprawie zatwierdzenia planu ruchu K. S.A. Oddział KWK "[...]" w Z. na lata 2013-2015. Prezes WUG stwierdził, że określone statutem cele działania S. odpowiadają przedmiotowi postępowania dotyczącego zatwierdzenia planu ruchu KWK "[...]", co uzasadniałoby udział tej organizacji w postępowaniu, jednak sprzeciwia się temu brak interesu społecznego – niezbędnego w świetle art. 31 § 1 k.p.a. Organ stwierdził, że S. jest organizacją ekologiczną w rozumieniu art. 3 ust. 1 pkt 10 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. Nr 199, poz. 1227 ze zm.), dalej: ustawa o udostępnianiu informacji (...) i uznał, że udział takiej organizacji, która jest podmiotem nieposiadającym fachowej wiedzy z zakresu górnictwa i ochrony środowiska, w postępowaniu dotyczącym zatwierdzenia planu ruchu zakładu górniczego nie doprowadzi do lepszego wyjaśnienia sprawy, nie przyśpieszy jej załatwienia i nie przyczyni się do wypełnienia innych celów postępowania. Odwołując się m.in. do przepisów ustawy o udostępnianiu informacji (...) tj. do art. 79 ust. 1 i art. 44 cyt. ustawy, Prezes WUG uznał, że w przypadku przedsięwzięć polegających na wydobywaniu kopalin ze złoża metodą podziemną, udział organizacji społecznej, w tym ekologicznej – co do zasady – powinien się ograniczać do postępowania dotyczącego decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Zdaniem organu powyższe wynika z art. 33 ustawy z dnia 9 czerwca 2011 r. Prawo geologiczne i górnicze (Dz. U. Nr 163, poz. 981 ze zm.), dalej: p.g.g., który przewiduje, że jeżeli koncesja jest poprzedzona decyzją o środowiskowych uwarunkowaniach, podjętą w postępowaniu toczącym się z udziałem społeczeństwa, w postępowaniu koncesyjnym, nie stosuje się przepisów o udziale organizacji społecznych. Wobec powyższego dopuszczenie organizacji społecznej do postępowania dotyczącego zatwierdzenia planu ruchu zakładu górniczego może mieć miejsce jedynie w wyjątkowych przypadkach. Za bez znaczenia organ uznał okoliczność, że członkami S. są osoby zamieszkujące teren górniczy, a także informację o wynikach kontroli NIK i negatywną opinię Wójta Gminy G. Uwzględniając skargę na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej: p.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, że objęte skargą postanowienie Prezesa WUG narusza prawo i uchylił je. Sąd przywołał art. 31 § 1 k.p.a. i stwierdził, że w przypadku gdy żądanie organizacji zostanie uwzględnione, to uczestniczy ona w postępowaniu na prawach strony (art. 31 § 3 k.p.a.). Aby wniosek o wszczęcie postępowania administracyjnego w sprawie dotyczącej innej osoby, lub o dopuszczenie do udziału w takim postępowaniu, zgłoszony przez organizację społeczną, został uwzględniony, powinny być spełnione łącznie dwa warunki tj. wniosek muszą uzasadniać cele statutowe organizacji społecznej i musi przemawiać za tym interes społeczny. Sąd zwrócił uwagę, że Prezes WUG uznał, że S. spełnia jedynie pierwszą przesłankę z art. 31 § 1 k.p.a., natomiast, zdaniem S., spełnione zostały obie przesłanki wynikające z przywołanego przepisu, a interes społeczny przejawia się w dbałości o ochronę otaczającego środowiska naturalnego (będącego dobrem ogólnym) przed dewastacją w wyniku ruchu zakładu górniczego. Odwołując się do orzecznictwa sądów administracyjnych, WSA stwierdził, że pojęcie interesu społecznego, którym posłużył się ustawodawca w art. 31 § 1 k.p.a. nie zostało ustawowo zdefiniowane, więc jego wykładnia dokonywana jest indywidualnie w danej sprawie. Sąd zgodził się z organem, że dopuszczenie określonej organizacji społecznej do postępowania w sprawach o zatwierdzenie ruchu zakładu górniczego na zasadzie art. 31 § 1 k.p.a. nie może następować automatycznie tylko dlatego, że przemawiają za tym cele statutowe organizacji. Podkreślił jednak, że zasadność dopuszczenia musi być rozważana z uwzględnieniem wszystkich realiów sprawy. Zdaniem Sądu "za dopuszczeniem skarżącego S. do postępowania administracyjnego o zatwierdzenie planu ruchu zakładu górniczego przemawiają nie tylko jego cele statutowe, lecz również interes społeczny, bowiem twierdzenia organu dotyczące braku spełnienia przesłanki interesu społecznego po stronie S. noszą cechy dowolności i nie znajdują uzasadnienia w obowiązujących przepisach". Sąd podkreślił, że S. już we wniosku o dopuszczenie do udziału w postępowaniu wywodziło istnienie interesu społecznego z potrzeby ochrony stanu środowiska przed pogorszeniem i uzasadniło swoje stanowisko, które następnie zostało uzupełnione w zażaleniu na postanowienie organu I instancji. Sąd wskazał na art. 108 p.g.g., określający czym jest plan ruchu zakładu górniczego i jakie elementy zawiera oraz wyjaśnił, że przepis ten mieści się w Dziale VI p.g.g. "Zakład górniczy, jego ruch oraz ratownictwo górnicze", natomiast Dział III ustawy "Koncesje" reguluje m.in. zasady udzielania koncesji. Wobec powyższego Sąd uznał za zasadny pogląd skarżącego, że plan ruchu zakładu górniczego jest uszczegółowieniem koncesji, a zatwierdzanie planu ruchu odbywa się na innych zasadach niż udzielanie koncesji. Zatem, zdaniem Sądu, art. 33 p.g.g. w brzmieniu: "Jeżeli koncesja jest poprzedzona decyzją o środowiskowych uwarunkowaniach podjętą w postępowaniu toczącym się z udziałem społeczeństwa, w postępowaniu koncesyjnym nie stosuje się przepisów o udziale organizacji społecznych" nie ogranicza udziału społeczeństwa w postępowaniu dotyczącym planu ruchu zakładu górniczego. Sąd podkreślił, że czym innym jest uprawnienie w zakresie opiniowania planu ruchu zakładu górniczego przez wójta (burmistrza, prezydenta miasta) wynikające w szczególności z art. 108 ust. 11 p.g.g., a czym innym udział organizacji społecznej w postępowaniu o zatwierdzenie planu ruchu zakładu górniczego. Skoro tak, to Sąd uznał za nieuprawniony pogląd Prezesa WUG, że dopuszczenie S. do udziału w postępowaniu na prawach strony stanowiłoby zaprzeczenie logiki p.g.g. i sytuowałoby S. ponad ustawowym umocowaniem organów samorządu terytorialnego. Jednocześnie Sąd wskazał, że rozpoznając zażalenie, organ odwoławczy nie zreferował argumentacji i nie odniósł się szerzej do kwestii dopuszczenia S. do udziału w innych postępowaniach administracyjnych dotyczących zatwierdzenia zmiany planu ruchu K. S.A. Oddział KWK "[...]". Zdaniem Sądu lakoniczne stwierdzenie, że organ administracji publicznej powinien dokonywać oceny spełnienia przesłanek warunkujących dopuszczenie organizacji społecznej do udziału w postępowaniu każdorazowo w konkretnej sprawie administracyjnej, a pojęcie interesu społecznego jest zmienne w czasie, niczego nie wyjaśnia. Sąd zwrócił uwagę na niejasność i niespójność argumentacji organu, który z jednej strony wskazał, że dopuszczenie organizacji społecznej do udziału w omawianym postępowaniu może nastąpić w wyjątkowych przypadkach, nie wyjaśniając przy tym o jakie przypadki idzie, zaś z drugiej strony wskazał na "brak możliwości częściowego dopuszczenia organizacji społecznej do postępowania administracyjnego, co w przypadku zatwierdzania planu ruchu zakładu górniczego, wyklucza co do zasady udział organizacji społecznych w takim postępowaniu ze względu na brzmienie art. 108 p.g.g." – zdaniem Sądu nie było to intencją ustawodawcy. Sąd nie znalazł uzasadnienia w przepisach prawa dla stanowiska organu, że postępowanie w sprawie zatwierdzenia planu ruchu zakładu górniczego ma bardziej techniczny charakter niż postępowanie koncesyjne, a w związku z tym dopuszczenie organizacji społecznej do postępowania w sprawie zatwierdzenia planu ruchu zakładu górniczego może mieć miejsce jedynie w wyjątkowych przypadkach. Uregulowania prawne nie nakazują organizacjom społecznym, bądź też ich członkom posiadania odpowiedniej wiedzy technicznej. Nie jest to przesłanka do wydania postanowienia odmownego na podstawie art. 31 § 2 k.p.a. Ponadto Sąd stwierdził, że odmawiając S. udziału w postępowaniu organ nie mógł powołać się na zasadę szybkości postępowania, bo nie ma ona prymatu nad zasadą prawdy obiektywnej. Jak zaznaczył Sąd, szybkość postępowania nie może pozostawać w sprzeczności ze spoczywającym na organie obowiązkiem dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy. Ostatecznie WSA stanął na stanowisku, że zasadniczą wadę kontrolowanego postanowienia stanowił brak odniesienia się organu do zarzutów zawartych w zażaleniu S., co wskazuje na nierozpatrzenie sprawy w jej całokształcie. Skargą kasacyjną Prezes WUG domagał się uchylenia wyroku i oddalenia skargi S. lub uchylenia wyroku i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji oraz zasądzenia kosztów postępowania, zarzucając naruszenie prawa materialnego: 1. art. 31 § 1 pkt 2 k.p.a. przez błędną jego wykładnię, polegającą na pominięciu w procesie interpretacji tego przepisu treści art. 1 pkt 2 ustawy o udostępnianiu informacji (...) i w konsekwencji na dopuszczeniu możliwości udziału organizacji ekologicznej w postępowaniu administracyjnym dotyczącym orzeczenia wydawanego na podstawie innej ustawy niż ta ustawa, poza wyjątkowymi przypadkami; 2. art. 31 § 1 pkt 2 k.p.a. przez jego niewłaściwe zastosowanie, które polegało na przyjęciu, że za dopuszczeniem S. do udziału w postępowaniu w przedmiocie zatwierdzenia planu ruchu K. S.A. Oddział KWK "[...]" w Z. na lata 2013-2015 przemawiał interes społeczny. Uzasadniając zarzuty wnoszący skargę kasacyjną stwierdził, że zaskarżony wyrok Sądu I instancji narusza prawo i powinien zostać uchylony, ponieważ ten Sąd w procesie wykładni art. 31 § 1 pkt 2 k.p.a. pominął regulację art. 1 pkt 2 ustawy o udostępnianiu informacji (...). W konsekwencji Sąd dopuścił możliwość udziału organizacji ekologicznej w postępowaniu dotyczącym orzeczenia wydawanego na podstawie innego aktu normatywnego niż ustawa o udostępnianiu informacji (...) w sytuacji, gdy organizacja ta nie przedstawiła szczególnej argumentacji w zakresie spełnienia przesłanki interesu społecznego, sformułowanej w art. 31 § 1 pkt 2 k.p.a. i nie zachodziły wyjątkowe okoliczności przemawiające za jej dopuszczeniem. Stanowisko Sądu jest ponadto sprzeczne z utrwaloną judykaturą sądów w tym zakresie. Skarżący kasacyjnie organ argumentował, że S. w postępowaniu reprezentowałoby nie interes społeczny, lecz interesy swoich członków, których prawa majątkowe są zagrożone ruchem zakładu górniczego zaprojektowanym w planie. Składający skargę kasacyjną nadmienił, że w stanie prawnym regulowanym ustawą z dnia 4 lutego 1994 r. Prawo geologiczne i górnicze (art. 64 i art. 65 tej ustawy) stroną w postępowaniu w sprawie zatwierdzenia planu ruchu zakładu górniczego był wyłącznie przedsiębiorca występujący o zatwierdzenie tego dokumentu. Analogicznie należy potraktować obecnie obowiązujące normy art. 108 i art. 109 p.g.g., co oznacza, że S. nie może być dopuszczone do udziału w postępowaniu, natomiast ochrony swoich interesów może dochodzić na drodze cywilnoprawnej. W odpowiedzi na skargę kasacyjną S. wniosło o jej oddalenie i zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego wg norm prawem przepisanych. K. S.A. nie skorzystała z prawa do wniesienia odpowiedzi na skargę kasacyjną. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie. Zwrócić wypada uwagę, że istotą problemu w postępowaniu administracyjnym i w postępowaniu przed Sądem I instancji była wyłącznie kwestia dopuszczalności udziału S. w postępowaniu z wniosku K. S.A. o zatwierdzenie planu ruchu ze względu na interes społeczny, czego wymaga art. 31 § 1 pkt 2 k.p.a. Skarga kasacyjna organu, koncentrując się na tym problemie, podejmuje próbę podważenia korzystnego dla S. wyroku poprzez zarzuty naruszenia prawa materialnego, a to art. 31 § 1 pkt 2 k.p.a. przez jego błędną wykładnię, nieuwzględniającą art. 1 pkt 2 ustawy o udostępnianiu informacji (...), a także jego błędne zastosowanie, ponieważ Sąd nieprawidłowo uznał, że udział S. we wskazanym postępowaniu uzasadnia interes społeczny. Autor skargi kasacyjnej zdaje się nie dostrzegać ani podstawy uchylenia zaskarżonego postanowienia, ani motywów, dla których Sąd I instancji uwzględnił skargę S. Jak jednoznacznie wynika z uzasadnienia zaskarżonego wyroku WSA stwierdził m.in., że zaskarżone postanowienie utrzymujące w mocy postanowienie odmawiające S. prawa udziału w postępowaniu o zatwierdzenie planu ruchu narusza prawo, bo nie tylko nie odpowiada na zawartą w zażaleniu argumentację mogącą uzasadniać ten udział, ale pomija konkretne, istotne uwarunkowania faktyczne sprawy. Ostatecznie Sąd I instancji, uznając, że w postępowaniu odwoławczym nie rozpatrzono sprawy w jej całokształcie, uchylił zaskarżone postanowienie na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. Dokonując oceny zaskarżonego wyroku z perspektywy zarzutów kasacyjnych, należy stwierdzić, że nie uchybia on przepisom wskazanym w skardze kasacyjnej. Przede wszystkim za prawidłową należy uznać przyjętą przez WSA wykładnię art. 31 § 1 pkt 2 k.p.a. Sąd, przywołując treść przepisu, prawidłowo wyjaśnił, że dla uwzględnienia wniosku organizacji społecznej o dopuszczenie jej do postępowania administracyjnego w sprawie dotyczącej innej osoby, niezbędne jest spełnienie dwóch przesłanek: wniosek musi mieć uzasadnienie w celach statutowych organizacji oraz za udziałem tej organizacji w postępowaniu przemawiać musi interes społeczny, przy czym to na organizacji społecznej ciąży wykazanie istnienia obu wymienionych przesłanek. Trafny jest pogląd Sądu, że dopuszczenie organizacji do udziału w postępowaniu nie może być "niejako automatyczne" i w każdym przypadku złożenia wniosku w trybie art. 31 § 1 pkt 2 k.p.a. organ administracji zobowiązany jest przeprowadzić postępowanie wyjaśniające co do spełnienia przesłanek przepisem zakreślonych z uwzględnieniem realiów konkretnej sprawy. Jako oczywisty jawi się obowiązek przeprowadzenia przez organ postępowania wyjaśniającego i dokonania w jego ramach oceny, czy uzasadniony ze względu na cele statutowe organizacji społecznej jej udział w postępowaniu toczącym się z wniosku innej osoby, jest również uzasadniony z perspektywy interesu społecznego. Ma to szczególne znaczenie z racji niedookreśloności samego pojęcia "interesu społecznego", którym posłużył się ustawodawca w art. 31 § 1 pkt 2 k.p.a. Interes społeczny, który towarzyszyć musi wnioskowi o dopuszczenie do udziału w postępowaniu dotyczącym innej osoby, należy interpretować każdorazowo na tle określonego stanu prawnego i przepisów mających zastosowanie w tym postępowaniu oraz stanu faktycznego ustalonego w sprawie. Jak podkreśla się w doktrynie brak normatywnej definicji interesu społecznego, powoduje przerzucenie na prowadzący postępowania administracyjne w indywidualnej sprawie organ obowiązku zidentyfikowania tego interesu (vide: H. Izdebski, M. Kulesza, Administracja publiczna zagadnienia ogólne, s. 95-96, LIBER, wyd. 1, Warszawa 1998). Rozważając możliwość udziału organizacji społecznej w postępowaniu z wniosku innej osoby organ zobowiązany jest, mając na uwadze przepisy prawa materialnego znajdujące zastosowanie w konkretnej sprawie, objaśnić jak rozumie w danej indywidualnej sprawie interes społeczny, jak na tym tle jawi się żądanie strony postępowania odwołującej się do słusznego interesu obywateli i ocenić, czy ewentualne zadośćuczynienie żądaniu strony nie stanie w sprzeczności z tym interesem. Należy stwierdzić, że organ nie sprostał powyższym wymaganiom, co dostrzegł Sąd I instancji, uchylając zaskarżone postanowienie. Postępowanie wyjaśniające jakie przeprowadził organ z wniosku S. było, w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, powierzchowne i jedynie nosiło pozory rzetelnego rozważenia zasadności udziału S. w postępowaniu z wniosku K. S.A. ze względu na interes społeczny. Tak należy bowiem ocenić działanie, w którym organ odmawia S. prawa udziału w postępowaniu o zatwierdzenie planu ruchu zakładu górniczego, argumentując po pierwsze, że plan taki stanowi dokument o technicznym charakterze, a S. nie dysponuje fachową wiedzą w zakresie górnictwa, więc jego udział nie przyczyni się do lepszego wyjaśnienia sprawy, a po drugie, iż S. jest organizacją ekologiczną w rozumieniu art. 3 ust. 1 pkt 10 ustawy o udostępnianiu informacji (...), mającą w oparciu o art. 79 ust. 1 w związku z art. 71 ust. 2 i art. 72 ust. 1 pkt 4 tej ustawy, zapewniony udział w postępowaniu w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Stanowisko organu dalekie jest nie tylko od wnikliwego rozważenia wszelkich okoliczności sprawy wpadkowej jaką jest ewentualny udział S. w postępowaniu prowadzonym z wniosku K. S.A., ale również nie wytrzymuje próby obiektywnego działania. W pierwszym rzędzie organ powinien był rzetelnie przeanalizować charakter S. w świetle celów określonych jego statutem, aby móc stwierdzić, że organizacja ta ma rzeczywiście charakter wyłącznie ekologiczny. Takie ustalenie uzasadniałoby "odesłanie" w zakresie udziału organizacji społecznych w postępowaniach mających w tle ochronę środowiska, do przepisów ustawy o udostępnianiu informacji (...), jednakże jedynie w określonych w danej sprawie okolicznościach faktycznych i prawnych. Nie sposób przecież nie zauważyć, że wskazana przez organ formuła udziału S. jako organizacji społecznej w postępowaniu wymagającym udziału społeczeństwa dotyczy postępowań związanych z oceną oddziaływania na środowisko toczących się przed udzieleniem koncesji. Tymczasem stan faktyczny sprawy, do której przystąpienia domaga się S. jest zgoła inny, bowiem koncesja dla podmiotu, z wniosku którego toczy się postępowanie o zatwierdzenie planu ruchu zakładu górniczego, ma charakter już historyczny jako wydana na podstawie przepisów dekretu z dnia 6 maja 1953 r. Prawo górnicze. W takim stanie rzeczy twierdzenie organu o prawie do udziału organizacji społecznych w postępowaniach poprzedzających udzielenie koncesji w oparciu o przepisy ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji (...) jest nieporozumieniem. Sąd I instancji słusznie zatem uznał, że przy ocenie, czy w sprawie z wniosku S. występuje interes społeczny, zabrakło wnikliwej analizy z uwzględnieniem celu prowadzonego postępowania wpadkowego i konkretnych uwarunkowań faktycznych mogących przemawiać za dopuszczeniem S. do udziału w postępowaniu. Nieprzypadkowo też Sąd zwrócił uwagę na treść art. 33 p.g.g., zgodnie z którym w postępowaniu koncesyjnym nie stosuje się przepisów o udziale organizacji społecznych, jeśli koncesja jest poprzedzona decyzją o środowiskowych uwarunkowaniach podjętą w postępowaniu toczącym się z udziałem społeczeństwa. Co do argumentacji organu opierającej się na braku odpowiedniej wiedzy technicznej S., za trafne należy uznać stanowisko Sądu, że obowiązujące przepisy nie nakładają ani na organy stowarzyszenia, ani na członków organizacji społecznej obowiązku legitymowania się określoną wiedzą. Ewentualny udział organizacji społecznej w postępowaniu w sprawie innej osoby ma gwarantować realizowanie uprawnień strony, o których mowa w art. 31 § 3 k.p.a. Za oczywiste należy przyjąć, że stanowisko organizacji społecznej, uczestniczącej w postępowaniu z wniosku innej osoby, powinno dotyczyć i ograniczać się do kwestii w obszarze zbieżnym z celami statutowymi tej organizacji. Trafna zatem jest uwaga Sądu I instancji, że kontrola społeczna nie może wykraczać poza zadania statutowe określonej organizacji społecznej, choć wniosek o możliwości częściowego dopuszczenia organizacji społecznej do udziału w postępowaniu jest nieprawidłowy. Równocześnie, mając na uwadze zarzut sformułowany w pkt 2 petitum skargi kasacyjnej, należy powtórzyć, że Sąd uchylił zaskarżone postanowienie, uznając sprawę za niedostatecznie wyjaśnioną. Tym samym, wstępnie wyrażona przez WSA ocena zasadności dopuszczenia S. do udziału w postępowaniu, powinna zostać potraktowana jako jedynie wstęp do rozważań właściwych, tym bardziej że – jak ostatecznie stwierdził WSA – ocena materiału dowodowego, zanim uczyni to organ ponownie rozpatrując sprawę, jest przedwczesna. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji. O kosztach postępowania orzeczono stosownie do art. 204 pkt 2 p.p.s.a.