II GSK 841/13

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Henryk Wach (spr.) Sędziowie NSA Jan Bała Joanna Sieńczyło-Chlabicz Protokolant Monika Tutak-Rutkowska po rozpoznaniu w dniu 25 marca 2014 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej Głównego Inspektora Transportu Drogowego od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 19 grudnia 2012 r. sygn. akt VI SA/Wa 1247/12 w sprawie ze skargi K. T. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] marca 2012 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za przejazd pojazdem nienormatywnym 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od Głównego Inspektora Transportu Drogowego na rzecz K. T. 120 (sto dwadzieścia) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Zaskarżonym skargą kasacyjną wyrokiem z dnia 19 grudnia 2012 r., sygn. akt VI SA/Wa 1247/12, Wojewódzki Sąd Administracyjny w W., po rozpoznaniu skargi K. T. (dalej: skarżący), uchylił decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego (dalej: organ odwoławczy, organ II instancji) z dnia [...] marca 2012 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej oraz utrzymaną nią w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego (dalej: organ I instancji) z dnia [...] grudnia 2011 r., ponadto stwierdził, że uchylone decyzje nie podlegają wykonaniu oraz zasądził zwrot kosztów postępowania. Sąd orzekał w następującym stanie faktycznym i prawnym: W dniu [...] maja 2011 r. na obwodnicy O. w ciągu drogi krajowej nr S-8 zatrzymano do kontroli pojazd marki Mercedes – Benz o nr rej. [...]. Pojazdem kierował Pan M. S., który wykonywał przewóz drogowy piasku w imieniu T. G. K. Piasek został załadowany na samochód w K. należącej do K. W protokole sporządzonym na okoliczność kontroli po zważeniu pojazdu stwierdzono przekroczenie dopuszczalnej masy całkowitej czteroosiowego pojazdu samochodowego z dwoma osiami kierowanymi, jeżeli oś napędowa jest wyposażona w opony bliźniacze i zawieszenie pneumatyczne lub równoważne, albo jeżeli każda z osi napędowych jest wyposażona w opony bliźniacze, a maksymalny nacisk każdej w tych osi nie przekracza 9,5 tony. Wyniki kontroli stanowiły podstawę do wszczęcia postępowania administracyjnego wobec właściciela kopalni jako załadowcy przedmiotowego piasku na pojazd. Postępowanie to zakończyło się wydaniem przez [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego (dalej: organ I instancji) decyzji z dnia [...] grudnia 2011 r., nr [...] nakładającej na K. T. karę pieniężną w wysokości 1440 złotych za przekroczenie dopuszczalnej masy całkowitej pojazdu. Po rozpoznaniu odwołania skarżącego Główny Inspektor Transportu Drogowego decyzją z dnia [...] marca 2012 r. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu organ wskazał, że podstawę prawną odpowiedzialności strony stanowił art. 13 g ust. 1b pkt 2 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2007 r. Nr 19, poz. 115 ze zm., dalej: ustawa o drogach publicznych lub u.d.p.). W ocenie organu odwoławczego, materiał dowodowy zgromadzony w sprawie jednoznacznie wskazywał, że K. K. T. jako załadowca towaru miała wpływ lub godziła się na powstawanie naruszenia obowiązków lub warunków przewozu drogowego. Maksymalna dopuszczalna przez przepisy masa całkowita pojazdu czteroosiowego może wynosić 32 t. Kontrola wykazała natomiast przekroczenie masy całkowitej pojazdu (39,7 t po odjęciu błędów pomiarów w wysokości 200 kg i 2 % dla każdej z osi). Mimo tego strona umożliwiła wyjazd takiego pojazdu na drogę publiczną. Według oceny organu II instancji skarżący nie mógł uwolnić się od odpowiedzialności przedstawiając dokumenty m.in. szczegółowe warunki dostawy kruszywa do umowy z dnia [...] kwietnia 2011 r. zawartej między M. S.A. a K. K. T., gdyż to on wystawił dokument WZ nr [...], wydając materiał na zewnątrz. Zdaniem Głównego Inspektora Transportu Drogowego dokument WZ spełniał wszystkie wymogi listu przewozowego, przewidziane w art. 38 ustawy Prawo przewozowe z dnia 15 listopada 1984 r. (Dz. U. Nr 50 z 2000 r. poz. 601 z późn. zm., dalej: prawo przewozowe). Załadowca nie podając masy ładunku w dokumencie WZ oraz nie badając masy pojazdu godził się na powstanie naruszenia. Podsumowując organ odwoławczy stanął na stanowisku, iż załadowca nie mógł przerzucić odpowiedzialności za załadunek na inny podmiot w formie umowy cywilnej. Organ podkreślił, że treść art. 13 g ust 1 b pkt 2 ustawy o drogach publicznych w związku z przepisami prawa przewozowego prowadziła do wniosku, że obowiązki załadowcy nie kończą się tylko na umożliwieniu przewoźnikowi wjazdu i wyjazdu na swój teren. Był on odpowiedzialny za dokonanie załadunku i to takiego, który nie będzie skutkował naruszeniem norm w zakresie dopuszczalnych parametrów pojazdu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. uznał, że skarga skarżącego była zasadna, albowiem zaskarżona decyzja jak i decyzja wydana przez organ I instancji naruszały prawo w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W ocenie Sądu, organy transportu drogowego nie dokonały wystarczających ustaleń faktycznych zwłaszcza w kontekście umowy, jaką skarżący zawarł ze spółką M. S.A. W toku postępowania strona wykazała, że w świetle złożonych dokumentów nie jest nadawcą / załadowcą piasku. Zgodnie z umową skarżący udostępniał złoże a kwestia ważenia piasku i jego załadunku pozostawała w gestii spółki M. S.A. Zdaniem Sądu I instancji, organy błędnie przyjęły, że każdorazowo skarżący wystawiając dokument wydania towaru czyli kruszywa, wydobytego z udostępnionego złoża oraz załadowanego de facto przez inny podmiot może być uznany za załadowcę. Jak wykazywał skarżący, dokument WZ zgodnie z zawartymi porozumieniami spełniał jedynie rolę identyfikacji pochodzenia piasku. Wszystkich tych okoliczności należycie nie rozważyły organy orzekające w niniejszej sprawie przez co dopuściły się naruszenia art. 7, art. 77, art. 80 i art. 107 § 3 ustawy z 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (t.j.: Dz. U. z 2013 r. poz. 267, dalej: k.p.a.). Ponadto w ocenie Sądu należało wskazać, że w świetle art. 13g ust 1b pkt 2 ustawy o drogach publicznych odpowiedzialność nadawcy, spedytora bądź załadowcy za przekroczenie masy całkowitej pojazdu czy dopuszczalnych nacisków jest inna niż odpowiedzialność przewoźnika. O ile odpowiedzialność przewoźnika jest zobiektywizowana, o tyle spedytor, nadawca lub załadowca odpowiada wtedy, gdy miał wpływ lub godził się na powstanie naruszenia, zdaniem Sądu I instancji organy transportu drogowego nie wykazały występowania tych okoliczności po stronie skarżącego. W tym stanie rzeczy wykazanie wadliwości kontrolowanych decyzji skutkowały ich uchyleniem przez Sąd stosownie do art. 145 § 1 pkt 1 c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2012 r. poz. 270, dalej: p.p.s.a.). Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. wskazał, że ponownie rozpoznając sprawę organy przeprowadzą postępowanie administracyjne stosownie do zasad ogólnych zawartych w kodeksie postępowania administracyjnego, przede wszystkim ustalą, czy skarżący był jednym z podmiotów, wymienionych w art. 13 g ust 1 b pkt 2 ustawy o drogach publicznych, mającym ponosić odpowiedzialność za stwierdzone podczas kontroli przejazdu naruszenia, odniosą się do wszystkich okoliczności faktycznych i całego materiału dowodowego a następnie podejmą decyzję administracyjną prawidłowo uzasadnioną. Główny Inspektor Transportu Drogowego złożył skargę kasacyjną, w której zaskarżył wyrok w całości, wnosząc o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Skargę kasacyjną oparto na obu podstawach kasacyjnych przewidzianych w art. 174 p.p.s.a., zarzucając: 1. naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy tj.: - art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) oraz art. 133 § 1, art. 141 § 4 i art. 153 p.p.s.a w związku z art. 7, art. 8, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a., które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, polegające na mylnym przyjęciu przez Sąd I instancji, że organy administracji dopuściły się naruszenia przepisów postępowania, gdyż stan faktyczny sprawy nie został dostatecznie wyjaśniony, oraz, że nie uzasadniły swoich decyzji w sposób prawidłowy, podczas gdy stan faktyczny sprawy został ustalony należycie, a organy administracji w sposób zupełny zgromadziły wszelkie możliwe do przeprowadzenia dowody, które jednoznacznie wskazują na wystąpienie w sprawie przesłanek hipotezy normy prawnej odnoszącej się do załadowcy ładunku, zawartej w art. 13g ust. lb pkt 2 ustawy o drogach publicznych i pozwalających na uznanie skarżącego za załadowcę towaru, zaś zaskarżona decyzja odpowiadała prawu, zawierając przy tym uzasadnienie faktyczne i prawne w sposób wyczerpujący wyjaśniający motywy zapadłego rozstrzygnięcia; - art. 141 § 4 p.p.s.a., przejawiające się w wadliwym uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, spowodowane brakiem jednoznacznych wskazań Sądu I instancji co do dalszego postępowania, mimo uchylenia decyzji organu administracji i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia, albowiem Sąd nie wskazał nawet jakie to jeszcze ustalenia faktyczne mogłyby stać się przedmiotem rozpoznania organu administracji, w sytuacji, gdy w sprawie dopuszczone zostały wszystkie możliwe do przeprowadzenia dowody, zaś w ocenie wnoszącego skargę kasacyjną całokształt ustaleń poczynionych przez organy administracji pozwala na zastosowanie wobec załadowcy przepisu art. 13 g ust. 1 b pkt 2 ustawy o drogach publicznych. Z ostrożności procesowej zarzucono także: 2. naruszenie prawa materialnego tj.: art. 13 g ust. 1 b pkt 2 oraz art. 13 g ust. 1 i art. 40 c ustawy o drogach publicznych, a także przepisów załącznika do ustawy poprzez odmowę ich zastosowania w sprawie, podczas gdy okoliczności sprawy i dowody jednoznacznie wskazują, że strona była faktycznym uczestnikiem procesu załadunku przewożonego towaru, tj. w okolicznościach niniejszej sprawy - piasku i miała wpływ, a co najmniej godziła się na powstanie naruszenia polegającego na poruszaniu się po drogach publicznych pojazdu nienormatywnego bez zezwolenia. Argumenty na poparcie powyższych zarzutów zostały przedstawione w uzasadnieniu skargi kasacyjnej, w którym podtrzymano dotychczasowe stanowisko w sprawie. W odpowiedzi na skargę kasacyjną skarżący wniósł o oddalenie skargi kasacyjnej w całości jako pozbawionej usprawiedliwionych podstaw oraz zasądzenie kosztów postępowania. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 176 p.p.s.a., skarga kasacyjna powinna czynić zadość wymaganiom określonym dla pisma w postępowaniu sądowym oraz zawierać oznaczenie zaskarżonego orzeczenia ze wskazaniem, czy jest ono zaskarżone w całości, czy w części, przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie, wniosek o uchylenie lub zmianę orzeczenia z oznaczeniem zakresu żądanego uchylenia lub zmiany. Z kolei art. 183 tej ustawy stanowi, że Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. Jeżeli nie wystąpiły przesłanki nieważności postępowania wymienione w art. 183 § 2 p.p.s.a., a w rozpoznawanej sprawie nie wystąpiły, to Sąd związany był granicami skargi kasacyjnej. Według art. 174 p.p.s.a., skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Skarga kasacyjna Głównego Inspektora Transportu Drogowego opiera się na obu podstawach z art. 174 p.p.s.a. Za podstawę wyroku z 19 grudnia 2012 r., sygn. akt VI SA/Wa 1247/12 Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. nie przyjął ustaleń stanu faktycznego dokonanych przez Głównego Inspektora Transportu Drogowego z których wynika, że podczas kontroli pojazdu w dniu [...] maja 2011 r. stwierdzono przekroczenie dopuszczalnej masy całkowitej pojazdu. Pojazdem kierował M. S., który wykonywał przewóz drogowy piasku w imieniu T. G. K., załadowcą przewożonego towaru była K. K. T. Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. stwierdził, że organy orzekające nie rozważyły wszystkich okoliczności sprawy przez co dopuściły się naruszenia art. 7, art. 77, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a. W toku postępowania strona wykazała, że w świetle złożonych dokumentów nie jest nadawcą/załadowcą piasku. Zgodnie z umową skarżący udostępniał złoże a kwestia ważenia piasku i jego załadunku pozostawała w gestii spółki M. S.A. Organy błędnie przyjęły, że każdorazowo skarżący wystawiając dokument wydania towaru czyli kruszywa, wydobytego z udostępnionego złoża oraz załadowanego de facto przez inny podmiot może być uznany za załadowcę. Jak wykazywał skarżący, dokument WZ zgodnie z zawartymi porozumieniami spełniał jedynie rolę identyfikacji pochodzenia piasku. Uzasadnienie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego zawiera zatem jednoznaczne stanowisko co do stanu faktycznego przyjętego za podstawę rozstrzygnięcia. Według art. 174 pkt 2 p.p.s.a., skargę kasacyjną można oprzeć na podstawie naruszenia przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Konstrukcja tej normy prawnej wskazuje, że stawiając zarzut naruszenia przepisów postępowania, które w ocenie strony skarżącej zostały naruszone przez Sąd I instancji, należy uprawdopodobnić istnienie potencjonalnego związku przyczynowego między uchybieniem proceduralnym a wynikiem postępowania sądowoadministracyjnego. W tym wypadku nie chodzi o to, że ewentualne uchybienie mogło mieć jakikolwiek wpływ na wynik sprawy, lecz wpływ istotny. W ramach podstawy kasacyjnej z art. 174 pkt 2 p.p.s.a. kasator w pkt 1) skargi kasacyjnej zarzucił naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit c) p.p.s.a. oraz art. 133 § 1 p.p.s.a., art. 141 § 4 p.p.s.a., art. 153 p.p.s.a. w związku z art. 7, art. 8, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a. poprzez przyjęcie przez Sąd I instancji, że organy administracji dopuściły się naruszenia postępowania, gdyż stan faktyczny sprawy nie został dostatecznie wyjaśniony oraz, że nie uzasadniły swoich decyzji w sposób prawidłowy podczas gdy stan fatyczny sprawy został ustalony należycie, a organy administracji w sposób zupełny zgromadziły wszelkie możliwe do przeprowadzenia dowody, które jednoznacznie wskazują na wystąpienie w sprawie przesłanek hipotezy normy prawnej odnoszących się do załadowcy ładunku zawartej w art. 13 g ust. 1 b pkt 2 u.d.p. Ponadto autor skargi kasacyjnej zarzucił naruszenie art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez brak jednoznacznych wskazań Sądu I instancji, co do dalszego postępowania. Zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a., sąd uwzględniając skargę na decyzję uchyla decyzję w całości albo w części, jeżeli stwierdzi inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Ustawa nie wymaga w tym wypadku, aby naruszenie przepisów postępowania miało wpływ na wynik sprawy. Wystarczy uznanie, że uchybienie to mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Sądowi I instancji można zarzucić naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. wówczas, gdy kontrolując legalność zaskarżonej decyzji nie dostrzega, że rozstrzygnięcie to narusza przepisy postępowania, bądź odnajdując te błędy prawne niewłaściwie ocenia ich wpływ na wynik sprawy administracyjnej, przy czym w obu wypadkach ta wadliwość w rozumowaniu sądu musi mieć istotny wpływ na wynik sprawy sądowoadministracyjnej. Wpływanie istotne na wynik sprawy, to prawdopodobieństwo oddziaływania naruszeń prawa procesowego na treść decyzji lub postanowienia, a więc ukształtowanie w nich stosunku administracyjnego, materialnego lub procesowego. Sąd uchylając z tych powodów decyzję lub postanowienie musi wykazać, że gdyby nie było stwierdzonego w postępowaniu sądowym naruszenia przepisów postępowania, to rozstrzygnięcie sprawy najprawdopodobniej mogłoby być inne. Skoro Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. stwierdził, że organy administracji nie rozważyły wszystkich okoliczności sprawy przez co naruszyły art. 7, art. 77, art. 80 oraz art. 107 § 3 k.p.a., to zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. obowiązkiem Sądu I instancji było uchylenie zaskarżonej decyzji. Kwestionując ustalenia faktyczne dokonane przez organ administracji publicznej Sąd I instancji szczegółowo wyjaśnił na czym polegało stwierdzone naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Uzasadnienie zaskarżonego wyroku zawiera jednoznaczne stanowisko co do stanu faktycznego przyjętego za podstawę rozstrzygnięcia. Zgodnie z art. 141 § 4 zdanie pierwsze p.p.s.a. uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Stan sprawy, o którym mowa w art. 141 § 4 zdanie pierwsze p.p.s.a., należy rozumieć nie tylko jako zwięzłe (krótkie, lakoniczne) przedstawienie dotychczasowego przebiegu postępowania przed organami administracji ale także jako wyodrębniony element, stan faktyczny sprawy przyjęty przez sąd. Ta część uzasadnienia wyroku sądu administracyjnego nie powinna łączyć się z oceną pod względem zgodności z prawem. Ocena prawna ustaleń faktycznych z punktu widzenia ich zgodności z właściwymi przepisami postępowania administracyjnego dokonywana jest już w ramach wyjaśniania podstawy prawnej rozstrzygnięcia, ponieważ sąd administracyjny nie ustala stanu faktycznego sprawy, lecz jedynie ocenia, jak z tego obowiązku wywiązał się organ administracji (tak: uchwała składu siedmiu sędziów NSA z dnia 15 lutego 2010 r., II FPS 8/09). Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku przedstawił także zgodnie z wymogami zawartymi w art. 141 § 4 p.p.s.a. podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Podniesione przez autora skargi kasacyjnej w ramach podstawy z art. 174 pkt 2 p.p.s.a. zarzuty sprowadzają się w istocie do kwestionowania stanowiska Sądu I instancji, że zaskarżona decyzja narusza przepisy prawa procesowego, co do dokładnego ustalenia stanu faktycznego sprawy. Organ administracji publicznej ocenia na podstawie całego materiału dowodowego czy dana okoliczność została udowodniona. Oznacza to, że organ prowadzący postępowanie według swojej wiedzy, doświadczenia oraz wewnętrznego przekonania ocenia wartość dowodową poszczególnych środków dowodowych, wpływ udowodnienia jednej okoliczności na inne okoliczności. Oceniając wyniki postępowania dowodowego (wiarygodność i moc dowodów), organ powinien uwzględnić treść wszystkich przeprowadzonych i rozpatrzonych dowodów, wskazując w uzasadnieniu decyzji fakty, które uznał za udowodnione, dowody, na których się oparł oraz przyczyny, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej. Te reguły nie zostały zachowane w rozpoznawanej sprawie, na co zwrócił uwagę Sąd I instancji nie akceptując oceny dowodów dokonanej przez Głównego Inspektora Transportu Drogowego. Naczelny Sąd Administracyjny w całej rozciągłości argumentację tę podziela. Przepisy art. 153 p.p.s.a. i art. 141 § 4 zdanie drugie p.p.s.a. zakreślają granice postępowania przy ponownym rozpatrzeniu sprawy. Przez ocenę prawną wyrażoną przez wojewódzki sąd administracyjny rozumie się wyjaśnienie istotnej treści przepisów prawnych i sposobu ich stosowania w rozpoznawanej sprawie, pojęcie to obejmuje zarówno krytykę sposobu zastosowania normy prawnej w zaskarżonym akcie, jak i wyjaśnienie, dlaczego stosowanie tej normy przez organ, który wydał ten akt, zostało uznane za błędne. Ocena prawna o charakterze wiążącym musi dotyczyć właściwego zastosowania konkretnego przepisu czy też prawidłowej jego wykładni w odniesieniu do ściśle określonego rozstrzygnięcia podjętego w konkretnej sprawie. Musi ponadto pozostawać w logicznym związku z treścią orzeczenia sądu administracyjnego, w którym została sformułowana. Wskazania co do dalszego postępowania stanowią z reguły konsekwencje oceny prawnej. Dotyczą one sposobu działania w toku ponownego rozpoznania sprawy i mają na celu uniknięcie błędów już popełnionych oraz wskazanie kierunku, w którym powinno zmierzać przyszłe postępowanie dla uniknięcia wadliwości. Obowiązujący do 19 października 2012 r. art. 13 g ust. 1 b pkt 2 ustawy o drogach publicznych stanowił, że karę pieniężną za przejazd po drogach publicznych pojazdów nienormatywnych bez zezwolenia określonego przepisami o ruchu drogowym lub niezgodnie z warunkami podanymi w zezwoleniu nakłada się na nadawcę, załadowcę lub spedytora ładunku, jeżeli okoliczności sprawy i dowody jednoznacznie wskazują, że podmiot ten miał wpływ lub godził się na powstanie naruszenia obowiązków lub warunków przewozu drogowego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. wyrażając wskazania co do dalszego postępowania przy ponownym rozpatrzeniu sprawy przez organ administracji trafnie zwrócił uwagę na konieczność ponownego przeanalizowania umowy z [...] kwietnia 2011 r. zawartej pomiędzy M. S.A. a K. K. T. Bezsporne ustalenie, kto był nadawcą, kto załadowcą piasku w dniu [...] maja 2011 r. jest konieczne, aby dopiero w dalszej kolejności badać czy zachodzą warunki odpowiedzialności tego podmiotu za delikt administracyjny. Skoro skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionej podstawy z art. 174 pkt 2 p.p.s.a., to tym samym nie może być oceniony przez Naczelny Sąd Administracyjny postawiony w ramach podstawy kasacyjnej z art. 174 pkt 1 p.p.s.a. zarzut naruszenia art. 13 g ust. 1 b pkt 2 oraz art. 13 g ust. 1 i art. 40 c ustawy o drogach publicznych poprzez odmowę ich zastosowania, ponieważ zarzut naruszenia norm prawa materialnego podlega ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego dopiero wtedy gdy stan faktyczny sprawy nie nasuwa zastrzeżeń, co w rozpoznawanej sprawie nie miało miejsca. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną na mocy art. 184 p.p.s.a. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 204 pkt 2 p.p.s.a.