II OZ 897/14

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Bożena Popowska po rozpoznaniu w dniu 11 września 2014 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia Z. K. na zarządzenie Przewodniczącego Wydziału VII Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 17 lipca 2014 r., sygn. akt VII SA/Wa 2640/13 o uiszczeniu wpisu sądowego od zażalenia Z. K. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 25 czerwca 2014 r., sygn. akt VII SA/Wa 2640/13 o odmowie przywrócenia terminu do wniesienia zażalenia na zarządzenie o wezwaniu do uiszczenia wpisu z dnia [...] maja 2014 r. w sprawie ze skargi R. K. i Z. K. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] października 2013 r. znak [...] w przedmiocie umorzenia posterowania odwoławczego postanawia: oddalić zażalenie R. K. i Z.K. złożyli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] października 2013 r., znak: [...] w przedmiocie umorzenia postępowania odwoławczego. Postanowieniem z dnia [...] marca 2014 r. wniosek Z. K. (dalej jako skarżący) o przyznanie prawa pomocy pozostawiono bez rozpoznania, w konsekwencji czego zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału VII Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie (dalej jako Przewodniczący Wydziału) z dnia 5 maja 2014 r. wezwano Z. K. do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w kwocie 200 zł w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi. Powyższe wezwanie zostało doręczone skarżącemu w dniu 27 maja 2014 r. W dniu 4 czerwca 2014 r. (data stempla pocztowego) Z. K. złożył zażalenie na zarządzenie o wezwaniu do uiszczenia wpisu oraz wniósł o przywrócenie terminu do wniesienia tego zażalenia. We wniosku o przywrócenie terminu wskazał, że uchybienie terminu nastąpiło bez jego winy, bowiem zachorował na grypę i choroba uniemożliwiła mu dokonanie czynności w terminie. Postanowieniem z dnia 25 czerwca 2014 r. WSA w Warszawie odmówił skarżącemu przywrócenia terminu do wniesienia zażalenia na zarządzenie o wezwaniu do uiszczenia wpisu z dnia [...] maja 2014 r. albowiem w ocenie Sądu skarżący nie uprawdopodobnił, że uchybienie terminowi nastąpiło bez jego winy. W dniu 14 lipca 2014 r. skarżący wniósł zażalenie na powyższe postanowienie, wnosząc o jego uchylenie oraz o uwzględnienie jego wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia zażalenia na zarządzenie o wezwaniu do uiszczenia wpisu z dnia [...] maja 2014 r. Zarządzeniem z dnia 17 lipca 2014 r. Przewodniczący Wydziału wezwał skarżącego do uiszczenia wpisu sądowego (k.123) od zażalenia na postanowienie z dnia 25 czerwca 2014 r. w kwocie 100 zł w terminie 7 dni od daty doręczenia odpisu zarządzenia pod rygorem odrzucenia zażalenia. Skarżący otrzymał odpis tego zarządzenia w dniu 5 sierpnia 2014 r. Zażaleniem z dnia 12 sierpnia 2014 r. (data stempla pocztowego) skarżący zaskarżył w całości zarządzenie z dnia 5 sierpnia 2014 r. oraz zarządzenie z dnia 5 maja 201 4 r. Zarzucił im obrazę prawa procesowego, która miała wpływ na treść ww. zarządzeń Sądu o wezwaniu do uiszczenia wpisu. W uzasadnieniu podniósł, że jego syn R. K. w sprawach z ich wspólnej skargi uzyskał prawo pomocy w zakresie całkowitym, a on jest nękany przez Sąd nienależnymi opłatami w sprawie o sygn. akt VII SA/Wa 2640/13 i VII SA/Wa 2641/13 w kwotach po 200 zł i po 100 zł w każdej. Skarżący twierdzi, że on i syn we wskazanych sprawach powinni wnieść jeden wpis sądowy z uwagi na ten sam przedmiot sprawy. Przy czym, jego zdaniem, zażalenia nie powinny podlegać dodatkowej opłacie. Na tej podstawie skarżący domaga się uchylenia wskazanych zarządzeń przewodniczącego wydziału, nadania biegu jego zażaleniom z dnia 14 lipca 2014 r. oraz uwzględnienia jego prośby z dnia 4 czerwca 2014 r. o przywrócenie terminu do wniesienia zażalenia. Wnosi o całkowite umorzenie postępowania dotyczącego opłat – wpisu sądowego od skargi i zażalenia. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 220 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270, z późn. zm.; dalej: p.p.s.a.), Sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. Do uiszczenia opłaty obowiązany jest ten, kto wnosi do sądu pismo podlegające opłacie (art. 214 § 1 p.p.s.a.), a takim pismem jest, między innymi, zażalenie (art. 230 p.p.s.a.). Naczelny Sąd Administracyjny rozpatrując zażalenie skarżącego z dnia 12 sierpnia 2014 r. na zarządzenie z dnia 17 lipca 2014 r. wzywające skarżącego do uiszczenia wpisu od złożonego zażalenia na postanowienie z dnia 25 czerwca 2014 r. stwierdził, że wezwanie przez Sąd wojewódzki Z. K. do uiszczenia wpisu, na tym etapie postępowania, było prawidłowe, z uwagi na treść § 2 ust. 1 pkt 7 rozporządzenia Rady Ministrów z 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 221, poz. 2193, z późn. zm.), który stanowi, że wpis stały bez względu na przedmiot zaskarżonego aktu lub czynności wynosi w sprawach zażaleń na postanowienia wojewódzkich sądów administracyjnych 100 zł. Sprawa, w której skarżący wniósł skargę nie należy do spraw, wymienionych w art. 239 p.p.s.a., w których skarżący z mocy ustawy nie ma obowiązku uiszczenia kosztów sądowych. Skarżący nie został również zwolniony od kosztów sądowych w ramach prawa pomocy w oparciu o art. 244, 245, 246, 252 i 257 p.p.s.a. Jak wynika z akt sprawy, jego wniosek o przyznanie prawa pomocy na skutek niedopełnienia wymogów formalnych – złożenia go na urzędowym formularzu, został pozostawiony bez rozpoznania. Ponadto należy zauważyć, że Sąd I instancji uznał, iż uprawnienie lub obowiązek skarżącego związany z przedmiotem zaskarżenia – skarżoną decyzją, nie jest wspólny z uprawnieniem i obowiązkiem przysługującym synowi. Zatem w niniejszej sprawie nie zastosował reguły z art. 214 § 2 zd. 1 p.p.s.a., zgodnie z którą wniesiona przez skarżącego i jego syna skarga podlegałaby jednej opłacie. Skarżący również nie podniósł tej okoliczności w trakcie postępowania, za to skoncentrował się na zaskarżaniu zarządzeń wzywających do uiszczenia wpisu w określonej przepisami wysokości, co nie mogło doprowadzić do skutku zamierzonego przez skarżącego, tj. wniesienia wspólnie z synem tylko jednej opłaty. Ocena prawidłowości stanowiska Sądu I instancji w tym zakresie nie stanowi przedmiotu zaskarżenia wywołanego wniesionym zażaleniem, toteż nie mogła zostać rozstrzygnięta przez NSA. Reasumując, Przewodniczący Wydziału, wzywając skarżącego do uiszczenia wpisu sądowego od zażalenia w wysokości 100 zł, postąpił prawidłowo. Argumentacja zawarta w zażaleniu kwestionująca obowiązek uiszczenia wpisu nie mogła zostać uznana za prawidłową, albowiem z przywołanych przepisów wprost wynika, że konieczność taka istniała. Ponadto, kwota wpisu została określona zgodnie z przepisami powołanego wyżej rozporządzenia. W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 i 198 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.