I SA/Wa 1452/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Agnieszka Jędrzejewska-Jaroszewicz (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Mirosław Gdesz Sędzia WSA Joanna Skiba Protokolant referent stażysta Małgorzata Sieczkowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 marca 2014 r. sprawy ze skargi P. S.A. w Z. na decyzję Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia [...] marca 2013 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia wydania decyzji z naruszeniem prawa oddala skargę. Minister Administracji i Cyfryzacji decyzją z dnia [...] marca 2013 r., nr [...], po rozpatrzeniu wniosku P. S.A. o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją Ministra Administracji i Cyfryzacji Nr [...] z dnia [...] stycznia 2013 r., mocą której stwierdzono, że decyzja Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] lutego 2008 r., nr [...] została wydana z naruszeniem prawa, a jednocześnie nie uchylono ww. decyzji z uwagi na to, że w wyniku wznowienia postępowania mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej - utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Zaskarżona decyzja wydana została w oparciu o następujące ustalenia faktyczne i ocenę prawną sprawy. Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] kwietnia 1992 r. nr [...], stwierdził nabycie przez Miasto S. z mocy prawa, nieodpłatnie własności nieruchomości oznaczonej w operacie ewidencji gruntów, w obrębie [...], jako działka Nr [...]. Z wnioskiem o stwierdzenie nieważności ww. decyzji komunalizacyjnej Wojewody [...] z dnia [...] kwietnia 1992 r. wystąpił - w imieniu własnym oraz J. M., J. C., P. S., Z. S. i A. S. – A. M. Decyzją z dnia [...] lutego 2008 r. Nr [...] Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji stwierdził nieważność decyzji Wojewody [...] z dnia [...] kwietnia 1992 r. , ocenił także , że w rozpatrywanej sprawie nie zachodzą nieodwracalne skutki prawne w rozumieniu art. 156 § 2 k.p.a. Pismem z dnia 25 października 2011 r. Spółka P. S.A. złożyła wniosek o wznowienie postępowania zakończonego wydaniem przez Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji decyzji z dnia [...] lutego 2008 r. Nr [...]. Minister Administracji i Cyfryzacji postanowieniem z dnia [...] lutego 2012 r., nr [...] wznowił na wniosek P. S.A. postępowanie w sprawie zakończonej decyzją Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji Nr [...] z dnia [...] lutego 2008 r. Po zgromadzeniu dodatkowych materiałów w sprawie Minister Administracji i Cyfryzacji decyzją z dnia [...] stycznia 2013 r. Nr [...] stwierdził, że decyzja Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] lutego 2008 r., Nr [...] stwierdzająca nieważność decyzji Wojewody [...] z dnia [...] kwietnia 1992 r., nr [...] została wydana z naruszeniem prawa. Jednocześnie nie uchylił ww. decyzji Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z uwagi na to, że w wyniku wznowienia postępowania mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej. Wniosek do Ministra Administracji i Cyfryzacji o ponowne rozpatrzenie sprawy wniosły P. S.A., zarzucając przedmiotowej decyzji Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia [...] stycznia 2013 r. naruszenie art. 146 § 2 w zw. z art. 156 § 2 k.p.a. oraz art. 107 § 1 i 3 w zw. z art. 156 § 2 k.p.a. Po rozpatrzeniu wniosku Minister Administracji i Cyfryzacji decyzją z dnia [...] marca 2013 r., nr [...] - utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia [...] stycznia 2013 r. W uzasadnieniu organ wskazał, iż przedmiotowy wniosek nie zawiera żadnych nowych, istotnych dla sprawy argumentów, ani nie przedstawia nowych okoliczności (popartych dowodami), które mogłyby czynić zasadnym uchylenie decyzji Ministra z dnia [...] stycznia 2013 r. Nr [...] i wydanie w sprawie innego rozstrzygnięcia. Minister w całości podtrzymał stanowisko, że koniecznym było stwierdzenie, że decyzja Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] lutego 2008 r. Nr [...] (stwierdzająca nieważność decyzji Wojewody [...] z dnia [...] kwietnia 1992 r., znak: [...], stwierdzającej nabycie przez Miasto S. z mocy prawa, nieodpłatnie własności nieruchomości położonej w S., oznaczonej w ewidencji gruntów w obrąbie [...], jako działka Nr [...], uregulowanej w księdze wieczystej KW [...], zgodnie ze sporządzonym spisem, opisanej w karcie inwentaryzacyjnej Nr [...]) została wydana z naruszeniem prawa. Jednocześnie nie było podstaw do uchylenia ww. decyzji Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji, z uwagi na to, że w wyniku wznowienia postępowania mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej. Wskazano, że ustawa z dnia 10 maja 1990 r. - przepisy wprowadzające (...) weszła w życie w dniu 27 maja 1990 r. Z tym dniem nastąpiła ex lege komunalizacja mienia Skarbu Państwa m. in. w trybie art. 5 ust. 1 ww. ustawy. Podjęta w dniu [...] kwietnia 1992 r. decyzja Wojewody [...] posiada charakter deklaratoryjny i potwierdza stan prawny dotyczący nieruchomości, jaki powstał w dniu 27 maja 1990 r. Minister podkreślił, że istotą postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji jest ustalenie czy dana decyzja jest dotknięta jedną z wad wymienionych w art. 156 § 1 Kpa. Przesłanki dla stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej muszą wynikać bezpośrednio z weryfikowanej decyzji, być oczywiste, zamykać się w wyczerpująco określonych ramach powołanego już wcześniej art. 156 § 1 Kpa oraz mieć charakter rażący. Z taką sytuacją w ocenie Ministra mamy do czynienia w niniejszej sprawie. Jak wynika bowiem z akt sprawy nieruchomość oznaczona jako parcela gruntowa [...]. kat. [...], wchodząca w skład przedsiębiorstwa uzdrowiskowego S., stanowiącego własność A. S., przeszła na własność Skarbu Państwa na podstawie orzeczenia Ministra Zdrowia z dnia [...] października 1948 r., zatwierdzającego protokół zdawczo-odbiorczy z dnia [...] kwietnia 1948 r. w przedmiocie ustalenia składników majątkowych przedsiębiorstwa uzdrowiskowego S., wydanego w wykonaniu orzeczenia Ministra Zdrowia z dnia [...] marca 1948 r. o przejęciu przedsiębiorstw uzdrowiskowych R., S. i Z. na własność Państwa (M.P. Nr 30, poz. 111). Jak ustalono w toku przedmiotowego postępowania z ww. parceli gruntowej [...] kat. [...] w wyniku wielokrotnych przekształceń powstała skomunalizowana decyzją Wojewody [...] z dnia [...] kwietnia 1992 r. działka Nr [...]. Zdaniem organu istotnym jest, że Minister Zdrowia ostatecznymi decyzjami z dnia [...] października 2001 r. Nr: [...] oraz z dnia [...] października 2007 r. Nr: [...] stwierdził nieważność orzeczeń Ministra Zdrowia z dnia [...] marca 1948 r., [...] października 1948 r. oraz protokołu zdawczo-odbiorczego z dnia [...] kwietnia 1948 r. W związku z powyższym, uznano, że parcela gruntowa [...] kat. [...] (a także powstała z niej działka Nr [...]) nie stanowiły własności Skarbu Państwa, a zatem nie podlegały komunalizacji na podstawie art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 10 maja 1990 r. - Przepisy wprowadzające (...).. Następnie wskazano, że w przypadku występowania w sprawie przesłanki z art. 156 § 1 Kpa, należy także - stosownie do brzmienia § 2 tego artykułu - ocenić ewentualne skutki prawne wywołane daną decyzją. Zgodnie bowiem z treścią powyższego przepisu, nie stwierdza się nieważności decyzji, gdy wywołała ona nieodwracalne skutki prawne. Przez nieodwracalne skutki prawne należy rozumieć taką sytuację, w której organ administracji publicznej w ramach własnych kompetencji nie może przywrócić stanu poprzedniego. Jeżeli natomiast skutki prawne mogą być zniesione w drodze postępowania administracyjnego, to oznacza, iż nie mają one charakteru nieodwracalnego. Zgodnie z treścią przepisu art. 158 § 2 k.p.a. jeżeli nie można stwierdzić nieważności decyzji na skutek okoliczności, o których mowa w art. 156 § 2, organ administracji publicznej ograniczy się do stwierdzenia wydania zaskarżonej decyzji z naruszeniem prawa oraz wskazania okoliczności, z powodu których nie stwierdził nieważności decyzji. Zdaniem Ministra Administracji i Cyfryzacji zgodzić należy się z argumentacją przedstawioną w zaskarżonej decyzji przez organ nadzoru, że decyzja komunalizacyjna Wojewody [...] z dnia [...] kwietnia 1992 r., w części dotyczącej działki nr [...] nie wywołała nieodwracalnych skutków prawnych w rozumieniu art. 156 § 2 k.p.a. Analiza stanu prawnego rozpatrywanej sprawy wykazała, że decyzją z dnia [...] grudnia 1997 r. Zarząd Miasta S. stwierdził nabycie przez P. Z. z dniem [...] grudnia 1990 r. prawa użytkowania wieczystego gruntu stanowiącego mienie komunalne, oznaczonego na mapie ewidencji gruntów m.in. jako działka ewidencyjna Nr [...] (powstałej z podziału skomunalizowanej działki nr [...]). Następnie aktem notarialnym zawartym w dniu [...] września 2001 r. Rep. [...] stanowiącym - Umowę przeniesienia własności i użytkowania wieczystego między innymi nieruchomości Nr [...] (powstałej z podziału skomunalizowanej działki Nr [...]) nastąpił dalszy obrót cywilnoprawny prawem użytkowania wieczystego. Zawarcie ww. umowy nie może w ocenie Ministra, stanowić oczywistej przeszkody do stwierdzenia nieważności decyzji Wojewody [...] z dnia [...] kwietnia 1992 r. co zostało szczegółowo wyjaśnione w przedmiotowej decyzji. Ta czynność prawna co prawda nastąpiła po wydaniu decyzji komunalizacyjnej ale, w ocenie organu nadzoru, nie jest jej następstwem. Po komunalizacji nieruchomości nastąpiła zmiana podmiotu uprawnionego do rozporządzania nieruchomością i ten podmiot rozporządził nieruchomością w taki sposób, że obciążył ją prawem użytkowania wieczystego. Jednakże czynność cywilno-prawna miała, uprzednie umocowanie w decyzji administracyjnej. A zatem dalszy obrót cywilnoprawny prawem użytkowania wieczystego jest skutkiem prawnym decyzji Zarządu Miasta S. z dnia [...] grudnia 1997 r. nr [...], natomiast nie jest konsekwencją decyzji Wojewody [...] z dnia [...] kwietnia 1992 r. nr [...]. Na poparcie swojego stanowiska Minister powołał się na uchwałę Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 grudnia 1996r. (ONSA 1997/2/49) gdzie wyrażony został pogląd, że jeżeli podstawą zawarcia umowy cywilnoprawnej dotyczącej użytkowania wieczystego była decyzja administracyjna w tym przedmiocie, to fakt zawarcia umowy wiąże się ze skutkami prawnymi tej decyzji. Skargę na powyższą decyzję Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia [...] marca 2013 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniosły P. S.A. w Z. Zaskarżonej decyzji zarzucono: 1. naruszenie przepisów postępowania, a to art. 61 § 4 w zw. z art. 28 w zw. z art. 7 Kpa poprzez: zaniechanie ustalenia kręgu osób będących stronami w niniejszej sprawie i oparcie się w tym zakresie na niezupełnych ustaleniach zawartych w ww. decyzji MSWiA nr [...], co doprowadziło do pominięcia w niniejszym postępowaniu co najmniej pięciu osób - spadkobierców hr. A. S., których interesu prawnego bezspornie ono dotyczy, 2. naruszenie przepisów postępowania, a to art. 146 § 2 w zw. z 156 § 1 pkt 2 w zw. z art. 28 i art. 7 i 77 Kpa poprzez: odmowę uchylenia ww. decyzji MSWiA nr [...] z uwagi na fakt, że w wyniku wznowienia postępowania mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w istocie decyzji dotychczasowej, podczas gdy decyzja nr [...] nie może się ostać, bowiem została wydana z rażącym naruszeniem prawa polegającym na całkowitym zaniechaniu ustalenia stanu prawnego nieruchomości nią objętych, czego następstwem było rażąco nieprawidłowe ustalenie kręgu stron postępowania i pominięcie podmiotów, które obowiązkowo powinny w nim uczestniczyć (P. S.A.) oraz braku ustalenia wszystkich osób będących spadkobiercami hr. A. S. (o wszczęciu postępowania i wydaniu decyzji zostali zawiadomieni tylko niektórzy z nich), 3. naruszenie przepisów postępowania, a to art. 146 § 2 w zw. z art. 156 § 2 Kpa poprzez: nieuchylenie decyzji MSWiA z dnia [...] lutego 2008 r. z uwagi na to, że w wyniku wznowienia postępowania mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadając w swej istocie decyzji dotychczasowej, w sytuacji gdy ww. decyzja MSWiA jest wadliwa i powinna zostać uchylona, ponieważ stwierdza nieważność decyzji komunalizacyjnej Wojewody [...], pomimo iż decyzja ta wywołała nieodwracalne skutki prawne w postaci nabycia prawa użytkowania wieczystego przez osobę trzecią w drodze czynności cywilnoprawnej, 4. naruszenie przepisów postępowania a to art. 107 § 1 i 3 w zw. z art. 140 Kpa poprzez: brak odniesienia się do drugiego z dwóch zarzutów podniesionych przez skarżącego we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy a dotyczącego wyjścia w uzasadnieniu decyzji Ministra Administracji i Cyfryzacji nr [...] poza granice rozpoznawanej sprawy i dokonanie oceny prawnej - i to dodatkowo oceny wadliwej - decyzji Zarządu Miasta S. z dnia [...] grudnia 1997 r., nr [...] w sprawie stwierdzenia nabycia prawa użytkowania wieczystego na rzecz P. W oparciu o powyższe zarzuty, strona skarżąca wniosła o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji jak i poprzedzającej ją decyzji Ministra Administracji i Cyfryzacji nr [...] z dnia [...] stycznia 2013 r. W uzasadnieniu skargi wskazano, że jak wynika z rozdzielnika zaskarżonej decyzji, za strony niniejszego postępowania - jeśli chodzi o spadkobierców hrabiego A. S., właściciela znacjonalizowanego uzdrowiska S. - zostały uznane i brały w nim udział wyłącznie osoby wymienione w punktach 1, 3 i 4 rozdzielnika. Znamiennym jest, że wskazanie w zaskarżonej decyzji spadkobierców hr. S. stanowi dosłowne powtórzenie rozdzielnika decyzji MSWiA nr [...] z dnia [...].02.2008 r. Tymczasem, jak wynika z toczących się z udziałem P. S.A., równolegle postępowań sądowych i administracyjnych dotyczących byłej działki nr [...] w S. krąg spadkobierców hr. S. jest znacznie szerszy. W szczególności obejmuje on jeszcze takie osoby jak: M. P. I. C. A. S., J. C. Ponadto niniejsze postępowanie może dotyczyć również interesu prawnego M. M, jako nabywcy praw do spadku po hr. S. Jednocześnie ani z uzasadnienia zaskarżonej decyzji, ani z uzasadnienia poprzedzającej ją decyzji nr [...] nie wynika, aby Minister Administracji i Cyfryzacji poczynił jakiekolwiek starania w celu prawidłowego określenia kręgu stron postępowania poza powieleniem ustaleń dokonanych na potrzeby postępowania zakończonego ww. decyzją MSWiA nr [...]. Tymczasem oczywistym jest, że w tym ostatnim postępowaniu dopuszczono się rażących zaniedbań w zakresie ustalenia kręgu stron postępowania. Po pierwsze, nie zbadano stanu prawnego nieruchomości objętych decyzją co doprowadziło choćby do pominięcia P. Po drugie, nie poczyniono rzetelnych i kompletnych ustaleń co do kręgu spadkobierców po hrabim A. S. na co wskazują toczące się równolegle postępowania, jak choćby przed Ministrem Zdrowia, w którym uczestniczy znacznie więcej osób z tej rodziny. Opisane powyżej uchybienie przesądza zarówno o wadliwości zaskarżonej decyzji, gdyż w postępowaniu ją poprzedzającym nie uczestniczyły wszystkie osoby, których interesu prawnego ono dotyczy, jak i jest jednocześnie kolejnym argumentem wskazujących na poważne wady decyzji MSWiA nr [...] z dnia [...] lutego 2008 r., które powinny skutkować wyeliminowaniem tej ostatniej decyzji z obrotu prawnego. Ponadto strona skarżąca wskazała, że decyzja komunalizacyjna, na mocy której stwierdzono nabycie przez Miasto S. własności nieruchomości, która została następnie przekazana w drodze czynności cywilnoprawnej, w formie aktu notarialnego w użytkowanie wieczyste osobie trzeciej (P. sp. z o.o. obecnie P. S.A.), wywołała nieodwracalne skutki prawne. MSWiA winien zatem w 2008 r. ograniczyć się do stwierdzenia wydania decyzji komunalizacyjnej z naruszeniem prawa a nie stwierdzić jej nieważność. Należy bowiem podkreślić, że nabycie użytkowania wieczystego przez P. a następnie P. nie byłoby możliwe, gdyby Miasto S. nie stało się w drodze komunalizacji właścicielem nieruchomości. A zatem prawo użytkowania wieczystego tych podmiotów wywodzi się właśnie z decyzji komunalizacyjnej. W skardze zwrócono również uwagę na fakt, że nieprawidłowe są twierdzenia zawarte na ostatniej stronie uzasadnienia zaskarżonej decyzji, jakoby relewantna z punktu widzenia niniejszego postępowania czynność cywilnoprawna, tj. nabycie przez skarżącego prawa użytkowania wieczystego miała "uprzednie umocowanie w decyzji administracyjnej". Pomiędzy tą ostatnią czynnością - zawartą w formie aktu notarialnego, a decyzją administracyjną Zarządu Miasta S. z dnia [...] grudnia 1997 r. nie zachodzi żadna relacja "umocowania", ani też ta czynność prawna nie jest "skutkiem prawnym" tej decyzji. Zdaniem strony skarżącej można domniemywać, że MAiC posłużył się w tym wypadku odniesieniem do trybu istniejącego pod rządami ustawy z dnia 29 kwietnia 1985 r. o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości, który przewidywał, iż zawarcie umowy o oddanie nieruchomości w użytkowanie wieczyste było poprzedzane wydaniem decyzji administracyjnej (art. 35 ww. ustawy). W tym wypadku rzeczywiście można by było mówić o "umocowaniu" umowy w decyzji administracyjnej, jednakże ten tryb nie miał zastosowania ani do nabycia przez P. prawa użytkowania wieczystego stwierdzonego decyzją z dnia [...] grudnia 1997 r., ani do nabycia tego prawa przez kolejny podmiot – P. sp. z o.o. na podstawie aktu notarialnego z dnia [...] września 2001 r. Wskazano również, że we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy skarżący zwrócił uwagę organowi administracyjnemu (w formie jednego z dwóch zarzutów do decyzji MAiC nr [...]), iż wyszedł w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji poza granice rozpoznawanej sprawy i dokonał oceny prawnej - i to dodatkowo oceny wadliwej - decyzji Zarządu Miasta S. z dnia [...] grudnia 1997 r., nr [...] w sprawie stwierdzenia nabycia prawa użytkowania wieczystego na rzecz P.. I tak MAiC wyraził stanowisko, że: "Poza tym skutki prawne decyzji Zarządu Miasta S. z dnia [...] grudnia 1997 r., znak: [...] mogą być odwrócone przez organ administracyjny na drodze postępowania administracyjnego". Skarżący przedstawił wobec tego twierdzenia trzy zarzuty, z których najważniejszym był ten, że o ile można mieć pewne wątpliwości co do bezpośredniości skutków decyzji komunalizacyjnej, to już takich wątpliwości nie może rodzić ww. decyzja Zarządu Miasta S. z 1997 r., która to decyzja była orzeczeniem bezpośrednio poprzedzającym obrót cywilnoprawny nieruchomością, którego to skutku organ administracyjny na pewno nie może odwrócić w drodze własnego działania w postępowaniu administracyjnym. Uzyskawszy bowiem prawo użytkowania wieczystego do nieruchomości na mocy decyzji Zarządu Miasta S. P. przeniosły to prawo na rzecz podmiotu trzeciego – P. sp. z o.o. (obecnie P. S.A.), w drodze umowy cywilnoprawnej, dokonanej w formie aktu notarialnego. Aktu notarialnego organ administracji nie jest w stanie we własnym zakresie wyeliminować z obrotu prawnego, gdyż czynność cywilnoprawna jest poza zakresem działań organu administracji. Akt taki pozostaje w obrocie prawnym i stanowi przeszkodę do stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej, z przyczyny wskazanej w art. 156 § 2 k.p.a., tj. nieodwracalności, na drodze administracyjnej, skutku prawnego. Ponadto - jak wykazano we wniosku o ponowne rozpatrzenie - orzeczenia sądów administracyjnych przywołane przez organ administracyjny na poparcie tego poglądu dotyczyły tylko sytuacji, w których nie nastąpił obrót cywilnoprawny nieruchomością, a zatem były całkowicie nieadekwatne, co więcej potwierdzały stanowisko P., że obrót cywilnoprawny ma decydujące znaczenie dla stwierdzenia wystąpienia nieodwracalnych skutków prawnych decyzji i wyłącza możliwość stwierdzenia jej nieważności. Wobec powyższego wskazano, że skarżący oczekiwał, że Minister dokona w uzasadnieniu nowo wydanej decyzji weryfikacji nietrafnego poglądu o możliwości odwrócenia przez organ administracyjny na drodze postępowania administracyjnego skutków prawnych ww. decyzji Zarządu Miasta S. z dnia [...] grudnia 1997 r., którymi to skutkami prawnymi jest nabycie prawa użytkowania wieczystego przez osobę trzecią w drodze czynności cywilnoprawnej, na podstawie wpisów do księgi wieczystej. W odpowiedzi na skargę Minister Administracji i Cyfryzacji wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stan faktyczny w sprawie niniejszej jest bezsporny, dlatego Sąd akceptując ustalenia dokonane przez organ w zaskarżonej decyzji dokonał kontroli zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd zbadał, czy organ administracji, orzekając w sprawie, nie naruszył prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Należy dodać, że zgodnie z treścią art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.) Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi. W przedmiotowej sprawie Minister Administracji i Cyfryzacji kontrolował w trybie wznowienia postępowania decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] lutego 2008r. stwierdzającą nieważność decyzji komunalizacyjnej Wojewody [...] z dnia [...] kwietnia 1992r. Organ nadzoru stanął na stanowisku , że Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji wydając decyzję z dnia [...] lutego 2008r. prawidłowo uznał , że sporna działka gruntu nie podlegała komunalizacji na podstawie art.5 ust.1 ustawy z dnia 10 maja 1990r. Przepisy wprowadzające (....) z uwagi na fakt, że wobec stwierdzenia nieważności orzeczeń o jej przejęciu na własność Skarbu Państwa nie stanowiła jego własności w dniu 27 maja 1990 r. tj. w dniu wejścia w życie ustawy komunalizacyjnej. Minister podkreślił , że wydana decyzja jest zatem prawidłowa pomimo , że zapadła w wyniku wadliwie przeprowadzonego postępowania , bez udziału Spółki P. S.A. , która w dacie wydania decyzji była użytkownikiem wieczystym nieruchomości będącej przedmiotem postępowania. Istotą sporu jest natomiast kwestia związana z ewentualnymi nieodwracalnymi skutkami prawnymi jakie wywołała decyzja komunalizacyjna. W ocenie Sądu, organ nadzoru trafnie przyjął, że powołana decyzja [...] z dnia [...] kwietnia 1992 r. nie wywołała nieodwracalnych skutków prawnych, w rozumieniu art. 156 § 2 Kpa. Decydujące znaczenie dla tej oceny ma fakt, że po wydaniu tej decyzji nie dokonano obrotu cywilnoprawnego przedmiotową działką. Omawiana nieruchomość była natomiast przedmiotem decyzji Zarządu Miasta S. z dnia [...] grudnia 1997 r. nr [...], który to organ stwierdził , że P. w Z. nabyły prawo jej użytkowania wieczystego jako mienia komunalnego na okres 99 lat z dniem 5 grudnia 1990r. , a następnie nastąpiło przeniesienie prawa użytkowania wieczystego tej nieruchomości w drodze aktu notarialnego z dnia [...] września 2001r. na rzecz P. spółki z o.o. Sąd orzekający w niniejszej sprawie podziela pogląd wywiedziony z treści uzasadnienia uchwały Składu Siedmiu Sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16.12.1996r. OPS 7/96. Z jej uzasadnienia wprost wynika obowiązek odróżnienia skutków prawnych, które wywołała decyzja kwestionowana w postępowaniu o stwierdzenie jej nieważności, od skutków prawnych dotyczących tego samego przedmiotu lecz wywołanych późniejszymi decyzjami lub innymi zdarzeniami prawnymi. W istocie bowiem obrót prawny nieruchomością, jeśli był poprzedzony inną decyzją administracyjną , nie może być uznany za skutek decyzji komunalizacyjnej, lecz późniejszych decyzji wydanych w innych sprawach oraz innych zdarzeń prawnych. Tym samym uznać należy wbrew wywodom skargi , że nieodwracalne skutki prawne związane z obrotem prawnym wymienioną działką nie są konsekwencją decyzji Wojewody [...] z dnia [...] kwietnia 1992r. , lecz wspomnianej decyzji Zarządu Miasta S. z dnia [...] grudnia 1997 r. Zawarty zatem w skardze zarzut naruszenia w zaskarżonej decyzji art. 156 par. 2 k.p.a. , zdaniem sądu, nie znajduje uzasadnienia w okolicznościach faktycznych niniejszej sprawy. Także naruszenie przez organ treści art.107 par. 1 i par. 3 k.p.a. nie miało zdaniem sądu miejsca. Uzasadnienie zaskarżonej decyzji zawiera wszystkie informacje istotne dla rozstrzygnięcia sprawy oraz stanowisko organu. Uchybienie organu w postaci nieustosunkowania się do zarzutu skarżącego , że Minister bezzasadnie poddał ocenie prawnej decyzję Zarządu Miasta S. z dnia [...] grudnia 1997r. pozostaje bez wpływu na prawidłowość dokonanego rozstrzygnięcia. Podobnie fakt , że w postępowaniu nie brały udziału wszystkie osoby, którym przysługiwało prawo do uczestniczenia w nim nie stanowi podstawy do uchylenia kontrolowanej decyzji. Wymieniony zarzut sformułowany przez osobę zainteresowaną może stanowić jedynie przesłankę wznowienia postępowania zakreśloną w art. 145 § 1pkt.4 k.p.a., Wbrew treści zarzutów skargi organ II instancji nie kwestionował faktu, że Wojewoda [...] wydając decyzję komunalizacyjną zaniechał prawidłowego ustalenia stanu prawnego nieruchomości oraz pełnego kręgu stron postępowania. Powyższe znalazło odzwierciedlenie w treści zapadłej decyzji oraz jej uzasadnieniu. Ostatecznie stwierdzić wypada, że sąd nie dopatrzył się naruszenia wskazanych w skardze przepisów prawa. Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi , orzekł jak na wstępie.