I FSK 1050/14

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Artur Mudrecki po rozpoznaniu w dniu 21 lipca 2014 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej B.H. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 25 marca 2014 r., sygn. akt I SA/Gd 190/14, odrzucające skargę B.H. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w G. z dnia 11 grudnia 2013 r., nr [...], w przedmiocie podatku od towarów i usług za miesiące od grudnia 2007 r. do listopada 2008 r. postanawia: oddalić skargę kasacyjną. 1. Postanowieniem z dnia 25 marca 2014 r., sygn. akt I SA/Gd 190/14, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku odrzucił skargę B.H. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w G. z dnia 11 grudnia 2013 r. Uzasadniając rozstrzygnięcie Sąd pierwszej instancji wskazał, że wpis w niniejszej sprawie w wysokości 100 zł został uiszczony w dniu 7 marca 2014 r., a zatem z uchybieniem siedmiodniowego terminu. Przy czym przekazanie tej kwoty nastąpiło z rachunku bankowego Sądu Apelacyjnego w G. Powyższa okoliczność oznaczała, że wniesiona skarga nie została opłacona w przepisanym terminie. W tym stanie rzeczy Sąd odrzucił wniesioną skargę na podstawie art. 220 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz.U. z 2012 r. Poz. 270 ze zm) (dalej: u.p.p.s.a.). 2. W skardze kasacyjnej złożonej na powyższe postanowienie strona skarżąca zarzucając naruszenie przepisów postępowania, w szczególności art. 220 § 3 u.p.p.s.a. poprzez jego nieuzasadnione zastosowanie wniosła o uchylenie postanowienia oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej pełnomocnik strony stwierdził, że skarżąca omyłkowo błędnie wskazała beneficjenta przelewu, tj. Sąd Apelacyjny w G. Poprzez przeksięgowanie tej wpłaty przez Sąd Apelacyjny w G. wpis ten znalazł się rachunku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w G. dwa dni po zakreśleniu terminu opłacenia skargi. Zdaniem pełnomocnika strony oczywista pomyłka w dokonywaniu płatności nie może być postrzegana za każdym razem jako zawiniona – pełnomocnik wskazał tutaj na postanowienia sądów (SN I CZ 18/03 z dnia 19 marca 2013 r., SA w Poznaniu z dnia 18 grudnia 2012r. IACZ 2108/12). Strona nie dysponuje procedurą sprostowania oczywistej omyłki, a co wymagało podkreślenia danina należała do danin publicznych Skarbu Państwa i na tegoż rachunek została powierzona. 3. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie. Autor skargi kasacyjnej zarzucił Sądowi pierwszej instancji naruszenie art. 220 § 3 u.p.p.s.a., zgodnie z którym skarga, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania, od których pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlegają odrzuceniu przez sąd. Pełnomocnik formułując zarzut wymienionego przepisu stoi na stanowisku, że omyłkowe uiszczenie opłaty od skargi na konto Sądu Apelacyjnego w G., zamiast na konto Wojewódzkiego Administracyjnego w G. nie powinno doprowadzić Sądu pierwszej instancji do odrzucenia skargi jako opłaconej po terminie. Naczelny Sąd Administracyjny nie podziela argumentacji pełnomocnika strony. Z akt sprawy wynika, że odpis zarządzenia o wezwaniu do uiszczenia wpisu sądowego w kwocie 100 zł doręczono pełnomocnikowi skarżącej w dniu 26 lutego 2014 r. Wobec tego siedmiodniowy termin do wykonania zarządzenia upływał z dniem 5 marca 2014 r. Jak prawidłowo zauważył Sąd pierwszej instancji, wspomniane zarządzenie zawierało informacje o sposobie uiszczenia opłaty sądowej ze wskazaniem godzin otwarcia kasy oraz numeru rachunku bankowego Sądu. Pouczono przy tym stronę skarżącą, że nieuiszczenie wpisu sądowego w terminie siedmiodniowym spowoduje odrzucenie skargi. Niepodzielając argumentacji pełnomocnika strony wyjaśnić należy, że obowiązek uiszczenia stosownej opłaty winien być realizowany w sposób określony w art. 219 u.p.p.s.a., to jest przez uiszczenie opłaty przy wniesieniu do sądu pisma podlegającego opłacie. Opłata sądowa winna być przy tym uiszczona gotówką do kasy właściwego sądu administracyjnego lub na rachunek bankowy właściwego sądu. Nie jest wystarczające wykazanie, że stosowną opłatę uiszczono, ale na inny numer rachunku innego sądu, w niniejszej sprawie Sądu Apelacyjnego w G. zamiast Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w G. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym wielokrotnie już wskazywano, na co zwrócono uwagę również w literaturze przedmiotu, że nie można uznać za skuteczne uiszczenie opłaty sądowej na rachunek niewłaściwego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, bowiem w takiej sytuacji termin do uiszczenia opłaty jest zachowany tylko wówczas, gdy niewłaściwy Wojewódzki Sąd Administracyjny dokona w terminie przeznaczonym dla strony na uiszczenie opłaty sądowej przelania wpłaconej mylnie kwoty na rachunek właściwego sądu administracyjnego (por. Komentarz pod. red. prof. Romana Hausera; prof. Marka Wierzbowskiego, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Warszawa 2013, str. 776). Przenosząc te stanowisko na grunt niniejszej sprawy nie można było uznać za skuteczne uiszczenie opłaty sądowej na rachunek Sądu Apelacyjnego – niewłaściwego w sprawie. W takiej sytuacji termin do uiszczenia opłaty jest zachowany tylko wówczas, gdy niewłaściwy Sąd Apelacyjny dokona w terminie przeznaczonym dla strony na uiszczenie opłaty sądowej przelania wpłaconej mylnie kwoty na rachunek właściwego sądu administracyjnego. W sprawie opłata sądowa została wniesiona do zupełnie innego sądu, który nie był właściwy do rozpoznania niniejszej sprawy i nie miał jej rozpoznawać. Przekazanie tej kwoty z rachunku bankowego Sądu Apelacyjnego w G. nastąpiło w dniu 7 marca 2014 r., czyli po terminie do uiszczenia wpisu sądowego. Uiszczenie wpisu po terminie jest równoznaczne z nieuiszczeniem wpisu w ogóle i wywołuje takie same skutki procesowe jak brak wpisu. Istotne było przy tym, co wyjaśnił również Sąd pierwszej instancji, że wezwanie Sądu zawierało szczegółowe pouczenie co do terminu i sposobu wypełnienia obowiązku nałożonego na stronę, a także skutków jego niedochowania. Autor skargi kasacyjnej twierdzi, że opłata sądowa na konto Sądu Apelacyjnego w G. została uiszczona omyłkowo. Powołuje orzeczenia sądów powszechnych, podkreślając, że oczywista omyłka w dokonywaniu płatności nie może być postrzegana jako zawiniona. Odnosząc się do takiej argumentacji wyjaśnić należy, że w żaden sposób nie zmienia ona prawidłowych ustaleń Sądu pierwszej instancji co do nieuiszczenia w terminie stosownej opłaty sądowej. Okoliczności wskazujące na omyłkę, czy brak winy w uiszczeniu opłaty niewłaściwemu Sądowi mogłyby stanowić podstawę do wystąpienia z wnioskiem o przywrócenie terminu. W sytuacji bowiem, gdy strona uchybiła terminowi z powodu okoliczności przez siebie niezawinionych ma możliwość wystąpienia z wnioskiem o przywrócenie terminu, którego zasadniczym celem jest wyeliminowanie negatywnych skutków uchybienia terminowi. W świetle powyższych uwag Sąd pierwszej instancji zasadnie odrzucił wniesioną skargę na podstawie art. 220 § 3 u.p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 u.p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.