II SAB/Lu 110/14

PostanowienieWSA w Lublinie2014-03-26

Skład orzekający: Sędzia WSA Joanna Cylc - Malec

Analiza orzeczenia

Sekcja wygenerowana przez AI na podstawie treści orzeczenia — nie stanowi cytatu.

Zagadnienie prawne
Czy skarga na bezczynność organu administracji w przedmiocie zasiłku pielęgnacyjnego jest dopuszczalna, jeśli skarżący nie wyczerpał środków zaskarżenia, w tym nie wniósł zażalenia do organu wyższego stopnia?
Ratio decidendi
Skarga na bezczynność organu administracji jest niedopuszczalna, jeśli skarżący nie wyczerpał środków zaskarżenia przewidzianych w Kodeksie postępowania administracyjnego, w szczególności nie wniósł zażalenia do organu wyższego stopnia na niezałatwienie sprawy lub przewlekłe prowadzenie postępowania. Niewykonanie tego wymogu skutkuje odrzuceniem skargi jako niedopuszczalnej.
Stan faktyczny
Skarżąca E. D. wniosła skargę na bezczynność Wójta Gminy [...] w przedmiocie zasiłku pielęgnacyjnego, zarzucając niezasądzenie i niewypłacenie zaległego zasiłku. Skarga została wniesiona bezpośrednio do sądu administracyjnego, bez wcześniejszego wniesienia zażalenia do Samorządowego Kolegium Odwoławczego na niezałatwienie sprawy przez organ I instancji.
Rozstrzygnięcie
Odrzucono skargę.

Pełny tekst orzeczenia

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Joanna Cylc - Malec po rozpoznaniu w dniu 26 marca 2014r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi E. D. na bezczynność Wójta Gminy [...] w przedmiocie zasiłku pielęgnacyjnego p o s t a n a w i a odrzucić skargę. Skarżąca E. D. wniosła skargę z dnia 6 lutego 2014r. "na działalność Kierownika Ośrodka Pomocy Społecznej w [...]" zarzucając, że nie "zasądził i nie wypłacił jej zaległego zasiłku pielęgnacyjnego". Skarga w zakresie wypłaty tego zasiłku została zarejestrowana pod sygn. akt II SA/Lu 244/14. Sąd zważył, co następuje: Skarga w niniejszej sprawie podlega odrzuceniu. Zgodnie bowiem z art. 52 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2012r., poz. 270), zwanej P.p.s.a., skarga do sądu administracyjnego jest dopuszczalna po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jakie służyły skarżącemu w postępowaniu przed organem administracji. Jednym ze środków zaskarżenia jest zażalenie, które przysługuje stronie do organu wyższego stopnia na niezałatwienie sprawy (w terminie określonym w art. 35 K.p.a., w przepisach szczególnych bądź w terminie ustalonym w myśl art. 36) lub na przewlekłe prowadzenie postępowania (art. 37 § 1 K.p.a.). Taka sytuacja zachodzi w niniejszej sprawie, bowiem skarga dotyczy bezczynności Wójta Gminy [...], z którego upoważnienia działa Kierownik Ośrodka Pomocy Społecznej w [...], a zatem skarżąca powinna najpierw wnieść zażalenie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] jako organu wyższego stopnia, a dopiero potem miałby on prawo wnieść skargę do sądu administracyjnego na bezczynność organu I instancji, tymczasem, jak sama wskazała w skardze, zażalenia takiego nie wniosła. Z uwagi zatem na to, że skarżąca nie zachowała trybu przewidzianego w art. 37 § 1 kpa, skarga nie może być rozpoznana merytorycznie, lecz jako niedopuszczalna podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a. Z tych względów, orzeczono, jak w sentencji.

Źródło: Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych (orzeczenia.nsa.gov.pl), pozyskano 17.07.2026. · Źródło