VII SA/Wa 2542/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Agnieszka Wilczewska – Rzepecka, , Sędzia WSA Halina Emilia Święcicka (spr.), Sędzia WSA Włodzimierz Kowalczyk, Protokolant spec. Sylwia Kruszyńska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 marca 2014 r. sprawy ze skargi B. K. i M. K. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] września 2013 r. nr [...] w przedmiocie odmowy zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę skargę oddala Decyzją z dnia [...] maja 2013 r. nr [...] Starosta [...], na podstawie art. 82 ust. 2, art. 35 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2010 r. Nr 243, poz. 1623), po rozpatrzeniu wniosku o pozwolenie na budowę z dnia [...] listopada 2012 r., odmówił zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia B. i M. K. pozwolenia na rozbudowę i przebudowę budynku warsztatowo - handlowego na działce nr ew. [...] w miejscowości [...], gm. [...]. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ zwrócił uwagę na niezgodność inwestycji z obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego (uchwała Rady Gminy [...] nr [...] z dn. [...] marca 2002 r.) w zakresie wskaźnika minimalnej powierzchni działki dla nowej zabudowy. Organ wskazał, że przedmiotowa działka zlokalizowana jest na terenie funkcjonalnym 5U, dla którego w § 59 plan określa minimalną powierzchnię działki pod nowe zainwestowanie na 5 ha, z zastrzeżeniem, że wymóg ten nie obowiązuje dla terenów, w których powierzchnie dla istniejącej plombowej parcelacji, zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego zatwierdzonym uchwałą nr [...] Rady Gminy [...] z dnia [...] czerwca 1992 r., winny wynosić co najmniej 3000 m2. Starosta [...] podkreślił, że pismem z [...] maja 2013 r. Wójt Gminy [...] poinformował, że miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego zatwierdzony uchwałą z dnia [...] czerwca 1992 r. nie zawierał takiego zapisu dla przedmiotowego terenu, w związku z czym, zdaniem organu, warunkiem zabudowy i zagospodarowania terenu jest minimalna powierzchnia działki wynosząca 5 ha. Starosta [...] wskazał, że działka nr ew. [...] ma powierzchnię 942 m2, powstała w wyniku podziału działki nr ew. [...] (podział działki pod wydzielenie drogi), która miała powierzchnię 1633 m2. Żadna z powyższych wielkości nie spełnia omawianego wymogu powierzchni. Podniósł ponadto, że plan miejscowy dopuszcza, zgodnie z § 58, adaptację zabudowy mieszkaniowej na wydzielonej i związanej z tą zabudową działce przy zastosowaniu § 46-51 planu miejscowego, które dopuszczają adaptację terenów zainwestowanych zabudową mieszkaniową i nieuciążliwymi usługami. Warunkiem adaptacji jest stosowanie § 46-51 planu miejscowego, zgodnie z którymi przeznaczeniem podstawowym jest zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna, a dopuszcza się w budynku mieszkalnym lub gospodarczym lokowanie nieuciążliwego miejsca pracy właściciela działki pod warunkiem, że działalność ta nie spowoduje wprowadzenia ruchu transportu ciężkiego ponad 3,5 t ani wzmożonego ruchu samochodów osobowych. Dla takiego zainwestowania plan wyznacza jako minimalną powierzchnię działki 500 m2 na jedno mieszkanie. Starosta [...] podkreślił, że przedłożony projekt budowlany zakłada jednak rozbiórkę budynku mieszkalnego jednorodzinnego, dotyczy rozbudowy i przebudowy budynku warsztatowo - handlowego, w którym przewiduje się zatrudnienie 15 pracowników, co jest niezgodne z ww. § 46-51 planu miejscowego. Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] września 2013 r. nr [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t. j. Dz. U. z 2013 r., poz. 267) po rozpatrzeniu odwołania B. i M. K. od decyzji Starosty [...] z dnia [...] maja 2013 r. nr [...], utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Organ wskazał, iż zgodnie z wypisem i wyrysem z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy [...] obejmującego obszar "[...]", zatwierdzonego uchwałą Rady Gminy [...] nr [...] z dnia [...] marca 2002 r. (Dz. Urz. Woj. [...]. Nr [...] z 2002 r., poz. [...]) działka o nr [...] zlokalizowana jest na terenie oznaczonym w planie symbolem 5U, którego przeznaczeniem podstawowym jest działalność gospodarcza o wielofunkcyjnym przeznaczeniu usługowo - produkcyjnym w zasięgu oddziaływania komunikacji ([...] projektowana autostrada [...]), w strefie uciążliwości hałasowej lotniska [...] oraz częściowo w zasięgu strefy ochronnej stacji redukcyjnej gazu. Zgodnie § 58 pkt 1 w terenach oznaczonych na rysunku planu symbolami U plan ustala jako przeznaczenie podstawowe działalność gospodarczą o wielofunkcyjnym przeznaczeniu usługowo - produkcyjnym (magazyny, usługi, handel hurtowy, produkcja nieuciążliwa, biura). W myśl § 58 pkt 5 plan dopuszcza adaptację istniejącej zabudowy mieszkaniowej na wydzielonej i związanej z tą zabudową działce. Dla działki z adaptowaną zabudową mieszkaniową należy stosować odpowiednio ustalenia jak dla terenów M zapisane w § 46 do § 51. Stosownie do § 46 pkt 8 plan adaptuje tereny zainwestowane zabudową mieszkaniową i nieuciążliwymi usługami w myśl definicji § 4 ust. 1 pkt 25. Plan dopuszcza zabudowę na działkach mniejszych niż 2000 m2 adaptowanych według ustaleń, o których mowa w § 4 ust. 1 pkt 26. Natomiast § 4 ust. 1 pkt 26 stanowi, że przez istniejącą parcelację plombową należy rozumieć podział istniejący na terenach z prawem zabudowy (zgodnie z miejscowym planem ogólnym zagospodarowania przestrzennego zatwierdzonym uchwałą nr [...] Rady Gminy [...] z dnia [...] czerwca 1992 r.). Ponadto zgodnie z § 46 pkt 12 planu minimalną powierzchnię terenu dla zabudowy dopuszczonej do realizacji zgodnie z warunkami ustalonymi w pkt 8 ustala się na 500 m2 na jedno mieszkanie. Wojewoda [...] podniósł, że zgodnie z pismem Biura Planowania Rozwoju [...] z dnia [...] maja 2012 r., miejscowy plan z 1992 r. dla terenów M, na których znajdowała się działka nr [...], ustalał normatyw działki na 500 m2, a także dopuszczał lokalizowanie zakładów drobnej wytwórczości, usług i rzemiosła pod warunkiem, że uciążliwość nie będzie wykraczała poza granice własnej działki oraz że nie zostaną naruszone interesy osób trzecich. W ocenie organu, z uwagi na fakt, iż działka nr [...] jest zainwestowana, a na działce znajdują się budynek mieszkalny i budynki gospodarcze, to do działki tej odnosi się normatyw 500 m2. Jednocześnie organ podkreślił, że taki normatyw obowiązuje wyłącznie przy adaptacji istniejącej zabudowy mieszkaniowej, a nie przy nowej zabudowie. Wojewoda [...] zgodził się ze stanowiskiem organu I instancji, że w przedmiotowej sprawie nie można mówić o adaptacji zabudowy mieszkaniowej. Podkreślił, że przez adaptację zabudowy mieszkaniowej należałoby rozumieć zachowanie istniejącej zabudowy mieszkaniowej z możliwością jej przebudowy, rozbudowy lub nadbudowy, a nie rozbiórkę budynku mieszkalnego. W ocenie organu odwoławczego zasadne było zatem z uwagi na niezgodność z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, wydanie decyzji o odmowie udzielenia pozwolenia dla B. i M. K., na rozbudowę i przebudowę budynku warsztatowo - handlowego na działce nr ew. [...] w miejscowości [...], gmina [...]. Skargę na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] września 2013 r. nr [...] złożyli B. i M. K., zarzucając naruszenie art. 15 Kpa w zw. z art. 127 § 2 i 3 Kpa, poprzez zaniechanie przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego i ogólnikowe odesłanie do ustaleń faktycznych oraz prawnych uczynionych przez organ powiatowy, sprowadzających się do twierdzenia, że w przedmiotowej sprawie nie mamy do czynienia z adaptacją istniejącej zabudowy. Skarżący zarzucili też decyzji niezgodność z § 46 pkt 8 uchwały Rady Gminy [...] z [...] marca 2002 r. nr [...], a także naruszenie art. 35 ust 4 Prawa budowlanego. W ocenie B. i M. K. istota zagadnienia w sprawie sprowadza się do tego, iż na działce ewidencyjnej nr [...] w [...] znajduje się już budynek mieszkalny i budynki gospodarcze, co powoduje, że zastosowanie mają ustalenia § 58 planu. Skarżący podnieśli, że Starosta[...] błędnie przyjmował, iż zastosowanie w tej sprawie będzie miał zapis § 59 planu, określający minimalną powierzchnię działki pod zainwestowanie na 5 ha. Podkreślili, że § 59 planu dotyczy wyłącznie nowych inwestycji, natomiast do działki nr [...] w [...] jako zainwestowanej zastosowanie ma § 58 punkt 5 planu. Wskazali, że słusznie zatem Wojewoda [...] ocenił, że do tej działki odnosi się normatyw 500 m2. Nie zgodzili się natomiast z twierdzeniem Wojewody [...], iż w przedmiotowej sprawie nie mamy do czynienia z adaptacją zabudowy. Zdaniem skarżących stanowisko, że przez adaptację zabudowy mieszkaniowej należałoby rozumieć zachowanie istniejącej zabudowy mieszkaniowej z możliwością jej przebudowy, rozbudowy lub nadbudowy, nie ma umocowania w przepisach Prawa budowlanego ani Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego, w których nie występują ograniczenia zakresu rozumienia prac adaptacyjnych istniejącej zabudowy. Skarżący podnieśli, że jedynym zawartym w treści miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wyznacznikiem dotyczącym "adaptowania" jest zapis o tzw. "terenach zainwestowanych", natomiast zgodnie z definicją zawartą w uchwale Nr [...] Rady Gminy [...] z dnia [...] marca 2002 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy [...] obejmującego obszar [...] "tereny zainwestowane" to działki lub teren z zabudową, która nie jest samowolą budowlaną w myśl przepisów ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane. Podkreślili, że przedmiotowa rozbudowa dotyczy terenów zainwestowanych, czemu organ nie zaprzecza. Wskazali, iż organ pominął zapis § 46 pkt 8 uchwały Nr [...] Rady Gminy [...] z dnia [...] marca 2002 r., który brzmi: "plan adaptuje tereny zainwestowane zabudową mieszkaniową i nieuciążliwymi usługami". Zdaniem skarżących z zapisu tego wynika, że adaptacja rozumiana jest tu szeroko w odniesieniu do terenów, a nie wąsko w odniesieniu do budynku mieszkalnego czy też budynku gospodarczego. Podnieśli, że adaptowanie może wiązać się z wyburzeniem części obiektu czy wręcz całego budynku, żeby przystosować teren, zaadaptować ten teren pod nowe wykorzystanie. Zarzucili, że jeżeli nawet organ miał wątpliwości co do zakresu pojęcia "adaptacji", zobowiązany był je rozstrzygnąć na korzyść obywatela, który zamierza zaadaptować teren od dłuższego czasu nie wykorzystywany. Zdaniem skarżących chybiony jest argument organu o niezgodności projektu z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. W ich ocenie spełnione zostały warunki niezbędne do wydania decyzji o pozwoleniu na budowę, w związku z tym organ wydający zaskarżoną decyzję naruszył art. 35 ust. 4 Prawa budowlanego. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z przepisem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Wojewódzki sąd administracyjny ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną z punktu widzenia jej zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, obowiązującymi w dacie jej wydania. Uwzględniając powyższe kryteria Sąd uznał, że zaskarżona decyzja Wojewody [...] z dnia [...] września 2013 r. nie narusza prawa. W myśl art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jedn. Dz.U. z 2010 r., Nr 243 poz. 1623 ze zm.) przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę właściwy organ sprawdza zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu. Z tego przepisu, jak i z przepisu art. 35 ust. 4 a contrario, wynika, iż w sytuacji, gdy projekt budowlany jest niezgodny z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a w szczególności, gdy obowiązujący plan nie dopuszcza możliwości lokalizacji danej inwestycji na terenie, na którym inwestor zamierza ją zrealizować, organ nie może wydać pozwolenia na budowę. Kontrolowaną decyzją Wojewoda [...] utrzymał w mocy decyzję Starosty [...] z dnia [...] maja 2013 r., którą organ odmówił zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia B. i M. K. pozwolenia na rozbudowę i przebudowę budynku warsztatowo - handlowego na działce nr ew. [...] w miejscowości [...], gm. [...]. W świetle wypisu i wyrysu z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy [...] obejmującego obszar "[...]", zatwierdzonego uchwałą Rady Gminy [...] nr [...] z dnia [...] marca 2002 r. (Dz. Urz. Woj. [...]. Nr [...] z 2002 r., poz. [...]), działka objęta sporną inwestycją zlokalizowana jest na terenie oznaczonym w planie symbolem 5U, którego przeznaczeniem podstawowym jest działalność gospodarcza o wielofunkcyjnym przeznaczeniu usługowo - produkcyjnym (magazyny, usługi, handel hurtowy, produkcja nieuciążliwa, biura). Zgodnie z § 59 ust. 1 planu, dla terenów oznaczonych symbolami U plan określa minimalną powierzchnię działki pod nowe zainwestowanie na 5 ha. W myśl § 58 pkt 5 plan dopuszcza adaptację istniejącej zabudowy mieszkaniowej na wydzielonej i związanej z tą zabudową działce, w takim przypadku dla działki z adaptowaną zabudową mieszkaniową należy stosować odpowiednio ustalenia jak dla terenów M zapisane w § 46 do § 51. Stosownie do § 46 pkt 8 plan adaptuje tereny zainwestowane zabudową mieszkaniową i nieuciążliwymi usługami w myśl definicji § 4 ust. 1 pkt 25. Plan dopuszcza zabudowę na działkach mniejszych niż 2000 m2 adaptowanych według ustaleń, o których mowa w § 4 ust. 1 pkt 26 (§ 4 ust. 1 pkt 26 stanowi natomiast, że przez istniejącą parcelację plombową należy rozumieć podział istniejący na terenach z prawem zabudowy, zgodnie z miejscowym planem ogólnym zagospodarowania przestrzennego gminy [...] zatwierdzonym uchwałą nr [...] Rady Gminy [...] z dnia [...] czerwca 1992 r.). Zgodnie z § 46 pkt 12 planu minimalną powierzchnię terenu dla zabudowy dopuszczonej do realizacji zgodnie z warunkami ustalonymi w pkt 8 ustala się na 500 m2 na jedno mieszkanie. Jednocześnie, jak wynika z akt sprawy, miejscowy plan z 1992 r. dla terenów M (zabudowy mieszkaniowej), na których według tego planu znajdowała się działka nr [...], ustalał normatyw działki na 500 m2, a także dopuszczał lokalizowanie zakładów drobnej wytwórczości, usług i rzemiosła pod warunkiem, że uciążliwość nie będzie wykraczała poza granice własnej działki oraz że nie zostaną naruszone interesy osób trzecich. W ocenie Sądu podzielić należy stanowisko Wojewody [...], że w przypadku działki nr [...] o powierzchni 942 m2 spełniony został zatem wymóg minimalnej powierzchni, z tym, że, jak słusznie zauważył Wojewoda [...], normatyw 500 m2 obowiązuje wyłącznie przy adaptacji istniejącej zabudowy mieszkaniowej. Jednocześnie Sąd podziela pogląd organów orzekających w niniejszej sprawie, że zakres zamierzonych przez B. i M. K. prac budowlanych nie pozwala na uznanie ich za adaptację zabudowy mieszkaniowej. Nie można bowiem zgodzić się z argumentem skarżących, że pojęcie "adaptacja" zawarte w planie zagospodarowania przestrzennego zatwierdzonym uchwałą z [...] r. rozumiane jest szeroko, obejmuje "adaptację terenów" i "może wiązać się z częściowym wyburzeniem części obiektu czy wręcz całego budynku, żeby przystosować teren, zaadaptować ten teren pod nowe wykorzystanie". Skarżący wywodzą takie stanowisko z treści § 46 pkt 8 planu, który stanowi, iż plan adaptuje tereny zainwestowane zabudową mieszkaniową i nieuciążliwymi usługami w myśl definicji § 4 ust. 1 pkt 25. Zauważyć wobec tego trzeba, że § 58 pkt 5 planu odnoszący się do terenu oznaczonego symbolem U, na którym położona jest działka skarżących, wyraźnie stanowi, że dopuszczalna jest "adaptacja istniejącej zabudowy mieszkaniowej", a nie adaptacja terenów. Również z § 46 pkt 8, do którego odsyła § 58 pkt 5 i który w przypadku adaptacji zabudowy należy stosować odpowiednio, nie można wyprowadzić wniosku, że pozwala on na całkowitą likwidację dotychczasowej zabudowy mieszkaniowej i zastąpienie jej nową zabudową, o zupełnie innej funkcji. Wyrażenie "plan adaptuje tereny" zawarte w tym przepisie, aczkolwiek nie do końca precyzyjne, nie daje podstaw do wyprowadzenia takiego wniosku. Zauważyć trzeba, że § 46 planu określa ustalenia przestrzenno – funkcjonalne dla terenów mieszkaniowych (oznaczonych symbolem M), dla których jako podstawowe przeznaczenie ustala się zabudowę mieszkaniową jednorodzinną, budynki wolnostojące, bliźniacze, a jako minimalną powierzchnię działki – 2000 m2 (§ 46 pkt 7). Plan w § 46 pkt 8 dopuszcza zabudowę na terenach już zainwestowanych zabudową mieszkaniową i w takich przypadkach pozwala na budowę na działkach mniejszych niż 2000 m2. Przy takim rozumieniu zawartego w § 46 pkt 8 pojęcia "adaptacji terenu", jak chcą skarżący, oznaczałoby to, że przepis ten nie dość, że pozwalałby na terenach mieszkaniowych na budowę na mniejszych działkach, to jeszcze zezwalałby na likwidację zabudowy mieszkaniowej i zastąpienie jej dowolną inną zabudową, w tym i bardziej uciążliwą. Z reguły zaś rady gmin uchwalając miejscowe plany zagospodarowania przestrzennego, dopuszczając na terenach mieszkaniowych możliwość realizacji zabudowy bardziej uciążliwej, np. usługowej, wprowadzają wówczas wymóg większej działki, aniżeli przy zabudowie mieszkaniowej. Z taką wykładnią zawartego w § 46 pkt 8 pojęcia "adaptacji terenu", jaką prezentują skarżący, nie sposób się zatem zgodzić. Pewną wskazówką co do rozumienia ww. pojęcia może być też łączne odczytanie treści § 46 pkt 8 oraz § 46 pkt 12 planu. § 46 pkt 8 stanowi, że plan adaptuje tereny zainwestowane zabudową mieszkaniową i nieuciążliwymi usługami, natomiast z pkt 12 wynika, że minimalną powierzchnię terenu dla zabudowy dopuszczonej do realizacji zgodnie z warunkami ustalonymi w pkt 8 ustala się na 500 m2 na jedno mieszkanie. To wskazuje, że "adaptacja terenu" musi się wiązać z pozostawieniem funkcji mieszkalnej, nie może polegać na całkowitej likwidacji zabudowy mieszkaniowej. Jak wynika natomiast z projektu budowlanego przedłożonego przez B. i M. K. wraz z wnioskiem o pozwolenie na budowę, zakres zamierzonych prac budowlanych obejmuje wyburzenie części budynku warsztatowo – handlowego i jego rozbudowę oraz całkowitą rozbiórkę istniejącego budynku mieszkalnego. Podzielić należy zatem stanowisko organów orzekających w sprawie, iż planowane roboty nie mogą być określone jako adaptacja zabudowy mieszkaniowej, skoro w ramach tych robót zakłada się dokonanie rozbiórki budynku mieszkalnego. Taki zakres prac budowlanych wykracza poza ramy adaptacji, nie można w ramach adaptacji przekształcić rozebranego, nieistniejącego obiektu. Przez adaptację obiektu budowlanego należy rozumieć przystosowanie tego obiektu do innego użytku, do nowych potrzeb, przerobienie dla nadania innego charakteru. Adaptacja polegać może na przekształceniu, czyli na nadaniu innej postaci, formy, wyglądu, kształtu, charakteru, zmianie funkcji, zmianie czegoś lub kogoś w coś innego (Uniwersalny słownik języka polskiego. Tom II, PWN, s. 683). Definicja adaptacji zakłada dokonanie przekształcenia, wymaga związku z obiektem poprzednio istniejącym, tzn. dalszego istnienia tego obiektu ze zmianami wynikającymi, np. z przebudowy lub rozbudowy. Całkowita likwidacja poprzednio istniejącego obiektu wyklucza przyjęcie, iż może on być następnie poddany adaptacji (por. wyroki: Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 kwietnia 2008 r. II OSK 418/07 Lex nr 469419 i z dnia 7 listopada 2007 r. II OSK 1447/06 Lex nr 429245, Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 21 listopada 2006 r. II SA/Bk 428/06 Lex nr 308207, Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 25 kwietnia 2006 r. II SA/Lu 141/06 Lex nr 933313). Zamierzona przez skarżących inwestycja jest zatem niezgodna z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, zatwierdzonego uchwałą z dnia [...] marca 2002 r., w szczególności z § 58 pkt 5 planu. Z uwagi na treść art. 35 ust. 1 pkt 1 i ust. 4 Prawa budowlanego, brak było więc możliwości udzielenia B. i M. K. pozwolenia na rozbudowę i przebudowę budynku warsztatowo - handlowego na działce nr ew. [...] w miejscowości [...], gm. [...]. W świetle powyższych okoliczności stwierdzić należy, iż zaskarżona decyzja Wojewody [...] z dnia [...] września 2013 r. oraz poprzedzająca ją decyzja organu pierwszej instancji z dnia [...] maja 2013 r. są zgodne z prawem. Mając powyższe na uwadze, wobec bezzasadności skargi należało orzec jak w sentencji, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270).