II FZ 713/14

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA: Bogusław Dauter po rozpoznaniu w dniu 22 lipca 2014 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia D. W. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 31 marca 2014 r., sygn. akt I SA/Po 159/14 w przedmiocie wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia w sprawie ze skargi D. W. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w Poznaniu z dnia 18 grudnia 2013 r. nr Nr [...] w przedmiocie określenia kwoty nieprzekazanej przez dłużnika zajętej wierzytelności postanawia uchylić zaskarżone postanowienie i przekazać sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Poznaniu. . 1. Postanowieniem z 31 marca 2014 r., I SA/Po 159/14, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w sprawie ze skargi D. W. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w Poznaniu z 18 grudnia 2013 r. w przedmiocie określenia kwoty nieprzekazanej przez dłużnika zajętej wierzytelności odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia sąd pierwszej instancji wskazał, że wobec zaniechania przez skarżącego wyczerpującego uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia, przejawiającego się nieprzedłożeniem stosownych dokumentów dotyczących jego sytuacji finansowej i majątkowej, sąd nie mógł dokonać merytorycznej oceny wniosku. Z uwagi na powyższe, sąd na podstawie art. 61 § 3 i § 5 w zw. z art. 16 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. - dalej: "P.p.s.a.") wniosek oddalił. 2. W zażaleniu na powyższe postanowienie skarżący zarzucił naruszenie przepisów postępowania, w szczególności art. 61 § 3 P.p.s.a. poprzez uznanie, iż skarżący nie wykazał, iż brak wstrzymania decyzji może wyrządzić mu znaczna szkodę. Naczelny Są Administracyjny zważył, co następuje: 3. Zażalenie zasługuje na uwzględnienie, aczkolwiek z innych przyczyn niż w nim wskazane. Zgodnie z art. 61 § 2 pkt P.p.s.a. organ, który wydał decyzję lub postanowienie, może wstrzymać, z urzędu lub na wniosek skarżącego, ich wykonanie w całości lub w części, chyba że zachodzą przesłanki, od których w postępowaniu administracyjnym uzależnione jest nadanie decyzji lub postanowieniu rygoru natychmiastowej wykonalności albo, gdy ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Natomiast art. 61 § 3 P.p.s.a. stanowi, w istotnym dla sprawy zakresie, że po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Postanowienie sądu administracyjnego o wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji podejmowane jest na podstawie innego przepisu niż postanowienie organu administracyjnego. Adresatem wniosku o wstrzymanie aktu lub czynności, zawartego w skardze, w zależności od podstawy prawnej, jest albo organ, albo sąd. Jeżeli w podstawie prawnej wniosku o wstrzymanie wykonania aktu lub czynności wnioskodawca wskazał art. 61 § 2 P.p.s.a, wniosek podlega rozpoznaniu przez organ. Rozpoznanie wniosku przez sąd w takiej sytuacji jest możliwe po wezwaniu strony do wypowiedzenia się, czy popiera ten wniosek przed sądem, a jeśli tak - do uzupełnienia wniosku o wskazanie prawidłowej podstawy prawnej przez powołanie się na jedną z przesłanek, o których mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a. (por. B. Dauter [w:] B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Warszawa 2011, s. 224, oraz B. Dauter, Metodyka pracy sędziego sądu administracyjnego, Warszawa 2012, s.228). We wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia jako podstawę prawną skarżący podał przepis art. 61 § 2 pkt 1 P.p.s.a. W odpowiedzi na wezwanie sądu pierwszej instancji z 19 marca 2014 r. dyrektor izby skarbowej poinformował sąd, że wniosek zawarty we skardze o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia w trybie art. 61 § 2 pkt 1 nie został rozpoznany. Z uwagi na powyższe, rozpoznanie wniosku przez sąd pierwszej instancji należy uznać za przedwczesne z powodu braku wezwania skarżącego do wypowiedzenia się czy popiera swoje żądanie przed sądem oraz następczo, do uzupełnienia wniosku. W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 185 § 1 w związku z art. 197 § 2 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia. Nie rozstrzygnięto wniosku strony o zwrot kosztów postępowania zażaleniowego, bowiem niniejsze postanowienie nie mieści się w katalogu orzeczeń z art. 209 powyższej ustawy.