II OZ 562/14

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Małgorzata Masternak – Kubiak po rozpoznaniu w dniu 9 czerwca 2014 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia R. Sp. z o.o. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 31 marca 2014 r., sygn. akt II SA/Gl 396/14 oddalające wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi R. Sp. z o.o. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C. z dnia [...] stycznia 2014 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za przekazanie po terminie sprawozdania kwartalnego za odbiór odpadów postanawia: oddalić zażalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach postanowieniem z dnia 31 marca 2014 r., sygn. akt II SA/Gl 396/14, oddalił wniosek R. Sp. z o.o. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej przez nią decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C. z dnia [...] stycznia 2014 r., nr [...], w przedmiocie kary pieniężnej za przekazanie po terminie sprawozdania kwartalnego za odbiór odpadów. W uzasadnieniu postanowienia Sąd podniósł, że strona skarżąca nie przedstawiła żadnych argumentów uzasadniających wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, w szczególności nie wskazała, na czym polegałaby ewentualna znaczna szkoda lub nieodwracalne skutki, o których mowa w art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 217 ze zm., dalej zwana "P.p.s.a."). We wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, który zawarto w skardze, skarżąca wskazała jedynie na możliwość wyrządzenia jej szkody w postaci konieczności zapłaty kary pieniężnej. Spółka podkreśliła, że szkoda ta będzie wynikała z niewłaściwych działań organów administracji publicznej prowadzących postępowanie w niniejszej sprawie, w szczególności wskutek błędnej wykładni przepisów "ustawy czystościowej", skutkiem czego było nieprawidłowe rozstrzygnięcie sprawy. W ocenie Sądu nie przedstawiono natomiast żadnych dowodów wskazujących na istnienie jej trudnej kondycji finansowej, ani też jakichkolwiek dowodów na poparcie, że konieczność zapłacenia kary spowoduje zaistnienie przesłanek przemawiających za wstrzymaniem przez sąd wykonalności zaskarżonej decyzji. Fakt ewentualnej konieczności zapłacenia przez skarżącą nałożonej kary sam w sobie nie przesądza natomiast o wystąpieniu nieodwracalnych skutków lub spowodowania niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody. Poza tym zasadniczo każda decyzja administracyjna zobowiązująca do uiszczenia należności pieniężnych pociąga za sobą dolegliwość rodzącą określony skutek faktyczny w finansach zobowiązanego do ich uiszczenia. Nie jest to jednak przesłanka uzasadniająca zastosowanie wyjątkowego rozwiązania prawnego, jakim jest ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Zażalenie na powyższe postanowienie złożyła R. Sp. z o.o., podnosząc zarzut naruszenia art. 61 § 3 P.p.s.a. W oparciu o powyższe wniesiono o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia. W uzasadnieniu podkreślono, że wymierzenie kary pieniężnej w wysokości 5000 zł nastąpiło przede wszystkim wskutek błędnej wykładni przepisów ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu w czystości i porządku w gminach (Dz. U. z 2012 r., poz. 391 ze zm.) polegającej na uznaniu, że znajdują one zastosowanie w niniejszym stanie faktycznym. Skutkiem tego było nieprawidłowe rozstrzygnięcie sprawy. Stwierdzono nadto, że prowadzone postępowanie administracyjne odnosiło się do działalności Oddziału Spółki w C. w zakresie aktywności na terenie gminy L. Skoro oddział nie świadczy usługi na terenie miasta L., oznacza to, iż nie uzyskuje regularnych przychodów z prowadzenia działalności na tym terenie, które mogłyby być wykorzystane na spory procesowe i administracyjne w niniejszej sprawie. Zdaniem Spółki wyegzekwowanie powyższej kary pozostawałoby w sprzeczności z zasadą słuszności oraz zasadą legalizmu, ponieważ jej wymierzenie nie znajduje żadnego uzasadnienia w przepisach prawa. Zwrócono również uwagę, iż przedsiębiorca nie powinien ponosić konsekwencji działania organów administracji nie znajdujących oparcia w przepisach prawa. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Przede wszystkim wskazać należy, że zgodnie z art. 61 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Z konstrukcji powyższego przepisu wynika, że na skarżącym spoczywa ciężar wykazania przesłanek zawartych w cytowanym przepisie, zaś sąd może wstrzymać wykonanie zaskarżonego aktu, jeżeli spełniona jest ustawowa przesłanka określona jako potencjalna możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, gdy akt lub czynność będzie podlegać wykonaniu. Jest to wyjątek od zasady, w myśl której wniesienie skargi do sądu nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, Sąd pierwszej instancji dokonał w niniejszej sprawie prawidłowej oceny przesłanek wskazanych w cytowanym przepisie. Analiza argumentów wskazanych we wniosku, mogących świadczyć o istnieniu w niniejszej sprawie przesłanek do wstrzymania wykonania decyzji nakładającej obowiązek uiszczenia kary pieniężnej w wysokości 5000 zł za przekazanie po terminie sprawozdania kwartalnego za odbiór odpadów, potwierdza prawidłowość stanowiska Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach zawartego w zaskarżonym postanowieniu, że strona nie uprawdopodobniła przesłanek określonych w art. 61 § 3 P.p.s.a. Aby Sąd mógł w niniejszej sprawie stwierdzić, czy zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, strona skarżąca musi przytoczyć istnienie konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, iż wstrzymanie wykonania aktu jest zasadne. Argumentacja powinna być spójna, poparta faktami oraz ewentualnie odnoszącymi się do nich dowodami, które uzasadniają wstrzymanie. Ogólnikowe twierdzenia wyrażane przez stronę skarżącą, pozbawione szerszego uzasadnienia i stosownych wyliczeń, nie mogą stanowić podstawy do orzeczenia przez Sąd o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu. Podkreślić przy tym należy, że przez niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków należy rozumieć taki stan, w wyniku którego może zostać wyrządzona szkoda, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot świadczenia ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy jej pierwotnych cech. W rozpatrywanej sprawie taki przypadek nie występuje. Do stwierdzenia spowodowania trudnych do odwrócenia skutków nie jest wystarczający sam fakt powołania się przez skarżącą na uzyskiwanie przez oddział Spółki w C. nieregularnych przychodów z prowadzenia działalności na tym terenie, bez przedstawienia jej sytuacji majątkowej. Brak zobrazowania tej sytuacji powoduje, że Sąd nie mógł ocenić, czy wykonanie decyzji i uiszczenie ww. kwoty w tej konkretnej sytuacji może się wiązać z ryzykiem wystąpienia wskazanej przesłanki. Nadmienić należy, że obowiązek o charakterze pieniężnym, a takiego dotyczy niniejsza sprawa, ma z natury charakter odwracalny. Oznacza to, że w razie jego zrealizowania, a następnie uwzględnienia skargi, objęta skarżoną decyzją kwota pieniężna będzie podlegała zwrotowi. Odnosząc się zaś do wywodów strony w zakresie nieprawidłowości w wydaniu zaskarżonej decyzji, Naczelny Sąd Administracyjny wskazuje, iż na etapie rozpoznawania wniosku o wstrzymanie wykonania nie podlega badaniu kwestia legalności zaskarżonego rozstrzygnięcia, będzie bowiem ona przedmiotem rozpoznania dopiero na rozprawie. Mając zatem na uwadze wskazane okoliczności, podnieść należy, że strona skarżąca nie sprostała wymogowi uprawdopodobnienia wystąpienia przesłanek o których mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a., dlatego też uznać należało, że zaskarżone postanowienie odpowiada prawu. Z powyższych przyczyn Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji postanowienia.