II SA/Wr 86/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Halina Kremis Sędziowie: Sędzia WSA Ireneusz Dukiel Sędzia NSA Andrzej Wawrzyniak (sprawozdawca) Protokolant: Asystent sędziego Łukasz Cieślak po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 2 kwietnia 2014 r. sprawy ze skargi O.G.P.G.-S. SA na postanowienie Wojewody D. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie uznania za niedopuszczalny zarzutu wykonania obowiązku oddala skargę. Postanowieniem z dnia [...] r. nr [...] Wojewoda D., powołując się na art. 34 w związku z art. 18 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t.jedn. Dz.U. z 2012 r. poz. 1015 z późn. zm.), po rozpatrzeniu zarzutów strony skarżącej O.G.P. G.-S. S.A. Oddział we W., uznał za nieuzasadniony zarzut wykonania obowiązku. W uzasadnieniu organ wskazał, że w dniu [...] r. Wojewoda D. wydał decyzję nr [...], którą zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę O.G.P. G.-S. S.A. Oddział we W. dla inwestycji pn. "Budowa gazociągu wysokiego ciśnienia DN500, MOP 8,4MPa relacji R.-G. teren gminy M., powiat ś., woj. D." oraz zezwolił na usunięcie drzew i krzewów i ustalił opłatę za usunięcie poszczególnych drzew w łącznej kwocie 79.463,59 zł. W dniu 7 marca 2013 r. wierzyciel wystawił upomnienie nr [...] wzywające do zapłaty wyżej wymienionej kwoty wraz z odsetkami za zwłokę naliczonymi od dnia 4 listopada 2013 r. O.G.P. G.-S. S.A. wpłacił w dniu 19 marca 2013 r. kwotę 79.463,59 zł, w tytule przelewu podając jedynie "ZAMÓW. 4500014853". Po uzyskaniu stanowiska zobowiązanej Spółki na poczet jakiej należności ma zostać zaliczona wpłata, wystawiono kolejne upomnienie wzywające do zapłaty pozostałej kwoty należności głównej i odsetek. W dniu 7 maja 2013 r. O.G.P. G.-S. S.A. uiścił kwotę 12.792,80 zł. Po zaliczeniu wskazanej wpłaty na poczet zaległości głównej i odsetek ustalono, że Spółka zobowiązana jest jeszcze do uiszczenia kwoty 2.203,23 zł, stanowiącej pozostałą do zapłaty opłatę za usunięcie drzew oraz odsetek. W dniu 8 maja 2013 r. wystawiono upomnienie nr [...] wzywające do uregulowania wskazanej kwoty. Spółka nie zapłaciła w terminie i Wojewoda w dniu 11 czerwca 2013 r. wystawił tytuł wykonawczy nr [...], w celu przymusowego ściągnięcia należności w trybie egzekucyjnym. Organ podkreślił, że wskazane wyżej wpłaty zostały zaliczone, zgodnie z art. 55 § 2 Ordynacji podatkowej, proporcjonalnie na poczet kwoty opłaty za usunięcie drzew oraz odsetek za zwłokę w stosunku, w jakim, w dniu wpłaty, kwota opłaty za usunięcie drzew pozostawała do kwoty odsetek. W dniu [...] r. Wojewoda D. wydał postanowienie w sprawie sposobu zaliczenia powyższych wpłat. Organ wskazał, że wobec złożenia przez G.-S. S.A. zażalenia, kwestia prawidłowości dokonanego zaliczenia zostanie rozstrzygnięta przez Ministra Finansów. Zaznaczając, że w decyzji z dnia [...] r. nr [...] zawarto pouczenie "Opłatę za usunięcie drzew należy uiścić w terminie 14 dni od dnia, w którym niniejsza decyzja stanie się ostateczna. W razie nieterminowego uiszczenia opłaty pobiera się odsetki za zwłokę w wysokości odsetek pobieranych za nieterminowe regulowanie zobowiązań podatkowych", Wojewoda podał, że decyzja nr [...] stała się ostateczna w dniu wydania postanowienia przez Ministra Infrastruktury. Orzeczenie to doręczono Spółce w dniu 20 października 2011 r. i od tego dnia zaczął płynąć 14-dniowy termin do uiszczenia należności. Od dnia 4 listopada 2011 r. naliczane były odsetki. Organ wskazał, że O.G.P. G.-S. S.A. we wniesionych zarzutach podnosi, że obowiązek zapłaty odsetek za zwłokę nie powstał. Odnosząc się do zarzutu, że z uwagi na dużą liczbę podmiotów uprawnionych do złożenia odwołania oraz faktu, że odwołania są składane za pośrednictwem Wojewody a nie Spółki i nie posiadała ona wiedzy o ilości złożonych odwołań, Wojewoda, powołując się na art. 131 kpa podał, że skoro Spółkę powiadomiono o wniesieniu odwołania przez S.Rz. i nie powiadomiono o wniesieniu odwołań przez inne podmioty, powinna była domniemywać, że w sprawie złożono wyłącznie jedno odwołanie i po jego rozpatrzeniu decyzja stanie się ostateczna. Odpowiadając na zarzut niewydania przez Wojewodę zaświadczenia o ostateczności decyzji z dnia [...] r. nr [...], organ zauważył, że ani cytowane pouczenie zawarte w decyzji, ani ustawa o ochronie przyrody (Dz.U. z 2013 r. poz. 627) w art. 87 ust. 3 nie uzależniają terminu zapłaty opłaty za usunięcie drzew od wydania zaświadczenia o ostateczności. Data wydania takiego zaświadczenia nie ma żadnego znaczenia prawnego dla określenia terminu płatności ustalonej opłaty, a o tym, kiedy decyzja staje się ostateczna stanowi art. 16 § 1 kpa. Decyzja nr [...] stała się ostateczna po rozpatrzeniu odwołania S.Rz. przez Ministra Infrastruktury, który postanowieniem z dnia [...] r. stwierdził niedopuszczalność odwołania. Wskazując na powyższe Wojewoda wywiódł, że nieuzasadniony jest zarzut, że obowiązek zapłaty opłaty za usunięcie drzew został wykonany, gdyż wskazane wyżej wpłaty nie pokrywały w całości kwoty należności wraz z odsetkami. We wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy O.G.P. G.-S. S.A. zarzucił powyższemu rozstrzygnięciu naruszenie prawa poprzez niewłaściwe zastosowanie art. 87 ust. 4 i 5 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody w związku z art. 16 ust. 1 ustawy z dnia 24 kwietnia 2009 r. o inwestycjach w zakresie terminalu regazyfikacyjnego skroplonego gazu ziemnego w Ś. oraz art. 476 kc i art. 7,8 i 9 kpa. Podniósł przy tym, że nie zostało jeszcze prawomocnie zakończone postępowanie w sprawie prawidłowości dokonanego zaliczenia wpłat dokonanych przez odwołującą się Spółkę. W ocenie O.G.P. G.-S. S.A. egzekwowany obowiązek zapłaty należności głównej oraz odsetek nie istnieje, ponieważ należność główna została zapłacona w całości – obowiązek został wykonany. Ponadto wystawienie tytułu wykonawczego i wszczęcie postępowania egzekucyjnego było przedwczesne, bowiem dopiero z dniem 14 sierpnia 2013 r. zostało wydane postanowienie w przedmiocie zaliczenia wpłat dokonanych przez O.G.P. G.-S. S.A., które zostało przez niego zaskarżone i nie jest jeszcze prawomocne. Zdaniem strony skarżącej, również ocena przez Wojewodę zarzutów na prowadzone postępowanie egzekucyjne z dnia 19 sierpnia 2013 r. była przedwczesna i powinna zostać dokonana po uprzednim wydaniu postanowienia w trybie art. 62 Ordynacji podatkowej i z chwilą, gdy stanie się ono prawomocne. Uzasadniając swoje stanowisko strona w szczególności podała, że w piśmie D. Urzędu Wojewódzkiego z dnia 25 października 2012 r. "wyraźnie napisano, że postępowanie w sprawie przedmiotowej decyzji nie zostało zakończone". Zdaniem Spółki, nie pozostawała ona w zwłoce, a przekazanie przez nią opłaty w dniu 19 marca 2013 r. spowodowane było wyłącznie brakiem działania organu. Polemizując ze stanowiskiem Wojewody Spółka wywodziła, że obowiązek wydania zaświadczenia o prawomocności decyzji wynika z art. 217 § 3 oraz art. 217 § 2 pkt 2 kpa. Postanowieniem z dnia [...] r. nr [...] Wojewoda D., po rozpatrzeniu wniosku O.G.P. G.-S. S.A. o ponowne rozpatrzenie sprawy, powołując jako podstawę rozstrzygnięcia art. 138 § 1 pkt 2 w związku z art. 144 kpa oraz art. 127 § 3 kpa w związku z art. 17 § 1a ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji i art. 34 § 1a tej ustawy, uchylił postanowienie Wojewody D. z dnia [...] r. uznające za nieuzasadniony zarzut wykonania obowiązku i uznał za niedopuszczalny zarzut wykonania obowiązku. W uzasadnieniu organ podał, że rozpatrzenie wniosku nastąpiło na podstawie art. 34 § 1a ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Wojewoda podniósł, że w przedmiocie podniesionych zarzutów rozstrzygał Minister Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej i w dniu [...] r. wydał postanowienie, którym utrzymał w mocy postanowienie Wojewody D. z dnia [...] r. w sprawie zaliczenia wpłaty na poczet zaległości podatkowej. Na powyższe postanowienie strona skarżąca O.G.P. G.-S. S.A. złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu. W skardze strona podała, że Minister Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej rozstrzygał w przedmiocie zaliczenia wpłaty na poczet zaległości podatkowej, a nie w przedmiocie zasadności prowadzenia postępowania egzekucyjnego. Podtrzymała twierdzenie, że egzekwowany obowiązek zapłaty należności głównej oraz odsetek nie istnieje, ponieważ należność główna została zapłacona w całości – obowiązek został wykonany. W odpowiedzi na skargę Wojewoda D. wniósł o jej oddalenie, podtrzymując zaskarżone postanowienie i argumenty zawarte w jego uzasadnieniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.), sądy administracyjne właściwe są do badania zgodności z prawem zaskarżonych aktów administracyjnych. Akt administracyjny (decyzja, postanowienie) jest zgodny z prawem, jeżeli jest zgodny z przepisami prawa materialnego i przepisami prawa procesowego. Uchylenie aktu administracyjnego, względnie stwierdzenie jego nieważności przez Sąd, następuje tylko w przypadku istnienia istotnych wad w postępowaniu lub naruszenia przepisów prawa materialnego, mającego wpływ na wynik sprawy (art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – t.jedn. Dz.U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm.). W niniejszej sprawie takie wady i uchybienia nie występują. Skarga zatem nie mogła zostać uwzględniona. Przedmiotem kontroli dokonywanej przez Sąd z punktu widzenia kryterium legalności w tej sprawie jest postanowienie Wojewody D. z dnia [...] r. nr [...], podjęte na podstawie przepisów ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t.jedn. Dz.U. z 2012 r. poz. 1015 z późn. zm.), w przedmiocie uznania za niedopuszczalny zarzutu wykonania obowiązku. Przepis art. 34 § 1a ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji stanowi, że jeżeli zarzut zobowiązanego jest lub był przedmiotem rozpatrzenia w odrębnym postępowaniu administracyjnym, podatkowym lub sądowym albo zobowiązany kwestionuje w całości lub w części wymagalność należności pieniężnej z uwagi na jej wysokość ustaloną lub określoną w orzeczeniu, od którego przysługują środki zaskarżenia, wierzyciel wydaje postanowienie o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu. W rozpatrywanej sprawie strona skarżąca podniosła zarzut, że egzekwowany obowiązek zapłaty należności głównej oraz odsetek nie istnieje, ponieważ należność główna została zapłacona w całości, a więc obowiązek został wykonany. Aby móc uwzględnić zarzut, że przedmiotowy obowiązek został wykonany, gdyż należność główna została zapłacona w całości, konieczne byłoby zakwestionowanie sposobu zaliczenia dokonanych przez stronę wpłat. Kwestia sposobu zaliczenia powyższych wpłat była przedmiotem sprawy zakończonej postanowieniem Wojewody D. z dnia [...] r. nr [...] w sprawie zaliczenia wpłaty na poczet zaległości podatkowej, a zażalenie na to postanowienie było rozpatrywane przez Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej, który w dniu [...] r. wydał postanowienie nr [...] ([...]) utrzymujące w mocy wskazane wyżej postanowienie Wojewody D. z dnia [...] r. Mając na względzie powyższe zgodzić się należy z Wojewodą D., że podnoszony w niniejszej sprawie zarzut był przedmiotem rozpatrzenia w odrębnym postępowaniu administracyjnym, a więc zachodzi tu sytuacja, o jakiej mowa w art. 34 § 1a ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, co sprawia, że należało wydać postanowienie o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu. W tym stanie rzeczy – na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – skarga podlegała oddaleniu.