III SA/Gl 59/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Jużków, Sędziowie Sędzia WSA Barbara Brandys-Kmiecik, Sędzia WSA Barbara Orzepowska-Kyć (spr.), Protokolant st. sekr. sąd. Marta Mielczarek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 2 kwietnia 2014 r. przy udziale – sprawy ze skargi "A" sp. z o. o. w R. na postanowienie Dyrektora Izby Celnej w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie gier losowych (odmowy wszczęcia postępowania) oddala skargę. Dyrektor Izby Celnej w K. postanowieniem z [...] r. nr [...], po rozpatrzeniu zażalenia "A" Spółki z o.o., utrzymał w mocy własne postanowienie wydane w pierwszej instancji w dniu [...] r. nr [...], odmawiające wszczęcia postępowania w sprawie wniosku Spółki o wydanie zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych na terenie województwa [...]. W podstawie prawnej powołał art. 221, art. 233 § 1 pkt 1, w związku z art. 239 i art. 165a § 1 i § 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (tekst jednolity: Dz. U. z 2012 r., poz. 749 ze zm., zwanej dalej O.p.) oraz art. 8 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (Dz. U. z 2009 r. nr 201, poz. 1540 ze zm., zwanej także u.g.h.). Przedstawiając stan faktyczny wyjaśnił, że skarżąca Spółka powołując się na art. 207 O.p. w zw. z art 8 u.g.h., w dniu [...] r. wystąpiła z wnioskiem do Dyrektora Izby Celnej w K. o wydanie nowego zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych oraz zatwierdzenie regulaminu gry na terenie województwa [...]. Uzasadniając złożenie wniosku Spółka wskazała na wyrok Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej (TSUE) z 19 lipca 2012 r. w sprawach połączonych C-213/11, C-214/11, C-217/11 Fortuna i inni. Zdaniem Spółki z wyroku Trybunału wynika, że przepisy zakazujące wydawania nowych pozwoleń na prowadzenie działalności na automatach o niskich wygranych poza kasynem gry zawarte w ustawie o grach hazardowych stanowią potencjalne przepisy techniczne w rozumieniu Dyrektywy 98/34/WE, tym samym orzeczeniem tym związane są wszystkie sądy i organy publiczne, na których spoczywa obowiązek rozpatrywanie spraw zgodnie z wytycznymi zawartymi w ww. wyroku Trybunału. Spółka przedstawiła zgromadzone dane potwierdzające, znaczne ograniczenie działalności związanej z urządzaniem gier na automatach o niskich wygranych. Z analizy przedstawionych danych Spółka wywiodła, że regulacje u.g.h., w tym przepis art. 32 u.g.h. w zakresie w jakim nie przewiduje możliwości wydawania nowych zezwoleń w zakresie działalności na automatach o niskich wygranych stanowi przepis techniczny, który podlegał obowiązkowi notyfikacji przez ustawodawcę. Z kolei skutkiem niedopełnienia obowiązku notyfikacji, co jest bezsporne, jest bezskuteczność takich przepisów technicznych, co oznacza, że nie można ich stosować w obrocie prawnym, zwłaszcza wobec podmiotów indywidualnych. Wobec czego Spółka uznała, że wniosek o wydanie nowego zezwolenia na urządzanie gier na automatach o niskich wygranych w aktualnym stanie prawnym winien być rozpoznany w oparciu o art. 32 ust. 3 u.g.h., który winien być stosowany odpowiednio, w drodze procedury właściwej dla zmiany zezwoleń już istniejących zgodnie z art. 135 ust. 1 stosowanym odpowiednio, przy jednoczesnym uwzględnieniu wyroku TSUE z dnia 19 lipca 2012 r. Działając jako organ pierwszej instancji Dyrektor Izby Celnej w K. postanowieniem z dnia [...] r,. odmówił wszczęcia postępowania w sprawie wniosku Spółki o wydanie zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych na terenie województwa [...]. W zażaleniu na to postanowienie Spółka wniosła o jego zmianę i wszczęcie postępowania, zarzucając naruszenie: 1. art. 165 § 1 O.p. w zw. z art. 8 u.g.h., poprzez niezastosowanie tego przepisu i nie wydanie postanowienia o wszczęciu postępowania; 2. art. 165a § 1 O.p. w zw. z art. 8 u.g.h., poprzez jego zastosowanie i wydanie postanowienia o odmowie wszczęcia postępowania; 3. art. 8 i art. 9 w zw. z art. 1 akapit 1,3,4,11 dyrektywy nr 98/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 czerwca 1998 r. ustanawiającej procedurę udzielania informacji w dziedzinie norm i przepisów technicznych oraz zasad społeczeństwa informacyjnego (Dz.U.UE.L. 1998.204.37 ze zm., zwanej dalej dyrektywą nr 98/34/WE) w związku z wyrokiem TSUE z 19 lipca 2012 r. - poprzez zastosowanie przepisów u.g.h., w zakresie w jakim zakazują one wydawania nowych zezwoleń na urządzanie gier na automatach o niskich wygranych (w szczególności art. 129 ust. 2 w związku art. 118 u.g.h.) jako przepisów technicznych, wobec braku ich notyfikacji Komisji Europejskiej w sytuacji, gdy brak takiej notyfikacji pozbawia te przepisy mocy wiążącej; jak również poprzez zastosowanie przepisów u.g.h. pomimo ich bezskuteczności z uwagi na brak notyfikacji tej ustawy do Komisji Europejskiej; 4. art. 127 w zw. z art. 207 O.p., zgodnie z którym organ rozstrzyga sprawę w formie decyzji, a postępowanie podatkowej jest dwuinstancyjne - i w konsekwencji pozbawienie tym samym skarżącej prawa do dwukrotnego merytorycznego rozpatrzenia jej sprawy, uchylenia zaskarżonego postanowienia i merytoryczne rozstrzygnięcie sprawy na podstawie obowiązujących przepisów tj. w oparciu o ustawę o grach losowych, zakładach wzajemnych i w konsekwencji wydanie zezwolenia.(..)" W uzasadnieniu zażalenia Spółka ponownie podniosła, że złożyła wniosek gdyż możliwość taką dopiero otworzył wyrok TSUE z 19 lipca 2012 r. Wcześniej wniosek w tej kwestii, zdaniem Spółki, był wykluczony z uwagi na obowiązujące regulacje prawne, a w szczególności art. 135 ust. 1 i 2 u.g.h., które zakazywały Spółce ubiegać się o wydanie nowego zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych. W ocenie Spółki, stwierdzenie przez Trybunał technicznego charakteru zakazu urządzania gier na automatach poza kasynem gry z art. 14 ust. 1 u.g.h. determinuje koniecznością uznania za przepisy techniczne wszystkich tych regulacji ustawy, które na zasadzie funkcjonalnego sprzężenia ten ogólny zakaz realizują, tj. przepisów art. 129 ust. 2, art. 135 ust. 2 oraz art. 138 ust. 1 u.g.h. Jednocześnie, zdaniem Spółki, powołanym wyrokiem TSUE przesądził, iż przepis ustawowy, który zakazuje wydawania nowych zezwoleń na działalność w zakresie gier na automatach o niskich wygranych, a także ich zmiany i przedłużania (art. 129, 135 oraz 138 u.g.h.) należy do przepisów technicznych, Spółka przytoczyła treść sentencji ww. wyroku TSUE wskazując, że znaczne ograniczenie sprzedaży produktu - jakim są automaty do gier jest faktem powszechnie znanym, powołała się również w tym zakresie na załączone do zażalenia dane statystyczne. Spółka stwierdziła, że uchybienie obowiązkowi notyfikacji stanowi uchybienie proceduralne powodujące bezskuteczność przepisów wobec jednostek, tym samym Spółka nie może ponosić negatywnych konsekwencji wyłączenia przez tak długi czas - możliwości ubiegania się o wydanie wnioskowanego zezwolenia, o które może się ubiegać dopiero po ogłoszeniu ww. wyroku TSUE. W tym stanie prawnym Spółka wywiodła, że organ winien zastosować przepis art. 32 ust. 3 u.g.h. odpowiednio, przy jednoczesnym uwzględnieniu wyroku TSUE z 19 lipca 2012 r. tj. wszcząć i rozpoznać merytorycznie sprawę poprzez uwzględnienie wniosku Spółki. Zaskarżonym postanowieniem Dyrektor Izby Celnej w K. utrzymał w mocy własne rozstrzygnięcie z [...] r. wydane w pierwszej instancji. W uzasadnieniu wyjaśnił, że z dniem 1 stycznia 2010 r. weszła w życie ustawa z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych, która w art. 144 uchyliła ustawę z dnia 29 lipca 1992 r. o grach i zakładach wzajemnych(tekst jednolity z 2004 r. Dz. U. nr 4, poz. 27 ze zm.). W ustawie o grach hazardowych (w przepisach przejściowych) określone zostały m.in. warunki urządzania i zasady prowadzenia działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych do czasu wygaśnięcia dotychczas udzielonych zezwoleń podmiotom urządzającym gry. Ustawodawca w tym akcie prawnym nie wprowadził uregulowań, które umożliwiałoby udzielanie zezwoleń na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych. Następnie przywołał treść art. 135 ust. 1 u.g.h., wskazując, że stanowi on wprost odesłanie do stosowania zasad określonych w ustawie dla zmiany koncesji i zezwoleń, a nie jak wskazuje Spółka odpowiednio. W ocenie organu przepis ten dotyczy przede wszystkim zmiany zezwoleń i nie obejmuje swym zakresem kwestii udzielenia nowych zezwoleń na urządzanie gier na automatach o niskich wygranych. Organ przywołał też treść art. 32 ust. 3 u.g.h. i wyjaśnił, że zakresem przedmiotowym tego unormowania nie można - ze względu na jego jednoznaczne brzmienie - objąć kompetencji dyrektora izby celnej do udzielenia zezwolenia na urządzanie gier na automatach o niskich wygranych. Dyrektor Izby Celnej zauważył też, że jako organ władzy publicznej, zobligowany jest do działania zgodnego z obowiązującymi przepisami prawa, przede wszystkim z Konstytucją Rzeczypospolitej Polskiej, jako aktem najwyższej rangi stanowiącym prawa podstawowe dla państwa, która w art. 7 zawiera zasadę praworządności, stanowiąc, że organy władzy publicznej działają na podstawie i w granicach prawa. Reasumując organ odwoławczy stwierdził, że postępowanie zainicjowane wnioskiem strony z [...] r. nie może być wszczęte wobec braku w przepisach ustaw podatkowych podstawy do rozpatrzenia treści żądania w trybie postępowania podatkowego. Zatem słusznie w oparciu o art. 165a § 1 O.p. organ pierwsoinstancyjny postanowieniem odmówił wszczęcia postępowania. Organ odniósł się także do twierdzenia Spółki, iż TSUE w wyroku z 19 lipca 2012 r. w sprawach połączonych C-213/11, C-214/11, C-217/11, wskazał, iż sporne przepisy u.g.h. są przepisami technicznymi, stwierdzając, że nie podziela argumentacji Spółki w tej kwestii. W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, "A" Sp. z o.o. wniosła o uchylenie postanowienia drugoinstancyjnego oraz poprzedzającego rozstrzygnięcia organu pierwszej instancji, podnosząc te same zarzuty i prezentując tę samą argumentację co w zażaleniu od postanowienia pierwszej instancji. Ponadto zarzuciła naruszenie art. 233 § 1 pkt 1 w zw. z art. 239 O.p. poprzez utrzymanie postanowienia pierwszoinstancyjnego w mocy i bezpodstawne przyjęcie, iż nie podlega ono uchyleniu, mimo wydania go z rażącym naruszeniem prawa. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej w K., podtrzymał w całości dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zakres kontroli administracji publicznej obejmuje orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne (art. 3 § 1 w związku z § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi; tekst jedn.: Dz.U. z 2012 r., poz. 270, zwanej dalej w skrócie P.p.s.a.). Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 2 P.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje także orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie. Stosownie do art. 134 § 1 P.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Kierując się tymi zasadami Sąd stwierdził, że zaskarżone postanowienie, podjęte na zasadzie art. 165a § 1 O.p., nie narusza prawa albowiem prawidłowo organ odmówił wszczęcia postępowania. Przypomnieć trzeba, że przepis art. 165a § 1 O.p. ustanawia dwie podstawy do odmowy wszczęcia postępowania: 1) gdy żądanie wniesione zostało przez osobę niebędącą stroną, 2) jeżeli z "jakichkolwiek innych przyczyn postępowanie nie może być wszczęte". Instytucja odmowy wszczęcia postępowania podatkowego określona w art. 165a § 1 O.p. jest tożsamo uregulowana jak instytucja odmowy wszczęcia postępowania administracyjnego w art. 61a § 1 kodeksu postępowania administracyjnego. Na gruncie obu uregulowań prawnych prezentowane są poglądy, że inne przyczyny, z powodu których postępowanie nie może być wszczęte mogą dotyczyć: 1) braku w przepisach prawa materialnego podstawy do rozstrzygnięcia o tej treści żądania w trybie postępowania podatkowego (administracyjnego); 2) sytuacji gdy w danej sprawie toczy się już postępowanie; 3) sytuacji gdy w sprawie zapadła już decyzja i to niezależnie czy nieostateczna, czy ostateczna; 4) dotyczy żądania, które nie podlega rozstrzygnięciu w formie decyzji a wymaga innej formy działania (por. B. Adamiak, J. Borkowski, R. Mastalski, J. Zubrzycki, Ordynacja podatkowa. Komentarz 2011, s. 740-743; B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, wyd. 12, Wyd. C.H. Beck 2012, s. 297-298; W. Chróścielewski, Zmiany w zakresie przepisów kodeksu postępowania administracyjnego, ZNSA 2011, nr 4, s. 14-15). Treść art. 165a § 1 O.p. co do drugiej przesłanki uzasadniającej odmowę wszczęcia postępowania uprawnia do wniosku, że jest ona nieprecyzyjna i bardzo ogólna. Nie są to bowiem przesłanki stricte procesowo-prawne lecz faktyczne. Użycie przez ustawodawcę sformułowania: "nie może być wszczęte", akcentującego na termin "wszczęcie" wskazuje, że określona w art. 165a § 1 O.p. przyczyna przedmiotowa musi być znana już w chwili złożenia wniosku (żądania) a więc w istocie wynikać z treści wniosku lub też jest znana organowi z urzędu. Odmowa wszczęcia postępowania w momencie złożenia wniosku w rozumieniu art. 165 O.p. musi być dla organu oczywista, aby można było wydać postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania w danej sprawie. Jeżeli natomiast konieczne jest przeprowadzenie postępowania wyjaśniającego, które w efekcie może doprowadzić do wniosku, iż zachodzi przeszkoda przedmiotowa w dalszym prowadzeniu postępowania, bowiem wydanie rozstrzygnięcia jest bezprzedmiotowe i powinna być wydana decyzja administracyjna o umorzeniu postępowania jako bezprzedmiotowego (por. uwagi do identycznie brzmiącego art. 61a § 1 k.p.a. A. Plucińskiej-Filipowicz w: Komentarzu do zmian wprowadzonych ustawą z dnia 3 grudnia 2010 r. o zmianie ustawy – Kodeks postępowania administracyjnego oraz ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, opubl. Lex/el 2011). Jak wynika z akt administracyjnych sprawy, w dniu [...] r. do Izby Celnej w K. wpłynął wniosek skarżącej Spółki o wydanie nowego zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych oraz zatwierdzenie regulaminu gry na terenie województwa [...]. W dniu [...] r. obowiązywała ustawa z 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych, w której ustawodawca nie wprowadził uregulowań umożliwiających udzielanie zezwoleń na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych. Powołane przez Spółkę przepisy art. 32 ust. 3 oraz art. 135 ust. 1 i ust. 2 u.g.h. nie mogły mieć zastosowania w rozpatrywanej sprawie, gdyż nie regulują materii udzielania nowych zezwoleń na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych. W myśl art.135 ust. 1 u.g.h. zezwolenia, o których mowa w art. 129 ust. 1, mogą być zmieniane, na zasadach określonych w ustawie dla zmiany koncesji i zezwoleń udzielanych podmiotom prowadzącym działalność w zakresie określonym w art. 6 ust. 1-3, przez organ właściwy do udzielenia zezwolenia w dniu poprzedzającym dzień wejścia w życie ustawy, z zastrzeżeniem ust. 2 i 3. Przepisy art. 56 i art. 57 stosuje się odpowiednio. Zawarte w art. 135 ust. 1 u.g.h. odesłanie do stosowania wprost zasad określonych w ustawie dla zmiany koncesji i zezwoleń, dotyczy zmiany zezwoleń i nie obejmuje swym zakresem kwestii udzielenia nowych zezwoleń na urządzanie gier na automatach o niskich wygranych. Z kolei zgodnie z treścią art. 32 ust. 3 u.g.h. zezwolenia na urządzanie loterii fantowej, loterii audioteksowej, gry bingo fantowe lub loterii promocyjnej urządzanych na obszarze właściwości miejscowej jednego dyrektora izby celnej udziela dyrektor izby celnej, na którego obszarze właściwości miejscowej są urządzane i prowadzone takie gry. Wobec powyższego słusznie stwierdził organ, że zakresem przedmiotowym przywołanego unormowania nie można - ze względu na jego jednoznaczne brzmienie - objąć kompetencji dyrektora izby celnej do udzielenia zezwolenia na urządzanie gier na automatach o niskich wygranych. Stąd zasadna jest ocena organu, iż brak jest podstaw prawnych do rozpatrzenia wniosku Spółki o wydanie zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych. Konstatacji tej nie może zmienić powoływanie się skarżącej Spółki na wyrok TSUE z 19 lipca 2012 r. w sprawach połączonych C-213/11, C-214/11, C-217/11 w sprawie "B" sp. z o.o, "C" sp. z o.o., "D" sp. z o.o. przeciwko Dyrektorowi Izby Celnej w G., z którego wynika, że zaskarżone przepisy art. 129 ust. 2, art. 135 ust. 1 i art. 138 ust. 1 u.g.h., które mogą powodować ograniczenia a nawet stopniowe uniemożliwienie prowadzenia gier na automatach o niskich wygranych poza kasynami, stanowią potencjalnie przepisy techniczne w rozumieniu art. 1 pkt 11 (art. 1 pkt 4- inne wymagania) dyrektywy 98/34/WE, w związku z czym ich projekt winien zostać notyfikowany Komisji zgodnie z art. 8 ust. 1 akapit 1 tej dyrektywy. Jednakże wbrew temu co twierdzi skarżąca Spółka, Trybunał nie przesądził tej kwestii, gdyż uzależnił uznanie wskazanych przepisów za podlegające notyfikacji, od ustaleń sądu krajowego, że przepisy te wprowadzają warunki mogące mieć istotny wpływ na właściwości lub sprzedaż produktów. Trybunał przesądził, że nowe przepisy nie doprowadzają do marginalizacji użytkowania automatów do gier o niskich wygranych (pkt 34 wyroku). Natomiast zakaz wydawania, przedłużania i zmiany zezwoleń może wpływać bezpośrednio na obrót automatami, jeżeli ograniczeniu temu towarzyszy zmniejszenie ogólnej liczby kasyn gry, jak również liczby automatów, jakie mogą w nich być użytkowane. Sąd podziela stanowisko wyrażone m.in. w uzasadnieniach wyroków WSA: z 21 grudnia 2012 r. sygn.. akt III SA/Gl 1702/12 oraz III SA/Gl 1713/12, że sporne przepisy nie mają charakteru technicznego, albowiem wprowadzona nowelizacja nie wyklucza dalszej eksploatacji automatów, będących obecnie automatami do gier o niskich wygranych. Można je użytkować do czasu wygaśnięcia zezwolenia lub certyfikatu, wstawić do kasyna w dotychczasowej postaci lub przeprogramować do używania jako urządzenie do gier zręcznościowych, nie podlegające ustawie o grach hazardowych czy też do gier wysokohazardowych prowadzonych w kasynach. Obowiązująca ustawa o grach hazardowych w swojej treści nie dopuszcza się ograniczeń naruszających art. 34, art. 49 i art. 56 Traktatu o Funkcjonowaniu Unii Europejskiej (Dz.U. z 2004 r. nr 90 poz. 864/2). Jej postanowienia nie zakazują prowadzenia działalności hazardowej, a jedynie ograniczają ją, wyłączając automaty o niskich wygranych, co do miejsca świadczenia tych usług i wieku uczestników, w celu ochrony ich zdrowia i kontroli przestrzegania warunków urządzania takich gier. W tym miejscu przywołać przyjdzie również art. 7 Konstytucji RP, który stanowi, że: "Organy władzy publicznej działają na podstawie i w granicach prawa". Zatem skoro u.g.h. obowiązuje w dacie rozstrzygania sprawy, organ nie ma podstaw do odmowy stosowania przepisów tej ustawy. Słusznie też wskazał organ, że w kwestii tej wypowiedział się Sąd Najwyższy w uzasadnieniu postanowienia z 28 listopada 2013 r. sygn.. akt I KZP 15/13 (publ.:OSNKW 2013/12/101), który stwierdził, że: "Naruszenie wynikającego z dyrektywy nr 98/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 20 listopada 2006 r. (Dz.U. L. 363, s. 81) obowiązku notyfikacji przepisów technicznych ma charakter naruszenia trybu ustawodawczego, którego konstytucyjność może być badana wyłącznie w postępowaniu przed Trybunałem Konstytucyjnym. Jeżeli w konkretnym postępowaniu sąd dochodzi do wniosku, że doszło do takiej wadliwości trybu ustawodawczego, może nie stosować tych przepisów tylko w ten sposób, że zawiesi prowadzone postępowanie, w którym miałyby one zostać zastosowane i skieruje stosowne pytanie prawne do Trybunału Konstytucyjnego. Jednak do czasu zainicjowania tej kontroli lub podjęcia przez Trybunał Konstytucyjny stosownego rozstrzygnięcia brak jest podstaw do odmowy stosowania przepisów ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (Dz.U. nr 201, poz. 154), w tym jej art. 6. ust 1 i art. 14 ust. 1." Reasumując Sąd podzielił stanowisko organu, że wobec mocy obowiązującej przepisów u.g.h., które nie przewidują wydania zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych należało wydać postanowienie odmawiające wszczęcia postępowania w sprawie wniosku Spółki z [...] r. Niezasadnym zatem okazały się zarzuty skargi w zakresie naruszenia art. 165 § 1 i art. 165a § 1 O.p. w zw. z art. 8 u.g.h., art. 8 i art. 9 w zw. z art. 1 akapit 1,3,4,11 Dyrektywy nr 98/34/WE, art. 14 ust. 1 w zw. z art. 129 ust. 1 i 2, art. 135 u.g.h. Na zakończenie wskazać trzeba, że myśl art. 8 u.g.h., do postępowań w sprawach określonych w ustawie stosuje się odpowiednio przepisy ustawy O.p. Z kolei zgodnie z art. 165a § 1 O.p. organ podatkowy wydaje postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania, na które na podstawie § 2 służy zażalenie. Stosownie natomiast do treści art. 239 O.p. w sprawach nieuregulowanych dotyczących zażaleń mają odpowiednie przepisy dotyczące odwołań. W rozpoznawanej sprawie organ zastosował się do tych przepisów, stąd niezasadny okazał się zarzut skargi, iż doszło do naruszenia art. 127 w zw. z art. 207 O.p. Mając na uwadze powyższe na podstawie art. 151 P.p.s.a. Sąd oddalił skargę.