II GZ 1/14

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Joanna Kabat - Rembelska po rozpoznaniu w dniu 24 stycznia 2014 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia M. S. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we W. z dnia 19 listopada 2013 r. sygn. akt III SA/Wr 690/13 w zakresie odmowy wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi M. S. na decyzję Zarządu Województwa Dolnośląskiego z dnia 11 lipca 2013 r., nr [...] w przedmiocie określenia przypadającej do zwrotu kwoty dofinansowania z budżetu Unii Europejskiej postanawia: uchylić zaskarżone postanowienie i przekazać wniosek do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu we Wrocławiu. NSA/post.1 – postanowienie "ogólne" M. S. pismem z dnia 27 sierpnia 2013 r. złożył wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji Zarządu Województwa Dolnośląskiego z dnia 11 lipca 2013 r. określającej obowiązek zwrotu kwoty 449.837,31 zł dofinansowania przyznanej w ramach Regionalnego Programu Operacyjnego dla Województwa Dolnośląskiego na lata 2007-2013. W uzasadnieniu wniosku skarżący podał, że natychmiastowe wyegzekwowanie kwoty określonej w powyższej decyzji wraz z odsetkami w wysokości 200.000,00 zł przyczyni się do powstania znacznej szkody polegającej na redukcji zatrudnienia lub całkowitej likwidacji miejsc pracy i spowoduje trudne do odwrócenia skutki w majątku wnioskodawcy poprzez utratę odbiorców produktów przez niego wytwarzanych w ramach wykonywanej działalności gospodarczej i obniżenie płynności finansowej przedsiębiorstwa. M. S. (dalej: skarżący) pismem z 25 września 2013 r. przedłożył rachunek zysków i strat prowadzonej działalności gospodarczej za 2012 i 2013 r. oraz przedstawił dodatkowe dane dotyczące stanu zatrudnienia w przedsiębiorstwie. Wojewódzki Sąd Administracyjny we W. postanowieniem z 19 listopada 2013 r. sygn. akt III SA/Wr 690/13 odmówił M. S. wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Sąd podkreślił, że skarżący nie przedstawił żadnych dowodów na poparcie twierdzeń zawartych we wniosku oraz nie udokumentował aktualnej sytuacji majątkowej. Tymczasem przedstawienie przez skarżącego jego rzeczywistej sytuacji finansowej pozwoliłoby Sądowi ocenić, czy wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje skutki wymienione w art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm. dalej p.p.s.a.) Powyższe braki uniemożliwiły, zdaniem Sądu pierwszej instancji, przeprowadzenie analizy wniosku pod kątem przesłanek wstrzymania wykonania decyzji o jakich mowa w powołanym przepisie ustawy. M. S. wniósł zażalenie na powyższe postanowienie Sądu pierwszej instancji domagając się jego uchylenia. Skarżący zarzucił Sądowi naruszenie: - art. 61 § 1 p.p.s.a. poprzez jego niezastosowanie i przyjęcie, że skarżący nie wykazał aby odmowa wstrzymania wykonania takiej decyzji mogła skutkować powstaniem niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków podczas gdy skarżący wykazał, że zaniechanie wstrzymania wykonania decyzji skutkować będzie całkowitą utratą płynności finansowej skarżącego i koniecznością ogłoszenia upadłości. -art. 133 § 1 p.p.s.a. w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a. poprzez wydanie orzeczenia wyłącznie na podstawie treści wniosku skarżącego o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji bez rozpoznania treści dokumentów księgowych zgromadzonych w aktach sprawy i uznanie, że skarżący nie przedstawił dowodów na poparcie swoich twierdzeń w sytuacji gdy skarżący wykazał za pomocą dowodów ryzyko wystąpienia szkody oraz trudnych do odwrócenia skutków związanych z wykonaniem zaskarżonej decyzji. Skarżący podkreślił, że w piśmie z 25 września 2013 r. przedstawił Sądowi niezbędne informacje i dokumenty z których wynikało, iż w roku bilansowym 2012 przychody skarżącego spadły o 20 % zaś starta ze sprzedaży towarów wyniosła ponad 3.700.000 zł. Skarżący powiadomił Sąd o liczbie zatrudnionych pracowników i wskazał na konieczność zredukowania zatrudnienia w przypadku wykonania zaskarżonej decyzji i związane z tym skutki w postaci ogłoszenia upadłości. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie jest zasadne. Stosownie do art. 61 § 1 p.p.s.a., wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Natomiast zgodnie z art. 61 § 3 p.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w art. 61 § 1 p.p.s.a., jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Z treści powołanego przepisu wynika, że wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu w całości lub w części stanowi odstępstwo od generalnej reguły i jest dopuszczalne jedynie po spełnieniu określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a. przesłanek. Zaskarżona decyzja dotyczyła obowiązku zwrotu przez skarżącego kwoty 449.837,31 zł przyznanej z tytułu dofinansowania otrzymanego w ramach Regionalnego Programu Operacyjnego dla Województwa Dolnośląskiego na lata 2007-2013. We wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji z dnia 27 sierpnia 2013 r. wnioskodawca podniósł, że wyegzekwowanie tej kwoty wywoła szkodę polegającą na likwidacji 30 miejsc pracy w przedsiębiorstwie skarżącego będącego jednym z największych pracodawców prywatnych w regionie. Dodatkowo skarżący przedstawił rachunek zysków i strat za okres od 1 stycznia 2013 r. do 31 lipca 2013 r. z którego wynika, że przychody netto ze sprzedaży w 2012 r. wyniosły 16096367,07 zł w stosunku do roku 2013 r., w którym zysk ten wyniósł 12540615,51 zł. zaś strata ze sprzedaży w 2012 r. wyniosła 3723665,23 zł. Następnie w piśmie z 25 września 2013 r. skarżący przedstawił informację na temat stanu zatrudnienia w jego przedsiębiorstwie usytuowanym w P. D., według której skarżący zatrudnia 62 pracowników na podstawie umowy o pracę. Skarżący wyjaśnił również, że nie mógł w dacie złożenia wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji przedłożyć bieżącego bilansu za 2013 r. z powodu prowadzonego w przedsiębiorstwie remanentu. Mając to na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że Sąd pierwszej instancji błędnie uznał, iż skarżący nie udokumentował swojej aktualnej sytuacji majątkowej. Skarżący przedstawił bowiem konkretne dokumenty finansowe dotyczące jego przedsiębiorstwa (rachunek zysków i strat) oraz przedłożył informację o stanie zatrudnienia. Sąd na podstawie powyższych informacji mógł ocenić ryzyko powstania negatywnych skutków finansowych dla skarżącego związanych z wykonaniem zaskarżonej decyzji. Sąd pierwszej instancji dysponował dostatecznymi danymi na temat sytuacji finansowej skarżącego na dzień złożenia wniosku i tym samym mógł zbadać czy w stosunku do skarżącego występują przesłanki określone w art. 61 § 3 p.p.s.a. uzasadniające wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W związku z tym, stwierdzić należy, że Sąd pierwszej instancji naruszył art. 61 § 3 p.p.s.a. gdyż odmówił wstrzymania wykonania decyzji bez uprzedniej analizy informacji i dokumentów przedstawionych przez skarżącego. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 185 § 1 p.p.s.a. w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a. orzekł jak sentencji.