III SAB/Wa 53/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Jarosław Trelka (sprawozdawca), Sędziowie sędzia WSA Barbara Kołodziejczak-Osetek, sędzia WSA Jolanta Sokołowska, Protokolant starszy referent Karol Kodym, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 2 kwietnia 2014 r. sprawy ze skargi Z. W. na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. w przedmiocie rozpatrzenia wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji podatkowych odnośnie podatku od nieruchomości za lata 1971-2008 1) zobowiązuje Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. do rozpatrzenia wniosku z dnia [...] maja 2013 r. w terminie miesiąca od otrzymania odpisu prawomocnego wyroku Sądu wraz z aktami sprawy, 2) stwierdza, że bezczynność miała miejsce bez rażącego naruszenia prawa, 3) zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. na rzecz Z. W. kwotę 100 zł (słownie: sto złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Pismem z dnia 23 września 2013 r. Skarżący – Z. W. złożył skargę na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. w zakresie rozpatrzenia wniosku dotyczącego stwierdzenie nieważności decyzji podatkowych wydanych w przedmiocie podatku od nieruchomości za lata 1971 -2008. W uzasadnieniu skargi Skarżący wskazał, że w dniu 27 maja 2013 r. złożył do SKO w W. wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji podatkowych z lat 1971 - 2008 od nieruchomości położonej w J.. Podkreślił, że powyższa sprawa powinna być załatwiona przez SKO w terminie 30 dni, jednak od 4 miesięcy Organ nie rozpatrzył przedmiotowego wniosku. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o oddalenie skargi. Wyjaśniło, że postanowieniami z dnia [...] listopada 2010 r. wszczęło z urzędu postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji podatkowych za lata 2004 – 2008 i wobec wszczętego uprzednio, i niezakończonego ostatecznym rozstrzygnięciem trybu wznowieniowego, nie zostały one zakończone rozstrzygnięciem. W ocenie Samorządowego Kolegium Odwoławczego nie jest możliwe wydanie rozstrzygnięcia w przedmiocie stwierdzenia nieważności wobec uprzednio wszczętego i toczącego się postępowania w przedmiocie wznowienia, a dotyczącego tożsamych decyzji podatkowych. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Stosownie natomiast do art. 3 § 2 punkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270), kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg m.in. na bezczynność organów zobowiązanych do wydania w danej sprawie decyzji administracyjnej. Skarga wniesiona w niniejszej sprawie zasługiwała na uwzględnienie. Dla oceny, czy w danej sprawie organ administracji dopuścił się bezczynności lub przewlekłości postępowania, konieczne jest przeanalizowanie jego aktywności w zakresie poszczególnych czynności procesowych. W niniejszej sprawie Skarżący wniósł o stwierdzenie nieważności decyzji podatkowych (za lata 1971 – 2008) w dniu 27 maja 2013 r. Adresatem żądania było SKO. W dniu 4 czerwca 2013 r. SKO zwróciło się do Burmistrza J. o akta sprawy. Reakcja Organu nadzorczego była więc niezwłoczna. Z akt, jakimi dysponował Sąd, wynika ponadto, że Burmistrz odpowiedział pismem z dnia 26 czerwca 2013 r., podając w nim, że akta te pozostają w dyspozycji SKO, w zakresie lat 2004 – 2008, zaś za lata 1971 – 1998 Burmistrz akt nie posiada. Z akt sprawy wynika także, że już przed wnioskiem Skarżącego z 27 maja 2013 r. toczyło się postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji za niektóre wymienione lata, a nadto, że toczyło się postępowanie wznowieniowe. Trzeba jednak podkreślić, że prowadzone postępowanie w sprawie nieważności decyzji dotyczy – jak wynika z akt – tylko lat 2004 – 2008, podczas gdy wniosek Skarżącego z 27 maja 2013 r. dotyczył decyzji z lat 1971 – 2008. Bezsporne jest, że do dnia wyrokowania przez Sąd (2 kwietnia 2014 r.) SKO nie wydało żadnego rozstrzygnięcia w przedmiocie wniosku z 27 maja 2013 r. Z odpowiedzi tego Organu na skargę wynika, że - w jego ocenie – "... nie jest możliwe wydanie takiego rozstrzygnięcia wobec uprzednio wszczętego i toczącego się postępowania w przedmiocie wznowienia...". Wobec powyższego Sąd przypomina, że z przepisów Ordynacji podatkowej wynikają trzy możliwości załatwienia wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji. Po pierwsze chodzi o stwierdzenie takiej nieważności po przeprowadzeniu podatkowego postępowania nadzorczego (art. 247 § 1). Po drugie możliwa jest odmowa stwierdzenia nieważności wynikająca z powodów, o których mowa w art. 247 § 2 Ordynacji, czyli z uwagi na upływ terminów przedawnienia. Po trzecie możliwa też jest odmowa wszczęcia postępowania (art. 249 § 1). Jedno z tych rozstrzygnięć powinno jednak zawsze zapaść, i to w terminie przewidzianym w przepisach dla załatwiania spraw i według zasad wynikających z tych przepisów - w szczególności o każdym przypadku niezałatwienia sprawy organ powinien informować stronę i wyznaczyć nowy termin (art. 139 i art. 140 Ordynacji). Jeśli natomiast istnieją pewne przeszkody dla kontynuowania postępowania, Ordynacja pozwala to postępowanie zawiesić (art. 201 i następne). W niniejszej sprawie nie wydano żadnego z powyższych rozstrzygnięć, przez co SKO dopuściło się bezczynności. Bezczynność ta nie miała jednak charakteru rażącego naruszenia prawa, gdyż nie trwała szczególnie długo, prowadzone jest inne postępowanie nadzwyczajne w sprawie kwestionowanych decyzji podatkowych (postępowanie wznowieniowe), istnieją obiektywne trudności w skompletowaniu akt sprawy dotyczącej decyzji wydanych nawet kilkadziesiąt lat wcześniej, a wniosek o stwierdzenie nieważności jest zredagowany nieprecyzyjnie, łączy on przesłanki wznowienia postępowania oraz nieważności decyzji, wskazuje na wadliwą podstawę prawną (Kpa), co dodatkowo utrudniać mogło odczytanie rzeczywistych intencji Skarżącego. Rozpatrując skargę na bezczynność sąd administracyjny nie może narzucić organowi sposobu załatwienia sprawy, dlatego argumentacja skargi, która polega na podnoszeniu merytorycznych kwestii mających świadczyć za określonym sposobem załatwienia wniosku o stwierdzenie nieważności, nie mogła być przez Sąd analizowana. Kompetencje Sądu wyznaczał art. 149 § 1 i 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Mając powyższe na uwadze, na podstawie przywołanych ostatnio przepisów, Sąd orzekł, jak w punktach 1 i 2 sentencji wyroku. Odnośnie do kosztów postępowania podstawą wyroku był art. 200 tej ustawy procesowej.