I SA/Wa 1669/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marek Wroczyński Sędziowie: WSA Emilia Lewandowska WSA Iwona Owsińska-Gwiazda (spr.) Protokolant starszy sekretarz sądowy Artur Dobrowolski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 3 kwietnia 2014 r. sprawy ze skargi M. K., A. K. i M. K. na postanowienie Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia [...] czerwca 2013 r. nr [...] w przedmiocie sprostowania oczywistej omyłki 1. uchyla zaskarżone postanowienie oraz postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] czerwca 2012 r. nr [...]; 2. stwierdza, że zaskarżone postanowienie nie podlega wykonaniu; 3. zasądza od Ministra Infrastruktury i Rozwoju na rzecz skarżących M. K., A. K. i M. K. solidarnie kwotę 340 (trzysta czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Minister Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej postanowieniem z dnia [...] czerwca 2013r. Nr [...], po rozpatrzeniu zażalenia M. K. i M. K. na postanowienie Wojewody [...] nr [...] z dnia [...] czerwca 2012r. znak [...] prostujące z urzędu oczywistą omyłkę w decyzji Wojewody [...] nr [...] z dnia [...] czerwca 2012r. stwierdzającej nabycie z mocy prawa, z dniem 1 stycznia 1999r., przez Powiat [...] prawa własności nieruchomości zajętej pod ulicę [...], leżącej w ciągu drogi powiatowej nr [...] (obecnie nr [...]) relacji [...], położonej w obrębie [...], oznaczonej jako działka nr [...] o pow. [...]ha utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. Postanowienie Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej wydane zostało w następującym stanie faktycznym i prawnym: Wojewoda [...] decyzją nr [...] z dnia [...] czerwca 2012r. stwierdził nabycie z mocy prawa, z dniem 1 stycznia 1999r. przez Powiat [...] prawa własności nieruchomości zajętej pod ul. [...], leżącej w ciągu drogi powiatowej nr [...] (obecnie nr [...]) relacji [...], położonej w obrębie [...], oznaczonej jako działka nr [...] o powierzchni [...]ha. Następnie Wojewoda [...] postanowieniem nr [...] z dnia [...] czerwca 2012r. sprostował z urzędu oczywistą omyłkę w ww. decyzji Wojewody [...] nr [...] z [...] czerwca 2012r. w ten sposób, że w sentencji ww. decyzji zamiast "działka nr [...]" powinno być "działka nr [...]". W zażaleniu na powyższe postanowienie M. K. i M. K. wskazali na błędne zastosowanie art. 113 § 1 kpa. Po rozpatrzeniu zażalenia i zbadaniu akt sprawy Minister podniósł, że w sentencji decyzji z dnia [...] czerwca 2012r. Wojewoda [...] wskazał, że sprawa dotyczy nieruchomości oznaczonej jako działka nr [...] o pow. [...] ha zamiast działki nr [...] o pow. [...] ha. Powyższe traktować należy w ocenie organu, jako oczywistą omyłkę pisarską, co potwierdzają uzasadnienie decyzji z dnia [...] czerwca 2012r. oraz akta sprawy. Wskazano też, że działka nr [...] o pow. [...] ha powstała po podziale działki nr [...] o pow. [...] ha, na co wskazuje mapa z projektem podziału nieruchomości przyjęta do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego w dniu 21 grudnia 2011r. pod nr [...]. Ponadto w uzasadnieniu powyższej decyzji jednoznacznie podniesiono, że postępowanie dotyczy działki nr [...], a wszystkie pisma kierowane do stron, w tym zawiadomienie o wszczęciu postępowania, protokół z rozprawy administracyjnej wskazywały na działkę nr [...] o pow. [...] ha, powstałą po podziale działki nr [...]. W tym stanie rzeczy, w ocenie organu II instancji, powyższa omyłka nie ma wpływu na treść rozstrzygnięcia, a jej oczywistość potwierdza uzasadnienie zapadłego rozstrzygnięcia i akta sprawy. Skargę na decyzję Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożyli M. K., A. K. i M. K. – dalej skarżący, wnosząc o uchylenie zaskarżonego postanowienia i utrzymanego nim w mocy postanowienia Wojewody [...] oraz stwierdzenie ich nieważności lub ich uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania właściwej jednostce organizacyjnej [...] Urzędu Wojewódzkiego w [...], zasądzenie kosztów postępowania. Strona skarżąca zarzuciła naruszenie: – art. 19 kpa w zw. z § 52 ust. 2 załącznika do zarządzenia nr [...] Wojewody [...] z dnia [...] listopada 2012r. - Regulamin Organizacyjny [...]Urzędu Wojewódzkiego w [...] i wydanie decyzji przez organ I instancji niewłaściwy miejscowo, – art. 113 § 2 w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 kpa poprzez przyjęcie, że niewłaściwe oznaczenie działki będącej przedmiotem pozwolenia na budowę stanowi oczywistą omyłkę pisarską i może być rektyfikowana w trybie tego przepisu, a nie rażące naruszenie prawa skutkujące nieważnością postanowienia, – art. 107 § 3 w zw. z art. 138§ 1 kpa przez brak odniesienia się organu II instancji do podniesionych w zażaleniu zarzutów, – art. 12 § 2 w zw. z art. 35 § 3 i 36 § 1 kpa przez nieuzasadnioną zwłokę organu II instancji w rozpatrywaniu zażalenia. W uzasadnieniu skargi podniesiono m.in., że zaskarżone postanowienie wydane zostało w imieniu Wojewody [...] przez Delegaturę Placówkę Zamiejscową [...]Urzędu Wojewódzkiego w [...], która to jednostka organizacyjna nie jest właściwa miejscowo dla powiatu [...], a w aktach sprawy brak zarządzenia o przekazaniu tej sprawy do rozpoznania przez Delegaturę w [...]. Wskazano też, że w trybie sprostowania nie można rektyfikować błędu merytorycznego, a takim jest błędne oznaczenie w rozstrzygnięciu jego przedmiotu. W odpowiedzi na skargę Minister Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej wniósł o oddalenie skargi i podtrzymał stanowisko wyrażone w postanowieniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie, choć nie wszystkie jej zarzuty Sąd podziela. Przepis art. 113 § 1 kpa, będący podstawą wydania zaskarżonych rozstrzygnięć, dopuszcza możliwość sprostowania decyzji. Przedmiotem sprostowania według tego przepisu mogą być błędy pisarskie i rachunkowe oraz inne oczywiste omyłki zawarte w decyzjach wydanych przez organy administracji. Zakresem sprostowania objęta jest cała decyzja, a więc wszystkie jej elementy. Skoro art. 113 kpa nie zawiera ustawowej definicji pojęć "błędy pisarskie i rachunkowe" oraz "oczywiste omyłki" - to stosując ten przepis – należy mieć na uwadze potoczne znaczenie tych pojęć tj. stosowane w życiu codziennym. Szczególnego rodzaju błędami występującymi w decyzji administracyjnej oraz innych dokumentach są błędy ortograficzne, gramatyczne, zecerskie, jak również błędy powstałe przy przepisywaniu tekstu polegające najczęściej na zmianie lub przestawieniu litery. Sprostowanie może dotyczyć błędu ortograficznego, przestawienia liter, zamiany wyrazów zgodnie z regułami języka polskiego. Oczywistość omyłki można zatem stwierdzić porównując tekst decyzji z tekstem niektórych dokumentów znajdujących się w aktach sprawy. Takiemu sprostowaniu nie podlegają wady (błędy, omyłki) istotne. Sprostowanie nie może prowadzić do merytorycznej zmiany decyzji, czy ponownego rozstrzygnięcia sprawy w sposób odmienny od pierwotnego. Błędne oznaczenie działki będącej przedmiotem uwłaszczenia nie może być zmienione na prawidłowo oznaczone w trybie art. 113 § 1 kpa, jako sprostowanie oczywistej omyłki. Sprostowanie takie prowadzi, bowiem do ponownego rozstrzygnięcia sprawy, odmiennego od pierwotnego, a sprostowanie nie może być kolejnym sposobem zmiany rozstrzygnięcia w sprawie, w zastępstwie ponownego przeprowadzenia postępowania i wydania decyzji. Nie można, zatem zgodzić się z twierdzeniem organu II instancji, że zaistniała omyłka nie ma wpływu na treść rozstrzygnięcia, skoro w jej wyniku Powiat [...] nabył własność zupełnie innej nieruchomości niż tej po sprostowaniu decyzji. Oznaczenie działki numerem stanowi istotny element rozstrzygnięcia, gdyż konkretyzuje przedmiot prawa własności. Sprostowanie decyzji w ten sposób jest równoznaczne ze zmianą decyzji tj. zmianą rozstrzygnięcia, co do nieruchomości, której właścicielem został z mocy samego prawa, z dniem 1 stycznia 1999r. Powiat [...]. W przypadku wad istotnych decyzji tryb jej weryfikacji nie może być zastąpiony przez tryb usuwania wad nieistotnych (błędów, omyłek). W tej sytuacji podzielić należy zarzut skargi, iż wadliwość decyzji polegająca na niewłaściwym oznaczeniu działki będącej przedmiotem rozstrzygnięcia na podstawie art. 73 ustawy z dnia 13 października 1998r. Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną (Dz. U. Nr 133, poz. 872 ze zm.,) nie jest oczywistą omyłką w rozumieniu art. 113 § 1 kpa, a zatem nie podlega sprostowaniu w trybie tego przepisu. Nie podlega natomiast uwzględnieniu zarzut naruszenia przez organ I instancji przepisów o właściwości miejscowej. Aczkolwiek powiat [...] nie znajduje się na terenie działania Delegatury w [...], to zauważyć należy, że kierownik delegatury realizuje zadania także w zakresie udzielonych upoważnień - § 55 ust.1 Regulaminu Organizacyjnego [...] Urzędu Wojewódzkiego w [...]. Organ może upoważnić pracowników kierowanej przez siebie jednostki organizacyjnej do załatwienia spraw w jego imieniu, w tym do wydawania decyzji, postanowień, zaświadczeń. Jednocześnie w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego przyjmuje się, że pracownik działający z upoważnienia organu ma obowiązek powołania się w decyzji na udzielone mu upoważnienie. Przy czym podkreśla się, że brak taki nie pociąga za sobą skutków w postaci nieważności czy uchylenia decyzji, o ile takie upoważnienie faktycznie istniało w dacie podejmowania decyzji. Zarzut naruszenia przepisów postępowania dotyczących terminów załatwiania spraw aczkolwiek zasadny, pozostaje bez wpływu na treść rozstrzygnięcia. Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art.145 § 1 pkt 1a ustawy z 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2012r. poz. 270, dalej: p.p.s.a.) orzekł jak w sentencji wyroku. Orzeczenie o kosztach wydano na podstawie art. 200, 205 p.p.s.a. ----------------------- 1