II OSK 1737/14

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Małgorzata Masternak - Kubiak Sędziowie: Sędzia NSA Jan Paweł Tarno Sędzia del. WSA Wanda Zielińska – Baran (spr.) Protokolant: asystent sędziego Katarzyna Kasprzyk po rozpoznaniu w dniu 26 maja 2015 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej Rady Gminy Tarnowo Podgórne od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 3 kwietnia 2014 r. sygn. akt IV SA/Po 844/13 w sprawie ze skargi H. W. na uchwałę Rady Gminy Tarnowo Podgórne z dnia 21 marca 2000 r. nr XXX/237/2000 w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oddala skargę kasacyjną. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu wyrokiem z dnia 3 kwietnia 2014 r., sygn. akt IV SA/Po 844/13, po rozpoznaniu skargi H. W., w pkt 1. stwierdził nieważność zaskarżonej uchwały Rady Gminy Tarnowo Podgórne z dnia 21 marca 2000 r. nr XXX/237/2000 w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenów działalności gospodarczej w Sadach (po południowej stronie drogi krajowej nr 2) w całości; w pkt 2. zasądził od Gminy Tarnowo Podgórne na rzecz skarżącej H. W. zwrot kosztów postępowania. W uzasadnieniu wyroku podano, iż w piśmie z dnia 29 lipca 2013 r. H. W. wniosła skargę na uchwałę Rady Gminy Tarnowo Podgórne z dnia 21 marca 2000 r. nr XXX/237/2000 (Dz. Urz. Woj. Wlkp. Nr 65 poz. 872), zarzucając naruszenie: art. 10 ust. 1 pkt 1-3, art. 10 ust. 1 pkt 5-7, art. 18 ust. 2 pkt 1-2, art. 18 ust. 2 pkt 2a, art. 18 ust. 2 pkt 4 lit. e, art. 18 ust. 2 pkt 5 lit. a-b, art. 18 ust. 2 pkt 6, art. 18 ust. 2 pkt 11-12, art. 27 ust. 1 w związku z art. 12 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu, przestrzennym (Dz. U. z 1999 r. Nr 15, poz. 139 z późn. zm., dalej jako u.z.p.). Skarżąca wniosła o stwierdzenie zaskarżonej uchwały w całości oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Uzasadniając zarzuty skarżąca wskazała, że: 1. skarżonym planem objęto obszar jej działek o nr [...] i [...], jednak na załączniku graficznym nie oznaczono ich żadnym symbolem, wskazującym na ich przeznaczenie. W tekście planu nie określono przeznaczenia terenu oznaczonego na załączniku graficznym symbolem ZI, który zgodnie z legendą rysunku planu ma stanowić zieleń izolacyjną. Na rysunku planu miejscowego brak linii rozgraniczającej teren zabudowy związanej z działalnością gospodarczą (1-2AG) oraz teren zieleni izolacyjnej (ZI). Zdaniem skarżącej plan miejscowy nie określa przeznaczenia tych działek; 2. w § 9 ust. 3 uchwały dopuszczono dowolność w wyznaczeniu dróg gminnych na terenie oznaczonym 1/2AG, bowiem nie wyznaczono linii rozgraniczających drogi publiczne mimo, że obowiązek taki wynika z art. 10 ust. 1 pkt 2 u.z.p.; 3. w § 9 ust. 3 lit. b uchwały dopuszczono wydzielanie dróg publicznych, a w § 12 określono zasady uzbrojenia terenu. Natomiast na rysunku planu brak linii rozgraniczających owe tereny przeznaczone do realizacji celów publicznych, jednocześnie stanowiące urządzenia infrastruktury technicznej; 4. w planie dopuszczono realizowanie nowej zabudowy dla terenu oznaczonego symbolem 1-2AG, określając tylko wysokość budynków. Natomiast nie określono gabarytów obiektów, jak i maksymalnego lub minimalnego wskaźnika intensywności zabudowy; 5. w § 9 ust. 3 lit. d uchwały określono jedynie, iż na terenach oznaczonych symbolami 1AG oraz 2AG: "planuje się zlokalizowanie inwestycji o charakterze ponadlokalnym, wymagających dużych powierzchni pod zabudowę". Natomiast w uchwale nie określono warunków i zasad podziału nieruchomości, co uniemożliwia skarżącej dokonanie podziału swoich nieruchomości; 6. Wójt, zamiast trzech różnych sposobów zamieszczenia ogłoszenia o przystąpieniu do sporządzania planu, skorzystał tylko z dwóch sposobów, przy czym nie pomieszczono informacji, że plan miejscowy sporządzany jest także dla działek położonych w miejscowości Sady oznaczonych numerami: część [...]; część [...]; część [...]; [...]; [...]; część [...]. Z tego powodu nie mogła powziąć informacji o sporządzanym planie, przez co nie składała wniosków do projektu planu. Pismo "Sąsiadka-Czytaj" nie wyczerpuje znamion prasy, poza tym nie wiadomo gdzie znajduje się tablica ogłoszeń, na której zamieszczono ogłoszenie; 7. plan nie został zaopiniowany przez komendanta właściwego oddziału Straży Granicznej; 8. organ wykonawczy gminy nie wywiązał się z obowiązku zbadania spójności rozwiązań projektu planu miejscowego ze Studium; 9. w dokumentacji planistycznej brak jest potwierdzenia dostarczenia jej informacji o wyłożeniu projektu planu miejscowego do publicznego wglądu, z tego też powodu nie wniosła jakichkolwiek uwag do projektu planu; 10. w dokumentacji planistycznej brak jest potwierdzenia, że ogłoszenie o wyłożeniu projektu planu i prognozy dot. ochrony środowiska do wglądu publicznego zostało podane do publicznej wiadomości w sposób zwyczajowo przyjęty. Termin został naruszony, gdyż zgodnie z orzecznictwem do terminu 21 dni wyłożenia planu "od 8 lutego 2000 r. do 29 lutego 1999 r." nie wlicza się dni wolnych od pracy, kiedy wgląd ten nie jest możliwy; 11. brak dowodu, że Zarząd Gminy, w sposób zwyczajowo przyjęty zawiadomił o terminie sesji, na której będzie podejmowana uchwała w sprawie planu miejscowego; 12. uchwała intencyjna określała obszar o powierzchni około 44 ha, natomiast zaskarżona uchwała obejmuje obszar 57,22 ha. Zarząd Gminy wbrew uchwale intencyjnej sporządził projekt planu miejscowego także dla działek: części [...]; części [...]; części [...]; [...]; [...]; części [...]. Z tego powodu nie mogła wiedzieć, że jej działka zostania objęta ustaleniami planu miejscowego; 13. w projekcie planu przesłanym do uzgodnień na terenie oznaczonym symbolem 2AG wyznaczono przebieg drogi oznaczonej symbolem 1K-L. Żaden z podmiotów opiniujących lub uzgadniających ów projekt planu miejscowego nie wnosił uwag obligujących Zarząd Gminy do rezygnacji z wyznaczania rzeczonej drogi, zatem Zarząd Gminy nie mógł dokonać zmian w projekcie planu miejscowego. W odpowiedzi na skargę pełnomocnik Gminy wniósł o odrzucenie skargi, jako przedwcześnie wniesionej, względnie o oddalenie skargi. Skarżąca wnosząc skargę, skutecznie nie przeprowadziła dowodu naruszenia prawa, mającego bezpośredni wpływ na jej indywidualną sytuację prawną. Odnosząc się do zarzutów skargi zawartych w pkt 1-5, 7 pełnomocnik wskazał, że Wojewoda Wielkopolski nie stwierdził nieważności zaskarżonej uchwały. W odniesieniu do zarzutu z pkt 6 organ wyjaśnił, że czasopismo "Sąsiadka-Czytaj" spełnia kryteria definiujące je jako prasę: jest publikacją periodyczną, posiadającą stały tytuł, opatrzoną numerem bieżącym, nazwą i adresem wydawcy, adresem redakcji, miejscem i datą wydania (zamknięcie numeru), nazwą zakładu drukarskiego i międzynarodowym znakiem informacyjnym. Wymienione informacje znajdują się w każdym numerze. Jednocześnie określonym w u.z.p. zwyczajowo przyjętym sposobem przekazania wskazanych informacji do publicznej wiadomości na terenie Gminy odbywa się na tablicy ogłoszeń w siedzibie Urzędu Gminy. Natomiast w odniesieniu do zarzutu z pkt 8 pełnomocnik stwierdził, że jest on niezrozumiały, bowiem skarżąca zarzucając Zarządowi Gminy, że nie dokonał badania spójności ustaleń projektu planu miejscowego ze Studium, sama słusznie zauważyła, że Studium jeszcze nie było. Z kolei odnosząc się do zarzutu zawartego w pkt 9 pełnomocnik organu wskazał, iż zgodnie z posiadanym pełnomocnictwem udzielonym notarialnie, pełnomocnikiem skarżącej do występowania we wszelkich sprawach majątkowych przed wszystkimi urzędami był S. W., który został powiadomiony o wyłożeniu projektu planu do publicznego wglądu. W aktach sprawy znajduje się potwierdzenie odbioru zawiadomienia. W kwestii zarzutu z pkt 10 i 11 pełnomocnik stwierdził, że z przepisów nie wynika jednoznacznie, czy mają to być dni robocze czy kalendarzowe. Określonym w u.z.p. zwyczajowo przyjętym sposobem przekazania wskazanych informacji do publicznej wiadomości na terenie Gminy jest zamieszczenie informacji na tablicy ogłoszeń w siedzibie Urzędu Gminy, co zostało uczynione. Odnośnie zarzutu z pkt 12 i 13 pełnomocnik wskazał, iż zakres opracowania planu uległ zmianie w wyniku uzgodnień obsługi komunikacyjnej terenu z Generalną Dyrekcją Dróg Krajowych i Autostrad. Droga 1K-L jako droga bez przejazdu, służąca wewnętrznej obsłudze komunikacyjnej terenu działalności gospodarczej, nie miała wpływu na stanowisko organów opiniujących i uzgadniających projekt planu. Zgodnie z art. 20 u.z.p. organy uzgadniają projekt planu w zakresie swojej właściwości rzeczowej i miejscowej. Do projektu planu nie został zgłoszony żaden protest ani zarzut. Pismem z dnia 14 września 2013 r. skarżąca nadesłała do akt sprawy dokumenty planistyczne z oceną, iż Generalna Dyrekcja Dróg Krajowych i Autostrad, jak i Wojewódzki Konserwator Zabytków otrzymali rysunki projektu planu obejmujące obszar 44 ha, natomiast miejscowy plan obejmuje obszar 57 ha. W odpowiedzi na wezwanie sądu, pismem z dnia 1 kwietnia 2014 r. organ wyjaśnił, że uchwała intencyjna obejmowała wskazane w niej obszary działek, o powierzchni około 44 ha, wraz z obszarami niezbędnymi pod względem funkcjonalnym. Obszary niezbędne pod względem funkcjonalnym nie zostały ujęte w powierzchni, ponieważ na etapie podejmowania uchwały intencyjnej nie było wiadomo jaki obszar będzie niezbędny do zaprojektowania prawidłowego układu komunikacyjnego. Z tego względu uchwała zatwierdzająca plan miejscowy obejmowała obszar około 57,22 ha. Na rozprawie pełnomocnicy Gminy cofnęli wniosek o odrzucenie skargi i wnieśli o oddalenie skargi. Okazali potwierdzenie odbioru zawiadomienia o wyłożeniu projektu planu adresowane do S. W. z datą odbioru 1 lutego 2000 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w uzasadnieniu przywołanego na wstępie wyroku stwierdził, że skarga została złożona w terminie, skarżąca składając skargę zastosowała się do trybu określonego w art.101 ust. 1 u.g.n. i art. 53 § 2 p.p.s.a. W odniesieniu do interesu prawnego skarżącego Sąd wskazał, że H. W. jest właścicielką działki nr [...], zaś w chwili podejmowania zaskarżonej uchwały była również właścicielką działek nr [...] oraz [...]. Sąd stwierdził, że naruszenie interesu prawnego pozwoliło skarżącej wnieść skargę, jednak nie ma to wpływu na działanie sądu, który ocenia zgodność zaskarżonego aktu z obiektywnym porządkiem prawnym. Sąd wskazał, że obowiązek uwzględnienia skargi powstaje wówczas, gdy naruszenie interesu prawnego skarżącego jest związane z jednoczesnym naruszeniem obiektywnego porządku prawnego, tj. norm prawa materialnego. Kontrola sądu ogranicza się wyłącznie do badania zgodności z prawem podejmowanych uchwał, a zwłaszcza przestrzegania zasad planowania oraz określonej ustawą procedury planistycznej. Z uwagi na treść art. 27 u.z.p. obowiązującego w dacie uchwalenia uchwały, w myśl którego naruszenia trybu sporządzenia planu powodują nieważność uchwały w całości lub w części, Sąd w pierwszej kolejności ocenia tryb sporządzenia zaskarżonej uchwały. Naruszenie tak określonego trybu i właściwości organów, powoduje zgodnie z art. 27 u.z.p. nieważność uchwały rady gminy w sprawie planu miejscowego. Sąd wskazał, iż oceniając tryb uchwalenia zaskarżonej uchwały przede wszystkim miał na uwadze sygnalizowaną w skardze, różnicę obszaru wskazaną w uchwale intencyjnej oraz w zaskarżonej uchwale. W § 1 uchwały nr IV/64/99 Rady Gminy Tarnowo Podgórne z dnia 23 lutego 1999 r. w sprawie przystąpienia do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenów działalności gospodarczej w Sadach określono, że obszar planu obejmuje około 44 ha. W § 2 Uchwały wymieniono numery działek które obejmie przyszły plan: dwanaście działek w Sadach oraz jedna działka w Tarnowie Podgórnym, "wraz z obszarami niezbędnymi pod względem funkcjonalnym". W tym samym § 2 Uchwały zastrzeżono, że integralną część planu stanowi załącznik graficzny (mapa). Z kserokopii załącznika wynika to, że działki objęte uchwałą intencyjną tworzą zwartą całość. Tymczasem w § 2 zaskarżonej uchwały Rady Gminy Tarnowo Podgórne z dnia 21 marca 2000 r. nr XXX/237/2000 w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenów działalności gospodarczej w Sadach (po południowej stronie drogi krajowej nr 2), określono, że "plan obejmuje obszar o powierzchni 57,22 ha i jest położony w gminie Tarnowo Podgórne po zachodniej stronie wsi Sady". Sąd stwierdził, iż w toku prac planistycznych zakończonych uchwaleniem zaskarżonej uchwały, doszło do naruszenia ustalonego w art. 18 u.z.p. trybu prac i właściwości organów, co musiało skutkować stwierdzeniem nieważności całej uchwały na podstawie art. 27 ust. 1 u.z.p. Sąd wskazał, iż zgodnie z art. 12 ust. 1 u.z.p. uchwała rady gminy o przystąpieniu do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego powinna określać granice obszaru objętego planem, na mapie stanowiącej załącznik graficzny do tej uchwały. Rada gminy jest tym przepisem prawa związana i podejmując uchwałę w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nie może w sposób dowolny zmienić granic terenu objętego uchwałą o przystąpieniu do sporządzenia planu miejscowego. W aktach brak jest uchwały zmieniającej uchwałę intencyjną, jak również w uzasadnieniu zaskarżonej uchwały brak informacji o tym, aby rada gminy zmieniła granice obszaru. Rada gminy mogła w toku prac planistycznych dokonać zmian w zakresie obszaru objętego planem, jednakże zmian takich można dokonać jedynie na podstawie uchwały zmieniającej uchwałę o przystąpieniu do sporządzenia planu miejscowego. Działań takich nie może podjąć organ sporządzający projekt planu, gdyż stanowi to naruszenie właściwości organów, o jakich mowa w art. 27 u.z.p. Sąd stwierdził, iż w odniesieniu do części obszaru gminy nie doszło do podjęcia uchwały intencyjnej o przystąpieniu do sporządzenia planu, co skutkuje stwierdzeniem nieważności zaskarżonej uchwały, jako nie poprzedzonej w odpowiednim zakresie bezwzględnie wymaganą uchwałą o przystąpieniu do jego sporządzenia. Z załącznika graficznego do uchwały intencyjnej nie wynikał obszar objęty ostatecznie planem zagospodarowania przestrzennego. Za bezzasadne Sąd uznał zarzuty skargi dotyczące wadliwego ogłoszenia o przystąpieniu do sporządzania planu, po podjęciu uchwały intencyjnej oraz wadliwego zawiadamiania o kolejnych etapach procedury sporządzania planu, poprzez odstąpienie od ogłaszania w sposób zwyczajowo przyjęty. Stosowny komunikat o przystąpieniu do sporządzania planu został wywieszony na tablicach ogłoszeń w dniach 10 maja -19 czerwca 1999 r., i ogłoszony w piśmie Gminy Tarnowo Podgórne "Sąsiadka-Czytaj" w numerze zamkniętym w dniu 9 maja 1999 r., spełniającym kryteria prasy. Za niezasadny Sąd uznał również zarzut skargi dotyczący braku zawiadomienia, o przystąpieniu do sporządzania planu, komendanta właściwego oddziału Straży Granicznej z tego względu, że na terenie objętym planem nie można mówić o granicy państwa, pasie drogi granicznej oraz strefie nadgranicznej w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 12 października 1990 r. o ochronie granicy państwowej (Dz. U. Nr 78, poz. 461 ze zm.). Z treści art. 18 ust. 2 u.z.p. wynika wprost, że uzgadnia się projekt planu, stosownie do jego zakresu. Bezzasadny w ocenie Sądu jest też zarzut skargi dotyczący naruszenia terminu 21 dni (według skarżącej musi to być 21 dni "roboczych" urzędu) określonego w art. 18 ust. 2 pkt 6 u.z.p. Zgodnie z tym przepisem organ właściwy wykłada projekt planu i prognozę, o której mowa w przepisach o ochronie środowiska, do publicznego wglądu, na okres co najmniej 21 dni, a o wyłożeniu ogłasza, w sposób określony w pkt 1, co najmniej na 7 dni przed wyłożeniem. Z przytoczonych przepisów nie wynika jednoznacznie czy mają to być dni robocze czy kalendarzowe. Sąd w odniesieniu do twierdzeń pełnomocników organu dot. pełnomocnictwa udzielonego S. W. przez skarżącą wskazał, że pochodzi ono z roku 2001, zaś zaskarżona uchwała została podjęta w marcu 2000 r., zatem nie mogło obejmować procedury planistycznej dotyczącej tego planu. W konstatacji Sąd stwierdził, że w procedurze sporządzania zaskarżonego miejscowego planu doszło do naruszenia trybu jego sporządzania. Zgodnie z art. 27 ust. 1 u.z.p. naruszenie trybu postępowania powoduje nieważność uchwały rady gminy w całości lub części. Istotna różnica obszaru wskazana w uchwale intencyjnej oraz w zaskarżonej uchwale musi skutkować stwierdzeniem nieważności zaskarżonej uchwały – w całości. Powyższa ocena zwalnia go od odnoszenia się do merytorycznych zarzutów skargi. Mając to na uwadze Sąd na podstawie art. 147 § 1 p.p.s.a. stwierdził nieważność zaskarżonej uchwały w całości. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosła Rada Gminy Tarnowo Podgórne, zaskarżając go w całości, zarzucając mu na podstawie art.174 § 1 i 2 p.p.s.a. naruszenie: 1. przepisów prawa materialnego poprzez przyznanie powódce legitymacji do zaskarżenia uchwały, pomimo iż nie wskazała ona i nie wykazała interesu lub uprawnienia, które zostały naruszone zaskarżoną uchwałą oraz błędne przyjęcie, że skarżąca nie mogła wykorzystywać swojego gruntu mieszczącego się w granicach planu w inny sposób niż zostało to w uchwalonym planie przewidziane, 2. przepisów prawa procesowego poprzez przyznanie powódce legitymacji do zaskarżenia uchwały, pomimo iż nie wskazała ona i nie wykazała interesu lub uprawnienia, które zostały naruszone zaskarżoną uchwałą, co umożliwiło jej działanie w charakterze strony postępowania i dokonywania czynności w prowadzonym postępowaniu. Mając powyższe na uwadze organ wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i orzeczenie reformatoryjne w trybie art. 188 p.p.s.a. poprzez oddalenie skargi H. W. w całości, ewentualnie uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw. Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. Nie dopatrzywszy się w niniejszej sprawie żadnej z wyliczonych w art. 183 § 2 p.p.s.a. przesłanek nieważności postępowania sądowoadministracyjnego i będąc związany granicami skargi kasacyjnej, Naczelny Sąd Administracyjny przeszedł do rozpatrzenia zarzutów tej skargi. W myśl art. 174 P.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, albowiem według art. 183 § 1 P.p.s.a. rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod uwagę jedynie nieważność postępowania, której w rozpatrywanej sprawie nie dopatrzono się. Związanie podstawami skargi kasacyjnej wymaga prawidłowego ich określenia w samej skardze. W orzecznictwie i doktrynie przyjmuje się, że ze względu na to, że konstrukcja art. 174 p.p.s.a. umożliwia zaskarżenie wszelkich naruszeń prawa, jakich mógł się dopuścić sąd pierwszej instancji przy wydawaniu rozstrzygnięcia, granice skargi kasacyjnej wyznaczane są przez stronę skarżącą. Oznacza to konieczność powołania konkretnych przepisów prawa, którym - zdaniem skarżącego - uchybił sąd, określenia, jaką postać miało to naruszenie, uzasadnienia zarzutu ich naruszenia, a w razie zgłoszenia zarzutu naruszenia prawa procesowego - wykazania dodatkowo, że to wytknięte uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Braki w tym zakresie nie podlegają konwalidacji, czynią skargę kasacyjną nieskuteczną oraz uniemożliwiają dokonanie merytorycznej oceny wniesionego środka zaskarżenia przez sąd kasacyjny. Przytoczenie właściwych podstaw kasacyjnych, wskazanie zarzutów oraz ich uzasadnienie jest najistotniejszym elementem skargi kasacyjnej, gdyż Naczelny Sąd Administracyjny nie jest uprawniony do samodzielnego konkretyzowania, czy też uściślania zarzutów skargi kasacyjnej ani stawiania hipotez w zakresie przepisu stanowiącego podstawę skargi kasacyjnej. Naczelny Sąd Administracyjny może badać naruszenie jedynie tych przepisów (norm), które zostały wyraźnie wskazane przez stronę skarżącą. Złożona w niniejszej sprawie skarga kasacyjna nie odpowiada w pełni przedstawionym wymogom. Wprawdzie skarga kasacyjna czyni zadość wymaganym dla pisma w postępowaniu sądowym, zawiera bowiem oznaczenie zaskarżonego wyroku, wskazuje zakres zaskarżenia i żądany sposób rozstrzygnięcia sprawy, to jednak nie przytacza w sposób właściwy podstaw kasacyjnych. Autor skargi kasacyjnej pomimo stwierdzenia w niej, że zarzuty opiera na obu podstawach wymienionych w art. 174 p.p.s.a., to jednak w jej petitum ani też w jej uzasadnieniu nie wskazał żadnego przepisu prawa materialnego, jak również żadnego przepisu postępowania, które, jego zdaniem, zostały naruszone przez Sąd I instancji. Wobec tego stwierdzić należy, że wniesiona skarga kasacyjna z powodu wad w jej sformułowaniu uniemożliwia Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu ocenę jej zasadności, tym samym okazała się ona nieskuteczna. Mając na uwadze powyższe Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. skargę kasacyjną oddalił.