I OSK 3019/14

Dnia 4 grudnia 2014 roku Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Robert Sawuła po rozpoznaniu w dniu 4 grudnia 2014 roku na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej W. M. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 3 kwietnia 2014 r., sygn. akt I SA/Wa 454/14 o odrzuceniu skargi W. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia [...] grudnia 2013 r., nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania specjalnego zasiłku celowego postanawia: oddalić skargę kasacyjną. Zaskarżonym postanowieniem o sygn. akt I SA/Wa 454/14 z dnia 3 kwietnia 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny (dalej WSA) w Warszawie odrzucił skargę W. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego (dalej SKO) w Warszawie z dnia [...] grudnia 2013 r., nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania specjalnego zasiłku celowego. Postanowienie to zapadło w następującym stanie faktycznym i prawnym: SKO w Warszawie decyzją z dnia [...] grudnia 2013 r., nr [...] po rozpatrzeniu odwołania W. M. od decyzji Prezydenta m. st. Warszawy z dnia [...] października 2013 r., nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania specjalnego zasiłku celowego – utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. Z akt sprawy wynika, że decyzja SKO w Warszawie z dnia [...] grudnia 2013 r., nr [...] została skarżącemu skutecznie doręczona w dniu 17 grudnia 2013 r. (pismo Poczty Polskiej z dnia 25 marca 2014 r. wskazujące datę doręczenia W. M. zaskarżonej decyzji - k. 14). Termin do wniesienia skargi upłynął w dniu 16 stycznia 2014 r. Na powyższą decyzję skarżący W. M. wniósł w dniu 17 stycznia 2014 r. (data stempla pocztowego) skargę do WSA w Warszawie. Wskazując na powyższe sąd I instancji stwierdził, że skoro skarga W. M. została wniesiona w dniu 17 stycznia 2014 r., tj. 1 dzień po upływie ustawowego terminu do jej wniesienia, to na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., dalej Ppsa), skargę tę należało odrzucić. Skargą kasacyjną, działający przez pełnomocnik, W. M. zaskarżył w całości ww. postanowienie i wniósł o: 1. uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i przekazanie sprawy WSA w Warszawie do ponownego rozpoznania, 2. zasądzenie kosztów zastępstwa procesowego, w tym kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu, według norm przewidzianych prawem. Zaskarżonemu orzeczeniu zarzucił: 1. na podstawie art. 174 pkt 2 Ppsa naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 53 § 1 w zw. z art. 58 § 1 Ppsa poprzez nieuzasadnione przyjęcie przez WSA w Warszawie, że skarga na decyzję SKO w Warszawie z dnia [...] grudnia 2013 r. wniesiona została po terminie, podczas gdy zgromadzony w sprawie materiał dowodowy nie wskazuje w sposób jednoznaczny na uchybienie terminu; 2. na podstawie art. 174 pkt 1 Ppsa naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 45 ust. 1 Konstytucji RP poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i w konsekwencji zamknięcie skarżącemu drogi do rozpatrzenia jego sprawy przez sąd. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniesiono, że sąd I instancji w uzasadnieniu przedmiotowego postanowienia nie wskazał, dlaczego dał wiarę informacji zawartej w piśmie Poczty Polskiej z dnia 25 marca 2014 r., w którym kierownik zmiany – p. M. B. w sposób lakoniczny stwierdziła, że decyzja SKO w Warszawie z dnia [...] grudnia 2013 r. doręczona została skarżącemu w dniu 17 grudnia 2013 r., a data 18 grudnia 2013 r. na zwrotnym potwierdzeniu odbioru umieszczona została przez skarżącego przez pomyłkę. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw. Stosownie do postanowień art. 183 § 1 Ppsa Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej z urzędu biorąc pod uwagę tylko nieważność postępowania. W rozpoznawanej sprawie nie zachodzi żadna z przesłanek nieważności postępowania, wymienionych w art. 183 § 2 ustawy procesowej tym samym sprawa ta mogła być rozpoznana przez Naczelny Sąd Administracyjny wyłącznie w granicach zakreślonych w skardze kasacyjnej. Istota skargi kasacyjnej w niniejszej sprawie sprowadza się do zakwestionowania ustalonej przez sąd I instancji daty doręczenia skarżącemu zaskarżonej decyzji SKO w Warszawie z dnia [...] grudnia 2013 r. Z datownika zwrotnego poświadczenie odbioru dotyczącego doręczenia zaskarżonej decyzji przez skarżącego (przesyłka polecona nr [...]) wynika, że została ona doręczona skarżącemu w dniu 17 grudnia 2013 r. Na dokumencie tym widnieje jednak również wpisana odręcznie przez skarżącego data 18 stycznia 2013 r. Sąd I instancji, wobec rozbieżności pomiędzy datą odebrania ww. decyzji zwrócił się o wyjaśnienie do Poczty Polskiej S.A. co do prawidłowej daty doręczenia decyzji. Wobec wyjaśnień Poczty Polskiej, która w piśmie z dnia 25 marca 2014 r., poinformowała że przesyłkę poleconą o ww. numerze, zawierającą zaskarżoną decyzję wydano adresatowi w dniu 17 grudnia 2013 r., wskazując jednocześnie, że data 18 grudnia 2013 r. wpisana odręcznie została umieszczona przez W. M. przez pomyłkę, stąd właśnie datę 17 grudnia 2013 r. należało uznać za datę doręczenia decyzji. W świetle powołanych wyżej okoliczności, w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego prawidłowo ustalono, że zaskarżona decyzja została doręczona w dniu 17 grudnia 2013 r., a tym samym określony w art. 53 § 1 Ppsa, 30-dniowy termin do wniesienia skargi upłynął w dniu 16 stycznia 2014 r. Dodatkowo należy wskazać, że właściwym sposobem podważenia skuteczności doręczenia (czy też wyjaśnienia jego okoliczności) powinno być postępowanie reklamacyjne przeprowadzone w urzędzie pocztowym. Stosownie bowiem do treści art. 92 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. Prawo pocztowe (Dz. U. z 2012 r., poz. 1529), w przypadku niewykonania lub nienależytego wykonania usługi pocztowej, gdy przesyłka zostanie doręczona adresatowi, prawo wniesienia reklamacji przysługuje adresatowi. Takiego postępowania skarżący nie przeprowadził. Dlatego też, stosownie do art. 58 § 1 pkt 2 Ppsa skarga jako spóźniona podlegała odrzuceniu. Z tych też przyczyn wskazane w skardze kasacyjnej zarzuty należało uznać za bezzasadne. Wskazując na powyższe Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 Ppsa, orzekł jak w sentencji. Naczelny Sąd Administracyjny nie orzekł o zwrocie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu, albowiem wynagrodzenie za pomoc prawną udzieloną w ramach prawa pomocy przyznawane jest przez wojewódzkie sądy administracyjne w postępowaniu określonym w przepisach art. 258-261 Ppsa.