V SA/Wa 2799/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Barbara Mleczko – Jabłońska, Sędzia WSA - Irena Jakubiec – Kudiura (spr.), Sędzia WSA - Krystyna Madalińska - Urbaniak, Protokolant: specjalista - Marcin Wacławek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 kwietnia 2014 r. sprawy ze skargi S. P. na postanowienie Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] października 2013 r. nr [...] w przedmiocie uznania zarzutów zgłoszonych w postępowaniu egzekucyjnym za nieuzasadnione; oddala skargę. Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] października 2013 r. Główny Inspektor Transportu Drogowego utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie własne z dnia [...] sierpnia 2013 r. o uznaniu zarzutów zobowiązanego S. P. za nieuzasadnione. Zaskarżone postanowienie zapadło w następującym stanie faktycznym: W dniu 6 września 2010 r. S. P. złożył wniosek o udzielenie licencji na wykonywanie międzynarodowego zarobkowego przewozu drogowego rzeczy na okres 5 lat, który wpłynął do organu tego samego dnia. Wniosek zawierał podpis S. P. oraz zastrzeżenie "odbiór osobisty" (licencji). Do wniosku dołączone zostały dokumenty w tym m.in. zapytanie dotyczące karalności wraz z oświadczeniem strony z dnia 6 września 2010 r., wykaz taboru, zaświadczenie o prawdziwości danych, Kserokopia Certyfikatu Kompetencji Zawodowych. W dniu 15 września 2010 r. organ sporządził pismo (w formie wydruku) zawierające potwierdzenie przyjęcia wniosku wraz z wezwaniem do usunięcia w terminie 7 dni braków w postaci dokumentów potwierdzających sytuację finansową strony na kwotę 9000 euro oraz określił wysokość opłaty na 4440 zł (dopisek odręczny). W aktach znajduje się koperta dotycząca przesyłki poleconej skierowanej do strony z dnia 16 września 2010 r., dwukrotnie awizowanej w dniach 21 września 2010 r. i 5 października 2010 r. Następnie do pisma (wniosku) noszącego datę wpływu 23 września 2010 r. dołączono umowę ubezpieczeniową zawartą 17 września 2010 r. między stroną i towarzystwem ubezpieczeniowym [...] na kwotę 40330zł. W dniu [...] września 2010 r. Minister Infrastruktury wydał S. P. prowadzącemu firmę PHU "[...]" w [...] licencję nr [...] na wykonywanie międzynarodowego zarobkowego przewozu drogowego rzeczy wraz z wypisami - na okres 5 lat Pismem z dnia 12 kwietnia 2013 r. Główny Inspektorat Transportu Drogowego wezwał S. P. do dokonania opłaty za wydaną licencję w kwocie 4440 zł. W odpowiedzi pismem z dnia 22 kwietnia 2013 r. S. P. poinformował organ, że nie występował o wydanie licencji i wniósł o przesłanie mu kserokopii dokumentów, w oparciu o które ją wydano. W związku z wnioskiem strony organ pismem z dnia 7 maja 2013 r. poinformował ją o wysłaniu kserokopii wniosku oraz o tym, że we wniosku znajduje się informacja o osobistym odbiorze licencji. Pismem z dnia 17 maja 2013 r. S. P. poinformował organ, że na wniosku widnieje nie jego podpis w związku z czym oświadczył, że wniosku nie składał i nie składa. Organ wystosował do S. P. upomnienie z dnia [...] czerwca 2013 r. nr [...] wzywając stronę do wpłaty kwoty 4440 zł stanowiącej opłatę za udzieloną Licencję oraz 8, 80 zł z tytułu kosztów upomnienia w terminie 7 dni pod rygorem wszczęcia postępowania egzekucyjnego, które doręczone zostało w dniu 13 czerwca 2013 r. Wobec braku wpłaty żądanych upomnieniem kwot Główny Inspektor Transportu Drogowego wystawił i złożył do organu egzekucyjnego – Naczelnika Urzędu Skarbowego w [...] Tytuł Wykonawczy [...] z dnia [...] lipca 2013 r. wskazując jako podstawę prawną należności decyzję nr [...] z dnia [...]września 2010 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego dokonał zajęcia wierzytelności z rachunku bankowego S. P. w Banku [...] w [...], które jak wynika z pisma Banku okazało się nieskuteczne ponieważ strona nie posiada konta. Zawiadomienie o dokonanym zajęciu zostało doręczone dorosłemu domownikowi strony w dniu 26 lipca 2013 r. W związku z doręczeniem stronie zawiadomienia o zajęciu wraz z tytułem wykonawczym jego pełnomocnik złożył zarzuty oparte na art. 33 pkt 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji . W zarzutach wniósł o uchylenie Tytułu Wykonawczego z dnia [...] lipca 2013 r. nr [...], uchylenie dokonanych zajęć i umorzenie postępowania egzekucyjnego wskazując, że obowiązek nie istnieje. W uzasadnieniu zarzutów pełnomocnik strony wskazał, że zgodnie z art. 8 § 1 ustawy o Transporcie Drogowym z dnia 6 września 2001 r. "Licencji udziela się na pisemny wniosek przedsiębiorcy", co oznacza, że z wnioskiem mógł wystąpić tylko zobowiązany. S. P. nie wystąpił z takim wnioskiem, nie ma na nim jego podpisu, nie upoważnił również nikogo do wystąpienia w swoim imieniu. W tym stanie rzeczy brak jest podstawy faktycznej i prawnej do obciążenia strony opłatą za wydaną licencję. Powoduje to brak istnienia obowiązku po stronie wnioskodawcy. Postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2013 r. Główny Inspektor Transportu Drogowego uznał zgłoszone zarzuty za nieuzasadnione. Organ wskazał, że udzielił stronie licencji dotyczącej międzynarodowego zarobkowego przewozu rzeczy na wniosek z dnia 6 września 2010 r. na okres od dnia 29 września 2010 r. do 28 września 2015 r. Wskazał ponadto, że w aktach sprawy znajduje się stałe upoważnienie do działania w sprawie udzielone przez stronę B. R.. Licencja wspólnotowa jest wydawana przedsiębiorcy spełniającemu określone warunki, w drodze decyzji wydawanej przez Głównego Inspektora Transportu Drogowego. Zgodnie z art. 41 ust. 1-3 ustawy z 6 września 2001 r. o Transporcie Drogowym (Dz. U. z 2012 r. poz. 1265 z późn. zm) pobiera się opłaty, dotyczy to udzielenia licencji, zmiany licencji, przedłużenia ważności licencji, wydania wypisu z licencji, wydania wtórnika licencji, przeniesienia uprawnień wynikających z licencji oraz wyrażenia zgody na wykonywanie uprawnień wynikających z licencji. Wobec faktu, że strona mimo wezwania nie uiściła opłaty należnej na podstawie w.w. art. 41 w zw. z § 3.2, § 4, § 5.1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 4 grudnia 2007 r. w sprawie wysokości opłat za czynności administracyjne związane z wykonywaniem przewozu drogowego, za egzaminowanie, wydanie certyfikatu kompetencji zawodowych (Dz.U. z 2007 r. nr 235, poz. 1726 ze zm.) konieczne stało się jej wyegzekwowanie za wydaną w dniu [...] września 2010 r. decyzję w postaci Licencji nr [...]. Od postanowienia tego skarżący złożył zażalenie do Głównego Inspektora Transportu Drogowego. W zażaleniu wskazał, że mimo, iż organ odwołał się do upoważnienia udzielonego w 2005 r. B. R., nie udzielił jej żadnego upoważnienia do działania w jego imieniu, tym bardziej upoważnienia stałego. Sam z wnioskiem nie występował zatem jeśli doszło do udzielenia licencji to na wniosek nieupoważnionej osoby trzeciej, która dopuściła się czynu zabronionego. Powoduje to bezzasadność obciążenia go obowiązkiem uiszczenia opłaty, co czyni zarzut nieistnienia obowiązku zasadnym. Postanowieniem z dnia [...] października 2013 r. nr [...] Główny Inspektor Transportu Drogowego utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. Ponownie ustalił stan faktyczny sprawy i wyjaśnił, że wniosek z dnia 6 października 2010 r. złożyła sama strona, również dokumenty dołączone do wniosku zawierają podpisy strony, w związku z czym zarzut nieistnienia obowiązku nie jest trafny. Jeśli chodzi natomiast o pełnomocnictwo udzielone B. R. organ wskazał, że znajduje się ono w aktach sprawy, jednakże osoba ta nie podpisała się na żadnym wniosku o udzielenie licencji, zatem zarzut złożenia wniosku przez osobę nieuprawnioną jest bezzasadny. Od postanowienia tego pełnomocnik strony złożył skargę. W skardze wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia, umorzenie postępowania egzekucyjnego i zasądzenie kosztów postępowania. Postanowieniu zarzucił naruszenie: - art. 7a ustawy z dnia 6 września 2001 r. o Transporcie Drogowym poprzez przyjęcie, że skarżący złożył wniosek o udzielenie licencji, wydanie decyzji mimo istnienia braków formalnych wniosku, - art. 64 § 2 k.p.a. poprzez zaniechanie wezwania do usunięcia braków wniosku i wydanie licencji pomimo istnienia braków wniosku, - art.7 k.p.a. poprzez niepodjęcie wszelkich niezbędnych czynności zmierzających do wszechstronnego wyjaśnienia sprawy. W uzasadnieniu skarżący wskazał, że organ uznaje iż obowiązek opłaty licencji powstaje z chwilą jej wydania (decyzji). Tymczasem w świetle okoliczności sprawy nie jest istotna chwila powstania tego obowiązku ponieważ do jego powstania w ogóle nie doszło. Skarżący nie składał bowiem wniosku co wielokrotnie podkreślał. Jednakże nawet gdyby przyjąć, że wniosek złożył i go podpisał to znaczenie w sprawie będzie miała treść art. 7a § 1 ustawy z 6 września 2001 r., który stanowi, m.in. że do wniosku dołącza się dowód uiszczenia opłaty za wydanie zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego i wypisów z tego zezwolenia, co dowodzi, że organ bez uprzedniego wezwania strony w trybie art. 64 § 2 k.p.a. do uzupełnienie braku, nie miał podstaw do wydania decyzji a co za tym idzie do obciążenia jej opłatą już po jej wydaniu. Organ rozpoznając rzekomo złożony przez stronę wniosek nie dopatrzył się wspomnianych uchybień i rozpoznając sprawę naruszył treść art. 7 k.p.a. W odpowiedzi na skargę organ odniósł się do jej zarzutów i podtrzymał swoje stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Skarga nie jest zasadna a zawarte w niej zarzuty nie są trafne. Nie ulega wątpliwości, ze w aktach sprawy znajduje się wniosek z dnia 6 września 2010 r., pod którym znajduje się podpis "S. P.". Podpisy takie znajdują się również na dokumentach stanowiących załączniki wniosku. Pozwalało to organowi na uznanie, że wniosek złożyła osoba, której podpis figurował na wniosku, tym bardziej, że wniosek został na późniejszym etapie postępowania uzupełniony o brakujący dokument dotyczący zabezpieczenia (sytuacji finansowej strony) w postaci umowy ubezpieczenia z dnia [...] września 2010 r. Okoliczność, że organ w postanowieniu wspomniał o pełnomocnictwie udzielonym B. R. nie ma znaczenia dla prawidłowości uznania, że wniosek złożyła sama strona, ponieważ informacja o wspomnianym pełnomocnictwie została podana jako element stanu faktycznego, a nie jako dowód dotyczący okoliczności złożenia wniosku. Nawiasem mówiąc skoro w aktach takie pełnomocnictwo się znajduje (upoważniało ono m.in. do odbioru licencji) niezrozumiałe jest twierdzenie strony, że nigdy takiego pełnomocnictwa nie udzielała – jakkolwiek jest to fakt nie mający znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy. Zgodnie z § 40 pkt 1 ustawy z 6 września 2001 r. o Transporcie Drogowym (Dz.U. z 2012 r. poz. 1265 z późn. zm.) przedsiębiorca podejmujący i wykonujący transport drogowy jest obowiązany do ponoszenia opłat za czynności administracyjne określone w ustawie. Zgodnie z treścią art. 41 ust.1 pkt 1 ustawy pobiera się opłaty za czynności administracyjne z tytułu udzielenia licencji, zmiany licencji, przedłużenia ważności licencji, wydania wypisu z licencji, wydania wtórnika licencji, przeniesienia uprawnień wynikających z licencji oraz wyrażenia zgody na wykonywanie uprawnień wynikających z licencji. Wysokość opłat została określona treścią § 3.2, § 4, § 5.1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 4 grudnia 2007 r. w sprawie wysokości opłat za czynności administracyjne związane z wykonywaniem przewozu drogowego, za egzaminowanie, wydanie certyfikatu kompetencji zawodowych (Dz.U. z 2007 r. nr 235, poz. 1726 ze zm.), które to rozporządzenie obowiązywało w dacie wydania spornej licencji. Zgodnie z § 26 rozporządzenia opłaty, o których mowa w § 2 -25 rozporządzenia wnoszone są przed odbiorem odpowiednich decyzji i dokumentów, a zatem wydanie decyzji czy dokumentu nie było uzależnione od uprzedniego uiszczenia opłaty, tylko wniesienie opłaty było konieczne przed odbiorem decyzji czy dokumentu przez stronę. Wskazywany w skardze art. 7a ustawy, który w ustępie 3 pkt 5 stanowi, że do wniosku o udzielenie zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego dołącza się m.in. dowód uiszczenia opłaty za wydanie zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego i wypisów z tego zezwolenia, został dodany do ustawy przez art. 6 ust.1 ustawy z dnia 5 kwietnia 2013 r. zmieniającej ustawę o Transporcie Drogowym z dniem 15 sierpnia 2013 r. (Dz .U. z 2013 r. poz. 567). Treść tego przepisu nie mogła mieć zatem zastosowania do wydania decyzji w dniu 28 września 2010 r. oraz do warunków jej wydania. Nie można więc uznać, że doszło do naruszenia treści tego przepisu ustawy jak również treści art. 7 i 64 § 2 k.p.a. stanowiącego o uzupełnieniu braków wniosku, ponieważ w dacie złożenia wniosku z 6 września 2010 r. brak jego opłaty, nie mógł w tym czasie stanowić braku wniosku. Skoro więc w czasie wydania licencji jej odbiór był uzależniony od jej opłacenia, to mimo obowiązywania art. 7a ust.3 pkt 5 ustawy z 6 września 2001 r. w dacie wydania postanowień zasadne stało się uznanie, że nie mogło ono mieć znaczenia dla faktu żądania opłaty a następnie wszczęcia i prowadzenia postępowania egzekucyjnego. Postępowanie egzekucyjne dotyczy istniejącego obowiązku w związku z czym zaskarżone postanowienie jest prawidłowe. Mając powyższe okoliczności na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny oddalił skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a.