VI SA/Wa 2361/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Magdalena Maliszewska Sędziowie Sędzia NSA Zdzisław Romanowski Sędzia WSA Elżbieta Olechniewicz (spr.) Protokolant ref. staż. Agata Próchniewska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 kwietnia 2014 r. sprawy ze skargi L. z siedzibą w P., Francja na decyzję Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej z dnia [...] czerwca 2013 r. nr [...] w przedmiocie wygaśnięcia ochrony znaku towarowego oddala skargę Decyzją z dnia [...] czerwca 2013 r. Urząd Patentowy RP ("UP") po rozpoznaniu wniosku N. W. o stwierdzenie wygaśnięcia prawa ochronnego na międzynarodowy znak graficzny o nr [...] udzielonego na rzecz L. z siedzibą w P., F. ("Skarżący", "Uprawniony"), na podstawie art. 169 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 czerwca 2000 r. Prawo własności przemysłowej (tekst jedn. Dz. U. z 2003 r., Nr 119, poz. 1117 ze zm., dalej "p.w.p."), art. 169 ust. 2 oraz art. 169 ust. 6 w związku z art. 15215 p.w.p., stwierdził wygaśnięcie z dniem [...] czerwca 2004 r. na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej ochrony międzynarodowego znaku towarowego graficznego o numerze [...]. Przedmiotowa decyzja zapadła w następującym stanie faktycznym i prawnym. N. W. (dalej: "Wnioskodawca") w dniu [...] września 2012 r. wystąpił do Urzędu Patentowego RP, działającego w trybie postępowania spornego, o stwierdzenie wygaśnięcia na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej ochrony międzynarodowego znaku towarowego graficznego o numerze [...]udzielonego na rzecz uprawnionego. Powyższy znak towarowy przeznaczony został do oznaczania towarów zawartych w klasach 16, 18 i 25 Międzynarodowej Klasyfikacji Towarów i Usług. Jako podstawę prawną swego żądania wnioskodawca wskazał art. 169 p.w.p. Zdaniem wnioskodawcy sporny znak towarowy nie był używany na terytorium Polski. Ponadto pięcioletni termin o jakim mowa w art. 169 p.w.p. upłynął w dniu [...] czerwca 2004 r. Wnioskodawca zaznaczył, iż w tym czasie towary oznaczane tym znakiem nie były reklamowane, oferowane ani wprowadzane do obrotu w Polsce. Do dnia złożenia wniosku o stwierdzenie wygaśnięcia ochrony znaku towarowego graficznego uprawniony w ogóle nie oferował swoich towarów na rynku polskim, ponieważ nie miał w Polsce ani stacjonarnego butiku, ani też sklepu internetowego. W uzasadnieniu swego interesu prawnego podniósł, że toczy się przeciwko niemu postępowanie karne w związku z naruszeniami prawa do przedmiotowego znaku towarowego. Uprawniony do spornego znaku towarowego nie zajął stanowiska w sprawie. Na rozprawie administracyjnej w dniu [...] czerwca 2013 r. wnioskodawca podtrzymał stanowisko w sprawie wnosząc o stwierdzenie wygaśnięcia ochrony znaku towarowego (graficznego) z dniem [...] czerwca 2004 r. W zaskarżonej decyzji Urząd Patentowy RP wskazał, że nieużywanie znaku towarowego może skutkować w określonych sytuacjach stwierdzeniem wygaśnięcia prawa ochronnego. Instytucja ta została unormowana w art. 169 p.w.p. Ustalając, czy wnioskodawca posiadał interes prawny występując z wnioskiem o stwierdzenie wygaśnięcia prawa ochronnego na znak graficzny o nr [...] wskazał, że wnioskodawca prowadzi działalność związaną z wprowadzaniem do obrotu m.in. artykułów galanteryjnych. Wobec wnioskodawcy toczy się postępowanie karne przed Sądem Rejonowym w P. W akcie oskarżenia zarzucono wnioskodawcy wykorzystywanie oznaczenia tożsamego ze spornym znakiem towarowym chronionym na rzecz Skarżącego, przez wprowadzanie do obrotu podrobionych wyrobów galanteryjnych i działanie na szkodę właściciela praw do znaku. Urząd Patentowy uznał, że wnioskodawca ma interes prawny w domaganiu się stwierdzenia wygaśnięcia prawa ochronnego na sporny znak towarowy, który warunkuje wszczęcie postępowania w trybie spornym i występowanie w przedmiotowej sprawie w charakterze strony. Wskazał, iż interes ten wynikał z treści art. 20 i art. 22 Konstytucji RP oraz art. 6 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej z dnia 2 lipca 2004 r. (Dz. U. z 2004 r., Nr 173 poz. 1807 ze zm.). Organ wskazywał przy tym, że zgodnie z art. 169 ust. 1 pkt 1 p.w.p. prawo ochronne wygasa na skutek nieużywania zarejestrowanego znaku towarowego w sposób rzeczywisty dla towarów objętych prawem ochronnym w ciągu nieprzerwanego okresu pięciu lat, po dniu wydania decyzji o udzieleniu prawa ochronnego, chyba że istnieją ważne powody jego nieużywania. Ponadto, zgodnie z art. 169 ust. 6 p.w.p. w przypadku wszczęcia postępowania w sprawie o wygaśniecie prawa ochronnego obowiązek wykazania używania znaku towarowego lub istnienia ważnych powodów usprawiedliwiających nieużywanie znaku spoczywa na uprawnionym z tytułu prawa ochronnego. W sprawie termin pięcioletni biegł od ogłoszenia w Wiadomościach Urzędu Patentowego Nr 6 z dnia [...] czerwca 1999 r. informacji o uznaniu jego ochrony. Najwcześniejszą datą wygaśnięcia ochrony spornego znaku towarowego jest data [...] czerwca 2004 r. W dniu tym upłynęło bowiem pięć lat od daty ogłoszenia powyższej informacji. Urząd Patentowy RP ustalił, że uprawniony nie przedstawił żadnych dowodów na okoliczność rzeczywistego używania znaku graficznego o nr [...] w sposób rzeczywisty i poważny na terytorium RP. Uprawniony nie wykazał również, aby istniały ważne powody nieużywania ww. znaku. W związku z powyższym organ przyjął, że w tej konkretnej sytuacji uzasadnione jest stwierdzenie wygaśnięcia prawa ochronnego na znak graficzny [...] z dniem [...] czerwca 2004 r., co jest zgodne z art. 169 ust. 1 pkt 1 p.w.p., jak również spełnia żądanie wnioskodawcy. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na opisaną decyzję wniósł Skarżący. Zarzuty skargi obejmowały: 1) rażące naruszenie art. 255¹ ust. 1 p.w.p. wskutek wszczęcia sprawy i wydania decyzji bez skutecznego wniesienia przez wnioskodawcę pisemnego wniosku o stwierdzenie wygaśnięcia ochrony międzynarodowego znaku towarowego graficznego [...] na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej; 2) rażące naruszenie art. 255¹ ust. 6 p.w.p. wskutek braku umorzenia postępowania w sprawie o stwierdzenie wygaśnięcia ochrony międzynarodowego znaku towarowego graficznego [...] na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej ze względu na nieusunięcie przez wnioskodawcę w zakreślonym przez organ terminie braków formalnych wniosku złożonego [...] września 2012 r.; 3) naruszenie art. 169 ust. 2 p.w.p. wskutek błędnego jego zastosowania w stanie faktycznym sprawy i uznanie, że wnioskodawca posiada interes prawny w żądaniu stwierdzenia wygaśnięcia na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej ochrony międzynarodowego znaku towarowego graficznego [...]; 4) naruszenie art. 7 i art. 77 K.p.a. wskutek braku wyjaśnienia istotnych okoliczności, które miały wpływ na wynik sprawy, a w rezultacie niedokonania ustaleń pozwalających stwierdzić, czy po stronie wnioskodawcy występuje interes prawny w żądaniu objętym wnioskiem. W obszernym uzasadnieniu Skarżący rozbudował przytoczone zarzuty. Wniósł o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji, jako wydanej z naruszeniem prawa oraz alternatywnie o jej uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Urząd Patentowy RP w odpowiedzi na skargę wnosił o jej oddalenie podtrzymując stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Skarżąca w piśmie procesowym z [...] kwietnia 2014 r., stanowiącym załącznik do protokołu rozprawy, podtrzymała zarzuty co do wadliwości zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, chodzi tutaj o kontrolę aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywaną pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słuszności. Rozpoznając sprawę w świetle powołanych wyżej kryteriów należy uznać, iż skarga jest niezasadna. Zgodnie z art. 169 ust. 1 pkt 1 p.w.p. prawo ochronne na znak towarowy wygasa na skutek nieużywania zarejestrowanego znaku towarowego w sposób rzeczywisty dla towarów objętych prawem ochronnym w ciągu nieprzerwanego okresu pięciu lat, po dniu wydania decyzji o udzieleniu prawa ochronnego, chyba że istnieją ważne powody jego nieużywania. Zgodnie natomiast z art. 169 ust. 2 p.w.p. Urząd Patentowy wydaje decyzję stwierdzającą wygaśnięcie prawa ochronnego na znak towarowy w przypadkach, o których mowa w ust. 1, na wniosek każdej osoby, która ma w tym interes prawny. Ponadto zgodnie z art. 255¹ ust. 1 p.w.p. postępowanie sporne w sprawach, o których mowa w art. 255 ust. 1 pkt 1-8 (a więc również w niniejszej sprawie), wszczyna się na pisemny wniosek. Natomiast zgodnie z ustępem 6 tego artykułu, jeżeli wniosek nie spełnia wymogów formalnych, Urząd Patentowy wzywa wnioskodawcę do usunięcia usterek lub braków w terminie 30 dni pod rygorem umorzenia postępowania. Skarżąca zarzuciła rażące naruszenie przez UP art. 255¹ ust. 1 p.w.p. wskutek wszczęcia sprawy i wydania decyzji bez skutecznego wniesienia przez wnioskodawcę pisemnego wniosku o stwierdzenie wygaśnięcia ochrony międzynarodowego znaku towarowego graficznego [...] oraz rażące naruszenie art. 255¹ ust. 6 p.w.p. wskutek braku umorzenia postępowania w sprawie o stwierdzenie wygaśnięcia ochrony tego znaku ze względu na nieusunięcie przez wnioskodawcę w zakreślonym przez organ terminie braków formalnych wniosku złożonego [...] września 2012 r. Oceniając te zarzuty Skarżącej Sąd stwierdził, że są one niezasadne. Skarżąca upatruje naruszenia wskazanych przepisów w tym, że organ patentowy nie uznał bezskuteczności wniosku o wygaśnięcie ochrony przedmiotowego znaku, w którym jako Wnioskodawca został wskazany Pan N. W., a wniosek został podpisany przez działającego w jego imieniu rzecznika patentowego, przy czym do wniosku nie dołączono pełnomocnictwa. Zdaniem Skarżącej, istotną okolicznością jest, iż pełnomocnictwo pochodzi z daty późniejszej niż wniosek wszczynający przedmiotowe postępowanie. W związku z tym oraz w związku z brzmieniem art. 255¹ ust. 1 i 6 p.w.p., zdaniem Skarżącej, wniosek został złożony przez osobę, która nie legitymowała się prawem do reprezentowania Wnioskodawcy, skutkiem czego złożenie wniosku jak i pozostałe czynności pełnomocnika dokonane przed dniem [...] października 2012r., tj. datą pełnomocnictwa, powinny być uznane przez UP za nieważne. Sąd nie podziela tej argumentacji i stanowiska Skarżącej. Przypomnieć należy, iż UP pismem z dnia [...] września 2012r. wezwał pełnomocnika Wnioskodawcy do usunięcia braków formalnych, w tym nadesłania dokumentu pełnomocnictwa, czym wypełnił obowiązek wynikający z art. art. 255¹ ust. 6 p.w.p. W wyniku tego wezwania pełnomocnik nadesłał pełnomocnictwo w stosownym terminie, a więc wykonał wezwanie organu. W związku z tym należało uznać, że UP prawidłowo zastosował procedurę przewidzianą w tym przepisie i nie dopuścił się jego naruszenia. Kolejną kwestią wymagającą oceny jest czy pełnomocnictwo nadesłane przez rzecznika patentowego na skutek wezwania organu, a opatrzone datą późniejszą niż data wniosku, dyskwalifikowało ten wniosek. Zdaniem Sądu dostarczenie przez pełnomocnika Wnioskodawcy pełnomocnictwa z datą późniejszą niż data wniosku nie unieważniło wniosku i nie uczyniło nieważnym postępowania przeprowadzonego przez UP, zakończonego zaskarżoną decyzją. Sąd podziela w tym zakresie stanowisko UP i za organem wskazuje na istniejące w tym zakresie orzecznictwo sądów administracyjnych, w tym na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 8 lutego 2012r. o sygn. akt I FSK 1839/11 (dostępny na: https://orzeczenia.nsa.gov.pl), w którym Sąd ten stwierdził, że: "dla konstrukcji prawnej przepisów służących usuwaniu braków formalnych pism procesowych i skutków wskazanych w art. 49 par. 3 P.p.s.a. nie ma znaczenia, że uzupełniając brak formalny skargi, polegający na niedołączeniu pełnomocnictwa, zostanie złożone pełnomocnictwo z późniejszą datą niż skarga, bowiem widniejąca na pełnomocnictwie data wskazuje jedynie dzień podpisania dokumentu pełnomocnictwa, a nie moment jego faktycznego udzielenia." Przywołany wyrok NSA dotyczy wprawdzie art. 49 P.p.s.a., ale konstrukcja tego przepisu jest tożsama z art. 255¹ ust. 6 p.w.p., w szczególności w zakresie skutków procesowych. W związku z tym Sąd rozpoznający niniejszą sprawę, podzielając pogląd zawarty w przywołanym wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego, stwierdza, że data wskazana na pełnomocnictwie dla rzecznika patentowego wskazywała jedynie dzień sporządzenia tego dokumentu, a nie moment jego faktycznego udzielenia. Wobec tego brak było podstaw do umorzenia postępowania przez UP na podstawie art. 255¹ ust. 6 p.w.p. W związku z tym działanie tego organu polegające na prowadzeniu postępowania z przedmiotowego wniosku i zakończenie go zaskarżoną decyzją nie naruszyło art. 255¹ ust. 6 p.w.p. czy też art. 255¹ ust. 6 p.w.p. w żadnym stopniu, a tym bardziej w stopniu rażącym, uzasadniającym stwierdzenie nieważności tej decyzji. Kolejny zarzut zgłoszony już na etapie postępowania sądowego dotyczy zakresu udzielonego przez Wnioskodawcę pełnomocnictwa. Zdaniem Skarżącej pełnomocnictwo to nie obejmowało przedmiotowej sprawy tj. złożenia wniosku o wygaśnięcie ochrony znaku towarowego, gdyż przedłożone pełnomocnictwo ma charakter ogólny i nie zawarto w nim jakichkolwiek zapisów, które mogłyby wskazywać, że odnosi się do postępowania w sprawie stwierdzenia wygaszenia prawa ochronnego na znak towarowy [...], nie wskazano sygnatury akt postępowania, nie wymieniono stron postępowania. Zdaniem Skarżącej analiza zakresu umocowania nie pozostawia jakichkolwiek wątpliwości, że nie obejmuje on czynności niezbędnych do inicjowania czy prowadzenia postępowań mających na celu wygaszanie praw wyłącznych osób trzecich. Również ten zarzut należało uznać za chybiony. Z treści dokumentu pełnomocnictwa z dnia [...] października 2013r. wynika, że dotyczy ono "spraw dotyczących prawa własności przemysłowej, prawa autorskiego, zwalczania nieuczciwej konkurencji oraz do wykonywania wszelkich prawem przepisanych czynności niezbędnych do uzyskania i utrzymania w mocy żądanej ochrony i/lub zrzeczenia się jej oraz do uiszczania i przyjmowania należności". Z tego zapisu wyraźnie wynika, że pełnomocnik został ustanowiony do działania we wszystkich sprawach dotyczących prawa własności przemysłowej. Przedmiotowe postępowanie niewątpliwie należy do spraw tego rodzaju, gdyż jest regulowane w przepisach ustawy p.w.p. Brak jest równocześnie przepisu nakazującego legitymowanie się w tego rodzaju sprawach pełnomocnictwem szczególnym, wyraźnie wymieniającym umocowanie do prowadzenia spraw w tym trybie. Ponadto Sąd zauważa, że już samo pełnomocnictwo do działania w sprawach dotyczących prawa własności przemysłowej jest pełnomocnictwem szczególnym. Przechodząc do oceny kolejnego zarzutu skargi należy stwierdzić, że z analizy czynności UP w trakcie przedmiotowego postępowania i decyzji kończącej to postępowanie, wynika, iż organ prawidłowo ustalił, że Wnioskodawca posiadał interes prawny w złożeniu wniosku o stwierdzenie wygaśnięcia ochrony międzynarodowego znaku towarowego graficznego [...]. Wskazać należy, że postępowanie sporne jakim jest postępowanie o stwierdzenie wygaśnięcia prawa ochronnego na znak towarowy w przypadkach określonych w art. 169 p.w.p. ustawy, jest postępowaniem wszczynanym na wniosek strony. W sprawach z zakresu prawa własności przemysłowej, dotyczących znaków towarowych, normę prawną dla ustalenia istnienia interesu prawnego należy wyprowadzać z prawnomaterialnej regulacji problematyki znaków towarowych, jednakże z uwzględnieniem roli, jaką prawa ochronne na znaki towarowe spełniają dla funkcjonowania rynku, tj. ich funkcji w obrocie, która polega w szczególności na odróżnieniu towarów jednego przedsiębiorstwa od towarów innego przedsiębiorstwa (art. 120 ust. 1 p.w.p.) oraz z uwzględnieniem celu ustanowienia ochrony, którym jest nabycie prawa wyłącznego używania znaku towarowego (art. 153 ust. 1 p.w.p.). Prawo własności przemysłowej nie posługuję się własną definicją interesu prawnego, dlatego w postępowaniu spornym dotyczącym stwierdzenia wygaśnięcia prawa ochronnego znajduje zastosowanie art. 28 K.p.a., według którego stroną jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. Przyjmuje się, że źródłem interesu prawnego w sprawach z zakresu własności przemysłowej mogą być nawet najbardziej ogólne normy prawa kreujące prawo do prowadzenia działalności gospodarczej, tj. art. 20 i art. 22 Konstytucji RP. Normy gwarantujące swobodne prowadzenie działalności gospodarczej mogą być źródłem interesu prawnego, tylko wtedy gdy cudzy znak towarowy przeszkadza wnioskodawcy w prowadzeniu działalności gospodarczej. W związku z tym, iż wobec Wnioskodawcy toczy się postępowanie karne w związku z wykorzystywaniem przez Wnioskodawcę oznaczenia tożsamego z przedmiotowym znakiem, zdaniem Sądu, organ prawidłowo ustalił, że Wnioskodawca ma interes prawny w stwierdzeniu wygaśnięcia prawa ochronnego na znak towarowy. Nie zasługiwały natomiast na uwzględnienie pozostałe argumenty Skarżącej dotyczące ustalenia czy postępowanie karne wobec Wnioskodawcy odnosi się do wszystkich towarów, do oznaczania których służy przedmiotowy znak towarowy czy tylko do ich części, a także daty, na którą istnienie interesu prawnego powinno być badane przez organ. Wskazać należy, iż samo wszczęcie postępowania karnego wobec Wnioskodawcy w związku z wykorzystywaniem tożsamego ze spornym oznaczenia było wystarczające do stwierdzenia istnienia interesu prawnego Wnioskodawcy, bez konieczności przeprowadzenia szczegółowej analizy towarów. Nie ma racji również Skarżąca podnosząc, iż Wnioskodawca powinien wykazać interes prawny w dacie, w której stwierdzono wygaśnięcie prawa ochronnego. Twierdzenie takie nie znajduje żadnego uzasadnienia, przy czym w orzecznictwie podkreśla się, iż niezbędne jest wykazanie, że w konkretnej sprawie interes prawny jest realny, indywidualny, własny i bezpośredni. Interesu prawnego nie można również wiązać z datą wygaśnięcia prawa ochronnego. Również dzień złożenia wniosku o stwierdzenie wygaśnięcia prawa ochronnego nie ma wpływu na datę wygaśnięcia prawa, bo jest to czynność wszczynająca postępowanie administracyjne na żądanie strony. Zresztą w każdym postępowaniu chodzi o udowodnienie zdarzeń lub okoliczności potwierdzających bądź kształtujących prawa czy obowiązki strony - z wykorzystaniem zasad postępowania administracyjnego. O tym, czy i kiedy prawo ochronne wygasło, np. w następstwie upływu okresu pięciu lat liczonego od dnia, w którym uprawniony zaprzestał lub nie podjął używania znaku towarowego, rozstrzygają ustalenia dokonane w toku postępowania na potrzeby normy prawa materialnego. (wyrok NSA z 21 stycznia 2009 r., II GSK 668/08, LEX nr 505807). W ocenie Sądu UP prawidłowo uznał, iż Wnioskodawca postępowania wykazał interes prawny, o jakim mowa w art. 169 ust. 2 p.w.p. w żądaniu stwierdzenia wygaśnięcia prawa ochronnego na znak towarowy z powodu jego nieużywania, o którym mowa w art. 169 ust. 1 pkt 1 p.w.p. Badając prawidłowość merytorycznego rozstrzygnięcia wskazać należy, że zgodnie z art. 169 ust. 6 p.w.p. w przypadku wszczęcia postępowania w sprawie wygaśnięcia prawa ochronnego, obowiązek wykazania używania znaku towarowego lub istnienia ważnych powodów usprawiedliwiających nieużywanie znaku spoczywa na uprawnionym z tytułu prawa ochronnego. A zatem to Skarżąca jako uprawniona powinna była wykazać, iż używała znaku towarowego na terytorium Polski w sposób rzeczywisty. Skarżąca nie przedstawiła żadnych dowodów na okoliczność rzeczywistego używania znaku graficznego o nr [...]w sposób rzeczywisty i poważny na terytorium RP, ani nie wykazała, aby istniały ważne powody nieużywania ww. znaku. W związku z powyższym organ prawidłowo przyjął, że w tym przypadku uzasadnione było stwierdzenie wygaśnięcia prawa ochronnego na znak graficzny [...] z dniem [...] czerwca 2004 r., co jest zgodne z art. 169 ust. 1 pkt 1 p.w.p. Należy jednocześnie uznać, że organ wyczerpująco zbadał wszystkie istotne okoliczności faktyczne związane z niniejszą sprawą oraz przeprowadził dowody służące ustaleniu stanu faktycznego zgodnie z zasadami prawdy obiektywnej (art. 7,8 i art. 77 § 1 K.p.a.). W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie organ administracji - rozstrzygając sprawę - oparł się na materiale prawidłowo zebranym w toku kontroli, dokonując jego wszechstronnej oceny. Ponadto należy uznać, że stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji organ uzasadnił w sposób wymagany przez normę prawa określoną w przepisie art. 107 § 3 K.p.a. Z przytoczonych wyżej powodów Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art.151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł, jak w sentencji