I SA/Bk 41/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Urszula Barbara Rymarska, sędzia WSA Jacek Pruszyński, sędzia WSA (del.) Patrycja Joanna Suwaj (spr.), Protokolant st. sekretarz sądowy Beata Rusiecka, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 26 marca 2014 r. sprawy ze skargi A. G. na decyzję Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Ł. z dnia [...] grudnia 2013 r. nr [...] w przedmiocie przyznania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na rok 2012 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą jej wydanie decyzję Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w S. z dnia [...].10.2013 r. Nr [...], 2. stwierdza, że decyzje wymienione w pkt 1 nie mogą być wykonane w całości, 3. zasądza od Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Ł. na rzecz skarżącej A. G. kwotę 200 zł (słownie: dwieście złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. 1. Przedmiotem skargi jest decyzja Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (ARiMR) z [...] grudnia 2013 r. nr [...] utrzymująca w mocy decyzję Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w S. z [...] października 2013 r. nr [...], w której, po ponownym rozpatrzeniu sprawy odmówiono A. G. (dalej jako Skarżąca) przyznania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na 2012 r. 2. Z wymienionych rozstrzygnięć wynika, że Skarżąca złożyła [...] maja 2012 r. wniosek o przyznanie płatności na rok 2012, w którym ubiegała się między innymi o przyznanie: jednolitej płatności obszarowej (JPO) do działek rolnych o łącznej powierzchni wynoszącej 4,65 ha, uzupełniającej płatności obszarowej (UPO) do powierzchni grupy upraw podstawowych do działek rolnych o łącznej powierzchni wynoszącej 2,20 ha, płatności uzupełniającej do powierzchni upraw roślin strączkowych i motylkowatych drobnonasiennych do powierzchni 1,00 ha. 3. W dniu [...] stycznia 2013 r. została przeprowadzona kontrola w gospodarstwie Skarżącej na miejscu w zakresie kwalifikowalności powierzchni. Z kolei [...] maja 2013 r., w związku z decyzją kasacyjną Dyrektora Oddziału ARiMR z [...] maja 2013 r. - przeprowadzono kontrolę na miejscu dotyczącą działki E. Utrzymując w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji, Dyrektor Oddziału ARiMR wskazał, że w protokole z kontroli stwierdzono między innymi w odniesieniu do działek rolnych oznaczonych lit. A i B kod pokontrolny DR 13+, który oznacza, że zadeklarowana powierzchnia działki rolnej jest większa od powierzchni stwierdzonej, w odniesieniu do działki rolnej D kod pokontrolny DR 13-, oznaczający, że zadeklarowana powierzchnia działki rolnej jest mniejsza od powierzchni stwierdzonej. W przypadku działki rolnej E stwierdzono, że działka jest w całości porośnięta kilkuletnimi samosiewami drzew. Na zdjęciach dołączonych do protokołu z kontroli na miejscu widoczne są samosiejki świerków oraz cały obszar działki pokryty jest chwastami i zbutwiałą roślinnością wykluczającą dokonanie w 2012 r. jakichkolwiek zabiegów agrotechnicznych. Podczas kontroli została pomierzona powierzchnia użytkowana rolniczo zadeklarowanych działek rolnych w granicach działek ewidencyjnych. W ocenie organu odwoławczego, nie doszło do naruszenia zasad sporządzania dokumentacji pokontrolnej. Sama kontrola oraz protokół z czynności kontrolnych został sporządzony zgodnie ze stosowaną na terenie całego kraju metodologią, w sposób prawidłowy i zgodny z obowiązującymi przepisami prawa. Raport z kontroli ma wartość dowodową, bowiem stanowi obiektywne odzwierciedlenie sytuacji istniejącej na kontrolowanych działkach rolnych, poprzez zatwierdzony system kontroli, lokalizowania działek oraz zdjęcia obrazujące w sposób obiektywny sytuację w terenie. W trakcie przedmiotowej kontroli sporządzono dokumentację fotograficzną, która potwierdza ustalenia stanu faktycznego na gruntach w dniu przeprowadzania kontroli (fotografie nr 1 -7 i 22-27). Dyrektor Oddziału ARiMR zauważył, że zgodnie z § 4 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 11 marca 2010 r. w sprawie minimalnych norm (Dz. U. z 2010 r. nr 39, poz. 211) zasadą jest, że grunty rolne nie powinny być porośnięte drzewami i krzewami. Przepis § 4 pkt 1 tego aktu przewiduje wyjątki od tej zasady. Wynika z niego wprost, że pastwiska mogą być porośnięte pojedynczymi drzewami i krzewami. Kolejnymi warunkami jest to, by drzewa te i krzewy nie wpływały na prowadzoną na tych gruntach produkcję roślinną a ich liczba nie przekroczyła 50 sztuk na hektar (§ 4 pkt 3). Zatem w sytuacji gdy na gruncie rolnym występują całe skupiska drzew i krzewów, a nie pojedyncze sztuki, to przepis § 4 pkt 3 rozporządzenia nie znajduje w ogóle zastosowania. W konsekwencji grunt taki nie jest utrzymany zgodnie z normami. Bazując na powyższych ustaleniach organ wskazał w odniesieniu do JPO, że łączna powierzchnia zadeklarowana we wniosku wynosiła 4,65 ha, a powierzchnia stwierdzona w trakcie kontroli na miejscu wynosiła do powyższej grupy 3,81 ha. Różnica powyższych powierzchni tj. 0,94 ha jest powierzchnią zawyżoną. Wskazując na różnice procentowe między powierzchnią działek zadeklarowanych płatności a powierzchnią stwierdzoną w czasie kontroli (25,3369%) organ potwierdził zasadność odmowy przyznania płatności JPO. Oparł się przy tym na treści art. 58 akapit pierwszy rozporządzenia Komisji (WE) Nr 1122/2009 z dnia 30 listopada 2009 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 73/2009 odnośnie do zasady wzajemnej zgodności, modulacji oraz zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli w ramach systemów wsparcia bezpośredniego przewidzianych w wymienionym rozporządzeniu oraz wdrażania rozporządzenia Rady (WE) nr 1234/2007 w odniesieniu do zasady wzajemnej zgodności w ramach systemu wsparcia ustanowionego dla sektora wina (Dz. Urz. WE nr L 316 z dnia 2 grudnia 2009 r. str. 65). W ocenie Dyrektora Oddziału ARiMR, odmowa przyznania płatności UPO znajduje zaś uzasadnienie w przepisie art. 7 ust. 2 ustawy z dnia 26 stycznia 2007 r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego (Dz. U. z 2008 r. nr 170, poz. 1051 ze zm.), zgodnie z którym rolnikowi, który spełnia warunki do przyznania jednolitej płatności obszarowej przysługują płatności uzupełniające. Zdaniem organu odwoławczego w przedmiotowej sprawie nie ma zastosowania art. 73 rozporządzenia Komisji (WE) Nr 1122/2009. Wniosek nie był bowiem prawidłowy pod względem faktycznym, a Skarżąca nie wykazała skutecznie w toku postępowania, że nie ponosi winy za zadeklarowanie nieprawidłowych danych. 4. W skardze złożonej do tut. Sądu Skarżąca wniosła o uchylenie decyzji organów obu instancji i zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Strona zarzuciła narzucenie przez Dyrektora Oddziału Regionalnego organowi I instancji oceny stanu faktycznego, zawartego w raporcie z weryfikacji w terenie przeprowadzonej 28 maja 2013 r. Jej zdaniem raport z tej weryfikacji jest niekompletny (puste rubryki 5-12). Dlatego też nieprawdą jest jakoby w wyniku kontroli ustalono łączną powierzchnię PEG na 3,71 ha. Skarżąca podkreśliła ponadto, że obchodząc granice działek z urządzeniem pomiarowym GPS kontrolerzy nie mają możliwości przenikać przez ciała stałe, w tym poliwęglan grubości 25 mm, z którego zbudowany jest tunel produkcyjny. Skarżąca nie zgodziła się, że działka E nie była w 2012 r. użytkowana rolniczo, gdyż w części określonej przez kontrolę z dnia [...] stycznia 2013 r. na 0,1 ha była regularnie koszona, zaś na pozostałym obszarze było wypasane bydło. Fakt, że drzewa występują w kępach powoduje, że nie trzeba ich liczyć, tylko wyłącza się powierzchnię całych kęp, co szacunkowo strona uczyniła we wniosku, zmniejszając deklarowaną powierzchnię o około ¼. W ocenie Skarżącej nie ma podstaw do pozbawienia rolnika dopłat za nieprzestrzeganie norm, jeżeli nie zostało to ustalone w wyniku stosownej kontroli. W raporcie z kontroli nie naniesiono jakichkolwiek uwag odnośnie nieprzestrzegania norm. Niezasadne zastosowanie zmniejszeń na podstawie art. 58 rozporządzenia Komisji (WE) Nr 1122/2009 w odniesieniu do działek, którym organ zarzuca nieprzestrzeganie norm wzajemnej zgodności. Skarżąca podniosła również zarzut naruszenia art. 2 Konstytucji RP. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. 5. Podczas rozprawy w dniu 26 marca 2014 r. strona przedstawiła materiał graficzny w postaci zdjęć wykonanych w 2014 r. oraz ortofotomapy przesłanej przez Agencję przy wniosku na 2014 r. na okoliczność wykazania, że kontrolerzy prowadząc kontrolę na miejscu w dniu [...] stycznia 2013 r. potwierdzili nieprawdę. Pełnomocnik wyjaśnił, że ani on, ani Skarżąca nie byli obecni przy kontroli na miejscu dokonanej w styczniu i maju 2013 r. Z kontroli przeprowadzonej w maju 2013 r. nie otrzymał pełnego raportu kontroli. Skarżąca nie otrzymała płyty CD stanowiącej załącznik do protokołu kontroli ze stycznia 2013 r. Dokument, który skarżąca otrzymała składa się z jednej strony. Wskazał, że widniejące na zdjęciach drzewa nie są samosiejkami. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje. 5. Skarga okazała się zasadna. W świetle przepisów art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269, ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta - jeżeli ustawy nie stanowią inaczej - sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Zadaniem sądu administracyjnego jest zbadanie prawidłowości zastosowania przez organy administracji przepisów obowiązującego prawa, zarówno prawa materialnego, jak też przepisów postępowania. Uwzględnienie skargi następuje w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa materialnego, jeżeli miało ono wpływ na wynik sprawy, lub naruszenia przepisów prawa procesowego, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a także dające podstawę do wznowienia postępowania - art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) zwanej dalej p.p.s.a. Dokonując kontroli zaskarżonej w niniejszej sprawie decyzji, Sąd stwierdził, że naruszone zostały przepisy postępowania w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy. Zaistniały zatem podstawy do jej uchylenia na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. 6. Zgodnie z art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 26 stycznia 2007 r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego (Dz.U. z 2012 r., poz. 1164 ze zm.) z zastrzeżeniem zasad i warunków określonych w przepisach Unii Europejskiej, o których mowa w art. 1 pkt 1, do postępowań w sprawach indywidualnych rozstrzyganych w drodze decyzji stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego, chyba że przepisy ustawy stanowią inaczej. W postępowaniu w sprawach dotyczących płatności bezpośredniej, płatności uzupełniającej, płatności cukrowej, płatności do pomidorów oraz wsparcia specjalnego organ administracji publicznej: 1) stoi na straży praworządności; 2) jest obowiązany w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy; 3) udziela stronom, na ich żądanie, niezbędnych pouczeń, co do okoliczności faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania; 4) zapewnia stronom, na ich żądanie, czynny udział w każdym stadium postępowania i na ich żądanie, przed wydaniem decyzji, umożliwia im wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań; przepisu art. 81 K.p.a. nie stosuje się. Z powyższej regulacji wynika, że w postępowaniu przed organami ARiMR ograniczeniu ulega zasada prawdy obiektywnej oraz wynikający z niej obowiązek organu zawarty w art. 77 k.p.a. do wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego, który to zastąpiony został mocą art. 3 ust. 2 pkt 2 ustawy z 2007 r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego, obowiązkiem wyłącznie wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego. Nie oznacza to jednak, że organ zwolniony został z konieczności oparcia rozstrzygnięcia na nie budzącym wątpliwości, wystarczającymi i przekonywującym materiale dowodowym. Dodatkowo powyższy przepis nie zwolnił organów ARiMR od stosowania pozostałych przepisów K.p.a., w szczególności dotyczących zasad przeprowadzania dowodów w sprawie, w tym czynności kontrolnych. 7. Z akt sprawy, czego nie kwestionowały strony postępowania, wynika, że w gospodarstwie Skarżącej zostały przeprowadzone dwukrotnie czynności kontrolne, po raz pierwszy w dniu [...] stycznia 2013 r. w zakresie kawlifikowalności powierzchni wszystkich działek zgłoszonych do płatności oraz w dniu [...] maja 2013 r. w zakresie działki oznaczonej symbolem E, w skład której wchodziły działki o nr [...] i [...]. Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w S. oba raporty z czynności kontrolnych przekazał Skarżącej stosownymi pismami wskazując, że strona w terminie 14 dni od dnia ich doręczenia, może zgłosić umotywowane zastrzeżenia na piśmie, co do ustaleń w nich zawartych. Skarżąca skorzystała z przysługującego jej prawa w odniesieniu do drugiego raportu z czynności kontrolnych, doręczonego [...] sierpnia 2013 r. wskazując na liczne nieprawidłowości, związane między innymi z brakiem samosiejek na powyższej działce, nieprawidłowym określeniem powierzchni działki oraz wypełnieniem jedynie części raportu (k. 137 akt adm.) Skarżącej, zarówno w odniesieniu do czynności kontrolnych przeprowadzonych w styczniu jak i maju 2013 r. nie została doręczona dokumentacja fotograficzna sporządzona w trakcie czynności kontrolnych, stanowiąca załącznik do raportów z kontroli. Dokumentacji takiej brak było również w aktach administracyjnych przesłanych sądowi wraz ze skargą, mimo, że w uzasadnieniach decyzji obu instancji, Organy ARiMR na taką dokumentację się powoływały. Dopiero na wyraźne żądanie Sądu, dokumentacja taka została przesłana i dołączona do akt sądowych niniejszej sprawy. 8. Mając na uwadze zasady, którymi powinny się kierować organy administracji, w tym również Organy ARiMR, przeprowadzając postępowanie administracyjne, stwierdzić należało, że zostały naruszone przepisy postępowania w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, w szczególności art. 8, 9 i 10 K.p.a. w zw. zart. 3 ust. 1 i art. 31 ust. 7 ustawy o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego. Organy ARiMR w nieprawidłowy sposób (z pominięciem dokumentacji fotograficznej) doręczyły Skarżącej raporty z czynności kontrolnych, co w znaczny sposób utrudniło a wręcz uniemożliwiło skuteczne złożenie zastrzeżeń co do ich treści, szczególnie że czynności kontrolne na działkach były przeprowadzone pod nieobecność Skarżącej. Lakoniczne stwierdzenie w raporcie z czynności kontrolnych z [...] maja 2013 r., że "działka rolna E położona na działkach ewidencyjnych [...] i [...] w całości porośnięta kilkuletnimi samosiejkami drzew. Brak możliwości stwierdzenia, czy działka była użytkowana rolniczo na dzień [...].06.2003 r. Działkę E pomierzono łącznie na dz [...] i [...] o pow. 0,77 ha", przy braku dostępu do dokumentacji fotograficznej oraz dokładnego określenia, skąd były robione poszczególne zdjęcia, w istotny sposób uniemożliwiło Skarżącej skuteczne złożenie zastrzeżeń co do prawidłowości przeprowadzonej kontroli. Nie mając wiedzy, w jaki sposób zostały przeprowadzone pomiary działek, czy też w których miejscach działki kontrolerzy stwierdzili "samosiejki", Skarżąca nie była w stanie skutecznie zakwestionować przeprowadzonych czynności, szczególnie że jak wynika z akt sprawy, była świadoma, że część działek oznaczonych w ewidencji nr [...] i [...] jest porośnięta drzewami, dlatego też z rozmysłem (po dokonaniu pomiarów za pomocą kroków) zmniejszyła powierzchnię zadeklarowaną we wniosku do 0,6 ha, podczas gdy działki mają powierzchnię 0,8 ha. Jedynie pełne zapoznanie się z materiałem dowodowym sporządzonym w trakcie kontroli, stanowi dla strony postępowania gwarancję i możliwość skutecznego zakwestionowania ustaleń poczynionych w trakcie takiej kontroli i podważenie zapisów zawartych w raporcie. 9. W niniejszym postępowaniu, Organy ARiMR uniemożliwiły Skarżącej zapoznanie się z dokumentacją fotograficzną sporządzoną w trakcie czynności kontrolnych, czym w istotny sposób ograniczyły jej prawo do zakwestionowania, w ustawowym terminie, raportu z czynności kontrolnych, przeprowadzonych w jej gospodarstwie rolnym w styczniu i maju 2013 r. Powyższe stanowi naruszenie art. 8, 9 i 10 K.p.a. w zw. z art. 31 ust. 7 ustawy o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego. 10. Stwierdzone nieprawidłowości w doręczaniu raportu z kontroli stanowią wystarczającą podstawę do wyeliminowania z obrotu prawnego zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającą jej wydanie decyzji organu I instancji. Tym niemniej, Sąd pragnie również wskazać, na inne wątpliwości, które powziął w związku z analizą akt niniejszej sprawy. Z akt sprawy wynika, że Skarżąca do płatności zadeklarowała część działek oznaczonych w ewidencji nr [...] i [...] (działka E) o powierzchni 0,6 ha, natomiast Organy ARiMR, jak wynika z raportu z czynności kontrolnych, kontroli poddały działkę o powierzchni 0,77 ha (łącznie z zalesieniami i zadrzewieniami). Zgodnie z art. 2 pkt 1 ustawy o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego przez działkę rolną należy rozumieć działkę w rozumieniu art. 2 pkt 1 rozporządzenia nr 1122/2009, o powierzchni nie mniejszej niż 0,1 ha, a zatem zwarty obszar gruntu, zgłoszony przez jednego rolnika i obejmujący nie więcej niż jedną grupę upraw; jednak w przypadku gdy w kontekście niniejszego rozporządzenia wymagane jest oddzielne zgłoszenie użytkowania pewnego obszaru w ramach gruntów objętych grupą upraw, granice działki rolnej są wyznaczane na podstawie tego konkretnego użytkowania. Z powyższej regulacji wynika, że kontrola powinna ograniczyć się do działek rolnych a nie działek ewidencyjnych, jak to miało miejsce w niniejszej sprawie. Skoro Skarżąca zadeklarowała jedynie część działek o o nr [...] i [...] to jedynie ta część powinna zostać poddana kontroli, w szczególności powinny w trakcie czynności być określone granice zadeklarowanych części działek użytkowanych rolniczo. Tymczasem jak wynika ze szkicu, dołączonego do raportu z czynności kontrolnych z [...] maja 2013 r. (k. 142 akt adm.) zmierzona została cała powierzchnia obu działek (0,77 ha) łącznie z powierzchnią zadrzeweń, które nie były zgłaszane do płatności. W tym aspekcie, powoływanie się przez Organ odwoławczy w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji na treść § 4 rozporządzenia z dnia 11 marca 2010 r. w sprawie minimalnych norm (Dz.U. z 2010 r., Nr 39, poz. 211), w zakresie zakazu występowania na użytkach rolnych całych skupisk drzew i krzewów, nie może mieć znaczenia w niniejszej sprawie, bowiem jak wynika z akt sprawy, skupiska te nie zostały zgłoszone do otrzymania pomocy finansowej. Skoro tak, powyższy przepis nie będzie miał w sprawie zastosowania, zaś Organ dokonując kontroli części działek o nr [...] i [...] powinien policzyć, jaka liczba pojedynczych drzew występuje na części działek zgłoszonych do płatności. 11. Organy ARiMR w uzasadnieniu decyzji odmawiających przyznania wnioskowanych płatności, w zakresie działki oznaczonej symbolem E, odwoływały się do treści raportu z czynności kontrolnych, materiału graficznego i dokumentacji fotograficznej. Jednakże nieprawidłowe doręczenie powyższego raportu Skarżącej (bez dokumentacji fotograficznej) oraz brak tejże dokumentacji w aktach administracyjnych sprawy, w istotny sposób ograniczyło walor dowodowy tegoż dokumentu. Skoro Skarżąca została pozbawiona możliwości skutecznego zakwestionowania prawidłowości podjętych czynności przez kontrolujących, nie można a propri założyć, że zostały one przeprowadzone zgodne z obowiązującymi przepisami. Jednocześnie wbrew twierdzeniom Organów, dokumentacja fotograficzna stanowiąca załącznik do raportu z czynności kontrolnych z [...] maja 2013 r. nie wskazuje jednoznacznie, że na całej powierzchni zadeklarowanych części działek nie była w 2012 r. prowadzona działalność rolnicza. Z dołączonej dokumentacji fotograficznej wynika, że owszem na działkach znajdują się drzew (ale nie świerki jak wskazuje w decyzji organ) i krzewy, jednakże nie wiadomo, czy są to samosiejki i czy na części zgłoszonej do dopłat czy też nie. Nie można na podstawie tejże dokumentacji również jednoznacznie stwierdzić, że cała działka, zgłoszona do płatności, nie stanowiła gruntu rolnego w 2012 r. Na części dołączonych zdjęć widać zieloną, bujną roślinność, co może świadczyć, że przynajmniej na części zadeklarowanej powierzchni działek, była w 2012 r. koszona trawa lub też wypasane bydło. 12. Przy ponownym rozpatrzeniu sprawy, organy ARiMR powinny dokładnie ustalić w jakim zakresie, zgłoszone do płatności części działek o nr [...] i [...] były utrzymywane zgodnie z minimalnymi normami, a w konsekwencji wykorzystywane rolniczo w 2012 r. W tym celu powinny przeprowadzić uzupełniające postępowanie dowodowe, nie wykluczając przesłuchania w charakterze świadków właścicieli działek, ewentualnie sąsiadów. Wydaje się za zbędne, z uwagi na znaczny upływ czasu, przeprowadzanie ponownej kontroli na miejscu, bowiem taki dowód w niewielkim zakresie będzie obrazował sytuację jaka panowała na gruncie w 2012 r., tym nie mniej, nie można tego wykluczyć, chociażby na okoliczność ustalenia ilości drzew i krzewów rosnących na części działek zgłoszonych do płatności. Ponownie rozpoznając sprawę Organy ustosunkują się również do podnoszonych w skardze zarzutów związanych z nieprawidłowym dokonaniem pomiarów działki E, w szczególności dotyczącym tunelu z poliwęglanu który, zdaniem Skarżącej, jest usadowiony na granicy działki, uniemożliwiając w ten sposób dokładny jej pomiar. 13. Z wyżej powołanych względów, Sąd stwierdził, że zaskarżona decyzja oraz poprzedzającą jej wydanie decyzja Organu I instancji zostały wydane z naruszeniem przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy i na podstawie art. 145 § 1 pkt. 1 lit. c) w zw. z art. 135 p.p.s.a orzekł jak w sentencji wyroku. Na podstawie art. 152 p.p.s.a. Sąd stwierdził, iż uchylone decyzje nie podlegają wykonaniu do czasu uprawomocnia się wyroku. Podstawę orzeczenia o kosztach postępowania stanowiły natomiast przepisy art. 200 oraz art. 205 § 1 p.p.s.a.