II SA/Rz 1363/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący NSA Jerzy Solarski Sędziowie WSA Krystyna Józefczyk /spr./ SO del. Elżbieta Mazur-Selwa Protokolant Sylwia Pacześniak po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 19 marca 2014 r. sprawy ze skargi A. K. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] października 2013 r., nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej I. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] kwietnia 2013 r., nr [...]; II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku; III. zasądza od Głównego Inspektora Transportu Drogowego rzecz skarżącego A. K. kwotę 204 zł /słownie: dwieście cztery złote/ tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. II SA/Rz 1363/13 UZASADNIENIE Decyzją z dnia [...] kwietnia 2013r., nr [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego nałożył na A.K., prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą [...] w R. karę pieniężną w wysokości 5.150 (pięć tysięcy sto pięćdziesiąt) złotych w związku z naruszeniem warunków wykonywania przewozu drogowego poprzez skrócenie dziennego czasu odpoczynku, przekroczeniu maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy, okazanie podczas kontroli wykresówki brudnej lub uszkodzonej w stopniu uniemożliwiającym odczytanie danych - za każdą wykresówkę, udostępnienie podczas kontroli w przedsiębiorstwie niepełnych danych o okresach aktywności kierowcy. Wystąpienie powyższych naruszeń ustalono podczas kontroli przedsiębiorstwa, przeprowadzonej w dniach od 28.01.2013r. do 21.02.2013r., a zostały one zawarte w protokole kontroli nr [...], obejmującej okres od 01.02.2012r. do 30.11.2012r. W odwołaniu od decyzji I instancji A.K., prowadzący działalność gospodarczą pod nazwą [...] w R. zarzucił organowi nieuwzględnienie złożonych przez niego wyjaśnień z dnia [...] maja 2013r. Zarzucił naruszenie art. 7, art. 8, art. 75, art. 77 i art. 80 k.p.a., jak również art. 107 § 3 k.p.a. Odwołujący nie zgodził się z ustaleniami dokonanymi przez organ I instancji w zakresie naruszenia czasu pracy kierowców. Wniósł o uchylenie decyzji i umorzenie prowadzonego postępowania. Główny Inspektor Transportu Drogowego decyzją z dnia [...] października 2013r., nr [...], działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz, 267), zwanej dalej "k.p.a.", art. 4 pkt 22, art. 92a ust. 1 i ust. 2 ustawy 2 dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (tekst jedn. Dz. U. z 2012r. poz. 1265 ze zmianami), zwanej dalej "ustawą" lp. 5.2, lp. 5.3, lp. 6.3.3, lp. 6.3.9 załącznika nr 3 do ustawy, art. 7, art. 8, art. 9 Rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniającego rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również uchylającego rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85 (Dz. Urz. UE L 102 z 11.04.2006), art. 14, art. 15 oraz Rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym (Dz. Urz. WE L 370 z dnia 31 grudnia 1985r. ze zm.), utrzymał w mocy decyzję Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] kwietnia 2013r. Organ wskazał, że stosownie do art. 92a ust. 1 ustawy, podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego, podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 do 10 000 złotych za każde naruszenie. Art. 92 a ust. 3 ustawy zawiera maksymalne sumy kar pieniężnych, jakie można nałożyć za naruszenia stwierdzone podczas kontroli na podmiot wykonujący przewóz drogowy, w zależności od liczby zatrudnianych kierowców. Stosownie do art. 92a ust. 6 ustawy wykaz naruszeń obowiązków lub warunków, o których mowa w ust. 1 oraz wysokości kar pieniężnych za poszczególne naruszenia określa załącznik nr 3 do ustawy. Ustalono, że średnia liczba kierowców wykonujących przewozy na rzecz przedsiębiorcy w okresie 6 miesięcy przed rozpoczęciem kontroli jak wynika z dokumentów przedłożonych podczas kontroli w siedzibie przedsiębiorcy wyniosła od 24 do 27 kierowców, więc maksymalna suma kara może wynieść 20. 000 zł. Zgodnie z art. 4 pkt 22 lit. a i lit. h ustawy obowiązki lub warunki przewozu drogowego to obowiązki lub warunki wynikające z przepisów ustawy oraz rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym (Dz. Urz. L 370 z 31.12.1985, str. 21) i rozporządzenia WE nr 561/2006.okresu odpoczynku lub tygodniowego okresu odpoczynku kierowca może wykorzystać kolejny dzienny okres odpoczynku . Jeśli część dziennego okresu odpoczynku zawarta w 24 godzinnym okresie wynosi co najmniej 9 godzin ale mniej niż 11 godzin , wówczas ten dzienny okres odpoczynku uznaje się za skrócony dzienny okres odpoczynku . Kierowca może mieć najwyżej 3 skrócone dzienne okresy odpoczynku pomiędzy dwoma w tygodniowymi okresami odpoczynku . Konsekwencją Odnośnie naruszenia lp. 5.2 załącznika nr 3 do ustawy organ wyjaśnił, że stosownie do art. 7 Rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006, po okresie prowadzenia pojazdu trwającym cztery i pół godziny kierowcy przysługuje przerwa trwająca co najmniej 45 minut, chyba że kierowca rozpoczyna okres odpoczynku. Przerwę tę może zastąpić przerwa długości co najmniej 15 minut po której nastąpi przerwa długości co najmniej 30 minut rozłożone w czasie w taki sposób, aby zachować zgodność z przepisami akapitu pierwszego. Konsekwencją powyższego jest treść lp. 5.2 załącznika do ustawy o transporcie drogowym który sankcjonuje przekroczenie maksymalnego dziennego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy karą pieniężną w wysokości 150 zł o czas powyżej 15 minut do 30 minut oraz karą pieniężną w wysokości 200 złotych za każdą następne rozpoczęte 30 minut. Ustalono, że P.G. w dniu [...].06.2012r. przekroczył maksymalny czas prowadzenia pojazdu bez przerwy o 40 minut. W tym okresie kierowca odebrał przerwy wynoszące 35, 15, 10 minut. Podczas kontroli nie okazano dokumentu uzasadniającego odstępstwo od przestrzegania przepisów dotyczących maksymalnych okresów prowadzenia pojazdu, wymaganych przerw lub odpoczynków, co uzasadnia nałożenie kary pieniężnej w wysokości 350 (trzysta pięćdziesiąt) złotych. Odnośnie naruszenia lp. 5.3 załącznika nr 3 do ustawy organ wskazał, że w myśl art. 8 ust. 1-4 i 8 Rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006r. kierowca korzysta z dziennego i tygodniowego okresu odpoczynku. W każdym 24-godzinnym okresie po upływie poprzedniego dziennego lub tygodniowego okresu odpoczynku kierowca może wykorzystać kolejny dzienny okres odpoczynku. Jeśli część dziennego okresu odpoczynku zawarta w 24 - godzinnym okresie wynosi co najmniej 9 godzin, ale mniej niż 11 godzin, wówczas ten dzienny okres odpoczynku uznaje się za skrócony dzienny okres odpoczynku. Kierowca może mieć najwyżej 3 skrócone okresy odpoczynku pomiędzy dwoma tygodniowymi okresami odpoczynku. Konsekwencją powyższego jest treść lp. 5.3 załącznika do ustawy, który sankcjonuje skrócenie dziennego okresu odpoczynku sankcjonowane jest karą pieniężną w wysokości 100 zł o czas powyżej 15 minut do jednej godziny oraz 200 zł na każdą następną rozpoczętą godzinę. Organ ustalił, że w dniach 22 luty 2012r. – 23 luty 2012r. kierowca A. R. skrócił dzienny czas odpoczynku o 1 godzinę i 7 minut. Zasadna było więc nałożenie kary pieniężnej w wysokości 3o0 zł za ww. naruszenie. Odnośnie naruszenia lp. 6.3.3 załącznika nr 3 do ustawy organ wyjaśnił, że stosownie do art. 14 ust. 1 Rozporządzenia rady (EWG) nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985r. pracodawca wyda wystarczającą ilość wykresówek kierowcom pojazdów wyposażonych w urządzenia rejestrujące zgodnie z załącznikiem I , mając na uwadze długość okresy pracy, osobisty charakter wykresówki i możliwość zaistnienia konieczności ich wymiany w przypadku, gdy są zniszczone lub zatrzymane przez upoważnionego funkcjonariusza służb kontrolnych. Pracodawca wydaje kierowcom tylko te wykresówki, które są zgodne z zatwierdzonym wzorem i właściwe dla użycia w urządzeniu rejestrującym. Stosownie do art. 15 ust. 1 Rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985r. kierowcy nie używają brudnych lub uszkodzonych wykresówek lub karty kierowcy Wykresówki lub karty kierowcy są w odpowiedni sposób zabezpieczone. Stosownie do art. 15 ust . 2 Rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985r. kierowcy stosują wykresówki lub karty kierowcy w każdym dniu , w którym prowadzą pojazd począwszy od momentu, w którym go przejmują. Nie wyjmuje się wykresówki lub karty kierowcy z urządzenia przed zakończeniem dziennego okresu pracy, chyba że jej wyjęcie jest dopuszczalne z innych powodów. Wykresówka lub karta kierowcy nie może być używana przez okres dłuższy niż ten, na który jest przeznaczona. Tarcze kierowców okazane podczas kontroli: P.G. z dnia 15 września 2012r. i G.B. z 27 listopada 2012r. były nieczytelne i uszkodzone. Uszkodzenie polegało na zamazaniu zapisu przebytej drogi, prędkości i aktywności kierowcy. Powyższe więc uzasadnia nałożenie kary pieniężnej w wysokości 600 (sześćset) złotych. Odnośnie naruszenia lp. 6.3.9 załącznika nr 3 do ustawy organ ponownie przytoczył treść art. 15 ust. 2 rozporządzenia rady (EWG) Nr 3821/85 oraz treść art. 15 ust. 3 Rady (EWG) 3821/85 stanowiącego, że kierowcy zapewniają zgodności czasu zapisywanego na wykresówce z oficjalnym czasem kraju rejestracji pojazdu. Zgodnie z art. 15 ust. 2 rozporządzenia rady (EWG() nr 38 21/85 kierowcy stosują wykresówki w każdym dniu , w którym prowadzą pojazd począwszy od momentu, w którym go przejmują i obsługują przełączniki umożliwiające osobną i wyraźną rejestrację. czasu prowadzenia pojazdu, "innej pracy", "okresów gotowości", przerw w pracy i okresów dziennego odpoczynku. W oparciu o okazane do kontroli dane z karty kierowcy oraz dane z tachografu cyfrowego ustalono, iż strona nie udokumentowała aktywności kierowcy A.R. za okresy: od godziny 13:46 dnia 23.02.2012r., do godziny 01:56 dnia 24.02.2012r., od godziny 23:42 dnia 27.02.2012r., do godziny 21:51 dnia 28.02.2012r., od godziny 08:44 dnia 29.02.2012r., do godziny 00:15 dnia 01.03.2012r., od godziny 11:21 dnia 01.03.2012r., do godziny 01:30 dnia 02.03.2012r., od godziny 12:03 dnia 02.03.2012r., do godziny 03:37 dnia 03.03.2012r., od godziny 23:05 dnia 26.04.2012r. do godziny 11:33 dnia 27.04.2012r., od godziny 23:11 dnia 07.05.2012r. do godziny 13:46 dnia 08.05.2012r., od godziny 17:15 dnia 10.05.2012r., do godziny 04:32 dnia 11.05.2012r., od godziny 18:25 dnia 30.05.2012r., do godziny 03:46 dnia 31.05.2012r., od godziny 23:56 dnia 04.06.2012r. do godziny 12:53 dnia 05.06.2012r., od godziny 10:54 do godziny 12:35 dnia 11.08.2012r., od godziny 22:04 dnia 27.09.2012r., do godziny 18:04 dnia 28.09.2012r., od godziny 21:53 dnia 06.11.2012r., do godziny 09:41 dnia 07.11.2012r. Organ odwoławczy po analizie zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego wskazał, iż za wypełnienie przez przedsiębiorcę w czasie kontroli w przedsiębiorstwie obowiązku udokumentowania wszystkich wymaganych okresów aktywności kierowcy należy uznać taką sytuację, gdy przedsiębiorca przedkłada inspektorom ITD stosowne dokumenty w terminie wyznaczonym przez kontrolujących. Dokumentacja stwierdzająca powyższy fakt bowiem powinna znajdować się w siedzibie przedsiębiorstwa i być okazywana w każdym czasie i na każde żądanie kontrolujących inspektorów. Strona nie uczyniła zadość temu obowiązkowi, przedstawiając określone dokumenty po terminie wyznaczonym. Z uwagi na powyższe zasadnym było nałożenie na stronę kary pieniężnej w wysokości 3.900 (trzy tysiące dziewięćset) złotych z tytułu naruszenia lp. 6.3.9 załącznika nr 3 do ustawy. Odnosząc się do argumentów strony podniesionych w odwołaniu organ wyjaśnił, że pozostają one bez wpływu na niniejsze rozstrzygnięcie bowiem w ocenie organu odwoławczego w sprawie nie zaistniały okoliczności wymienione w art. 92 c ustawy mogące wyłączyć odpowiedzialność przedsiębiorcy za stwierdzone naruszenie, tj. okoliczności sprawy i dowody nie wskazują, że podmiot wykonujący przewozy lub inne czynności związane z przewozem nie miał wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których podmiot nie mógł przewidzieć. Wskazane przez stronę okoliczności wykluczają także możliwość zastosowania art. 92b ustawy, gdyż organizacja i dyscyplina pracy w przedsiębiorstwie była nie wystarczająca, a strona nie wskazała dowodów mogących zmienić ustalenia organu I i II instancji. Skarżący ograniczył się w postępowaniu wyłącznie do składania wyjaśnień natomiast nie załączył do nich dokumentów np. zleceń transportowych, listów przewozowych itp., mogących wskazywać na brak wpływu z jego strony na popełnienie naruszeń bądź właściwą organizację pracy. Organ odwoławczy wskazał, iż dowody przesłane przez stronę w szczególności: ewidencja czasu pracy kierowcy, wykaz obowiązków kierowcy, oświadczenia kierowców, iż w przedsiębiorstwie funkcjonują prawidłowe zasady wynagradzania a także potwierdzające odbycie szkoleń, a także przerzucenie całej winy na osobę kierowcy, nie stanowią okoliczności zwalniających przedsiębiorcę z odpowiedzialności. Organ wskazał, że obowiązkiem przedsiębiorcy jest także nadzór nad pracownikami. Ma on obowiązek przeszkolenia kierowcy i organizowania kierowcom pracy w taki sposób, aby nie dochodziło do naruszeń ustawy. W niniejszej sprawie strona nie wskazała okoliczności których nie mogła przewidzieć oraz na które nie miała wpływu. Wobec powyższego argumentacja strony, iż popełnione naruszenia zostało dokonane prze kierowcę, bez wiedzy skarżącego, nie może zostać uwzględniony. W opinii organu odwoławczego postępowanie w I instancji zostało przeprowadzone z poszanowaniem przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, zgodnie z zasadami regulującymi prowadzenie postępowania administracyjnego, w tym postępowania dowodowego mając na uwadze fakt, że organ powinien dopuścić dowody wskazane lub dostarczone przez strony, jeżeli mają one znaczenie dla sprawy. Uzasadnienie decyzji zostało sporządzone z poszanowaniem art. 107 § 3 kpa A.K. prowadzący działalność gospodarczą pod nazwą [...] w R. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego W. z dnia [...] października 2013r., znak [...] Zaskarżonej decyzji zarzucił: - rażące naruszenie art. 92a ust. 1 i ust. 6 i przepisu lp. 5.2.1. 5.3.1 . 6.3.3. 6.3.9 załącznika nr 3 do ustawy, w związku z art. 15 ust. 2 i art. 15 ust. 8 Rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985r. w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym (Dz.Urz. WE L370 z 31.12.1985 r. P. 0008 - 0021 z późn. zm.), poprzez ich bezpodstawne zastosowanie; - naruszenie przepisu art. 7 oraz art. 8 k.p.a. poprzez niepodjęcie przez organ I jak i II instancji działań niezbędnych do dokładnego i wnikliwego wyjaśnienia stanu faktycznego mogącego dać podstawy do uznania braku odpowiedzialności skarżącego za nieprawidłowości stwierdzone w protokole kontroli nr [...], oraz oparcie wydanego rozstrzygnięcia w głównej mierze na domysłach i poszlakach, a nie na udowodnionych okolicznościach; - naruszenie art. 75 § 1, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. poprzez ustalanie i dokonanie oceny stanu faktycznego dotyczącego stwierdzonych w skarżonej decyzji naruszeń, na podstawie wybiórczo potraktowanego materiału dowodowego; - naruszenie art. 32, art. 35 § 1, § 2, § 3 oraz art. 40 § 1, § 2 k.p.a. poprzez pominięcie pełnomocnika strony w prowadzonym postępowaniu; - naruszenie art. 7, art. 77 § 1, art. 80 k.p.a. poprzez wydanie decyzji podczas gdy stan faktyczny niniejszej sprawy budził wątpliwości i nie został ustalony przez organ należycie i nie wszystkie okoliczności istotne dla rozstrzygnięcia sprawy zostały przez niego wyjaśnione; - naruszenie wyrażonej w art. 8 k.p.a. zasady pogłębiania zaufania uczestników postępowania do władzy publicznej, prowadzenie postępowania w sposób zakładający dokonanie przez stronę zarzucanych jej naruszeń, bez wykazania w sposób niebudzący wątpliwości okoliczności popełnienia stwierdzonych naruszeń co w niniejszej sprawie nie zostało dopełnione przez organ I i II instancji chociażby poprzez błędne wyliczenie okresu jazdy kierowcy P.G.; - art. 75 § 1, art. 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a. poprzez nieprzeprowadzenie dowodów mających wpływ na wynik sprawy i nierozpatrzenie całego materiału dowodowego, w szczególności wyłączenie odpowiedzialności skarżącego w prowadzonym postępowaniu tj. brak przesłuchania kierowcy oraz skarżącego charakterze świadka mimo składanych wniosków; - naruszenie art. 83 ust. 1 pkt. 2, ust. 3 ustawy z dnia 2 lipca 2004r. o swobodzie działalności gospodarczej (tekst jednolity: Dz. U. z 2007r., Nr 155 poz. 1095 z późn. zm.) poprzez przekroczenie 18 dni trwania kontroli w odniesieniu do małych przedsiębiorców; - naruszenie unormowań kodeksu postępowania administracyjnego, w tym szczególności art. 7, art. 8, art. 77 § 1, art. 80, i art. 107 § 3 k.p.a., w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na ostateczny wynik sprawy, poprzez brak staranności organu w podejmowaniu wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy z uwzględnieniem interesu społecznego i słusznego interesu obywateli, a w szczególności nie wydanie decyzji w ustawowym terminie - naruszenie zasady demokratycznego państwa prawnego określonej w art. 7 Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej poprzez złamanie generalnych zasad kodeksu postępowania administracyjnego. W związku z powyższym wniósł o uchylenie decyzji organów I i II instancji i umorzenie prowadzonego postępowania oraz zasadzenie od organu administracji na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania sądowego, według norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie z przyczyn podniesionych w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje: Skarga jest zasadna a jej zarzuty zasługują na uwzględnienie. Zauważyć wypada, że zgodnie z art. 184 Konstytucji RP w związku z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153 poz. 1269) oraz w związku z art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.) kontrola zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów wymienionych w art. 3 § 2 p.p.s.a. sprawowana jest w oparciu o kryterium zgodności z prawem. Wobec tego, zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 i 2 tej ustawy aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny, koniecznym jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia przepisów prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy albo też do naruszenia przepisów prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania albo stwierdzenia nieważności decyzji. Zasadniczą natomiast oś sporu stanowi kwestia oceny prawidłowości przyjętego przez organy stanowiska odnośnie wykładni art. 92 b i c ustawy o transporcie drogowym w zakresie w jakim ustanawiają one przesłanki oraz warunki wyłączenia odpowiedzialności przewoźnika (podmiotu wykonującego transport drogowy) za naruszenia określonych przepisami powszechnie obowiązującego prawa obowiązków lub warunków wykonywania przewozów drogowych. Ustawą z dnia 16 września 2011 roku, która weszła w życie od 1 stycznia 2012 r. Dla pełniejszego zobrazowania zmian jakie wprowadził ustawodawca w przepisach dotyczących sankcjonowanie naruszeń między innymi regulujących czas pracy kierowców, pomocnym będzie sięgnięcie do druku sejmowego nr 4061 dotyczącego poselskiego projektu o zmianie ustawy o transporcie drogowym. Proponowane zmiany roszczenia odpowiedzialności administracyjnej wynikają z art. 19 ust. 4 rozporządzenia (WE) nr 561/2006. Zaproponowano nowe przepisy art. 92b i 92c ustawy o transporcie drogowym, które określają okoliczności eskulpujące od odpowiedzialności administracyjnej podmiotu wykonującego przewozy drogowe. Na konieczność ograniczania zasady "winy obiektywnej" przez wskazanie okoliczności przyczyniających się do powstania naruszeń wielokrotnie wskazywał Trybunał Konstytucyjny, jak chociażby w uzasadnieniu orzeczenia z dnia 1 marca 1994 r. (sygn. akt U 7/93) gdzie TK stwierdził "w odniesieniu do kary administracyjnej dla jej wymierzenia musi bowiem wystąpić subiektywny element zawinienia. Podmiot który nie dopełnia obowiązku administracyjnego, musi więc mieć możliwość obrony i wykazania, że niedopełnienie obowiązku jest następstwem okoliczności za które nie ponosi odpowiedzialności". Również należy wskazać, iż międzynarodowe orzecznictwo oceniające instytucję "winy obiektywnej" pod kątem zgodności z przepisami Europejskiej Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności, dopuszcza jej stosowanie pod warunkiem, m.in. że zagwarantowana jest możliwość zwolnienia się od winy przez wskazanie okoliczności uniewinniających. Uwzględniając również brzmienie przepisu art. 10 ust. 3 rozporządzenia (WE) 561/2006 dodany do ustawy przepis art. 92b przewidujący zakaz nakładania kary na podmiot wykonujący przewozy, jeżeli zapewnił on właściwe i zgodne wynagrodzenie kierowców oraz zapewnił właściwą organizację i dyscyplinę pracy umożliwiającą przestrzeganie przez kierowców obowiązujących przepisów. I tak zgodnie z art. 92b ust. 1 cytowanej ustawy "nie nakłada się kary pieniężnej za naruszenie przepisów o czasie prowadzenia pojazdów, wymaganych przewozach i okresach odpoczynku jeżeli podmiot wykonujący przewóz zapewnił: 1) właściwą organizację i dyscyplinę pracy". Skarżący zarzuca, iż przeprowadzone przez organ postępowanie nie odpowiada przepisom k.p.a. 7, 77 § 1 i 80. Zasadnym byłoby przesłuchanie w charakterze świadka kierowcy A.R., któremu zarzucono skrócenie czasu dziennego odpoczynku w dniu 23 lutego 2012 r. w sytuacji gdy pokonany dystans to "0" km. Dołączono odręczne notatki kierowcy dotyczące zdarzenia, które miało wówczas miejsce. Prowadząc postępowanie wyjaśniające organ powinien wykorzystać wszystkie dowody mające znaczenie w sprawie. Takim dowodem jest również ewidencja czasu pracy kierowcy w której odnotowany jest czas w którym kierowca nie prowadzi pojazdu (patrz: wyrok WSA w Łodzi 25.05.2021 r., III SA/Łd 1136/11). Podkreślić należy, iż duży nacisk orzecznictwa kładzie się na to, iż prawidłowe ustalenie stanu faktycznego jest niezbędne do zastosowania prawidłowej normy prawa materialnego. Przedsiębiorca musi wykazać, że dołożył należytej staranności, tzn. uczynił wszystko czego można od niego rozsądnie wymagać organizując przewóz a do naruszenia prawa doszło z przyczyn od niego niezależnych. Zdaniem Sadu zasadnym jest zarzut skargi naruszenia przepisów dotyczących postępowania dowodowego a to 7, 77 § 1, 80 k.p.a. Zasadnym jest również zarzut naruszenia art. 92b ust. 1 ustawy o transporcie drogowym. Organy administracji publicznej uznając brak podstaw do zastosowania przepisów art. 92b ust. 1 ustawy nie wykazały na podstawie jakich ustaleń przyjęto, że nie maja one zastosowania, naruszając tym samym art. 107 § 3 k.p.a. Rzeczą organu prowadzącego ponownie postępowanie w przedmiotowej sprawie będzie przeprowadzenie postępowania dowodowego z uwzględnieniem zasad wynikających z art. 7, 77 § 1 i 80 k.p.a. Należy również ponownie przeanalizować naruszenia, które skutkowały nałożeniem kary pod kątem regulacji, o której mowa w art. 92b ust. 1 i ust. 2 ustawy uwzględniając przedłożone przez skarżącego materiały dowodowe, a następnie wyczerpujące uzasadnienie swojego rozstrzygnięcie. O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 p.p.s.a. Na podstawie art. 152 p.p.s.a. orzeczono o czasowej ochronie rozstrzygnięcia.