II GZ 149/14

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Maria Myślińska po rozpoznaniu w dniu 8 kwietnia 2014 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia [...] na zarządzenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 12 lutego 2014 r., sygn. akt V SA/Wa 2304/13 w zakresie pozostawienia bez rozpoznania wniosku o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi [...] na decyzję Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji z dnia [...] sierpnia 2013 r. nr [...] w przedmiocie rozłożenia na raty należności z tytułu opłat abonamentowych postanawia: oddalić zażalenie. Zarządzeniem z 12 lutego 2014 r., sygn. akt V SA/Wa 2304/13, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie pozostawił bez rozpoznania wniosek [...] o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi [...] na decyzję Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji z dnia [...] sierpnia 2013 r. nr [...] w przedmiocie rozłożenia na raty należności z tytułu opłat abonamentowych. W uzasadnieniu wskazano, że pismem z dnia 16 grudnia 2013 r. (doprecyzowanym pismem z dnia 4 stycznia 2014 r.) [...] odpowiadając na wezwanie do uiszczenia wpisu sądowego wniósł o przyznanie prawa pomocy. Ze względu na to, że wniosek o przyznanie prawa pomocy nie został złożony przez skarżącego na urzędowym formularzu PPF, zarządzeniem Przewodniczącego V Wydziału Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 9 stycznia 2014 r., wezwano skarżącego do usunięcia tego braku w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania. Jednocześnie poinformowano skarżącego, że formularz PPF został mu doręczony przy wezwaniu z dnia 23 grudnia 2013 r. Ze zwrotnego potwierdzenia odbioru przesyłki wynika, że strona skarżąca odebrała wezwanie do nadesłania formularza PPF w dniu 13 stycznia 2014 r. Pomimo tego skarżący nie nadesłał wniosku o przyznanie prawa pomocy na ww. formularzu. Wobec powyższego Sąd I instancji stosownie do art. 257 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnym (Dz. U. z 2012 r., poz. 270; dalej: p.p.s.a.) pozostawił wniosek skarżącego bez rozpoznania. W zażaleniu na powyższe zarządzenie [...] wskazał, że wezwanie do nadesłania wniosku o przyznanie prawa pomocy na urzędowym formularzu PPF zawierało treści dla niego niezrozumiałe. Poza tym skarżący stwierdził, że na wszystkie pisma Sądu odpowiadał w terminie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje: Zażalenie nie znajduje usprawiedliwionych podstaw. Zgodnie z treścią art. 252 § 2 p.p.s.a. wniosek o przyznanie prawa pomocy składa się na urzędowym formularzu według ustalonego wzoru. Wzór wniosku został określony w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie określenia wzoru i sposobu udostępniania urzędowego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy w postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz sposobu dokumentowania stanu majątkowego, dochodów lub stanu rodzinnego wnioskodawcy (Dz. U. Nr 227, poz. 2245). Niezachowanie określonego w art. 252 § 2 p.p.s.a. wymogu złożenia wniosku o przyznanie prawa pomocy na urzędowym formularzu jest brakiem formalnym, o jakim mowa w art. 49 § 1 w związku z art. 257 tej ustawy, który podlega usunięciu przez wezwanie strony do złożenia wniosku na urzędowym formularzu (por. uchwała 7 sędziów NSA z dnia 21 kwietnia 2008 r., sygn. akt I OPS 1/08, opubl. ONSAiWSA z 2008 r. nr 5, poz. 74). Zaś wniosek o przyznanie prawa pomocy, który nie został złożony na urzędowym formularzu lub którego braków strona nie uzupełniła w zakreślonym terminie, pozostawia się bez rozpoznania (art. 257 p.p.s.a.). W niniejszej sprawie, jak wynika z akt, skarżący złożył wniosek o przyznanie prawa pomocy w formie pisemnej, ale nie na urzędowym formularzu. W związku z powyższym przesłano skarżącemu formularz odpowiedniego wniosku PPF celem jego wypełnienia i odesłania. Mimo tego skarżący w zakreślonym terminie nie nadesłał Sądowi wniosku na urzędowym formularzu. W związku z powyższym przyjąć należy, w świetle art. 257 p.p.s.a., że zarządzenie Sądu I instancji o pozostawieniu wniosku o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania, jest prawidłowe. Skarżący bowiem nie uczynił zadość ustawowemu obowiązkowi złożenia wniosku o przyznanie prawa pomocy na urzędowym formularzu w zakreślonym terminie. Brak ten skutkuje niemożliwością merytorycznego rozpoznania takiego wniosku. Nie zasługują na uwzględnienie twierdzenia skarżącego, że skierowane do niego pismo informujące o obowiązku złożenia wniosku o przyznanie prawa pomocy na urzędowym formularzu PPF zawierało niezrozumiałą treść. Pismo, które otrzymał skarżący zostało sformułowane w sposób jasny i czytelny. Skarżący otrzymał również formularz PPF. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 i art. 198 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.