VII SA/Wa 2436/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mirosława Kowalska, , Sędzia WSA Paweł Groński (spr.), Sędzia WSA Krystyna Tomaszewska, Protokolant st. ref. Karolina Kaca, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 kwietnia 2014 r. sprawy ze skargi W. T. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] września 2013 r. znak [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji skargę oddala Decyzją z dnia [...] września 2013 r., znak: [...] Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego (dalej: GINB), działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity - Dz. U. z 2013 r. poz. 267) – dalej kpa, po rozpatrzeniu odwołania I. T. i W. T. reprezentowanych przez adwokata L. P. od decyzji Wojewody [...] z dnia [...] czerwca 2013 r., znak: [...], odmawiającej stwierdzenia, na wniosek W. T. nieważności decyzji Starosty [...] z dnia[...] kwietnia 2007 r., Nr [...], znak: [...], zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej B. i J. M. pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego wolnostojącego z garażem na działce nr ewid. [...], w miejscowości [...], gm. [...], zmienionej decyzją Starosty [...] z dnia [...] sierpnia 2008 r., Nr [...], znak: [...] – utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. Z akt postępowania administracyjnego wynika, decyzją z dnia [...] czerwca 2013 r., znak: [...], Wojewoda [...] odmówił stwierdzenia, na wniosek W. T. nieważności decyzji Starosty [...] z dnia [...] kwietnia 2007 r., Nr [...], znak: [...], zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej B. i J. M. pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego wolnostojącego z garażem na działce nr ewid. [...], w miejscowości [...], gm. [...], zmienionej decyzją Starosty [...] z dnia[...] sierpnia 2008 r., Nr [...], znak: [...]. Odwołanie od powyższej decyzji wnieśli I. T. i W. T. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji GINB odwołał się do treści art. 32 ust. 4 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jednolity - Dz. U z 2006 r. Nr 156, poz. 1118 z późn. zm.) - według stanu na dzień 3 kwietnia 2007 r., wskazując, że pozwolenie na budowę może być wydane wyłącznie temu, kto złożył wniosek w tej sprawie w okresie ważności decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli jest ona wymagana zgodnie z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, oraz temu kto złożył oświadczenie, pod rygorem odpowiedzialności karnej, o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Stosownie zaś do treści przepisów art. 33 ust. 2 pkt 2 i 3 Prawa budowlanego, powyższe dokumenty inwestor winien dołączyć do wniosku o pozwolenie na budowę. Jak wynika z akt sprawy inwestor – B. M. i J. M. wraz z wnioskiem z dnia 2 marca 2007 r. o pozwolenie na budowę spornej inwestycji, przedłożyli oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania działką nr ewid. [...] w miejscowości [...], gm. [...] na cele budowlane. Z powyższych oświadczeń wynika jednoznacznie, kto je złożył, jakiej dotyczą nieruchomości (działka nr ewid. [...] w miejscowości [...], gm. [...]), jak również z czego wynika tytuł prawny przysługujący wnioskodawcom do wskazanych nieruchomości (prawo własności). W sposób prawidłowy oraz jednoznaczny wskazano również dokumenty potwierdzające powyższy tytuł prawny do nieruchomości Księga wieczysta nr [...]. Oświadczenia są opatrzone własnoręcznymi podpisami wnioskodawców. Ponadto, inwestor uzyskał ostateczną decyzję Wójta Gminy [...] z dnia [...] stycznia 2007 r., znak: [...], ustalającą warunki zabudowy dla zmiany zagospodarowania terenu polegającej na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego z garażem na terenie działki nr ewid. [...] w miejscowości [...] (zmienioną decyzją Wójta Gminy [...] z dnia [...] lutego 2007 r., znak: [...]). Wobec powyższych ustaleń GINB ocenił, że nie doszło do rażącego uchybienia art. 32 ust. 4 pkt 1 i 2 oraz art. 33 ust. 2 pkt 2 i 3 Prawa budowlanego. Zgodnie z brzmieniem przepisu art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego, przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza m.in. zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu. GINB stwierdził, że decyzja o pozwoleniu na budowę nie narusza rażąco ustaleń ww. decyzji Wójta Gminy [...] z dnia [...] stycznia 2007 r., znak: [...] o warunkach zabudowy (zmienionej decyzją Wójta Gminy [...] z dnia [...] lutego 2007 r., znak: [...]). Organ podkreślił, że parametry projektowanego obiektu nie naruszają rażąco ustaleń zabudowy co do rodzaju inwestycji (dopuszczalna - zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna, projektowana - budynek mieszkalny jednorodzinny, część opisowa projektu budowlanego str. 3); wysokości (dopuszczalna - do 8 m, projektowana - 7,18 m, część opisowa projektu budowlanego str. 3 oraz rys. nr 3, przekrój A-A projektu budowlanego); liczby kondygnacji (dopuszczalna - do 2 kondygnacji naziemnych, w tym poddasze użytkowe; projektowana - budynek jednokondygnacyjny, niepodpiwniczony, część opisowa projektu budowlanego str. 3; rys. nr 3, przekrój A-A projektu budowlanego); wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej budynku (dopuszczalna - 7 m, projektowana - 3,17 m. część opisowa projektu budowlanego str. 3); powierzchni projektowanej zabudowy (dopuszczalna - max. do 170 m2, projektowana - 161 m, część opisowa projektu budowlanego str. 3); szerokości elewacji frontowej budynku mieszkalnego (dopuszczalna - max. do 18 m. projektowana - 17,505 m. część opisowa projektu budowlanego str. 3; rys. nr 1 rzut parteru, projektu budowlanego); kąta nachylenia połaci dachowych budynku mieszkalnego (dopuszczalna - od 30° do 50°, projektowana - 33°, część opisowa projektu budowlanego str. 3; rys. nr 2 rzut dachu); położenia głównej kalenicy budynku (dopuszczalna - prostopadła lub równoległa do linii zabudowy, projektowana - równoległa do linii zabudowy, część opisowa projektu budowlanego str. 3, projekt zagospodarowania terenu), powierzchni biologicznie czynnej (dopuszczalna - min. 60 % powierzchni działki, projektowana - 78,33 % powierzchni działki, część opisowa projektu budowlanego str. 3); nieprzekraczalnej linii zabudowy (dopuszczalna - jak na załączniku graficznym do ww. decyzji Gminy [...] z dnia [...] stycznia 2007 r., znak: [...], projektowana - usytuowanie budynku z zachowaniem nieprzekraczalnej linii zabudowy, część opisowa projektu budowlanego str. 3; projekt zagospodarowania terenu). Ponadto decyzja Wójta Gminy [...] z dnia [...] stycznia 2007 r., znak: [...], o warunkach zabudowy (zmieniona decyzją Wójta Gminy [...] z dnia [...] lutego 2007 r. znak: [...]), dopuściła realizację inwestycji na granicy z działką nr ewid. [...]. Organ podkreślił, że zgodnie z przepisem art. 35 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego, przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi. Wskazał, że stosownie do przepisu § 12 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2002 r. Nr 75, poz. 690 z późn. zm.), w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania analizowanego pozwolenia na budowę, budynek należy sytuować w odległości od granicy z sąsiednią działką budowlaną nie mniejszej niż 4 m w przypadku budynku zwróconego ścianą z otworami okiennymi lub drzwiowymi w stronę tej granicy oraz 3 m w przypadku budynku zwróconego ścianą bez otworów okiennych lub drzwiowych w stronę tej granicy. Z kolei przepis § 12 ust. 3 powyższego rozporządzenia stanowi, że sytuowanie ściany budynku bez otworów okiennych lub drzwiowych dopuszczalne jest w odległości 1,5 m od granicy z sąsiednią działką budowlaną lub bezpośrednio przy granicy, gdy wynika to z ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (pkt 1) albo nie jest możliwe zachowanie przepisanej odległości 3 m ze względu na rozmiary działki (pkt 2). GINB ustalił, że inwestycja została zaprojektowana w odległości 6,60 m od granicy z działką nr ewid. [...], oraz w ostrej granicy z działką nr ewid. [...], tj. zgodnie z decyzją Wójta Gminy [...] z dnia [...] stycznia 2007 r., znak: [...] o warunkach zabudowy, zmienioną decyzją Wójta Gminy [...] z dnia [...] lutego 2007 r., znak: [...]. GINB stwierdził, że w rozpatrywanej sprawie nie ma zastosowania norma prawna zawarta w przepisie § 12 ust. 3 pkt 1 cyt. rozporządzenia, gdyż dla terenu, na którym została zlokalizowana planowana inwestycja brak było miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Wskazał jednocześnie, że decyzja Wójta Gminy [...] z dnia [...] stycznia 2007 r., znak: [...] o warunkach zabudowy (zmieniona decyzją Wójta Gminy [...] z dnia [...] lutego 2007 r. znak: [...]), nie mogła dopuszczać realizacji inwestycji w ostrej granicy z działką nr ewid. [...]. Natomiast w ocenie GINB w analizowanym przypadku zaprojektowanie spornej inwestycji w ostrej granicy z działką nr ewid. [...] było dopuszczalne z uwagi na przepis § 12 ust. 3 pkt 2 powyższego rozporządzenia w sprawie warunków technicznych (sytuowanie ściany budynku bez otworów okiennych lub drzwiowych dopuszczalne jest w odległości 1,5 m od granicy z sąsiednią działką budowlaną lub bezpośrednio przy granicy, jeżeli nie jest możliwe zachowanie przepisanej odległości 3 m ze względu na rozmiary działki). Organ podkreślił, że w ścianie zaprojektowanej w ostrej granicy z działką nr ewid. [...], nie przewidziano otworów okiennych ani drzwiowych, co wynika z rys. nr 1 rzut parteru, rys. nr 7 elewacja boczna projektu budowlanego. Wskazał także, że działka inwestycyjna ma kształt trójkąta, a ponadto możliwość jej zabudowy została ograniczona ze względu na ukształtowanie terenu tj. poprzez istnienie skarpy oraz zbiornika wodnego, jak również nieprzekraczalnej linii zabudowy wyznaczonej decyzją Wójta Gminy [...] z dnia [...] stycznia 2007 r., znak: [...] o warunkach zabudowy (zmienioną decyzją Wójta Gminy [...] z dnia [...] lutego 2007 r., znak: [...]) względem działki nr ewid. [...] i działki nr ewid. [...]. GINB wyjaśnił, że zawarte w § 12 ust. 3 pkt 2 cyt. rozporządzenia w sprawie warunków technicznych sformułowanie, że możliwe jest sytuowanie ściany budynku bez otworów okiennych lub drzwiowych bezpośrednio przy granicy, gdy nie jest możliwe zachowanie przepisanej odległości 3 m ze względu na rozmiary działki, ma charakter ocenny. Przepis ten nie precyzuje wprost parametrów działki, które w ocenie ustawodawcy nie pozwalają na jej zabudowę z zachowaniem odległości 3 m od granicy. Oznacza to, że każdy przypadek powinien być rozpatrywany i oceniany w sposób indywidualny, a zatem do pewnego stopnia w sposób uznaniowy. Dlatego organ uznał, że ewentualne uchybienie w tym zakresie nie może być uznane za rażące naruszenie prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 kpa. GINB wskazał także i to, że za rażące można uznać tylko takie naruszenie prawa, które powoduje, że wydane rozstrzygnięcie wywołuje skutki społeczno-ekonomiczne niemożliwe do zaakceptowania w praworządnym państwie, oceniając że powyższa przesłanka nie zaistniała. Ustalił bowiem, iż w aktach sprawy znajduje się potwierdzona za zgodność z oryginałem kopia oświadczenia W. B. i T. B. z dnia 7 listopada 2006 r. - ówczesnych właścicieli działki nr ewid. [...], wyrażającego zgodę B. i J. M. na cyt. "zbliżenie budynku mieszkalnego z garażem do granicy mojej działki nr [...], gdzie ma być pełna ściana garażowa bez okien". Organ podkreślił, że taka zgoda nie wyłącza stosowania przepisów § 12 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych w kwestii odległości budynków od granicy działek, to jednak nie pozostaje bez wpływu na ocenę skutków ewentualnego uchybienia zawartego w § 12 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych. Organ ocenił, że nie można mówić o skutkach niemożliwych do zaakceptowania w sytuacji, gdy ówcześni właściciele nieruchomości, znając kształt inwestycji, wyrazili dobrowolnie zgodę na taką zabudowę, a zatem na pewnego rodzaju ingerencję w przysługujące im prawo własności. GINB wyjaśnił, że projekt budowlany zatwierdzony kontrolowanym rozstrzygnięciem Starosty [...] z dnia [...] kwietnia 2007 r. Nr [...], znak: [...], jest kompletny oraz został sporządzony przez osoby uprawnione, legitymujące się ważnymi zaświadczeniami o przynależności do właściwych izb samorządu zawodowego. Organ nie stwierdził, aby kontrolowana decyzja rażąco naruszała przepisy prawa obowiązujące w dacie jej wydania, w tym przepisy Prawa budowlanego oraz aktów wykonawczych zwłaszcza rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Ponadto nie stwierdził, aby wydano ją z naruszeniem przepisów o właściwości lub bez podstawy prawnej. Podkreślił, że decyzja nie dotyczy sprawy rozstrzygniętej wcześniej inną decyzją ostateczną, jak również nie skierowano jej do osoby niebędącej stroną sprawie, decyzja nie była niewykonalna w dniu jej wydania, zaś jej wykonanie nie wywołuje czynu zagrożonego karą. Oprócz powyższego, w ocenie GINB, decyzja nie jest dotknięta wadą powodującą nieważność rozstrzygnięcia z mocy prawa. Odnosząc się do zarzutów odwołania, organ wskazał, że jakkolwiek decyzja Wójta Gminy [...] z dnia [...] stycznia 2007 r., znak: [...], ustalająca warunki zabudowy dla zmiany zagospodarowania terenu polegającej na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego z garażem na terenie działki nr ewid. [...] w miejscowości [...], dopuszczała maksymalną szerokość elewacji frontowej budynku mieszkalnego do 12 m., to jednak została w tej części zmieniona decyzją Wójta Gminy [...] z dnia [...] lutego 2007 r., znak: [...], na podstawie której maksymalną szerokość elewacji frontowej budynku mieszkalnego ustalono na 18 m. Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniósł W. T., domagając się stwierdzenia nieważności decyzji Starosty [...] nr [...] z dnia [...] kwietnia 2007 r., ewentualnie uchylenia zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej jej decyzji Wojewody [...]. Skarżący zarzucił naruszenie przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 156 § 1 pkt 2 kpa, polegające na odmowie stwierdzenia nieważności decyzji Starosty [...] z dnia [...] kwietnia 2007 r., pomimo wydania jej z rażącym naruszeniem przepisów prawa, tj. rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, w brzmieniu przepisów obowiązujących w dniu wydania w/w decyzji Starosty [...]; art. 7 oraz art. 8 kpa poprzez zaniechanie podjęcia czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, bez uwzględnienia słusznego interesu obywateli, co doprowadziło do podważenia zaufania uczestników postępowania do władzy publicznej; art. 77 oraz 78 kpa poprzez nie uwzględnienie żądania strony przeprowadzenia dowodu wnioskowanego w postępowaniu przed organem pierwszej instancji, co doprowadziło do wybiórczego zebrania materiału dowodowego i jego błędnej oceny. W odpowiedzi na skargę GINB wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z brzmieniem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Podkreślenia przy tym wymaga, iż zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t. j. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm. (dalej: ppsa) sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Biorąc pod uwagę powyższe kryteria Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem. Na wstępie należy stwierdzić, że postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności jest wyjątkiem od zasady trwałości decyzji administracyjnej, określonej w art. 16 kpa i zachodzi wyłącznie w ściśle określonych przypadkach. Jednym z takich przypadków jest sytuacja, w której organ wydający decyzję rażąco naruszył prawo. O rażącym charakterze naruszenia prawa powinien decydować jego ciężar gatunkowy i bezsporne ustalenie oczywistego przekroczenia przepisów prawa. Dlatego czynności procesowe składające się na treść tego postępowania powinny być podejmowane przez organy w sposób szczególnie wnikliwy i rzetelny. Podkreślenia wymaga, że aby stwierdzić nieważność decyzji, nie wystarczy ustalenie naruszenia prawa w toku postępowania prowadzonego przez organ, lecz należy jednoznacznie stwierdzić, że naruszenia te mają charakter kwalifikowanych wad prawnych wskazanych w art. 156 kpa. Ponadto przedmiotem postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji powinno być ustalenie istnienia przesłanek określonych w art. 156 § 1 kpa, a nie rozstrzyganie sprawy co do istoty. Stwierdzenie nieważności pozostającej w obrocie decyzji i tym samym naruszenie pewności obrotu prawnego powinno być uzasadnione wagą uchybienia prawnego, tzn. jego rażącym charakterem, czyli sytuacją, gdy interpretacja obowiązującego przepisu prawa nie nasuwa jakichkolwiek wątpliwości i którego treść bez żadnych sporów może zostać ustalona, zaś organ narusza go w sposób oczywisty i nie dający się w żadnej mierze pogodzić z zasadą praworządności. Podkreślić przy tym należy, że szczególnie wnikliwe i rzetelne przeprowadzenie postępowania wyjaśniającego, przy zastosowaniu reguł procesowych określonych w art. 7 i 77 kpa jest w niniejszej sprawie dodatkowo uzasadnione nadzwyczajnym charakterem tego postępowania administracyjnego. Należy także wskazać, że jeżeli wspomniane postępowanie nie jest w stanie doprowadzić do ustaleń wskazujących ponad wszelką miarę na naruszenie przepisów Prawa budowlanego, to organ nie ma podstaw do uznania, że w sprawie nastąpiło rażące naruszenie prawa, o którym mowa w art. 156 § 1 pkt 2 kpa, stanowiące podstawę do stwierdzenia nieważności weryfikowanej decyzji. Należy podkreślić, że "o rażącym naruszeniu prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 kpa decydują łącznie trzy przesłanki: oczywistość naruszenia prawa, charakter przepisu, który został naruszony, oraz racje ekonomiczne lub gospodarcze - skutki, które wywołuje decyzja. Oczywistość naruszenia prawa polega na rzucającej się w oczy sprzeczności między treścią rozstrzygnięcia a przepisem prawa stanowiącym jego podstawę prawną. Skutki, które wywołuje decyzja uznana za rażąco naruszającą prawo, to niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia wymagań praworządności gospodarcze lub społeczne skutki naruszenia, których wystąpienie powoduje, że nie jest możliwe zaakceptowanie decyzji, jako aktu wydanego przez organy praworządnego państwa" – (wyrok NSA z dnia 14 marca 2012 r. sygn akt II OSK 1525/10). Odnosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy należy wskazać, że GINB prawidłowo uznał, że decyzja Starosty [...] z dnia [...] kwietnia 2007 r. nie jest dotknięta wadą rażącego naruszenia prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 kpa, ani też jakąkolwiek inną wadą kwalifikowaną wymienioną w katalogu art. 156 § 1 kpa. Decyzją z dnia [...] kwietnia 2007 r. nr [...] Starosta [...] zatwierdził projekt budowlany i udzielił B. M. i J. M. pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego wolnostojącego z garażem na działce oznaczonej numerem ewidencyjnym [...] w miejscowości [...], gmina [...]. Decyzja ta została następnie zmieniona decyzją Starosty [...] nr [...] z dnia [...] sierpnia 2008 r., za zgodą stron, w zakresie zmiany konstrukcji dachu nad garażem wraz z zaprojektowaniem ściany oddzielenia przeciwpożarowego od strony działki sąsiedniej nr [...] z fakturą zewnętrzną wykonaną z klinkieru. We wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji Starosty [...] z dnia [...] kwietnia 2007 r., odwołaniu od decyzji organu pierwszej instancji oraz skardze podniesiono, że decyzja naruszyła w sposób rażący przepisy techniczno-budowlane, określone w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, a mianowicie § 12 tego rozporządzenia w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania decyzji nr [...] przez Starostę [...]. Ponieważ dla terenu, na którym znajduje się inwestycja nie było planu zagospodarowania przestrzennego, warunki zabudowy zostały ustalone decyzją Wójta Gminy [...] z dnia [...] stycznia 2007 r. znak [...], która została zmieniona decyzją Wójta Gminy [...] z dnia [...] lutego 2007 r. znak [...]. Analiza akt sprawy wskazuje, że prawidłowe są ustalenia GINB, iż parametry projektowanego budynku nie naruszają rażąco ustaleń zabudowy co do rodzaju inwestycji – budynek jednorodzinny; wysokości – 7,18 m; liczby kondygnacji – budynek jednokondygnacyjny, niepodpiwniczony; wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej budynku – 3,17 m; powierzchni projektowanej zabudowy – 161 m 2, szerokości elewacji frontowej budynku mieszkalnego – 17,505 m; kąta nachylenia połaci dachowych budynku mieszkalnego – 33 stopnie; położenia głównej kalenicy budynku – równoległa do linii zabudowy; powierzchni biologicznie czynnej – 78,33 % powierzchni działki; usytuowanie budynku z zachowaniem nieprzekraczalnej linii zabudowy. Nadto decyzją o warunkach zabudowy dopuszczono realizację inwestycji na granicy z działką nr ew. [...]. Zgodnie z § 12 ust. 1 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, według stanu na dzień wydania kontrolowanej decyzji, jeżeli z przepisów § 13, 60, 271 i 273 lub przepisów odrębnych nie wynikają inne wymagania, budynki na działce budowlanej sytuuje się od granicy z sąsiednią działką budowlaną w odległości nie mniejszej niż: 4 m - w przypadku budynku zwróconego ścianą z otworami okiennymi lub drzwiowymi w stronę tej granicy; 3 m - w przypadku budynku zwróconego ścianą bez otworów okiennych lub drzwiowych w stronę tej granicy. Z kolei § 12 ust. 3 tego rozporządzenia, według stanu na dzień wydania kontrolowanej decyzji, stanowił, że sytuowanie ściany budynku w przypadku, o którym mowa w ust. 1 pkt 2, dopuszcza się w odległości 1,5 m od granicy z sąsiednią działką budowlaną lub bezpośrednio przy granicy, jeżeli: wynika to z ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (pkt 1) albo nie jest możliwe zachowanie odległości, o której mowa w ust. 1 pkt 2, ze względu na rozmiary działki (pkt 2). Z akt sprawy wynika, że inwestycja została zaprojektowana w odległości 6,60m od granicy z działką nr [...] oraz w ostrej granicy z działką nr ew. [...]. Ponieważ, jak już wspomniano, na terenie obejmującym inwestycję, nie było miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego zastosowania nie mógł mieć § 12 ust. 3 pkt 1 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Jak słusznie wskazał organ, zaprojektowanie inwestycji w ostrej granicy z działką o nr ew. [...] było dopuszczalne z uwagi na treść § 12 ust. 3 pkt 2 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie – w brzmieniu na dzień wydania kontrolowanej decyzji. W ścianie zaprojektowanej w ostrej granicy z działką nr ew. [...] nie przewidziano otworów okiennych ani drzwiowych. Wskazać należy, w ślad za organem, że działka inwestycyjna ma kształt trójkąta, a możliwość jej zabudowy została ograniczona ze względu na ukształtowanie terenu oraz nieprzekraczalną linię zabudowy względem działek nr ew. [...] i [...]. Należy podzielić stanowisko organu, że kryterium wskazane w § 12 ust. 3 pkt 2 ww. rozporządzenia – w brzmieniu na dzień wydania kontrolowanej decyzji, ma charakter ocenny, zatem podlega każdorazowo ustaleniu w oparciu o konkretne, indywidualne okoliczności danej sprawy. W ocenie Sądu organ prawidłowo dokonał oceny w kontekście powyższego przepisu, uznając, że zachodził przewidziany w § 12 ust. 3 pkt 2 wyjątek od reguły wyrażonej w § 12 ust. 1 powołanego rozporządzenia. Nie można zatem mówić, aby decyzja Starosty [...] z dnia [...] kwietnia 2007 r. nr [...] została wydana z rażącym naruszeniem prawa, tj. przepisów techniczno-budowalnych przewidzianych w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie – w brzmieniu na dzień wydania kontrolowanej decyzji. W ocenie Sądu w przedmiotowej sprawie nie mamy do czynienia z naruszeniem prawa - widocznym na pierwszy rzut oka w wyniku prostego zestawienia ze sobą normy prawa i okoliczności sprawy, a więc ewidentnym i jednoznacznym, które mieściłoby się w pojęciu "rażącego" i stanowiło wypełnienie przesłanki stwierdzenia nieważności decyzji, o której mowa w art. 156 § 1 pkt 2 kpa. Nie można uznać także, aby wskutek wydania kontrolowanej decyzji nastąpiły skutki społeczno-ekonomiczne niemożliwe do zaakceptowania w praworządnym państwie, zwłaszcza że nie można pominąć, iż poprzednie właściciele działki nr [...] – W.B.i T. B.w dniu 7 listopada 2006 r. wyrazili zgodę na usytuowanie inwestycji bliżej granicy z działką nr [...]. Należy wskazać, że kontrolowana decyzja nie jest dotknięta żadną inną wadą kwalifikowaną wskazaną w art. 156 § 1 kpa, albowiem nie została wydana z naruszeniem przepisów o właściwości lub bez podstawy prawnej, nie dotyczy sprawy rozstrzygniętej wcześniej inną decyzją ostateczną, ani nie skierowano jej do osoby niebędącej stroną w sprawie. Decyzja nie była niewykonalna w dniu jej wydania, jej wykonanie nie wywołuje czynu zagrożonego karą, nie jest także dotknięta wadą powodującą nieważność rozstrzygnięcia z mocy prawa. Nie można podzielić zarzutu skarżącej dotyczącego naruszenia art. 7, 8, 77 i 78 kpa, albowiem w ocenie Sądu GINB w sposób wyczerpujacy zebrał materiał dowodowy i wystarczająco wyjaśnił sprawę. Podkreślić przy tym należy, że w postępowaniu w sprawie stwierdzenia nieważności rolą organu nie jest prowadzenie nowego postępowania dowodowego w celu rozstrzygnięcia o istocie sprawy, lecz wyjaśnienie, czy weryfikowana decyzja jest dotknięta wadami kwalifikowanymi z art. 156 § 1 kpa przy uwzględnieniu stanu prawnego i faktycznego istniejących w dacie wydania decyzji. Organ nie bada zatem aktu administracyjnego w toku postępowania o stwierdzenie jego nieważności w oparciu o materiał gromadzony po wydaniu tego aktu, zatem nie byłoby zasadne uwzględnienie wniosku o przeprowadzenie dowodu z opinii biegłego zakresu wyceny nieruchomości na okoliczność znacznego spadku wartości zabudowanej działki nr [...]. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na mocy art. 151 ppsa, orzekł jak w sentencji wyroku.